Iniwan Niya Ako sa Ulan Para Sunduin ang Kapatid Ko—Akala Ko Pagmamahal ang Pagiging “Patas,” Hanggang Mapagtanto Kong sa Sarili Kong Tahanan, Ako Pala ang Laging Naiiwan sa Tirang Pag-aalaga
Noong gabing nalaman kong buntis ako, iniwan ako ng asawa ko sa gitna ng malakas na ulan.
Hindi dahil may emergency.
Hindi dahil hindi niya ako mahal, sabi ko noon.
Kundi dahil mas malapit daw sa puso niya ang tungkuling sunduin ang nakababata kong kapatid.
“Hon, pasensiya na. Nasa Ortigas si Lia, ang lakas ng ulan doon. Mag-Grab ka na lang pauwi, ha?” sabi ni Marco sa telepono.
Nakatayo ako sa labas ng opisina namin sa Makati, yakap ang bag ko, habang tumatama ang ulan sa sapatos kong basa na hanggang loob. Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang boses ni Lia.
“Kuya Marco, ang bait mo talaga.”
Kuya Marco.
Ganoon niya tawagin ang asawa ko mula nang tumira siya sa amin anim na buwan na ang nakakaraan.
Nang ibaba ko ang tawag, nakatingin sa akin ang officemate kong si Rina. Matagal siyang tahimik bago nagsalita.
“Celina… mahal ka ba talaga ng asawa mo?”
Napangiti ako, kahit malamig na ang mga kamay ko.
“Malayo kasi ang opisina ni Lia sa amin. Hindi praktikal kung dadaan pa siya rito.”
Hindi sumagot si Rina. Tiningnan lang niya ako, parang may nakita siyang sugat na ako mismo ang ayaw tingnan.
“Celina,” mahina niyang sabi, “minsan, hindi patas ang tawag sa paulit-ulit kang pinapapili na huwag masaktan.”
Hindi ko agad naintindihan iyon.
O baka ayaw ko lang intindihin.
Si Lia ang kapatid kong laging napapansin. Malaki ang mga mata, maliit ang mukha, maputi, malambing magsalita. Kahit noong bata kami, kung may bisita sa bahay, siya ang binibigyan ng cake na may cherry sa ibabaw. Ako ang taga-abot ng plato.
Nang ipakilala ko si Marco sa pamilya ko noon, pabirong sinabi ng pinsan ko, “Buti na lang ikaw ang unang nakilala ni Marco. Kung si Lia, baka siya ang pinakasalan niyan.”
Tumawa ang lahat.
Tumawa rin ako.
Pero simula noon, parang may maliit na tinik na naiwan sa dibdib ko.
Hindi naman masama si Marco. Sa katunayan, lagi niyang sinasabi na gusto niyang maging patas. Kapag may pasalubong siya sa akin mula business trip, may pasalubong din siya kay Lia. Kapag binilhan niya ako ng milk tea, binibilhan din niya si Lia. Kapag may lakad kami, tinatanong niya kung gusto rin sumama ni Lia.
Noon, akala ko iyon ang kabutihan.
Hanggang sa napansin kong kapag ako ang may gusto, kailangan kong maghintay.
Kapag si Lia ang may gusto, ginagawa agad.
Pag-uwi ko nang gabing iyon, nadatnan ko sila sa hapag-kainan. Basa pa ang dulo ng buhok ni Lia, pero nakabalot na siya sa makapal kong cardigan. Nasa gitna ng mesa ang isang malaking bouquet ng tulips—pink, yellow, at white—parang eksena sa pelikula.
“Ang ganda, ‘no, Ate?” masayang sabi ni Lia habang inaayos ang mga bulaklak sa vase. “Si Kuya Marco ang bumili. Alam niya kasi favorite ko ang tulips.”
Huminto ako sa tabi ng mesa.
Tumingin si Marco sa akin habang nagsasandok ng mainit na sabaw.
“Bakit nakatayo ka riyan? Magpalit ka na, baka sipunin ka.”
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko.
“Marco,” sabi ko, “nasaan ang bulaklak ko?”
Natigilan siya.
“Ano?”
“Ang bulaklak ko,” ulit ko. “Wednesday ngayon.”
Noong unang taon ng kasal namin, tuwing Wednesday ang date night namin. Minsan kumakain kami sa karinderyang malapit sa condo, minsan naglalakad lang sa BGC, minsan nanonood ng pelikula sa bahay. Pero lagi siyang may dalang bulaklak para sa akin.
Hindi kailangang mahal. Minsan tatlong pirasong daisy lang. Pero akin iyon.
Pagdating ni Lia sa bahay, nawala ang date night. Ang mga bulaklak naging tulips. At ang tulips, lagi nang para kay Lia.
Napangiti si Marco na parang batang pinapakalma ang isang taong nag-iinarte.
“Cel, dumaan lang naman ako sa flower shop. Nalulungkot si Lia dahil bumagsak siya sa interview. Kapatid mo rin siya. Kailangan ba talagang bilangin lahat?”
Napayuko si Lia.
“Ate, kung issue sa’yo, ibabalik ko na lang.”
Agad siyang nilapitan ni Marco.
“Hindi, Lia. Huwag kang umiyak. Sensitibo ka pa naman ngayon.”
Pagkatapos, binalingan niya ako.
“Celina, minsan ang liit ng bagay, pinapalaki mo. Pagod na pagod ang bata. Ikaw ang mas nakatatanda, ikaw na umunawa.”
Ikaw na umunawa.
Ilang beses ko na bang narinig iyon?
Noong bata kami, kapag kinuha ni Lia ang laruan ko—ikaw na ang ate, ikaw na umunawa.
Kapag siya ang nasa magandang kwarto at ako ang nasa masikip na storage room—ikaw naman ang matibay, ikaw na umunawa.
Kapag ang ulam niya ay puro laman at ang sa akin ay tinik—ikaw naman ang hindi maarte, ikaw na umunawa.
Akala ko nang ikasal ako kay Marco, tapos na ako sa buhay na laging ako ang dapat umunawa.
Hindi pala.
Habang kumakain kami, halos lahat ng laman ng tinolang manok ay napunta sa mangkok ni Lia.
“Uminom ka ng sabaw,” sabi ni Marco sa kanya. “Nabasa ka kanina.”
Pagtingin niya sa akin, ngumiti siya.
“Cel, kumuha ka rin. Dinamihan ko naman.”
Dinamihan.
Kay Lia, espesyal.
Sa akin, tira.
Kinagabihan, nagtimpla ako ng tsaa para kay Marco at dinala sa study room. Bukas ang laptop niya. May file siyang ginagawa—“Interview Guide for Fresh Graduates.”
“Akala ko ba mag-uusap tayo ngayong gabi?” tanong ko.
Hindi siya tumingin sa akin.
“Sandali lang. Gumagawa ako ng tips para kay Lia. Sayang naman kung paikot-ikot siya sa interviews. Bilang kuya, tutulungan ko na.”
Bilang kuya.
Pero bilang asawa, kailan niya ako tutulungan?
Inilapag ko ang tsaa at lumabas.
Pagbalik ko makalipas ang isang oras, malamig na ang tsaa. Hindi man lang nabawasan.
Sa kwarto, hinawakan ko ang ibabang bahagi ng tiyan ko. Bahagya pa lang itong umbok, halos hindi pa halata. Dalawang araw ko nang hawak sa bag ang pregnancy test na may dalawang malinaw na guhit.
Dapat masaya ako.
Dapat tumakbo ako sa kanya at sabihing, “Marco, magiging tatay ka na.”
Pero sa unang pagkakataon, natakot ako.
Kung ako nga, asawa niya, lagi na lang pangalawa…
Ano ang mangyayari sa anak namin?
Kinabukasan, bago pumasok, aksidente kong natamaan ang mga skincare ni Lia sa banyo. Nabagsak ang isang mamahaling bote at nabasag sa sahig. Nahiwa ang likod ng kamay ko.
“Diyos ko! Essence ko!” sigaw ni Lia habang tinulak ako palayo. “Ate, alam mo ba kung magkano ‘yan?”
Dumating si Marco, nagmamadali.
Una niyang hinawakan si Lia.
“Nasaktan ka ba?”
Tahimik kong tiningnan ang dugong umaagos sa kamay ko.
Hindi niya nakita.
Hindi niya talaga nakita.
“Bibilhan na lang kita ulit,” sabi niya kay Lia. “Ako na maghahatid sa’yo sa interview.”
Paglabas nila, nag-message ako kay Marco.
“Mag-usap tayo mamaya. Importante.”
Mabilis siyang sumagot.
“Sige. Nag-book ako ng Grab para sa’yo. Ingat.”
Naghintay ako hanggang alas-onse ng gabi.
Pagbalik nila, may dala silang mga shopping bag—bagong relo, bagong bag, bagong sapatos para kay Lia. Masaya siyang tumatakbo sa sala.
“Kuya Marco, picturan mo ako! Ang ganda nito pang-post!”
Nang sa wakas ay napansin niya akong nakaupo sa hapag na malamig na ang hapunan, parang naalala lang niya ako.
“Cel, ano nga ulit sasabihin mo?”
Bubuka pa lang ang bibig ko nang sumigaw si Lia mula sa kwarto.
“Kuya Marco! Natanggap ako! May job offer na ako!”
Agad na lumiwanag ang mukha niya.
“Talaga?”
At iniwan na naman niya ako.
Kinagabihan, habang hinahanap ko ang bankbook ko sa drawer, may nahulog na album. Pagbukas ko, nakita ko ang dagat. Boracay. Sunset. Puting buhangin.
Mga larawang graduation trip ni Lia.
Kasama si Marco.
Ang dagat na matagal ko nang pinapangarap puntahan, nakita niya kasama ang kapatid ko.
Bigla siyang pumasok at niyakap ako mula sa likod.
“Bakit mo tinitingnan ‘yan?”
Mahina kong tanong, “Marco, naaalala mo pa ba ang sinabi mo noong nag-propose ka?”
Napabuntong-hininga siya.
“Cel, pagod na ako. Huwag na tayong mag-drama. Minsan nga mas mature pa si Lia kaysa sa’yo.”
Pinatay niya ang ilaw.
Nakahiga ako sa dilim, gising na gising, habang mahimbing siyang natutulog sa tabi ko.
Ilang minuto pa lang ang lumipas nang umilaw ang phone niya sa bedside table.
Isang mensahe mula kay Lia.
“Kuya Marco, salamat sa lahat. Sana ako na lang ang una mong nakilala bago si Ate.”
At kasunod noon, may isa pang mensahe:
“Hindi niya kailangang malaman ang tungkol sa regalong binili natin bukas, di ba?”
…
Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa screen.
Hindi ko ginalaw ang phone ni Marco. Hindi ko binuksan. Hindi ko binasa ang buong usapan. Dalawang notification pa lang, sapat na para durugin ang gabing iyon.
“Sana ako na lang ang una mong nakilala bago si Ate.”
Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tahimik na inilapat sa dibdib ko.
Dahan-dahan akong bumangon, kinuha ang unan ko, at lumipat sa guest room. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon naming kasal, hindi ko siya tinabihan sa pagtulog.
Kinabukasan, hindi niya napansin.
Paglabas ko ng kwarto, nasa kusina siya, tinatalian ang buhok ni Lia habang nakaupo ito sa bar stool. Parang eksena silang mag-asawa sa umaga—siya ang nag-aayos, si Lia ang nakangiti, ako ang tahimik na dumaraan sa likod nila.
“Ate, okay ka lang?” tanong ni Lia, pero hindi umabot sa mata ang pag-aalala niya.
“Oo,” sagot ko.
Tumingin si Marco sa akin.
“Cel, may lakad kami ni Lia mamaya after work. May kailangan lang bilhin. Huwag mo na akong hintayin sa dinner.”
Napalunok ako.
“Regalo ba iyon?”
Natigilan siya saglit.
“Ano?”
“Wala,” sabi ko. “Narinig ko lang kagabi.”
Kumunot ang noo niya.
“Binasa mo phone ko?”
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak.
Iyon ang una niyang naisip. Hindi ang sakit ko. Hindi ang tanong kung bakit ako natulog sa ibang kwarto. Hindi ang posibilidad na may nasira na sa pagitan namin.
“Hindi ko binasa,” sabi ko. “Umilaw lang.”
Sumingit agad si Lia, may panginginig sa boses na eksaktong alam niyang gamitin.
“Ate, kung may mali akong nasabi, sorry. Joke lang iyon. Masyado ka namang seryoso.”
Tumitig ako sa kanya.
“Joke ang sabihing sana ikaw ang unang nakilala ng asawa ko?”
Namula ang mata niya.
“Hindi ko naman ibig sabihin na agawin siya. Bakit lagi mo akong masama?”
Kumilos si Marco, parang sundalong handang protektahan siya.
“Celina, tama na. May first day si Lia sa trabaho. Huwag mong sirain ang araw niya.”
Napangiti ako nang mahina.
Araw niya.
Lagi na lang araw niya.
Umalis ako ng bahay nang walang paalam.
Sa halip na pumasok agad sa opisina, dumiretso ako sa clinic sa Bonifacio Global City. Hawak ko ang result ng pregnancy test at ang appointment card na dalawang beses ko nang ipinagpaliban dahil gusto kong isama si Marco.
Sa ultrasound room, malamig ang gel sa tiyan ko. Tahimik ang doktor habang gumagalaw ang monitor. Makalipas ang ilang segundo, may tunog na pumintig sa maliit na kwarto.
Mabilis. Buhay. Matatag.
“Heartbeat ng baby,” sabi ng doktor, nakangiti. “Congratulations, Mrs. Dizon. Seven weeks.”
Seven weeks.
Sa sandaling iyon, hindi ko napigilan ang luha.
Hindi dahil malungkot ako sa anak ko.
Kundi dahil sa unang tunog pa lang ng tibok niya, alam kong may isang taong dapat kong piliin.
Hindi na si Marco.
Hindi na si Lia.
Kundi ang batang hindi pa ipinapanganak, pero hindi dapat lumaki sa bahay kung saan ang pagmamahal ay laging tira-tira.
Pagkatapos ng checkup, tumawag si Rina.
“Cel, nasaan ka? May meeting tayo.”
“Rina,” sabi ko, pinipigilan ang panginginig ng boses, “may alam ka bang mauupahang studio unit? Kahit maliit lang. Malapit sa office.”
Tumahimik siya saglit.
“Celina, aalis ka na?”
Tumingin ako sa ultrasound photo sa kamay ko.
“Oo,” sabi ko. “Ngayon ko lang naisip na puwede pala akong umalis.”
That evening, umuwi ako nang maaga. Wala pa sina Marco at Lia. Tahimik ang bahay. Inisa-isa ko ang gamit ko: ilang damit, importanteng dokumento, bankbook, passport, medical records, at ang maliit na kahon kung saan ko itinago ang singsing na ibinigay niya noong nag-propose siya.
Habang nilalagay ko iyon sa bag, biglang bumukas ang pintuan.
Dumating si Marco.
Mag-isa.
Hawak niya ang isang velvet box at bouquet ng white roses.
“Cel,” sabi niya, parang nagulat na abutan akong nag-iimpake. “Ano ‘to?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya, inilapag ang bulaklak sa kama.
“Anniversary natin bukas. Ito ‘yung regalong binili namin ni Lia. Tinulungan niya lang akong pumili. Kaya iyon ang message kagabi. Mali ang inisip mo.”
Binuksan niya ang kahon.
Nasa loob ang isang necklace na may maliit na pendant na hugis bituin.
Maganda. Mahal. Maingat na pinili.
Dati, siguro, matutuwa ako.
Pero ngayon, ang nakita ko lang ay ang katotohanang kailangan pa ni Lia para piliin ang regalo ng asawa ko para sa akin.
“Kaya pala sikreto,” sabi ko.
“Oo,” sagot niya, halatang gumaan ang loob. “Surprise sana.”
Tiningnan ko siya.
“Marco, alam mo ba kung anong paborito kong bulaklak?”
Natigilan siya.
“Ha?”
“Limang taon tayong kasal. Sampung taon mo akong kilala. Alam mo ba?”
Nag-isip siya.
“Roses?”
Umiling ako.
“Daisies.”
Tahimik siya.
“Alam mo ba kung anong skincare ang ginagamit ko?”
“Cel, hindi naman ako—”
“Alam mo ba kung bakit hindi na ako gumagamit ng skincare nitong dalawang buwan?”
Namutla siya nang bahagya.
Huminga ako nang malalim.
“Alam mo ba kung saan ako nanggaling kanina?”
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko sa bag ang ultrasound photo at inilapag sa ibabaw ng velvet box.
Tinitigan niya iyon.
Matagal.
Napakatagal.
“Buntis ka?” halos pabulong niyang tanong.
“Seven weeks.”
Parang gumuho ang mukha niya. Umupo siya sa gilid ng kama, hawak ang larawan na para bang ngayon lang niya nakita ang isang bagay na matagal nang nasa harap niya.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatawa ako. Isang maikling tawa, basag at walang saya.
“Sinubukan ko.”
Bumalik lahat sa isip ko: ang malamig na hapunan, ang job offer ni Lia, ang interview guide, ang tulips, ang sugat sa kamay ko.
“Sinubukan kong sabihin noong gabing binilhan mo siya ng relo. Sinubukan kong sabihin nang tanungin kita kung naaalala mo pa ang proposal mo. Sinubukan kong sabihin sa bawat pagkakataong tumingin ako sa’yo at umaasang mapapansin mong may dinadala akong takot.”
Tumulo ang luha ko.
“Pero hindi mo ako nakita.”
Tumayo siya at hinawakan ang braso ko.
“Cel, mali ako. Pero wala akong relasyon kay Lia. Kapatid mo siya. Tinulungan ko lang siya.”
“Hindi ko sinabing may relasyon kayo,” sagot ko. “Mas masakit nga iyon, Marco. Dahil hindi mo kailangang halikan siya para iparamdam sa akin na siya ang inuuna mo.”
Napabitaw siya.
“Akala ko kasi sanay ka. Matatag ka. Hindi ka tulad ni Lia na madaling masaktan.”
Napapikit ako.
Iyon pala ang parusa sa pagiging matatag.
Dahil hindi ako umiiyak, hindi ako kailangang alagaan.
Dahil kaya kong tiisin, puwede akong tiisin nang paulit-ulit.
Dumating si Lia makalipas ang ilang minuto. Nang makita niya ang maleta ko, agad siyang napaluha.
“Ate, aalis ka dahil sa akin?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya kay Marco.
“Kuya Marco, sabihin mo sa kanya wala tayong ginagawa. Sabihin mo joke lang lahat. Ayokong masira pamilya natin.”
“Pamilya natin?” tanong ko.
Napatingin siya sa akin.
Ngayon, hindi na ako nakangiti.
“Lia, noong lumipat ka rito, sinabi mong dalawang buwan ka lang. Anim na buwan na. Ang banyo ko puno ng gamit mo. Ang hapag namin puno ng kwento mo. Ang asawa ko puno ng oras para sa’yo.”
“Ate…”
“Hindi kita pinalayas noon dahil kapatid kita. Alam ko ang pakiramdam ng walang matakbuhan. Pero ginamit mo ang awa ko para sakupin ang bahay ko.”
Namula ang mukha niya.
“Hindi mo kasi inaalagaan si Kuya Marco. Lagi kang busy. Lagi kang seryoso. Ako ang nagpapagaan ng araw niya.”
Natahimik si Marco.
Doon ko nakita ang unang bitak sa pagitan nila.
Hindi dahil sa sinabi ko.
Kundi dahil sa sinabi mismo ni Lia.
“Ako ang nagpapagaan ng araw niya.”
Hindi na iyon biro. Hindi na iyon simpleng lambing ng kapatid.
Iyon ay pag-angkin.
Marahan kong hinubad ang singsing ko at inilapag sa mesa.
“Kung ganoon, sa kanya ka magpagaan ng araw mo, Marco.”
Bigla siyang napatayo.
“Celina, hindi. Huwag. Mag-uusap tayo. Aayusin ko ito. Paalisin natin si Lia kung kailangan.”
Napailing ako.
“Nakakatawa, ‘no? Ngayon mo lang naisip gawin ang dapat noon pa. Ngayon, kailangan ko munang mag-impake, kailangan mo munang makita ang ultrasound ng anak mo, bago mo maisip na asawa mo ako.”
Humagulgol si Lia.
“Ate, selfish ka! Paano ako? Wala pa akong ipon. Saan ako pupunta?”
Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang dating obligasyon na sagipin siya.
“Hindi ko na kayang maging nanay mo, Lia. Lalo na ngayong magiging nanay na ako ng sarili kong anak.”
Tumahimik ang kwarto.
Iyon ang katotohanang matagal kong hindi masabi.
Kinuha ko ang maleta.
Humarang si Marco sa pinto.
“Cel, please. Bigyan mo ako ng chance.”
Tiningnan ko ang lalaking minahal ko. Ang lalaking nagbigay sa akin ng bahay noong wala akong tahanan. Ang lalaking minsang naging pahinga ko.
Pero minsan, ang taong naging pahinga mo noon, puwede ring maging dahilan kung bakit hindi ka na makahinga ngayon.
“Hindi ko sinasabing hindi na kita mahal,” sabi ko. “Pero mahal ko na rin ang sarili ko. At mas mahal ko na ang anak natin.”
Umiwas siya, nanginginig ang kamay.
Paglabas ko ng pinto, umuulan ulit.
Pero ngayon, hindi ako naghintay na sunduin niya ako.
May taxi na nakaparada sa ibaba ng condo. Nandoon si Rina, hawak ang payong, basa ang laylayan ng pantalon.
“Akala ko ba malakas ka?” biro niya, pero namumula ang mata.
Ngumiti ako.
“Ngayon pa lang.”
Lumipat ako sa maliit na studio unit malapit sa Makati. Hindi marangya. Walang chandelier. Walang malalaking vase ng tulips. Pero sa unang gabi ko roon, ako ang pumili ng hapunan ko. Ako ang pumili kung saan ilalagay ang kama. Ako ang uminom ng mainit na tsaa habang mainit pa.
Makalipas ang dalawang linggo, nagpunta si Marco.
Payat siya. Pagod. May hawak na isang maliit na bouquet ng daisies.
“Naalala ko na,” sabi niya.
Hindi ko kinuha agad.
“Good,” sabi ko. “Pero hindi lahat ng naaalala, nababawi.”
Sinabi niya na umalis na si Lia sa bahay. Sinabi niyang kinausap niya ito nang malinaw. Sinabi niyang nagsimula siyang mag-therapy, na gusto niyang maintindihan kung bakit lagi niyang pinipili ang taong mukhang mas nangangailangan, habang binabalewala ang taong tahimik na nasasaktan.
Nakinig ako.
Hindi para patawarin siya agad.
Kundi dahil minsan, bahagi rin ng paggaling ang marinig na mali sila.
“Puwede ba akong samahan sa next checkup?” tanong niya.
Matagal akong natahimik.
“Bilang ama ng anak ko, oo,” sabi ko. “Bilang asawa ko… hindi pa.”
Napaluha siya, pero tumango.
Lumipas ang mga buwan.
Hindi naging madali. May mga araw na gusto kong bumalik. May mga gabing hinahanap ko ang dating kami. Pero tuwing hinahawakan ko ang tiyan kong lumalaki, naaalala ko ang gabing iniwan ako sa ulan.
At ang gabing pinili kong huwag nang manatiling basang-basa sa pagmamahal na hindi marunong sumilong sa akin.
Nang ipanganak ang anak namin, nandoon si Marco sa labas ng delivery room. Hindi siya pumasok hangga’t hindi ko pinayagan. Sa unang pagkakataon, natuto siyang maghintay—hindi para sa sariling kaginhawaan, kundi bilang respeto sa hangganan ko.
Pinangalanan kong Amara ang anak namin.
Ibig sabihin: biyaya.
Isang biyayang nagturo sa akin na ang pagiging asawa ay hindi nangangahulugang kailangan mong mauna sa lahat ng sakripisyo at mahuli sa lahat ng pagmamahal.
Hindi ko alam kung magkakabalikan kami ni Marco.
Pero alam ko ito:
Hindi na ako babalik sa bahay kung saan ako ay “sobra lang,” “mamaya na,” o “pagbigyan mo na.”
Dahil ang tunay na pagmamahal, hindi ka pinapapila sa dulo ng sariling buhay mo.
At ang babaeng sanay umunawa, darating din ang araw na matututong piliin ang sarili.
Mensahe
Minsan, hindi mo mapapansin na nasasaktan ka na pala dahil matagal mo nang tinatawag na “pag-unawa” ang sariling pananahimik. Pero tandaan: hindi ka naging makitid ang isip dahil humingi ka ng respeto. Hindi ka naging masama dahil napagod ka. At hindi ka naging selfish dahil pinili mong iligtas ang sarili mo sa pagmamahal na laging may natitira lang para sa’yo.
Ang taong mahal ka, hindi ka iiwan sa ulan habang hawak niya ang payong para sa iba.
