Bahagi 3 — Nang Makalabas Ako sa Kwarto, Nadiskubre Kong May Isa Pang Taong Ibinenta ang Kaniyang Konsensiya
Bahagi 3 — Nang Makalabas Ako sa Kwarto, Nadiskubre Kong May Isa Pang Taong Ibinenta ang Kaniyang Konsensiya
Nakatayo ako sa madilim na pasilyo habang mahigpit na nakakapit sa rehas ng hagdan.
Sa ibaba, naririnig ko ang mahinang ugong ng air conditioner sa opisina ni Adrian.
May ilaw na lumalabas sa ilalim ng pinto.
Hindi ko alam kung sino ang lalaking kausap niya.
Hindi ko rin alam kung anong dokumento ang balak nilang papirmahan.
Ang alam ko lamang, kapag bumalik ako sa silid, maaaring iyon na ang huling pagkakataong makalabas ako nang buhay at kasama ang aking anak.
Dahan-dahan akong bumaba.
Isang hakbang.
Pagkatapos ay isa pa.
Masakit ang likod ko.
Namamanhid ang kaliwang paa ko.
Pero mas matindi ang takot kong baka marinig nila ang bawat paglangitngit ng lumang hagdan.
Pagdating ko sa ikalawang palapag, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng opisina.
May dalawang lalaking nakaupo sa loob.
Si Adrian.
At isang lalaking nakasuot ng asul na polo shirt.
May laptop sa mesa.
Maraming papel.
At isang malaking brown envelope.
“Hindi ako pipirma sa death certificate na wala akong basehan,” sabi ng lalaki.
Napalunok ako.
“Hindi naman ikaw ang mag-iisyu,” sagot ni Adrian. “Kailangan ko lang ng deklarasyon na wala nang pagkakataong maipakita ang bata sa mga donor dahil sa sinasabi nating komplikasyon.”
“Pero buhay pa ang asawa mo. Buntis pa siya.”
“Alam ko.”
“Adrian, fraud na ito.”
Tahimik na tumawa ang asawa ko.
“Ngayon ka lang natakot? Ikaw ang gumawa ng fundraising website.”
Hindi sumagot ang lalaki.
“Binayaran kita para ayusin ang campaign, hindi para sermunan ako.”
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.
Kaya pala may mga propesyonal na larawan.
May maayos na donation page.
May mga update na parang galing sa ospital.
Hindi basta-bastang kasinungalingan ang ginawa nila.
Pinlano nila iyon.
Habang patuloy silang nagtatalo, napansin kong may bukas na bintana sa dulo ng pasilyo.
Katapat nito ang maliit na bubong ng laundry area.
Pero kahit hindi ako buntis, delikado ang pagdaan doon.
Hindi iyon ang daan.
Kailangan kong makalabas sa pangunahing pinto.
At ang tanging paraan ay dumaan sa hagdan na malapit mismo sa opisina.
Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian.
Sinagot niya ito.
“Ma, nasa taas pa ako.”
Naglakad siya papunta sa likod ng opisina.
May pagkakataon ako.
Mabilis ngunit maingat akong gumapang palapit sa hagdan.
Nang marating ko ang unang baitang, narinig ko ang boses ng lalaki.
“Sino iyan?”
Nanlamig ako.
Napalingon siya sa pinto.
Nagkatinginan kami.
Nakilala ko siya.
Si Noel.
Pinsan ni Adrian.
Dating graphic designer na minsang tumulong gumawa ng wedding invitation namin.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Isabel?”
Dali-dali kong inilagay ang daliri sa labi ko.
Huwag kang maingay.
Nakita niyang malaki na ang tiyan ko.
Nakita rin niya ang namamagang mukha ko at ang damit na ilang linggo ko nang ginagamit.
Tumayo siya.
Sa loob ng ilang segundo, akala kong sisigaw siya.
Pero lumapit lamang siya sa pinto.
“Dito ka dumaan,” pabulong niyang sinabi.
Umiling ako.
“Gusto kong lumabas.”
Tumingin siya sa direksiyon ni Adrian.
“May CCTV sa main door.”
“Mas mabuti,” bulong ko. “Gusto kong makita nila na lumabas ako nang sarili kong paa.”
Napatigil siya.
Pagkatapos ay kinuha niya ang isang maliit na susi mula sa kaniyang bulsa.
“Susi ng side gate. Nasa likod ng shoe cabinet ang switch ng ilaw.”
Inabot niya iyon sa akin.
Hindi ko alam kung bakit niya ako tinulungan.
Baka dahil nagising ang konsensiya niya.
Baka dahil natakot siyang madamay.
Sa mga sandaling iyon, hindi ko na iyon inisip.
Ang mahalaga ay makalabas ako.
Mabilis akong bumaba.
Sa unang palapag, madilim ang sala.
May nakasinding ilaw sa kusina.
Naririnig ko ang telebisyon sa kuwarto ni Lourdes.
Hinawakan ko ang tiyan ko at lumakad patungo sa laundry area.
Nasa tabi nito ang maliit na pintuang bakal papunta sa service alley.
Ipinasok ko ang susi.
Umikot ito.
Bumukas ang pinto.
Sinalubong ako ng malamig na hangin.
Mabasa-basa pa ang semento dahil sa ulan.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, naamoy ko ang hangin sa labas nang walang takot na may magsasara ng pinto sa likuran ko.
Ngunit hindi pa ako ligtas.
Wala akong pera.
Wala akong SIM card.
At hindi ko alam kung gaano katagal bago matuklasan ni Adrian na nawawala ako.
Nakita ko ang maliit na sari-sari store sa kabilang kanto.
May babae sa loob na nagbibilang ng paninda.
Lumapit ako.
“Ate,” sabi ko habang hinihingal.
Napatingin siya sa akin.
“Diyos ko, Ma’am. Ano’ng nangyari sa inyo?”
“Maaari po bang makitawag?”
“Kanino?”
“Sa pulis. At kailangan ko rin ng ambulansiya.”
Hindi na siya nagtanong.
Agad niyang kinuha ang cellphone niya.
Sa loob ng ilang minuto, nakaupo na ako sa plastik na silya habang may hawak na basong tubig.
Ang pangalan ng tindera ay Marites.
Nang makita niyang nanginginig ang mga kamay ko, tinakpan niya ako ng malinis na kumot.
“Dito ka lang, Ma’am. Huwag kang babalik doon.”
Biglang may umilaw sa screen ng cellphone niya.
May tumatawag.
Nakasulat ang pangalan ni Adrian.
Napatingin ako kay Marites.
Pamilyar pala siya sa pamilya Villanueva.
“Tumatawag si Sir Adrian,” sabi niya.
Hindi ko malaman kung dapat ba akong matakot.
Dahan-dahan niyang pinindot ang decline button.
“Hindi ka namin ibabalik,” sabi niya.
Napaiyak ako.
Hindi dahil tapos na ang lahat.
Kundi dahil sa wakas, may isang taong naniwala sa akin kahit wala pa akong naipapakitang ebidensiya.
Pagdating ng mga pulis at emergency responders, sinabi kong buntis ako at matagal na akong ikinulong.
Hindi ko kailangang ikuwento agad ang lahat bago nila unahin ang kalusugan ko.
Dinala nila ako sa isang ospital.
Habang nasa ambulansiya, paulit-ulit kong hinahanap ang pintig ng puso ng anak ko sa isip ko.
Hindi ko alam kung okay pa siya.
Pagdating sa emergency department, agad akong sinuri ng medical team.
May mga tanong tungkol sa aking pagbubuntis.
Tungkol sa mga inuming ipinapainom sa akin.
Tungkol sa pagkahilo.
Tungkol sa huling prenatal checkup ko.
Sinabi ko ang totoo.
Hindi ko alam kung ano ang laman ng mga inumin.
At hindi ako papayag na magbigay ng sagot na hindi ko kayang patunayan.
Sinuri nila ako at minonitor ang kondisyon ng sanggol.
Nang marinig ko ang mabilis ngunit malinaw na tibok ng puso niya, napahagulgol ako.
“Buhay siya?” tanong ko.
Ipinaliwanag ng doktor ang mga nakita nila at ang pangangailangan ng patuloy na pagmamanman.
Hindi pa tapos ang panganib.
Pero hindi na ako nag-iisa.
May isang social worker na lumapit sa akin.
Maingat niyang tinanong kung may nais akong tawagan.
“Ang ate ko,” sagot ko.
Si Teresa.
Apat na taon ang tanda niya sa akin.
Nakatira siya sa Laguna kasama ang asawa at dalawang anak.
Ibinigay ko ang numero niya mula sa alaala.
Hindi ko alam kung matatandaan ko pa iyon sa sobrang pagod.
Pero matapos ang dalawang ring, sinagot niya ang tawag.
“Hello?”
“Ate…”
Nanahimik ang kabilang linya.
“Isabel?”
“Ate, ako ito.”
“Diyos ko! Nasaan ka? Ilang buwan na kitang hinahanap!”
Nagsimula akong umiyak.
“Hindi ako pinapayagang umalis.”
Narinig kong napasigaw siya.
“Saan ka? Pupuntahan kita!”
Makalipas ang dalawang oras, dumating si Teresa sa ospital.
Hindi ko malilimutan ang mukha niya nang makita niya ako.
Bigla siyang napahinto sa pintuan.
Parang hindi niya makilala ang kapatid na dati niyang kasamang tumatawa habang nagluluto tuwing Linggo.
“Bunso…”
Yumakap siya sa akin nang napakahigpit.
“Ate, akala ko hindi na kita makikita.”
Umiyak din siya.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko.
“Sinabi ni Adrian na ayaw mo raw muna kaming kausapin dahil may problema ka sa pagbubuntis.”
Napapikit ako.
“Kaya pala…”
“Pumunta ako sa bahay nila dalawang beses. Hindi ako pinapasok. Sinabi nilang nagpapahinga ka.”
Doon ko nalaman kung gaano kalawak ang panlilinlang ni Adrian.
Hindi lamang niya ako ikinulong.
Siniraan din niya ako sa sarili kong pamilya.
Ayon kay Teresa, sinabi ni Adrian sa aming mga kamag-anak na nagkaroon daw ako ng matinding emotional breakdown.
Na ayaw ko raw makakita ng tao.
Na kailangan kong lumayo sa stress.
May mga kamag-anak pang nagalit sa akin dahil hindi ko sinasagot ang kanilang mga mensahe.
Samantalang wala akong cellphone.
Wala akong paraan para makipag-ugnayan.
At gabi-gabi akong nakikiusap na may tumulong.
Nang gabing iyon, ibinigay ko sa social worker at sa mga imbestigador ang lumang cellphone.
Ipinaliwanag ko kung aling mga file ang mahalaga.
Hindi ko ito basta ipinadala kung kani-kanino.
Nais kong mapreserba ang orihinal na mga rekord at maayos na maimbestigahan ang pinagmulan ng mga ito.
Ibinigay ko rin ang mga papel na nakuha ni Aling Nena.
Doon nagsimula ang ikalawang yugto ng aking laban.
Kinabukasan, dumating si Adrian sa ospital.
May dalang bulaklak.
May kasamang dalawang kamag-anak.
At may ngiting pamilyar na pamilyar sa akin.
“Love,” sabi niya nang makita ako.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya sa pintuan ng silid.
“Grabe, nag-alala kami. Bakit ka biglang umalis?”
Naramdaman kong nanigas ang mga daliri ko.
Dahil kahit pagkatapos ng lahat, kaya pa rin niyang umarte.
“Umalis?” mahinang tanong ko.
“Buntis ka, Isabel. Delikado ang ginawa mo.”
Tumayo si Teresa.
“Anong ginawa niya? Ikaw ang nagkulong sa kapatid ko!”
Nawala ang ngiti ni Adrian.
“Ate Teresa, huwag tayong gumawa ng eksena.”
“Huwag kang mag-Ate sa akin!”
Lumapit ang isang hospital security officer matapos tawagin ng staff.
Ipinaliwanag kong hindi ko nais makausap ang asawa ko.
Pinakiusapan siyang umalis.
Bago siya tumalikod, may sinabi siya.
“Isabel, mag-isip ka nang mabuti. Maraming bagay ang hindi mo naiintindihan.”
Tinitigan ko siya.
“Alam kong buhay pa ang anak natin.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Alam ko rin ang tungkol sa mga donasyon.”
Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos, ngumiti siya nang pilit.
“Hindi mo alam ang buong kuwento.”
“Kung ganoon, ipaliwanag mo sa mga pulis.”
Umalis siyang hindi na sumagot.
Akala ko ay iyon na ang pinakamalaking tagumpay ko.
Nagkamali ako.
Tatlong araw matapos akong makatakas, dumating sa ospital ang isang babaeng hindi ko kilala.
Nasa edad apatnapu siya.
Nakasuot ng simpleng puting blouse.
May hawak na makapal na folder.
Nagpakilala siyang si Clarissa Ramos, isang donor na tumulong sa kampanyang ginawa sa pangalan ng anak ko.
Kasama niya ang isang abogado.
“Nais po naming humingi ng paumanhin,” sabi niya.
Nagtaka ako.
“Bakit po kayo hihingi ng tawad?”
Huminga siya nang malalim.
“Isa po ako sa mga taong nagbahagi ng fundraising campaign ng asawa ninyo. Dahil sa akin, marami pang nagbigay ng pera.”
Ibinaba niya ang folder sa mesa.
“Nagsimula akong magduda nang humingi ako ng hospital billing statement. Wala silang maibigay.”
Binuksan niya ang mga papel.
May screenshots.
Mga resibo ng transfer.
Mga pangalan ng donors.
At isang email exchange kay Adrian.
“Umabot sa mahigit tatlong milyon at dalawang daang libong piso ang mga donasyong naitala namin,” sabi niya.
Hindi ako makapagsalita.
Mas malaki pa iyon sa narinig ko.
“May mga nagbigay ng maliit na halaga,” patuloy niya. “May mga nanghiram pa ng pera dahil naniwala silang may batang mamamatay kapag hindi nakakuha ng operasyon.”
Napahawak ako sa noo.
Gusto kong magalit.
Pero pagod na pagod na ako.
“Bakit ninyo ako hinahanap?” tanong ko.
Nagtinginan sila ng abogado.
Pagkatapos, inilabas ni Clarissa ang isang dokumento.
Isa itong scanned acknowledgment receipt na ipinadala raw ni Adrian sa mga donor.
May pangalan ko.
May petsa.
At may pirma.
“Sinabi ng asawa ninyo na kayo mismo ang tumanggap ng pera.”
Pinagmasdan ko ang dokumento.
Peke ang pirma.
Ngunit may isang detalyeng nagpahinto sa akin.
Sa ibaba ng papel, may pangalan ng witness.
Lourdes Villanueva.
At katabi nito, isa pang pangalan.
Dr. Melissa Javier.
Kilala ko ang pangalang iyon.
Si Dr. Javier ang obstetrician na una kong pinupuntahan bago ako lumipat sa bahay ng biyenan ko.
Ang doktor na matagal ko nang sinusubukang balikan.
Hindi ko alam kung tunay niyang pinirmahan ang dokumento o ginamit lamang ang pangalan niya.
Pero ilang minuto matapos umalis si Clarissa, may tumawag sa telepono ng social worker.
Galing iyon sa clinic ni Dr. Javier.
May isang impormasyong nais nilang ipaalam.
May lalaking nagpunta raw sa clinic dalawang linggo na ang nakalipas.
Naghahanap ito ng paraan upang makakuha ng kopya ng aking medical records.
Nang tanungin kung bakit, sinabi nitong asawa ko raw siya at kailangan ang papeles para sa insurance claim.
Tumanggi ang clinic na magbigay nang walang sapat na awtorisasyon.
Pagkatapos ay nagpakita siya ng dokumentong may pirma ko.
Pareho ng pirma sa hawak ni Clarissa.
At nang ipadala ng clinic ang kopyang pinanatili nila, nakita namin ang isang kakaibang bagay.
Hindi lamang ang pirma ko ang ginaya.
May nakalagay ding petsa ng aking panganganak.
Isang petsang hindi pa nangyayari.
Ibig sabihin, may inihanda nang dokumento tungkol sa pagsilang ng anak ko bago pa man ako manganak.
At sa ilalim ng nakaprint na detalye, may tatlong salitang nagpalamig sa buong katawan ko.
“INFANT — DECEASED UPON DELIVERY.”
Patay sa oras ng panganganak.
Ganoon nila planong ilarawan ang anak kong buhay na buhay pa sa aking tiyan.
Napatingin ako kay Teresa.
“Ate…”
“Ano iyon?”
“Hindi lang pera ang gusto nilang itago.”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto nilang magkaroon ng papel na nagsasabing patay na ang anak ko.”
At sa pagkakataong iyon, alam kong kailangan kong malaman kung hanggang saan nila balak dalhin ang kasinungalingang iyon.
