Babaeng Inakala Niyang Hindi Kayang Umalis
Bahagi 2: Ang Babaeng Inakala Niyang Hindi Kayang Umalis
“Ang kontratang iyan, mula simula hanggang dulo… ako ang nagdala sa kumpanya.”
Pagkasabi ko noon, para bang tumigil ang hangin sa buong silid.
Nakatayo si Gabriel sa gitna ng sala, hawak pa rin ang cellphone niya, ngunit tila hindi na niya naririnig ang boses ng legal director sa kabilang linya.
Nakatingin lang siya sa akin.
Sa mukha niyang palaging puno ng kumpiyansa, unang beses kong nakita ang takot.
Hindi galit.
Hindi inis.
Kundi takot.
“Althea,” mababa niyang tawag sa pangalan ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Hindi mo ba naisip kung bakit sa dami ng logistics company sa siyudad, tayo ang napili ng kompanyang iyon?”
“Kasi maganda ang proposal natin,” mabilis niyang sagot, ngunit halatang hindi siya sigurado.
“Hindi.” Umiling ako. “Dahil ako ang nakausap nila sa unang meeting. Ako ang nagpakilala ng risk model. Ako ang gumawa ng financial projection. Ako ang nag-ayos ng compliance reports na hindi mo man lang binasa.”
Sumikip ang panga niya.
“Pero pangalan ng kumpanya natin ang nasa proposal.”
“Tama.” Tumango ako. “Kaya nga matagal akong nanahimik.”
Tahimik siyang nakatitig sa akin.
“Akala ko, dahil tayo ay magkasama, hindi ko kailangang bilangin kung alin ang sa akin at alin ang sa’yo. Akala ko, kapag umangat ka, aakyat din tayo nang sabay. Akala ko, bahay natin iyon, kumpanya natin iyon, pangarap natin iyon.”
Bumaba ang tingin ko sa mga papel na nakakalat sa mesa.
“Pero kanina, ikaw mismo ang nagsabi. Ikaw ang legal owner. Ako, may ambag lang.”
Napailing ako.
“Kaya ngayon, ibinabalik ko sa’yo ang kumpanyang sinasabi mong sa’yo. Pero huwag mong asahang iiwan ko rin sa’yo ang tiwala, reputasyon, at trabahong ako ang nagtayo.”
Biglang humakbang si Gabriel papalapit.
“Althea, huwag kang padalos-dalos. Nagalit ka lang dahil kay Ysabel. Pag-usapan natin ito nang maayos.”
“Hindi na ito tungkol kay Ysabel.”
“Kung hindi dahil sa kanya, bakit ka ganito?”
Napatingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakaramdam ako ng tunay na pagod.
“Gabriel, hindi mo talaga naiintindihan.”
Hindi siya nakasagot.
“Hindi ako umalis dahil may ibang babae. Umalis ako dahil sa bawat pagkakataong kailangan kong piliin mo ako, pinili mo siyang ipagtanggol. Umalis ako dahil sa araw na dapat mong igalang ang pamilya ko, pinahiya mo sila. Umalis ako dahil ang bagay na mahalaga sa akin, kaya mong ipahiram sa iba na parang dekorasyon lang.”
Lumamlam ang mga mata niya.
“Althea, nagkamali ako. Pero hindi naman kailangang umabot sa ganito.”
“Para sa’yo, hindi.” Mahinahon kong sabi. “Pero para sa akin, matagal na itong umabot dito.”
Muli kong hinila ang maleta.
Agad niyang hinarangan ang pinto.
“Huwag kang umalis ngayong gabi.”
Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa gilid ng pinto.
Noon, sa bawat away namin, sapat na ang isang ganoong kilos para mapahinto ako. Palagi kong iniisip, baka pagod lang siya. Baka na-pressure lang. Baka mahal niya pa rin ako, hindi lang niya alam kung paano ipakita.
Pero ngayong gabi, malinaw na malinaw sa akin ang lahat.
Ang pagmamahal na laging kailangang ipaliwanag, ipagtanggol, at ipagpilitan, hindi na pagmamahal. Pagod na iyon.
“Umalis ka sa harap ng pinto, Gabriel.”
“Hindi.”
“Kung hindi ka aalis, tatawag ako ng security.”
Napakurap siya.
Para bang hindi siya makapaniwala na kaya kong sabihin iyon.
Dati, kahit gaano ako kasaktan, pinoprotektahan ko pa rin ang mukha niya sa harap ng ibang tao. Kahit ako ang nasasaktan, ako pa rin ang nagtatakip ng kahihiyan niya.
Ngunit ngayong gabi, wala na akong balak magdala ng bigat na hindi akin.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay niya.
Lumakad ako palabas ng unit.
Sa likod ko, narinig ko ang paos niyang boses.
“Althea, kapag lumabas ka diyan, wala nang balikan.”
Huminto ako sandali.
Hindi ako lumingon.
“Matagal na akong walang balikan, Gabriel. Ngayon ko lang tinanggap.”
Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim.
Hindi pala masakit ang pag-alis.
Mas masakit ang matagal na pananatili sa lugar na unti-unti kang binubura.
Gabi na nang makarating ako sa maliit na inn malapit sa terminal. Wala akong masyadong dala. Isang maleta, ilang dokumento, laptop, at ang sarili kong pangalan na sa wakas ay binawi ko mula sa anino ni Gabriel.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Sa loob ng maliit na kuwarto, habang pumapasok ang maputlang liwanag sa bintana, binuksan ko ang laptop at inayos ang lahat ng files.
Hindi ko sinira ang kumpanya ni Gabriel.
Hindi iyon ang klase ng paghihiganti na gusto ko.
Ang ginawa ko lang, ibinigay ko sa partner company ang totoo.
Na may mga bahagi ng financial submission na hindi dumaan sa akin.
Na may mga numerong binago nang hindi ko aprubado.
Na may ilang expense records na pinilit itago ng operations team para magmukhang mas mataas ang projected profit.
At higit sa lahat, ipinadala ko sa kanila ang orihinal na proposal na ako ang gumawa.
Buong araw halos walang tigil ang tawag sa akin.
Una, ang legal director ng kumpanya ni Gabriel.
Sumunod, ang dating kliyenteng matagal kong inalagaan.
Pagkatapos, ang representative ng partner company.
“Ms. Althea,” sabi ng boses ng babae sa kabilang linya, kalmado at propesyonal. “We reviewed the original model you submitted months ago. Frankly, it was the strongest part of the proposal.”
Tahimik akong nakinig.
“However, the final documents submitted by Mr. Villanueva’s team contained inconsistencies. We would like to speak with you directly. Not as his finance head, but as an independent consultant.”
Napahawak ako nang mahigpit sa tasa ng kape.
“Independent consultant?”
“Yes. The board believes the project may still proceed, but not under the current structure.”
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang gabi, may maliit na init na kumalat sa dibdib ko.
Hindi iyon tuwa.
Hindi rin paghihiganti.
Parang pinto iyon na biglang bumukas sa harap ko matapos kong makulong nang matagal sa silid na walang bintana.
“Anong oras po ang meeting?” tanong ko.
“Tomorrow morning. Nine o’clock.”
“Darating ako.”
Pagkababa ng tawag, may pumasok na mensahe mula kay Gabriel.
Althea, nasaan ka? Kailangan nating mag-usap.
Hindi ako sumagot.
Maya-maya, sunod-sunod pa ang dumating.
Hindi mo puwedeng gawin ito sa akin.
Alam mong babagsak ang kumpanya kapag umatras sila.
Limang taon nating pinaghirapan ito.
Natigilan ako sa huling mensahe.
Limang taon nating pinaghirapan ito.
Sa wakas, naalala niyang “natin” pala iyon.
Pero huli na.
Bandang hapon, tumawag si Nanay.
“Anak, nakauwi ka na ba?”
“Hindi pa po, Nay. May aasikasuhin lang ako bukas.”
Tahimik siya sandali.
“May problema ba kayo ni Gabriel?”
Napapikit ako.
Sa lahat ng tao, kay Nanay ako pinakaayaw magsinungaling.
“Opo.”
Hindi siya agad nagsalita.
Narinig ko lang ang mahinang huni ng manok mula sa kabilang linya, at ang kaluskos ng dahon sa paligid ng bahay namin sa isla.
Pagkatapos, marahan niyang sinabi:
“Anak, noong umalis siya kahapon, nasaktan kami ng tatay mo. Pero mas nasaktan kami nang makita kang ngumiti pa rin para hindi kami mag-alala.”
Kumirot ang dibdib ko.
“Nay…”
“Kung pagod ka na, umuwi ka. Hindi kailangang malaki ang bahay dito. Hindi kailangang marami tayong pera. Basta hindi ka umiiyak mag-isa sa siyudad.”
Doon ako tuluyang napaluha.
Tahimik lang akong umiyak, hawak ang telepono, habang si Nanay ay nanatili sa kabilang linya.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ako pinagalitan.
Hindi niya sinabing, “Sinabi ko na sa’yo.”
Sinabi lang niya:
“Anak, kahit ilang beses kang masaktan ng mundo, may bahay ka pa ring uuwian.”
Kinabukasan, pumunta ako sa meeting.
Nakasuot ako ng simpleng cream blouse at itim na pantalon. Wala akong mamahaling alahas. Wala na rin sa leeg ko ang kuwintas na kinuha ni Ysabel.
Pero sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na may kulang sa akin.
Pagpasok ko sa conference room, nandoon na ang representatives ng partner company. Tatlo sila. Sa gitna, isang babaeng nasa edad kwarenta, maikli ang buhok, matalim ang tingin ngunit magaan ang ngiti.
“Ms. Althea Reyes?”
Tumango ako.
“Ako po.”
“I’m Cecilia Ramos. Regional director.”
Nakipagkamay siya sa akin.
“Please sit. We’ve heard a lot about you.”
Umupo ako nang tuwid.
Sa loob ng dalawang oras, pinag-usapan namin ang proyekto. Tinanong nila ako tungkol sa cost structure, delivery routes, port risks, insurance exposure, at emergency reserves.
Wala ni isang tanong ang hindi ko nasagot.
Dahil bawat numero roon, ako ang naglatag.
Bawat risk scenario, ako ang nag-isip.
Bawat solusyon, galing sa gabing hindi ako natulog habang si Gabriel ay nasa labas, nakikipag-inuman sa mga taong tinatawag niyang “network.”
Pagkatapos ng meeting, isinara ni Cecilia ang folder sa harap niya.
“Ms. Reyes, we are willing to continue the project.”
Tahimik akong huminga.
“But not with Villanueva Logistics as the sole operator.”
Tiningnan niya ako nang diretso.
“We want you to lead the financial supervision team. Independent from them. If you are willing, we can offer you a consultant contract first, then discuss a permanent regional role after three months.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi ko agad nasagot.
“Ms. Reyes,” dagdag niya, mas malumanay ang tinig, “I know what it feels like to build something and watch someone else take the credit. But talent has a way of leaving fingerprints. Yours are all over this project.”
Sa sandaling iyon, ang bigat na nakapatong sa dibdib ko sa loob ng limang taon ay tila unti-unting nabawasan.
Hindi pala ako anino.
Hindi pala ako simpleng “tumulong lang.”
May pangalan ako.
May kakayahan ako.
At may mga taong nakakakita nito.
Paglabas ko ng building, nakita ko si Gabriel sa lobby.
Mukha siyang hindi natulog. Gusot ang polo niya, namumula ang mga mata.
Agad siyang lumapit.
“Althea.”
Huminto ako, ngunit hindi ako umatras.
“Ano’ng ginawa mo sa kanila?” tanong niya.
“Sinabi ko ang totoo.”
“Althea, puwede pa nating ayusin ito.” Nanginginig ang boses niya. “Bumalik ka sa kumpanya. Ibabalik ko ang posisyon mo. Ibibigay ko rin sa’yo ang shares. Kahit kalahati pa.”
Napatingin ako sa kanya.
Dati, pangarap kong marinig ang mga salitang iyon.
Kalahati.
Shares.
Pagkilala.
Ngunit ngayon, habang sinasabi niya iyon, wala na akong naramdaman kundi katahimikan.
“Hindi mo ibibigay sa akin ang bagay na dapat noon pa ay kinilala mo.”
Napanganga siya.
“Althea, mahal kita.”
Dahan-dahan akong ngumiti.
“Hindi, Gabriel. Mahal mo ang bersyon ko na laging nananatili. Mahal mo ang babaeng tahimik na inaayos ang gulo mo. Mahal mo ang taong kahit saktan mo, babalik pa rin para tulungan ka.”
Lumamlam ang mukha niya.
“Pero hindi na ako iyon.”
Sa likod niya, biglang lumitaw si Ysabel.
Wala na ang maamong mukha niya. Tila nagmamadali siyang lumapit, halatang balisa.
“Kuya Gabriel, tinatawagan ako ng HR. Bakit daw nila nire-review ang expense claims ko?”
Napatingin si Gabriel sa kanya.
“Ano’ng expense claims?”
Namuti ang mukha ni Ysabel.
Sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Isa na namang tawag mula sa legal department.
Nakaspeaker ito nang hindi sinasadya nang sagutin niya.
“Sir, may nakita kaming unauthorized reimbursements under Ms. Ysabel’s name. Hotel stays, luxury items, client dinners na walang approval. Ginamit ang corporate card na naka-link sa office account.”
Tumigas ang mukha ni Gabriel.
Dahan-dahan siyang lumingon kay Ysabel.
“Ysabel… ano ito?”
Namula ang mata ni Ysabel.
“Kuya Gabriel, hindi ko sinasadya. Akala ko okay lang kasi ikaw naman ang nagsabi na kailangan kong magmukhang presentable sa clients…”
Hindi ko na tinapos pakinggan ang sagutan nila.
Tahimik akong lumakad palabas ng lobby.
Sa labas, maliwanag ang araw.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ako natakot mag-isa.
Dahil ang totoo, hindi pala ako nawalan ng lahat nang iwan ko si Gabriel.
Doon ko lang pala nabawi ang sarili ko.