katok sa gabing hindi ko na siya hinihintay
bahagi 2: ang katok sa gabing hindi ko na siya hinihintay
“Nasa labas si Gabriel.”
Pagkasabi iyon ng roommate ko, parang biglang tumahimik ang buong dorm room.
Kahit ang mahinang tunog ng ulan sa labas, ang ingay ng electric fan, pati ang notification na sunod-sunod pa ring pumapasok sa group chat, lahat ay tila lumayo sa pandinig ko.
Ang tanging malinaw lang ay ang tatlong katok kanina.
Tok.
Tok.
Tok.
Parang hindi iyon galing sa pinto.
Parang kumakatok iyon sa parte ng puso kong pinilit kong isara maghapon.
Hinawakan ni Carla, ang roommate ko, ang braso ko.
“Sofia, huwag mong buksan kung ayaw mo. Puwede kong sabihin na tulog ka na.”
Tumingin ako sa kanya.
Sa totoo lang, gusto kong sabihin na oo, pakisabi tulog na ako. Gusto kong magtago sa kumot, patayin ang ilaw, at magkunwaring wala akong narinig na video, walang Gabriel sa labas, walang tatlong taon na nilamon ng isang maling tao.
Pero may parte sa akin na pagod na pagod na sa pagtatago.
Buong relasyon namin, ako ang laging nag-a-adjust.
Ako ang laging umiintindi.
Ako ang laging tahimik kapag nasasaktan.
Kung pati sa pagtatapos ng lahat ay ako pa rin ang magtatago, parang hindi pa rin ako tunay na nakalaya.
Kinuha ko ang cellphone sa kamay ni Carla at pinatay ang video.
Pagkatapos, tumayo ako.
“Sofia…” mahina niyang tawag.
“Okay lang,” sabi ko, kahit hindi naman talaga.
Lumapit ako sa pinto. Hindi ko agad binuksan. Huminga muna ako nang malalim, saka nagsalita sa kabilang panig.
“Gabriel, anong kailangan mo?”
Ilang segundo siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, narinig ko ang boses niya.
Mas mababa kaysa dati. Mas pagod. Hindi kasing lamig.
“Sofia, buksan mo muna. Mag-usap tayo.”
Napangiti ako nang walang saya.
“Dati, kapag gusto kong mag-usap tayo, lagi mong sinasabing busy ka.”
Natahimik siya.
“Tama ka,” sagot niya pagkaraan ng ilang sandali. “Pero ngayon, kailangan talaga nating mag-usap.”
“Hindi tayo kailangan mag-usap,” sabi ko. “Wala na tayong relasyon. Ikaw mismo ang nagbura.”
Sa kabilang panig ng pinto, narinig ko ang mahina niyang paghinga.
“Hindi ko dapat ginawa iyon.”
“Kailan?” tanong ko. “Noong binura mo ako sa contacts mo? Noong itinanggi mo ako sa mga kaibigan mo? O noong hinayaan mong isipin ng buong department na may relasyon kayo ni Bianca para lang makita kung magseselos ako?”
Masakit pakinggan ang sarili kong boses. Kalmado, pero bawat salita ay parang may talim.
Hindi agad nakasagot si Gabriel.
Sa likod ko, tahimik lang si Carla, pero ramdam kong nakabantay siya, handang lumapit kapag kailangan ko.
“Sofia,” sabi ni Gabriel sa huli, “hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
Napapikit ako.
Ilang beses ko nang narinig ang linyang iyon sa mga drama, sa mga kuwento ng ibang babae, sa mga lalaking nasanay na may palusot kapag nasaktan nila ang taong nagmamahal sa kanila.
Hindi iyon ang ibig kong sabihin.
Pero kung hindi iyon ang ibig niyang sabihin, bakit iyon ang ginawa niya?
Binuksan ko ang pinto.
Nakatayo si Gabriel sa labas, basang-basa ang buhok at balikat. Mukhang nagmadali siyang umakyat sa dormitory building kahit bawal ang lalaki sa floor namin pagkatapos ng oras ng bisita.
Ang dating malinis at kalmadong Gabriel Dela Cruz ay wala sa harap ko.
Ang nandito ay isang lalaking halatang naguguluhan, galit, natatakot, at sa unang pagkakataon, hindi sigurado kung mananalo siya.
Pagkakita niya sa akin, gumalaw ang mga labi niya, pero walang lumabas na salita.
Ako ang unang nagsalita.
“Limang minuto.”
Napakurap siya.
“Ano?”
“Limang minuto para sabihin ang gusto mong sabihin. Pagkatapos noon, aalis ka.”
Tumingin siya sa loob ng kwarto, kay Carla, saka bumalik sa akin.
“Dito?”
“Oo. Dito. Hindi ako lalabas kasama ka sa gabi, lalo na ngayong pinag-uusapan na tayo ng buong department.”
Napahigpit ang panga niya.
“Hindi dapat kumalat ang video.”
“Pero kumalat,” sagot ko. “Gaya ng pagkalat ng idea na kayo ni Bianca. Gaya ng pagkalat ng jokes tungkol sa akin. Ang kaibahan lang, ngayon ikaw naman ang nasa gitna.”
Tumahimik siya.
Noon ko napansin na hawak niya pa rin ang relo sa pulso niya. Iyong relo na ibinigay ko sa kanya noong birthday niya. Akala ko, pagkatapos niya akong burahin, tatanggalin niya rin iyon.
Pero suot pa rin niya.
At ang mas nakakainis, may parte sa akin na halos masaktan dahil doon.
“Sofia,” simula niya, “noong narinig mo ako sa laboratory, mali ang narinig mo.”
Tumaas ang kilay ko.
“Sinabi mong hindi tayo.”
“Dahil nagulat ako.”
“Hindi iyan sagot.”
“Dahil…” Napahinto siya. Sa unang pagkakataon, nakita kong nahihirapan siyang magsalita. “Dahil hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila.”
Natawa ako nang mahina.
“Ang dali lang sabihin, Gabriel. ‘Oo, girlfriend ko siya.’ Anim na salita lang.”
Napatingin siya sa sahig.
“Alam ko.”
“Hindi. Hindi mo alam. Kasi kung alam mo, hindi mo hahayaang tawagin nila akong ordinaryo habang nakaupo ka lang doon.”
Kumunot ang mukha niya, parang tinamaan.
“Hindi ko alam na ganoon ka nila tinitingnan.”
“Alam mo,” sabi ko. “Narinig mo. Ang hindi ko alam, bakit hindi mo ako ipinagtanggol.”
Muling tumahimik ang pasilyo.
May ilang babaeng dumungaw mula sa malayong pinto, halatang gustong makisagap ng eksena. Agad ko silang tiningnan, at mabilis silang nagsara ng pinto.
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Hindi ako sanay.”
“Sa alin? Sa pagrespeto sa girlfriend mo?”
“Sofia…”
“Hindi, Gabriel. Sagutin mo. Hindi ka sanay saan? Sa pagmamahal? Sa pagiging proud sa taong pinili mo? Sa pagiging matapang?”
Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya.
Siguro hindi siya sanay na ganito ako magsalita.
Dati, kapag malungkot ako, pinipili kong ngumiti.
Kapag malamig siya, iniisip kong pagod lang siya.
Kapag masakit ang sagot niya, naghahanap ako ng excuse para sa kanya.
Pero ngayong gabi, wala na akong natitirang excuse.
“Sofia, mali ako,” sabi niya sa wakas. “Alam ko.”
“Good,” sagot ko. “At least may alam ka na.”
Napahawak siya sa batok niya.
“Natatakot ako.”
Hindi ko inaasahan iyon.
Saglit akong natigilan.
Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, wala iyong dating kayabangan sa mga mata niya.
“Natatakot akong kapag nalaman nilang tayo, magiging usapan tayo. Natatakot akong baka pakialaman nila ang relasyon natin. Natatakot akong baka gamitin nila iyon para asarin ka, o asarin ako, o—”
“Ginamit pa rin nila,” putol ko. “At mas masakit, dahil ikaw mismo ang nagbigay ng dahilan.”
Napapikit siya.
“Tama ka.”
“Hindi mo ako pinrotektahan, Gabriel. Pinrotektahan mo ang imahe mo.”
Hindi siya nakasagot.
At doon ko alam na tama ako.
Mahalaga kay Gabriel ang katahimikan niya, ang kontrol niya, ang malinis niyang reputasyon bilang tahimik, matalinong lalaking hindi naaabot ng kahit sino.
Ako, sa kabilang banda, ay gulo.
Ako ang babaeng masyadong halata ang pagmamahal.
Ako ang babaeng nagdadala ng almusal, nagpapadala ng notes, naghihintay ng reply, nagtatanong kung kumain na siya.
Sa mata ng iba, ako ang humahabol.
At sa halip na hawakan ang kamay ko at sabihing “siya ang pinili ko,” mas pinili ni Gabriel na manatiling malinis ang pangalan niya.
“Sofia,” sabi niya, “hindi ko ginamit si Bianca.”
“Pero hinayaan mo siyang gamitin ang sitwasyon.”
“Hindi ko alam na kukunan kami ng picture.”
“Pero alam mong may iniisip ang mga tao.”
Hindi niya maitanggi.
Huminga ako nang malalim.
“Sabi mo sa video, gusto mong makita kung magseselos ako.”
Napakurap siya, parang gusto niyang bawiin ang sinabi niya.
“Iyon ang pinakatangang bagay na nasabi ko.”
“Hindi lang tanga. Malupit.”
Napatingin siya sa akin.
“Kung mahal mo ako, bakit kailangan mo akong saktan para lang masiguro mong mahal kita?”
Wala siyang naisagot.
At marahil iyon ang pinakamalinaw na sagot.
Hindi pa marunong magmahal si Gabriel.
Hindi ko sinasabing wala siyang nararamdaman.
Siguro meron.
Siguro totoo nga na gusto niya akong magselos dahil hindi niya alam kung paano hingin ang atensyon ko. Siguro nasanay siyang ako ang lumalapit kaya nang huminto ako, natakot siya.
Pero hindi sapat ang takot para tawagin mong pag-ibig.
Hindi sapat ang pagsisisi para burahin ang sakit.
“Sofia,” mahina niyang sabi, “ayusin natin.”
Napatingin ako sa kanya.
Dati, ang isang linyang iyon lang mula sa kanya, baka yakapin ko na siya agad.
Dati, kapag sinabi niyang “ayusin natin,” baka ako pa ang unang humingi ng tawad kahit siya ang nanakit.
Pero ibang Sofia na ang nakatayo sa pintong iyon.
“Hindi,” sabi ko.
Nanigas ang mukha niya.
“Hindi?”
“Hindi natin aayusin ngayong gabi. Hindi mo ako basta kakatukin, magsasabing mali ka, tapos babalik ang lahat sa dati.”
“Sofia, hindi iyon ang—”
“Alam ko. Hindi iyon ang ibig mong sabihin.” Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Pero pagod na akong umintindi sa ibig mong sabihin. Gusto ko nang tumingin sa ginagawa mo.”
Namula ang mga mata niya, pero hindi siya umiyak.
Hindi si Gabriel ang tipo ng taong madaling umiyak.
Pero nakita ko ang pagbasag sa loob niya.
At kahit masakit aminin, may parte sa akin na nasaktan pa rin.
Hindi madaling kalimutan ang taong naging sentro ng mundo mo sa loob ng tatlong taon.
Hindi madaling patayin ang pagmamahal na matagal mong inalagaan.
Pero minsan, kailangan mong bitawan hindi dahil wala ka nang nararamdaman, kundi dahil sa wakas natutunan mong mahalin ang sarili mo nang mas malakas.
“Umalis ka na,” sabi ko.
“Sofia—”
“Gabriel, please.”
Iyon ang unang pagkakataon na ginamit ko ang salitang please hindi para pigilan siyang lumayo, kundi para pilitin siyang umalis.
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumango.
“Sige.”
Tumalikod siya, pero bago siya tuluyang lumakad, huminto siya.
“Hindi ko alam kung paano babawi,” sabi niya nang hindi lumilingon. “Pero matututunan ko.”
Hindi ako sumagot.
Nang mawala siya sa dulo ng hallway, saka ko isinara ang pinto.
Pagkasara ko, doon lang nanginig ang mga tuhod ko.
Mabilis akong sinalo ni Carla.
“Uy, uy. Okay ka lang?”
Umiling ako.
“Hindi.”
At sa unang pagkakataon mula nang marinig ko ang salitang “hindi kami,” umiyak ako.
Hindi dahil iniwan ako ni Gabriel.
Kundi dahil sa wakas, pinili kong huwag nang iwan ang sarili ko.
Kinabukasan, paggising ko, puno ang group chat ng department.
May mga nagtatanggol kay Bianca.
May mga tumatawa kay Gabriel.
May mga nagsasabing ako raw ang totoong kawawa.
May mga nagsasabing ang drama namin ay parang teleserye.
Pero sa gitna ng lahat, may isang message na naka-pin sa mismong group chat.
Galing kay Gabriel.
“Sofia Reyes was my girlfriend. I denied her because I was a coward. She did nothing wrong. Do not drag her name into this.”
Binasa ko iyon nang paulit-ulit.
Hindi ako ngumiti.
Hindi rin ako naiyak.
Pero sa unang pagkakataon, ginawa ni Gabriel ang dapat niyang ginawa noon pa.
Hindi niya ako itinago.
Hindi niya ako itinanggi.
Sa harap ng buong department, inamin niya ang katotohanan.
At doon nagsimula ang mas magulong bahagi ng lahat.
Dahil nang tanghali ring iyon, si Bianca mismo ang lumapit sa akin sa cafeteria.
Maputla ang mukha niya, pero mataas ang baba.
Umupo siya sa harap ko nang hindi nagpapaalam.
“Sofia,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
“May sasabihin ako tungkol kay Gabriel.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa tono ng boses niya, bigla kong naramdaman na ang gabing iyon ay hindi pa ang pinakamasakit na bahagi ng kuwento.
Dahil ngumiti siya nang mapait, saka inilapag sa harap ko ang cellphone niya.
At sa screen, may lumang chat sila ni Gabriel.
Isang chat na ipinadala noong panahong kami pa.