Bahagi 3 — Habang Naghahanda Silang Agawin ang Ari-Arian ng Ama Ko, Natuklasan Ko ang Mas Malupit na Plano ng Biyenan Ko

Bahagi 3 — Habang Naghahanda Silang Agawin ang Ari-Arian ng Ama Ko, Natuklasan Ko ang Mas Malupit na Plano ng Biyenan Ko

Bahagi 3 — Habang Naghahanda Silang Agawin ang Ari-Arian ng Ama Ko, Natuklasan Ko ang Mas Malupit na Plano ng Biyenan Ko
May mga larawang hindi mo kailangang tingnan nang dalawang beses para maintindihan.
Pero may mga larawang kailangan mong palakihin, hindi dahil malabo ang mukha ng mga tao, kundi dahil napakahirap tanggapin ang nakikita mo.
Ganoon ang larawang ipinadala ni Teresa.
Nasa isang hotel suite si Gabriel.
Nakapulupot sa bewang niya ang mga braso ni Bianca.
At sa salaming nasa likod nila, malinaw ang repleksiyon ni Doña Corazon.
Hawak niya ang telepono.
Nakangiti.
Parang ipinagmamalaki niyang may bagong babae ang anak niya.
Walong taon akong naging asawa ni Gabriel.
Walong Pasko akong nagdala ng pagkain sa bahay ng kanyang ina.
Walong taon kong tiniis ang mga komentong hindi ako marunong mag-alaga ng asawa dahil masyado raw akong abala sa negosyo ng aming pamilya.
At sa loob ng pitong buwan, alam pala niya ang ginagawa ng anak niya.
Hindi lamang niya alam.
Mukhang siya pa ang tumutulong.
“Ma’am Elena?”
Napalingon ako kay Arturo.
Nakatitig siya sa telepono ko.
“Okay lang po ba kayo?”
Muntik akong matawa.
Paano sasabihing okay lang ang isang babaeng nalaman, sa loob lamang ng isang oras, na may ibang babae ang asawa niya, sangkot ang biyenan niya, at posibleng ginagamit ang kanyang mga ari-arian para sa isang kasunduang hindi niya pinahintulutan?
Pero iba ang lumabas sa bibig ko.
“Arturo, kailangan ko ang lahat ng dokumentong legal mong maaaring ibigay sa akin. Huwag kang kukuha ng kahit anong wala kang karapatang kunin.”
Tumango siya.
“At kailangan nating malaman kung totoong nailipat na ang pera.”
“May mga record akong puwedeng ipasuri sa legal at audit team,” sagot niya.
“Gawin mo. Pero siguraduhin mong hindi tayo ang sisira sa ebidensiya.”

Dumating si Atty. Regina Flores makalipas ang tatlumpung minuto.
Kasama niya ang dalawang tauhan ng aming corporate compliance team.
Dinala niya ako sa isang maliit na conference room sa terminal.
“Unang tanong,” sabi niya. “May pinirmahan ka bang bagong garantiya para sa Monteverde Integrated Solutions nitong nakaraang anim na buwan?”
“Wala.”
“May inaprubahan ka bang paglipat ng anumang ari-arian ng Villanueva Logistics Properties?”
“Wala.”
“May pinahintulutan ka bang kumatawan sa iyo sa bagong pautang?”
“Wala.”
Tumango siya.
“Kung gayon, walang dapat magpalagay na may bisa ang mga dokumentong iyan dahil lamang may larawan ng pirma mo.”
Inilatag niya ang mga hakbang na kailangan naming gawin.
Una, magpadala ng pormal na abiso sa nagpapautang na pinagtatalunan ko ang pagiging tunay at awtorisasyon ng mga dokumento.
Ikalawa, ipasuri ang mga access log at original records.
Ikatlo, hilingin sa mga kaukulang tanggapan na suriin kung may naisumite nang instrumento kaugnay ng ari-arian.
At ikaapat, ihanda ang mga kinakailangang reklamo kung mapatunayan ang pamemeke at pandaraya.
“Puwede bang mapigilan ang pera?” tanong ko.
“Kung hindi pa nailalabas, maaari tayong humiling na huwag munang iproseso habang sinusuri ang mga dokumento. Pero kailangan nating kumilos ngayon.”
Tumingin ako sa orasan.
Alas-nuwebe y medya.
Dalawa’t kalahating oras bago ang sinasabing unang paglabas ng pera.

Bandang alas-diyes, tumawag si Teresa.
Hindi ko agad sinagot.
Pinayuhan ako ni Regina na panatilihin ang lahat ng mensahe at huwag burahin ang anumang komunikasyon.
Nang sagutin ko, mahina ang boses ni Teresa.
“Ma’am Elena, kailangan po nating mag-usap.”
“Nasaan ka?”
“Nasa Makati po.”
“Bakit mo sinabi sa records administrator na inutusan kitang kunin ang titulo ng bodega?”
Tahimik.
“Teresa?”
“Hindi po ganoon kasimple.”
“Labindalawang taon kitang pinagkatiwalaan. Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo nang diretso.”
Narinig kong humikbi siya.
“Ma’am, may utang po ang pamilya ko.”
Napapikit ako.
“Magkano?”
“Dalawang milyon at apat na raang libo.”
“Kanino?”
Hindi siya agad sumagot.
“Sa isang lending company na ipinakilala ng kaibigan ni Bianca.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.
“Nalaman nila ang tungkol sa utang mo?”
“Opo.”
“At ginamit nila iyon?”
“Opo.”
Hindi ako nagsalita.
Nagpatuloy siya.
“Noong una, pinapakuha lang nila ako ng lumang sample ng pirma ninyo. Sabi nila kailangan para sa internal presentation. Pagkatapos, pinapagawa nila akong maghanda ng mga dokumentong kunwari’y ipinag-utos ninyo.”
“Teresa, alam mong mali iyon.”
“Alam ko po.”
“Pero ginawa mo pa rin.”
“Opo.”
Iyon ang sagot na pinakamasakit.
Wala siyang palusot na hindi niya alam.
Alam niya.
At ginawa pa rin niya.
“Totoo bang nakuha nila ang corporate authentication device ko?”
“Hindi po, Ma’am. Pero nagamit nila ang administrator access ko para gumawa ng draft at mag-upload ng mga lumang dokumento.”
“May nailabas ka bang orihinal na titulo?”
“Wala po.”
Huminga ako nang bahagya.
“Bakit mo ako binalaan ngayon?”
Biglang bumilis ang paghinga niya.
“Dahil hindi po ito matatapos sa pautang.”
Tumingin ako kay Regina.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Ma’am, kapag naaprubahan iyon, may plano silang ilipat ang ilang operating contracts sa bagong kompanya. Pagkatapos, iiwan nila sa Monteverde Integrated Solutions ang malaking bahagi ng mga obligasyon at utang.”
“Kanino nakapangalan ang bagong kompanya?”
“Sa papel, may mga nominee shareholder. Pero ang kumokontrol po talaga ay ang biyenan ninyo.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“At si Gabriel?”
“Nakipagkasundo po siya.”
“Para saan?”
Hindi nakasagot si Teresa.
“Para saan, Teresa?”
Bumulong siya.
“Para makapagsimula sila ni Bianca nang wala kayong kapangyarihang pigilan ang negosyo.”

Pagkatapos ng tawag, matagal akong nakatingin sa dingding.
Hindi dahil wala akong gagawin.
Kundi dahil biglang bumalik sa alaala ko ang isang pangungusap ni Gabriel noong nakaraang buwan.
“Elena, dapat siguro magpahinga ka na sa paghawak ng mga investment. Masyado kang nag-aalala sa mga detalye.”
Akala ko nag-aalala siya sa kalusugan ko.
Ngayon, iba na ang kahulugan niyon.
Gusto pala niyang alisin ako sa mga desisyong maaaring makapigil sa plano nila.
Tumayo ako.
“Regina, gusto kong makausap ang ama ni Gabriel.”
Napatingin siya sa akin.
“Si Don Ernesto?”
“Oo.”
“Akala ko retirado na siya.”
“Retirado siya sa negosyo. Hindi sa pagiging ama.”

Si Don Ernesto Monteverde ay tahimik na lalaki.
Pitumpu’t isang taong gulang.
Matagal nang hiwalay ang tirahan niya kay Doña Corazon kahit hindi sila legal na magkahiwalay.
Bihira siyang makialam sa kompanya.
Noong mga unang taon ng kasal namin, minsan niya akong sinabihan:
“Elena, huwag mong ibibigay ang lahat ng susi ng bahay dahil lang mahal mo ang taong nakatira roon.”
Hindi ko naintindihan noon.
Ngayon, hiniling kong makipagkita sa kanya.
Nasa kanyang bahay siya sa Alabang nang tumawag ako.
Pagkarinig niya sa nangyari sa eroplano, hindi siya nagulat.
“Ang nagulat ako,” sabi niya, “ay kung bakit ngayon mo lang nakita ang ugali nila.”
Napaluha ako.
“Tay, alam ninyo?”
“Alam kong may ibang babae si Gabriel. Pero hindi ko alam ang tungkol sa mga dokumento.”
“Bakit hindi ninyo sinabi?”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay sumagot.
“Sinubukan kong kausapin ka noong kaarawan ni Sofia. Sinabi ni Corazon na nagkakaproblema lang kayo at hindi ako dapat makialam. Nagkamali ako sa pananahimik.”
Masakit iyon.
Dahil kahit mabuti ang intensiyon ng isang taong nananahimik, hindi nababawasan ang epekto ng pagtatago ng katotohanan.
“Tay, kailangan ko ng tulong ninyo.”
“Ano ang kailangan mo?”
“Kung may alam kayo tungkol sa Blue Harbor Procurement, sabihin ninyo sa akin.”
Bigla siyang tumahimik.
“Blue Harbor?”
“Opo.”
“Elena, pumunta ka rito. May ipapakita ako sa iyo.”

Alas-onse nang makarating kami sa Alabang.
Nasa dining room si Don Ernesto.
May lumang folder na nakapatong sa mesa.
“Tatlong buwan na ang nakalipas,” simula niya, “humingi sa akin si Corazon ng pirma para sa isang investment proposal.”
Ibinigay niya ang folder.
Isang draft shareholders’ agreement.
May pangalan ng Blue Harbor Procurement Corporation.
May kasamang listahan ng mga inaasahang kliyente.
At may isang pangalan sa pinakailalim.
Bianca Reyes.
“Bakit ninyo ito itinago?” tanong ko.
“Dahil hindi ako pumirma. Sinabi kong hindi ko susuportahan ang isang negosyong ang tanging plano ay kumuha ng kontrata mula sa kompanyang may utang na.”
Nagpatuloy siya.
“Pagkatapos noon, hindi na nila ako kinausap tungkol dito.”
Tiningnan ni Regina ang mga dokumento.
“May petsa at mga email attachment. Makakatulong itong maipakita ang pinagmulan ng proposal, pero kailangan pa rin nating tiyakin ang mga opisyal na rekord.”
Tumango si Don Ernesto.
“May isa pa.”
Kumuha siya ng isang maliit na sobre.
Sa loob ay kopya ng reservation agreement para sa isang bahay sa Tagaytay.
Halagang ₱68 milyon.
Nakasaad ang pangalan ni Gabriel bilang buyer.
At si Bianca bilang intended co-occupant.
Ang unang depositong ₱6.8 milyon ay nagmula, ayon sa kalakip na bank transaction record, sa isang account na iniuugnay sa Blue Harbor.
Naramdaman kong parang may kumurot sa dibdib ko.
Habang nagtitipid ako sa pagpapaayos ng lumang bahay ng aking ama dahil gusto kong unahin ang scholarship fund ng aming mga empleyado, may inihahanda palang bagong tahanan ang asawa ko para sa ibang babae.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakasuklam.
Ang panloloko.
O ang kapal ng mukha niyang tawagin akong magastos noong bumili ako ng bagong sapatos para kay Sofia.

Alas-onse y bente, tumawag ang compliance officer ng nagpapautang.
Natanggap na nila ang aming pormal na abiso.
Ipinahinto nila ang pagproseso ng inaasahang disbursement habang isinasagawa ang agarang pagsusuri.
Hindi pa iyon nangangahulugang tapos na ang kaso.
Pero hindi na awtomatikong matutuloy ang unang paglabas ng pera sa tanghali.
Napaupo ako.
Sa unang pagkakataon mula nang bumaba ako ng eroplano, nakahinga ako nang maluwag.
Ngunit hindi nagtagal.
Dahil tumawag ang aming security manager sa Makati.
“Ma’am Elena, may nangyayari po rito.”
“Ano?”
“Dumating po si Teresa kasama ang dalawang taong nagsasabing inutusan sila ng Monteverde office na kunin ang ilang original corporate records.”
“May naibigay na ba kayo?”
“Wala po. Sinunod namin ang instruction ng legal team ninyo.”
“Nasaan si Teresa ngayon?”
“Nasa lobby po. Umiiyak. Sinasabi niyang gusto niyang makausap kayo.”
Tinawagan ko siya.
“Teresa, huwag kang magbibigay ng kahit anong dokumento sa kanila.”
“Ma’am, natatakot po ako.”
“Sino ang kasama mo?”
“Mga taong ipinadala ni Bianca.”
“Bumalik ka sa loob ng opisina. Makipag-ugnayan ka kay Regina. Huwag mong harapin mag-isa ang mga taong nananakot sa iyo.”
Narinig kong humikbi siya.
“Ma’am, may dapat pa po akong sabihin.”
“Ano?”
“May ginawa akong kopya ng mga instruction na ipinadala sa akin.”
Napatingin ako kay Regina.
“Anong instruction?”
“Mga email at mga mensaheng nagtuturo kung paano ihanda ang pekeng authorization.”
“Kanino nanggaling?”
Huminga siya nang malalim.
“Kay Bianca po. Pero may mga ipinadala rin si Sir Gabriel mula sa personal niyang account.”
Natahimik ako.
“May iba pa?”
“Opo.”
“Ano?”
“May mensahe po si Doña Corazon na nagsasabing kapag natapos ang loan, dapat tanggalin kayo sa lahat ng posisyong maaari kayong makialam sa bagong operasyon.”
Humawak ako sa mesa.
“May sinabi ba silang dahilan?”
“Sinabi po nilang mas mabuti raw kung kayo mismo ang magmumukhang pabaya sa mga dokumento.”
Hindi ko agad naintindihan.
Pagkatapos ay nagpatuloy si Teresa.
“Ma’am, may inihanda silang internal report na kayo raw ang nag-utos na gawing collateral ang property. Kapag nagkaproblema, iyon daw ang ipapakita nila sa mga director at investor.”
Napaupo ako.
Kaya pala gusto nila akong nasa eroplano.
Kaya pala kailangang nasa Cebu ako sa oras ng paglabas ng pera.
At kaya pala gusto ni Gabriel na magmukha akong emosyonal at hindi propesyonal sa harap ng kanyang mga direktor.
Hindi iyon sapat na ebidensiya para sabihing planado pati ang pagtatalo namin sa upuan.
Pero ngayon, malinaw kung bakit napakakombinyente sa kanila ang pag-alis ko sa mga usapan tungkol sa negosyo.
Kapag may sumabog na problema, maaari nilang ituro ang isang asawang nagalit dahil sa selos.
Hindi ang mga dokumentong sinadyang ihanda sa likod niya.

Pagsapit ng hapon, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang independent director ng Monteverde Integrated Solutions.
Si Mr. Ramon Alcantara.
“Elena, nasa Cebu na kami.”
“Alam ko.”
“May problema tayo.”
“Alin sa marami?”
Huminga siya.
“Sinabi ni Gabriel sa mga namumuhunan na hindi ka raw matatag ngayon para makilahok sa financial decisions.”
Napapikit ako.
“Talaga?”
“Sinabi rin niyang personal mong pinahintulutan ang property guarantee pero ngayon ay gusto mong bawiin dahil may problema kayo bilang mag-asawa.”
Para akong sinuntok.
Kahit nalaman na niyang pinagdududahan ang dokumento, ipinagpatuloy pa rin niya ang pagsisinungaling.
Sa harap ng ibang tao.
Sa harap ng mga namumuhunang umaasa sa tamang impormasyon.
“Ramon,” mahinahon kong sabi, “may hawak ka bang kopya ng presentasyong ipinakita niya?”
“Oo.”
“Ipadala mo sa corporate counsel ninyo. Ipaabot din kay Regina ang bahagi kung saan ginamit ang pangalan ng aming kompanya.”
“May ipinatatawag na emergency board meeting bukas.”
“Para saan?”
Nag-atubili siya.
“Para tanggalin si Arturo bilang finance director. At para aprubahan ang appointment ng isang interim executive na may kapangyarihan sa restructuring.”
“Sino?”
“Si Bianca Reyes.”
Hindi na ako nagulat.
Mas marami na akong inaasahang kakulangan ng hiya kaysa katapatan.
Ngunit ang sumunod na sinabi ni Ramon ang nagpataas ng tibok ng puso ko.
“Elena, may isa pa.”
“Ano iyon?”
“Kanina, ipinakita ni Gabriel ang isang dokumentong sinasabi niyang galing sa iyo.”
“Anong dokumento?”
“Isang personal statement.”
Nanlamig ako.
“Anong nakasulat?”
Huminga nang malalim si Ramon.
“Na hindi ka na raw makikialam sa negosyo, na kusang-loob mong ipauubaya sa asawa mo ang lahat ng negosasyon, at na kinikilala mong siya ang may huling kapangyarihan sa paggamit ng mga asset na ipinagkaloob ng pamilya mo.”
Hindi ako nagsalita.
“Elena?”
“May pirma ba?”
“Oo.”
“Pirma ko?”
“Oo.”
Tumayo ako.
“Ramon, makinig kang mabuti. Hindi ko pinirmahan iyan.”
“Sigurado ka?”
“Wala akong duda.”
Narinig kong may mga taong nag-uusap sa likod niya.
Pagkatapos ay bumulong siya.
“Elena, kailangan mong makita ang dokumento ngayon.”
“Bakit?”
“Dahil nakalagay rito na pinirmahan mo iyon kahapon sa Makati.”
“Imposible.”
“Bakit?”
Dahan-dahan kong ibinaba ang boses.
“Dahil kahapon, mula alas-dos hanggang alas-singko ng hapon, nasa ospital ako kasama ang anak kong si Sofia para sa kanyang follow-up appointment.”
Tumahimik siya.
“At may hospital registration, parking record, at resibo ako.”
Hindi ko akalaing magiging mahalaga ang mga ordinaryong papel mula sa isang pagbisita sa doktor.
Pero may mas malupit pang sumunod.
Nagpadala si Ramon ng larawan ng dokumento.
Binuksan ko iyon.
Nasa ibabaw ang pangalan ko.
Nasa ibaba ang pirma kong ginaya.
At sa seksiyong may nakasulat na Witnessed by, dalawang pangalan ang nakalista.
Bianca Reyes.
At Doña Corazon Monteverde.
Ang babaeng kinabukasan ay tumingin sa akin sa loob ng eroplano at nagsabing wala akong ginagawa sa negosyo.
Ngunit hindi doon nagtapos ang dokumento.
May nakalakip na isang liham para sa mga namumuhunan.
Nakasulat doon na matagal na raw akong nahihirapan sa personal na problema at hindi dapat pagkatiwalaan ang aking mga pagtutol sa mga kasunduang ginawa ni Gabriel.
Hindi lang nila gustong kunin ang ari-arian ko.
Gusto nilang sirain ang kredibilidad ko.
Para kahit sabihin ko ang totoo, isipin ng lahat na nagseselos lamang akong asawa.
At habang nakatitig ako sa pekeng liham, tumawag ang tagapangalaga ni Sofia.
“Ma’am Elena, pasensiya na po. May dumating na driver na nagsasabing susunduin niya si Sofia para dalhin kay Sir Gabriel.”
Biglang nanlamig ang buong katawan ko.
“Nasaan ang anak ko?”
“Nasa bahay pa po, Ma’am. Hindi ko pinayagang sumama dahil wala po siyang pangalan sa authorized pickup list.”
“Magaling. Huwag mong palalabasin si Sofia. Tatawagan kita kasama ang security officer.”
“Ma’am, may ipinakita pong papel ang driver.”
“Anong papel?”
“Authorization daw po mula sa tatay niya.”
“Puwede bang kunan mo ng litrato?”
“Opo.”
Makalipas ang ilang segundo, dumating ang larawan.
Nakasulat na may pahintulot daw akong dalhin si Sofia sa Tagaytay kasama ang kanyang ama para sa isang family retreat.
At sa ilalim ng papel, muli kong nakita ang pirma ko.
Isa na namang pirma na hindi ko ginawa.
Ngunit ito ang unang pagkakataong hindi lamang lupa, pera, o negosyo ang sinusubukan nilang ilipat nang walang pahintulot ko.
Anak ko na.
Tumawag agad ako kay Gabriel.
Sa unang ring pa lamang, sinagot niya.
“Elena, sa wakas. Handa ka na bang tumigil sa paggawa ng problema?”
Hindi ako nakipagtalo.
“Bakit may driver na pumunta sa bahay para kunin si Sofia?”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay sumagot.
“Anak ko rin siya.”
“Hindi ko kinukuwestiyon iyon. Tinatanong ko kung bakit may dokumentong may pirma ko na hindi ko naman pinirmahan.”
“Baka nakalimutan mo.”
Naramdaman kong nanginginig ang mga daliri ko.
“Gabriel, siyam na taong gulang ang anak natin. Huwag mong idamay si Sofia.”
Biglang tumigas ang boses niya.
“Kung sisirain mo ang negosyo ko, huwag mong asahang walang magbabago sa pamilya natin.”
Saglit akong napapikit.
Doon ko naunawaan ang lahat.
Hindi lamang niya ako gustong takutin bilang asawa.
Gusto niyang gamitin ang pinakamahalagang tao sa buhay ko para mapilit akong umatras.
Ngunit may isang bagay na hindi niya alam.
Nakahanda nang kumilos ang mga abogado namin.
At sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, hindi ko na poprotektahan ang pangalan niyang siya mismo ang sumira.