Numerong Hindi Dapat Naging Sa Kanya
Bahagi 2: Ang Numerong Hindi Dapat Naging Sa Kanya
“Sige.”
Ngumiti ako.
“Ano ba ang balak mong linawin sa akin?”
Walang sumagot.
Kahit ang tugtog sa karaoke machine ay biglang parang naging ingay na lang sa malayong lugar. May kumanta pa rin sa screen, may lyrics pa ring gumugulong, pero wala nang sinuman ang tumitingin doon.
Lahat ng mata ay nasa amin.
Kay Miguel.
Kay Andrea.
At sa akin.
Ang mukha ni Andrea ay unti-unting namutla. Kanina, ang pamumula niya ay tamang-tama—parang hiya ng babaeng aksidenteng nahuli sa isang lihim na pag-ibig. Ngayon, ang kulay sa labi niya ay halos nawala.
Hinawakan niya nang mahigpit ang baso sa kamay niya.
“Clara…” mahina niyang tawag sa akin.
Oo.
Ako si Clara.
Ang babaeng tahimik sa likod ng klase.
Ang babaeng laging nagpapahiram ng notes.
Ang babaeng laging nagsasabing “okay lang” kahit hindi naman talaga.
At ngayong gabi, sa kauna-unahang pagkakataon, ayaw ko nang sabihin ang dalawang salitang iyon.
Hindi na okay.
Hindi na ako okay.
“Sabihin mo,” ulit ko kay Miguel. “Ano ang balak mong linawin sa akin pagkatapos ninyong ‘mag-public’ ngayong gabi?”
Nakita kong gumalaw ang lalamunan niya. Para siyang may gustong sabihin, pero hindi niya alam kung paano sisimulan.
Si Miguel, na palaging may tamang sagot sa exam.
Si Miguel, na palaging kayang patahimikin ang maingay na classroom sa isang tingin.
Si Miguel, na kahit sa pinakamahirap na tanong ng guro ay kayang ngumiti muna bago sumagot.
Ngayon, wala siyang masabi.
Isang kaklase namin ang bumulong:
“Sandali… ibig sabihin, yung SIM card kay Clara talaga?”
May isa pang sumagot:
“So yung mga texts ni Miguel…”
“Kay Clara napupunta dapat?”
“Pero hawak ni Andrea?”
Sunod-sunod na bulong ang kumalat sa silid. Parang alon sa gabi, unti-unting lumalakas, unti-unting lumalamon sa lahat ng ingay.
Biglang umiyak si Andrea.
Mabilis.
Tahimik.
Eksakto sa sandaling kailangan niyang magmukhang biktima.
“Hindi ko sinasadya…” nanginginig ang boses niya. “Clara, alam mo namang nawala ang phone ko noon. Pinahiram mo talaga sa akin ang SIM mo. Gagamitin ko lang sana pansamantala…”
“Tama,” sagot ko. “Pansamantala.”
Napaawang ang labi niya.
“Pero ang daming nangyari. Hindi ko agad naasikaso. Tapos… tapos nasanay na akong gamitin.”
“Nasanay?” tanong ko.
Hindi ko itinaas ang boses ko.
Hindi ko kailangan.
Minsan, mas nakakatakot ang tahimik na tanong kaysa sigaw.
“Nasanay kang gamitin ang numero ko. Nasanay kang tanggapin ang mga mensahe na hindi para sa’yo. Nasanay kang manahimik habang may taong gabi-gabing nagpapadala ng ‘good night’ sa numerong alam mong hindi sa’yo.”
Tumulo ang luha ni Andrea.
“Hindi ko alam na ganoon kahalaga iyon sa kanya.”
Napatawa ako nang mahina.
“Pero alam mong sa akin ang SIM.”
Wala siyang naisagot.
Iyon na mismo ang sagot.
Lumapit si Miguel ng isang hakbang.
“Clara, makinig ka muna.”
Tumingin ako sa kanya.
Ngayon ko lang napansin na hindi na kalmado ang mukha niya. Wala na ang dating kumpiyansa. Wala na ang malamig na tingin na ginamit niya kanina para sabihan akong huwag sirain ang mood.
Ngayon, siya ang parang hinihigop ng sariling kahihiyan.
“Akala ko…” Huminto siya.
“Akala mo kay Andrea ang numero,” ako ang nagtuloy.
Hindi siya tumanggi.
Masakit pa rin.
Kahit alam ko na ang totoo.
Kahit kanina ko pa tinanggap.
Masakit pa rin marinig sa katahimikan niya ang kumpirmasyon.
“Anim na buwan,” sabi ko. “Anim na buwan kang nagpapadala ng mensahe sa numerong iyon. Hindi ka man lang nagtanong kung kanino talaga iyon?”
Napapikit siya sandali.
“Nakita kitang ibinigay sa kanya ang SIM. Akala ko—”
“Akala mo ibinigay ko na sa kanya.”
“Hindi ko alam na hiniram lang niya.”
“Tinanong mo ba?”
Natahimik siya.
Hindi.
Hindi niya tinanong.
Kahit isang beses.
At marahil iyon ang pinakamasakit sa lahat.
Hindi dahil nagkamali siya.
Kundi dahil hindi niya kailanman sinubukang alamin.
Bumuntong-hininga ako. Sa labas, naririnig ko ang mahinang ugong ng dagat. Parang pinapaalala nito sa akin na may mundong mas malaki kaysa sa silid na ito. Mas malaki kaysa kay Miguel. Mas malaki kaysa sa tatlong taon kong tahimik na paghanga.
“Kailan mo nalaman?” tanong niya, halos pabulong.
“Tungkol saan?”
“Tungkol sa mga mensahe.”
Tiningnan ko siya.
“Ngayong gabi.”
Nakita kong nagbago ang ekspresyon niya. Parang may nabasag sa loob niya.
“Ano?”
“Akala ko group message iyon,” sabi ko. “Akala ko mabait ka lang sa lahat. Akala ko walang ibig sabihin. Kaya hindi ako nagtanong.”
Humigpit ang panga niya.
“Clara…”
“Pero ikaw,” pinutol ko siya. “Ikaw ang may gustong sabihin sa akin, hindi ba?”
Hindi siya nakasagot agad.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinila ang cellphone niya mula sa kamay niya. Tumingin siya sa screen, pagkatapos sa akin.
“Ang gusto kong sabihin…” Huminga siya nang malalim. “Na hindi ko kayang magpatuloy sa pagpapanggap.”
Tumahimik ang lahat.
Si Andrea ang unang napalingon sa kanya.
“Ano?”
Hindi siya tumingin kay Andrea.
Nasa akin ang mga mata niya.
“Akala ko si Andrea ang nakakatanggap ng mga mensahe ko. Akala ko siya ang taong tinatanong ko araw-araw kung kumain na, kung umuulan, kung napapagod na. Akala ko siya ang tahimik na sumasagot paminsan-minsan gamit ang simpleng ‘salamat’ o sticker.”
Napakunot ang noo ko.
“Sumasagot?”
Tumigas ang mukha ni Andrea.
Naramdaman ko ang malamig na bagay na gumapang sa likod ko.
“Minsan,” mahina niyang sabi. “May mga reply.”
Tumingin ako kay Andrea.
Ngayon, hindi na siya umiiyak.
Hindi dahil tumigil ang luha.
Kundi dahil natakot siya.
“Anong mga reply?” tanong ko.
Walang sumagot.
Kaya kinuha ko ang cellphone ko, lumapit kay Andrea, at iniabot ang palad ko.
“Ibalik mo ang SIM.”
“Clara…”
“Ibalik mo.”
Nanginginig ang kamay niya nang buksan niya ang bag. Inilabas niya ang lumang cellphone na gamit niya sa SIM ko. Ilang segundo siyang nag-atubili bago inabot iyon sa akin.
Kinuha ko.
Hindi naka-lock.
Marahil dahil hindi niya inasahang darating ang gabing ito.
Binuksan ko ang messages.
At doon ko nakita ang lahat.
Ang mga mensahe ni Miguel.
At ang ilang sagot.
Hindi marami.
Pero sapat.
“Good night.”
“Good night din.”
“Umuulan. Magdala ka ng jacket.”
“Ang sweet mo naman.”
“Pagod ka na ba?”
“Konti. Pero kaya pa.”
“After graduation, may sasabihin ako sa’yo.”
“Hintayin ko.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatingin sa screen.
Nang itaas ko ang tingin ko, hindi ko na makita nang malinaw ang mukha ni Andrea.
Hindi dahil umiiyak ako.
Kundi dahil sa galit na matagal kong kinimkim at ngayon lang nakahanap ng pangalan.
“Sinagot mo siya,” sabi ko.
“Clara, hindi ko—”
“Sinagot mo siya gamit ang numero ko.”
Napaatras siya.
“Hindi ko alam kung paano aaminin. Sa simula, biro lang. Tapos… naging seryoso siya. Natakot akong mawala siya.”
“At hindi ka natakot mawala ako?”
Hindi siya nakapagsalita.
Iyon ang kaibahan namin.
Ako, natakot akong mapahiya siya kaya pinahiram ko ang SIM.
Siya, natakot mawala ang atensyon ng taong gusto ko kaya itinago niya ang totoo.
Dahan-dahang tumayo si Miguel.
“Andrea.”
Isang salita lang.
Pero nanginginig sa galit.
Napailing si Andrea.
“Miguel, pakinggan mo ako. Nagustuhan din naman kita. Hindi ko naman sinasadya sa una. Akala ko, kapag nalaman mo, iiwan mo ako agad. Pero naging masaya tayo, di ba? Kanina, tinawag mo akong—”
“Tinawagan ko ang numerong akala ko sa’yo,” malamig niyang sabi.
Nanginginig ang labi niya.
“Pero ako ang nandito.”
“Totoo,” sagot niya. “Ikaw ang nandito. Pero hindi ikaw ang taong akala kong kausap ko.”
Parang may sumampal kay Andrea.
Tahimik ang buong silid.
Wala nang nang-aasar.
Wala nang tumatawa.
Wala nang kinikilig.
Ang lahat ng ‘romantic reveal’ kanina ay naging isang mabigat na eksena na walang gustong makasaksi, pero walang makaiwas tumingin.
Ibinalik ko ang lumang phone kay Andrea, pero tinanggal ko muna ang SIM card.
Maliit lang iyon.
Napakaliit.
Pero hawak ko iyon na parang binabawi ko ang kalahating taon ng buhay ko.
Pagkatapos, inilagay ko iyon sa palad ko at isinara ang kamay.
“Hindi ko na kailangan ng paliwanag,” sabi ko.
Tumingin si Miguel sa akin.
“Clara, please.”
“Hindi.”
Isang salita.
Pero sa unang pagkakataon, buo.
Hindi nanginginig.
Hindi humihingi ng paumanhin.
“Hindi ko kailangan marinig kung sino talaga ang gusto mo. Hindi ko kailangan malaman kung alin sa mga mensahe ang para sa kanya at alin ang para sa taong inimbento mo sa isip mo. Hindi ko kailangan ayusin ang gulong ginawa ninyong dalawa.”
Lumunok siya.
“Hindi ikaw ang gumawa ng gulo.”
“Pero ako ang nasaktan.”
Wala siyang naisagot.
Huminga ako nang malalim.
“Natanggap ako sa isang unibersidad sa ibang bansa.”
Nagulat ang ilang kaklase namin.
“Clara, seryoso?”
“Wow…”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Ngumiti ako, pero hindi masaya.
“Dahil hindi naman ako ang bida ngayong gabi, di ba?”
Namula ang mukha ni Miguel sa hiya.
Bumaba ang tingin ni Andrea.
Inilagay ko ang cellphone ko sa bag, inayos ang strap sa balikat, at tumayo.
“Congratulations sa inyong dalawa,” sabi ko. “Hindi dahil bagay kayo. Kundi dahil sa wakas, lumabas din ang totoo.”
Pagkatapos, lumakad ako papunta sa pinto.
Narinig kong tinawag ako ni Miguel.
“Clara!”
Hindi ako huminto.
Lumabas ako sa karaoke room, pababa sa makitid na hallway na amoy pagkain, alak, at pabango. Nang mabuksan ko ang pinto palabas, sinalubong ako ng hangin mula sa dagat.
Malamig.
Malinis.
Malaya.
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakahinga ako nang maayos.
Pero bago pa ako makalayo, narinig ko ang mabilis na mga hakbang sa likod ko.
“Clara, sandali!”
Si Miguel iyon.
Hindi ako lumingon agad.
Tumigil ako sa ilalim ng ilaw sa labas ng bar, kung saan sumasayaw ang anino ng mga dahon ng niyog sa semento.
“Bakit?” tanong ko.
Huminto siya sa likod ko, hingal.
“Hindi ko alam,” sabi niya. “Hindi ko alam na ikaw pala iyon.”
Tumawa ako nang mahina.
“Alin?”
“Yung mga gabing iniisip kong siya ang kausap ko. Yung taong gusto kong kumustahin. Yung taong naiisip ko tuwing umuulan. Yung taong gusto kong sabihan na huwag magpuyat.”
Dahan-dahan akong lumingon.
“Nakakatawa, Miguel. Kasi ako talaga ang nagpuyat. Ako talaga ang nagdala ng jacket. Ako talaga ang nagbasa ng messages mo. Pero hindi mo ako nakita.”
Parang nasaktan siya sa sinabi ko.
Mabuti.
Sana kahit kaunti, maramdaman niya.
“Pwede ba akong bumawi?” tanong niya.
Sa ibang gabi, baka ang puso ko ang sumagot.
Baka sabihin kong oo.
Baka patawarin ko siya agad, dahil tatlong taon ko siyang minahal nang tahimik.
Pero ngayong gabi, hindi na ako ang Clara na nakaupo sa sulok, naghihintay na mapansin.
“Tingnan natin,” sabi ko.
Umasang umilaw ang mga mata niya.
Pero pinatay ko iyon sa susunod kong sinabi.
“Hindi ngayon.”
Humina ang boses niya.
“Kailan?”
“Kapag natutunan mong makita ang isang tao nang hindi kailangan ng maling numero.”
Pagkatapos, iniwan ko siya roon.
Sa ilalim ng dilaw na ilaw.
Habang ako ay naglakad palayo sa direksyon ng dagat, hawak sa isang kamay ang SIM card na sa wakas ay naibalik sa akin.
At sa kabilang kamay, ang email na nagsasabing may bagong buhay na naghihintay sa akin.
Sa lugar na malayo.
Sa mundong hindi ako kailangang makipag-agawan para lang makita.