Tunay na Pirma
4. Ang Tunay na Pirma
Kinabukasan, kumalat ang gulo sa pamilya ni Isabella.
Hindi ko alam ang buong detalye, pero ayon kay Gabriel, galit na galit ang tiyuhin nila dahil sa ginawa niyang pagtulong sa amin. Tinawagan siya ng ilang kamag-anak, pinagbantaan, sinabihang wala siyang utang na loob. May ilan pang nagsabi na sisirain nila ang career niya.
Akala ko matitinag siya.
Pero nang makita ko siya kinabukasan sa harap ng office, nakaputing polo pa rin siya, maayos ang buhok, kalmado ang mukha, at may hawak na kape para sa akin.
“Hindi ko alam kung ano ang gusto mong inumin,” sabi niya. “Kaya bumili ako ng hindi masyadong matamis.”
Tinanggap ko iyon, bahagyang nagulat.
“Salamat.”
“Hindi ka ba nakatulog?”
“Halata ba?”
“Oo.”
Napahiya ako at hinawakan ang mukha ko.
“Ang sama ba?”
“Hindi,” sagot niya. “Mukha ka lang taong buong gabing lumaban sa multo.”
Hindi ko napigilang matawa.
Iyon ang unang tawa ko mula nang magsimula ang gulo.
Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita kong lumambot ang mga mata niya.
“Mas bagay sa iyo iyan,” sabi niya.
“Ano?”
“Tumawa.”
Biglang uminit ang tenga ko.
Mabuti na lang at dumating si Isabella, suot ang malaking sunglasses kahit makulimlim ang panahon. Pagkalapit niya, yumakap siya sa akin mula sa likuran.
“Beshie…”
Nanigas ako sandali.
Naramdaman niya iyon, kaya dahan-dahan niya akong binitawan.
“Sorry,” mahina niyang sabi. “Nakasanayan ko lang.”
Tiningnan ko siya. Namumugto ang mata niya sa likod ng salamin.
Hindi pa rin nawawala ang sakit sa dibdib ko. Pero nang marinig ko kahapon na gusto siyang pilitin sa isang engagement, mas naintindihan ko kung bakit ganoon siya kadesperado.
Hindi tama ang ginawa niya.
Pero ang takot niya ay totoo.
“Isabella,” sabi ko, “galit pa rin ako.”
Tumango siya agad.
“Okay lang. Deserve ko.”
“Pero hindi ibig sabihin nun iiwan na kita.”
Natigilan siya.
Dahan-dahan niyang tinanggal ang sunglasses. Namumula ang mata niya.
“Totoo?”
“Pero kapag kinalikot mo ulit ang documents ko, ako mismo ang magpapakulong sa iyo.”
Napahagulgol siya at tumawa nang sabay.
“Promise. Hindi na. Kahit kailan.”
Yumakap siya ulit, pero this time, ako na ang hindi umatras.
Sa loob ng office, mas naging malinaw ang lahat. Lumabas sa access log na ang unauthorized change sa appointment date ay galing nga sa device ni Isabella. Pero ang marriage intent application at complaint documents ay galing sa office network ng lending company ng tiyuhin niya.
Ibig sabihin, ginamit nila ang pagkakamali ni Isabella para gumawa ng mas malaking panlilinlang.
Dahil dito, inalis ang travel hold ng pamilya ko habang iniimbestigahan ang kaso. Ang demand letter naman ay na-freeze dahil may ebidensiya ng abusive interest at coercion.
Napaiyak si Mama sa tuwa.
Si Papa, na tahimik lang buong umaga, lumapit kay Gabriel at hinawakan ang kamay niya.
“Maraming salamat, hijo. Hindi namin alam paano ka babayaran.”
Hindi agad sumagot si Gabriel.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti.
“Hindi ko po ginagawa ito para mabayaran.”
Hindi ko alam kung bakit, pero umiwas ako ng tingin.
Paglabas namin ng office, akala ko tapos na ang lahat. Pero hinawakan ako ni Gabriel sa may hagdan.
“May kailangan akong sabihin.”
Kinabahan ako.
“Ano?”
“Inalis na ang pekeng marriage intent. Pero dahil nagkaroon ng complaint at sponsorship, kailangan pa ring may formal statement mula sa iyo.”
“Anong statement?”
“Na hindi ka pumapayag sa anumang kasal na hindi mo personal na pinirmahan.”
Tumango ako.
“Madali lang iyon.”
“May isa pa.”
Tumingin ako sa kanya.
May kakaibang katahimikan sa mukha niya.
“Kung gusto mong umalis, makakaalis ka na. Wala nang hahadlang.”
Dapat natuwa ako.
Iyon naman ang gusto ko mula simula, hindi ba?
Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, habang sinasabi niya iyon, parang may kung anong humigpit sa dibdib ko.
“Aalis pa rin kami,” sabi ko. “Kailangan namin magsimula ulit.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
Hindi niya ako pinigilan. Hindi niya ako pinilit. Hindi rin siya nagbiro tungkol sa kasal.
Kaya mas lalo akong nalito.
Noong gabing iyon, habang inaayos ko ang maleta, tahimik na pumasok si Isabella sa kuwarto ko.
May dala siyang maliit na kahon.
“Para sa iyo.”
Binuksan ko iyon. Nasa loob ang isang lumang keychain. Iyon ang keychain na nabili namin noong unang gala namin bilang roommates. Mura lang iyon, kulay kupas na, pero matagal niyang itinago.
“Akala ko nawala na ito.”
“Tinago ko,” sabi niya. “Kasi noong araw na iyon, una mong sinabi na kaibigan mo ako.”
Naupo siya sa gilid ng kama.
“Beshie, sorry talaga. Akala ko kapag may pera ako, kaya kong ayusin lahat. Akala ko kapag ayaw kong mawala ang isang tao, puwede kong pigilan. Pero mali pala. Hindi pala pagmamahal ang pagkulong.”
Hindi ako nagsalita.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pupunta rin ako doon. Hindi dahil pipilitin kita manatili sa tabi ko. Pupunta ako kapag kaya ko na, kapag malaya na ako sa pamilya ko. Tapos bibili ako ng bahay malapit sa inyo. Pero this time, magpapaalam muna ako.”
Napangiti ako kahit naiiyak.
“Dapat lang.”
“Ayusin ko muna ang sarili ko,” sabi niya. “At ang gulo sa pamilya ko.”
“Hindi ka nag-iisa.”
“Alam ko.”
Niyakap niya ako nang mahigpit.
Kinabukasan, bago kami umalis, dumating si Gabriel sa bahay namin.
Hindi na siya kasama ni Isabella. Mag-isa siya.
May dala siyang folder at isang maliit na paper bag.
“Final copies ng cleared documents ninyo,” sabi niya kay Papa. “At ito naman…”
Iniabot niya sa akin ang paper bag.
Pagbukas ko, nakita ko ang maliit na notebook.
“Para saan ito?”
“Para sa bagong buhay mo,” sabi niya. “Isulat mo lahat ng gusto mong simulan.”
Binuklat ko ang unang pahina.
May nakasulat doon sa maayos niyang handwriting:
“Hindi lahat ng pag-alis ay pagkawala. Minsan, simula ito ng pagbabalik.”
Natahimik ako.
Pagtingin ko sa kanya, seryoso ang mukha niya, pero bahagyang pula ang tenga.
“Gabriel…”
“Hindi kita pipigilan,” sabi niya. “Pero kung sakaling gusto mong bumalik, o kung gusto mong may kausap sa kabilang dulo ng mundo, nandito ako.”
Hindi ko alam kung bakit, pero mas mahirap pa iyong marinig kaysa sa “pakasalan mo ako.”
Dahil ito, walang pilit.
Walang kontrata.
Walang bitag.
Isang bukas na pinto lang.
At sa sandaling iyon, gusto kong umiyak.
Pero sa halip, ngumiti ako.
“Sige,” sabi ko. “Pero huwag kang mawawala.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ako mawawala.”
Sa airport, habang papalayo kami sa departure gate, nakita ko si Isabella sa likod ng glass wall, kumakaway habang umiiyak. Sa tabi niya, nakatayo si Gabriel, tahimik, diretso ang tingin sa akin.
Itinaas ko ang notebook na bigay niya.
At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na ako ay tumatakas.
Pakiramdam ko, nagsisimula ako.