Matapos Mawalan ng Alaala ang Bilyonaryong Kasintahan Ko, Binigyan Niya Ako ng Black Card at Pinaalis—Hindi Niya Alam na Buntis Ako, Hanggang Paulit-Ulit Kaming Pagtagpuin ng Tadhana at Siya Mismo ang Nag-alok na Maging Ama ng Anak Ko
Pagkamulat ni Adrian Villareal matapos ang aksidente, isang tao lang ang hindi niya maalala.
Ako.
At ang unang ginawa niya nang magkita kami ay iabot sa akin ang isang itim na card at malamig na sabihing:
“Kunín mo ito. Pagkatapos, huwag ka nang magpakita sa akin.”
Tiningnan ko ang black card sa isang kamay ko.
Pagkatapos, tiningnan ko ang pregnancy test sa isa pa.
Dalawang malinaw na pulang guhit.
Napangiti ako.
May pera na ako.
May anak pa ako.
Kung wala nang maalalang Adrian Villareal na mangungulit sa akin, mas tahimik pa ang buhay.
Kaya tumalikod ako at umalis.
Walang luha.
Walang drama.
At lalong walang balak bumalik.
Dalawang taon akong kasama ni Adrian.
Sa Makati at BGC, kilala siya bilang lalaking halos walang babaeng makalapit nang hindi niya pinapalayas.
CEO siya ng Villareal Holdings, isa sa pinakamalalaking real-estate at logistics groups sa bansa.
Malamig magsalita.
Bihirang ngumiti.
At kapag galit, sapat na ang isang tingin niya para tumahimik ang buong conference room.
Kaya nang malaman ng mga kaibigan niya na dalawang taon na akong nakatira sa bahay niya sa Forbes Park, halos walang naniwala.
Ako si Mara de Leon.
Freelance interior designer.
Hindi ako galing sa mayamang pamilya.
Hindi rin ako socialite.
Hindi ako anak ng kung sinong senador, tycoon, o celebrity.
Tahimik lang ako.
Mahilig sa kape.
Mahilig bumili ng stuffed toys na walang dahilan.
At ayon kay Adrian, sobra raw akong mahilig tumingin sa gwapong lalaki sa social media.
Isang beses, nahuli niya akong nag-like ng reel ng isang Korean actor.
Tumingin siya sa phone ko.
Tumingin sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya nang tuwid ang mukha:
“Isa na naman?”
“Like lang ’yon.”
“Fine.”
“Bakit?”
“Wala.”
Nang gabing iyon, halos alas-dos na ako nakatulog.
Mula noon, hindi na ako nag-like ng kahit anong pogi habang katabi siya.
Pero walang label ang relasyon namin.
Hindi niya ako tinawag na girlfriend sa harap ng publiko.
Hindi rin niya ako pinangakuan ng kasal.
Hindi ko rin siya pinilit.
Akala ko malinaw iyon sa aming dalawa.
Hanggang sa isang linggo bago ang aksidente, nalaman kong buntis ako.
Ilang araw kong itinago ang test.
Isang gabi habang nagdidinner kami, kunwari ay casual kong tinanong:
“Adrian, paano kung may batang tumatakbo dito sa bahay?”
Hindi man lang siya nag-isip.
“Ayoko.”
Parang biglang nanlamig ang kutsara sa kamay ko.
“Bakit?”
“Maingay.”
“’Yon lang?”
“Magulo. Nakakapagod. At wala akong oras.”
Saglit siyang tumingin sa akin.
“Mara.”
“Hmm?”
“Bakit mo tinatanong?”
Mabilis akong ngumiti.
“Wala. Naisip ko lang.”
Nanliit ang mga mata niya.
“Gusto mo bang magkaanak?”
“Hindi!”
Masyado yatang mabilis ang sagot ko.
Umangat ang kilay niya.
Dagdag ko agad:
“Hindi talaga. Ang kulit ng mga bata. At saka… ano ba naman ang relasyon natin para pag-usapan ’yan?”
Nagdilim ang mukha niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Adrian…”
“Ano tayo?”
Hindi ko alam kung anong sagot ang gusto niyang marinig.
Kaya sinabi ko ang pinakaligtas.
“Magkasama lang tayo.”
Hindi siya nagsalita.
Tumayo lang siya mula sa mesa.
Akala ko tapos na ang usapan.
Hindi pala.
Kinabukasan, halos hindi niya ako kinausap bago umalis papuntang Batangas para sa isang site inspection.
Sa biyahe pauwi, bumangga ang SUV niya sa isang truck habang umuulan.
Nakaligtas siya.
Pero nagkaroon siya ng head trauma.
Nang magising, naaalala niya ang negosyo.
Ang pamilya niya.
Mga empleyado.
Mga kaibigan.
Pati password ng office tablet niya.
Ako lang ang wala.
Parang binura ako sa utak niya.
Tinawagan ako ng executive assistant niyang si Paolo makalipas ang dalawang araw.
Halatang nahihirapan siyang magsalita.
“Ms. Mara, gising na po si Sir Adrian.”
Napaupo ako.
“Okay ba siya?”
“Stable na po.”
Napapikit ako sa sobrang ginhawa.
Pero sumunod agad ang masamang balita.
“May memory loss po.”
“Gaano kalala?”
“Selective.”
“Meaning?”
Tahimik si Paolo nang ilang segundo.
“Hindi niya po kayo maalala.”
Hindi ako nakasagot.
Ipinaliwanag niyang ipinakita raw kay Adrian ang mga litrato namin.
Mga bakasyon.
Mga dinner.
Mga larawan ko sa bahay niya.
Ang reaksyon niya?
“Bakit may babaeng nakatira sa bahay ko?”
Nang sabihin ni Paolo na dalawang taon na kaming magkasama, ang una raw tanong ni Adrian ay:
“Magkano ang kailangan niya para umalis?”
Napakurap ako.
Sakit?
Meron.
Konti.
Pero nang marinig ko ang sumunod na sinabi ni Paolo, mabilis ding gumaling.
“Ibibigay po sa inyo ang condo unit sa Alabang na binili noong nakaraang taon. Fully paid. May cash settlement din pong ililipat sa account ninyo.”
Tumunog ang phone ko.
Bank notification.
Napatingin ako.
At halos malaglag ang panga ko.
₱18,000,000.
Hindi ko mapigilan ang ngiti.
“Mara?” tanong ni Paolo.
“Ha?”
“Are you okay?”
“Okay na okay.”
“Sir Adrian also wants you to move out within two days.”
“Two days?”
“Yes.”
“Paolo.”
“Yes?”
“Kayang-kaya ko within tonight.”
Natigilan siya.
“Tonight?”
“Sabihin mo sa boss mo, hindi niya na kailangang mag-alala. Hindi ko siya guguluhin. Hindi ako pupunta sa office. Hindi ako tatawag. Hindi ako magte-text. Hindi niya ako makikita kahit anino ko.”
Sa isip-isip ko:
May ₱18 million ako.
May condo ako.
At may baby akong dala na may genes ng isang napakagwapong bilyonaryo.
Ano pa ba ang irereklamo ko?
Kinagabihan, nilipat ko ang mga damit, laptop, sketchbooks at stuffed toys ko sa condo.
Iniwan ko kay Adrian ang mansion.
Ang mga mamahaling wine glass.
Ang imported espresso machine niya.
At ang napakasungit niyang mukha.
Sa bagong condo, parang nagbakasyon ang buong pagkatao ko.
Gigising ako kung kailan ko gusto.
Kakain ako kung kailan ko gusto.
Tatanggap lang ako ng design project na gusto ko.
At gabi-gabi, malaya akong manood ng reels ng mga pogi.
Walang lalaking sisilip sa phone ko.
Walang magsasabing:
“Bakit mo ni-like?”
Walang nakasimangot sa tabi ko.
Napakasarap.
Hanggang dumating ang araw ng una kong prenatal checkup.
Doon nagsimula ang problema.
Pumunta ako sa isang private hospital sa Alabang dahil malapit lang sa condo.
Pagpasok ko sa lobby, abala akong nagbabasa ng message mula sa OB ko.
Nang bigla kong maramdaman na may matang nakatitig sa akin.
Pagtingala ko—
Parang may humampas sa dibdib ko.
Nandoon si Adrian.
Naka-hospital clothes.
May maliit na benda sa gilid ng noo.
Mas maikli ang buhok kaysa dati.
Pero iyong mukha?
Imposibleng hindi makilala.
Napatingin siya sa akin.
Mabilis akong yumuko.
Please.
Huwag mo akong pansinin.
Hindi mo ako kilala.
Wala akong kinalaman sa ’yo.
Nang silipin ko ulit siya, wala na siya.
Napabuntong-hininga ako.
“Okay,” bulong ko.
“Coincidence lang.”
Pero hindi pala iyon ang huling beses.
Dalawang linggo matapos noon, nasa supermarket ako nang makita ko ulit siya.
May hawak akong folic acid, crackers at dalawang malaking pack ng milk powder.
Nasa kabilang aisle siya.
Nakatingin sa cart ko.
Pagkatapos ay tumingin siya sa tiyan ko.
Hindi pa halata ang baby bump.
Pero parang may kung anong gumalaw sa mukha niya.
Naiwas ko agad ang tingin.
Kinabukasan, nagkita na naman kami sa isang café sa BGC.
Sa susunod na linggo, sa bookstore.
Pagkatapos, sa parking area ng clinic.
Masyado nang madalas.
At sa bawat pagkakataon, mas nagiging kakaiba ang tingin niya sa akin.
Para bang may hinahanap siyang sagot na hindi niya maabot.
Isang hapon, matapos kong bumili ng maternity vitamins sa pharmacy, paglabas ko ay nakita ko siyang nakatayo sa labas.
Diretsong nakatingin sa akin.
Lumakad ako palayo.
Narinig ko ang yabag niya sa likod.
Mas bumilis ang lakad ko.
“Mara.”
Napatigil ako.
Nanlamig ang batok ko.
Hindi niya dapat alam ang pangalan ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin.
Nakahawak sa gilid ng ulo niya na tila may sumakit.
“Kil… kilala ba kita?”
Ngumiti ako nang pilit.
“Hindi.”
Napakunot-noo siya.
“Sigurado?”
“Oo.”
Tiningnan niya ang paper bag sa kamay ko.
Prenatal vitamins.
Sunod niyang tiningnan ang tiyan ko.
At saka niya sinabi ang pinakahuling bagay na inaasahan kong marinig.
“Kung hindi kita kilala…”
Huminga siya nang malalim.
“…bakit parang pakiramdam ko, may nawawala sa akin tuwing lumalayo ka?”
Bago pa ako makasagot, bigla siyang namutla.
Hinawakan niya ang ulo niya.
At bumulong:
“May naaalala akong dalawang pulang guhit.”
Nanigas ako.
Dahil ang pregnancy test ko—
ay hindi niya kailanman nakita.
PARTE2
“Anong dalawang pulang guhit?”
Piliting kalmado ang boses ko, pero nanginginig na ang mga daliri ko.
Napapikit si Adrian.
Halatang pinipilit niyang habulin ang kung anong larawan sa isip niya.
“Hindi ko alam.”
“Baka kung ano lang ’yan dahil sa injury mo.”
“Mara.”
Napaatras ako.
“Sinabi kong hindi mo ako kilala.”
“Alam ko ang pangalan mo.”
“Sinabi sa ’yo ng assistant mo.”
Umiling siya.
“Hindi.”
Tinitigan niya ako.
“Naalala ko ang boses mo.”
Nawala ang ngiti ko.
May mga tao sa sidewalk.
May dumadaang sasakyan.
May nagtitinda ng taho sa kanto.
Pero parang kami lang dalawa ang naroon.
Mabilis kong sinabi:
“Adrian, kung bumabalik ang memories mo, kausapin mo ang doctor mo. Hindi ako makakatulong.”
Tumalikod ako.
Hindi niya ako pinigilan.
Pero narinig ko ang tanong niya.
“May asawa ka ba?”
Huminto ako.
“Bakit?”
Tinuro niya ang vitamins.
“Buntis ka.”
“Observant ka.”
“Nasaan ang asawa mo?”
“Wala kang pakialam.”
Muli akong naglakad.
Narinig kong humabol siya.
“Responsible ba siya?”
Napalingon ako.
“Excuse me?”
“Bawat makita kita, mag-isa ka.”
“Anong ibig mong sabihin na bawat makita mo ako?”
Natigilan siya.
Huli.
Nanliit ang mga mata ko.
“Sinusundan mo ba ako?”
“Hindi.”
“Adrian.”
“Hindi talaga.”
“Then bakit parang alam mong lagi akong mag-isa?”
Hindi siya agad sumagot.
At doon ko napansin ang kotse niya sa tapat ng building.
Parehong black Lexus na nakita ko sa supermarket.
At sa café.
At sa bookstore.
Napahawak ako sa noo.
“Diyos ko.”
“Mara—”
“Stalker ka na ngayon?”
“Hindi ako stalker.”
“CEO ka. Mas nakakahiya.”
Sa unang pagkakataon mula nang mawalan siya ng alaala, parang gusto niyang matawa.
Pero mabilis niya iyong itinago.
“Hindi ko alam kung bakit.”
“Ano?”
“Bakit ko gustong makita kung okay ka.”
Hindi ako nakasagot.
Dahil dati, hindi siya ganito magsalita.
Ang lumang Adrian ay masyadong proud para umamin.
Mas gugustuhin niyang bumili ng buong supermarket para hindi ako mahirapan kaysa sabihing nag-aalala siya.
Huminga siya nang malalim.
“Kung wala ang ama ng baby mo…”
“Adrian.”
“Pakinggan mo muna ako.”
“Hindi.”
“Mara.”
“Ano?”
“Sinasabi ko lang, mahirap magpalaki ng bata mag-isa.”
“Alam ko.”
“At kung irresponsible ang asawa mo—”
“Wala akong asawa.”
Naputol ang sasabihin niya.
Umangat ang kilay niya.
“Boyfriend?”
“Wala.”
“Ex?”
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.
“Wala kang pakialam.”
Tumango siya nang mabagal.
Pero halatang may iniisip.
Makaraan ang ilang segundo, sinabi niya:
“Okay.”
“Okay ano?”
“Kung wala talaga…”
Nag-clear throat siya.
Para bang nahihiya sa sarili niyang sasabihin.
“Ako na lang.”
Napatitig ako.
“Ano?”
“Tumulong.”
“Sa ano?”
“Sa baby.”
Napakurap ako.
“Teka. Anong sinasabi mo?”
Matalim pa rin ang mukha niya.
Pero pulang-pula ang gilid ng tainga niya.
“Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kita.”
Napasinghap ako.
“Nawalan ka ba ulit ng malay kanina?”
“Seryoso ako.”
“Hindi mo nga ako kilala.”
“Exactly.”
“Anong exactly?”
“Hindi kita kilala. Pero ayoko kapag nakikita kitang mag-isa.”
Napatitig ako sa kanya.
“Parang gusto kong ako ang nagbubuhat ng mga pinamili mo.”
“…”
“Gusto kong ihatid ka sa clinic.”
“…”
“At hindi ko gusto ang idea na may ibang lalaking—”
Bigla siyang tumigil.
“Ano?”
“Wala.”
“Tapusin mo.”
“Hindi importante.”
Napatawa ako.
Sa loob ng dalawang taon, ngayon ko lang nakita ang lalaking ito na parang teenager na hindi alam kung paano umamin.
Kung hindi lang siya ang ama ng anak ko, baka kinilig pa ako.
Pero delikado iyon.
Kapag nalaman niyang kanya ang bata, baka bawiin niya.
O baka maalala niya ang dati niyang sinabi.
Ayaw niya sa bata.
Maingay.
Magulo.
Wala siyang oras.
Kaya tumigas ang loob ko.
“Salamat sa offer. Pero kaya ko.”
“Mara—”
“Please.”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“Lumayo ka sa amin.”
Sa amin.
Napansin niyang plural ang ginamit ko.
Tumigil siya.
Ilang segundo niyang tinitigan ang tiyan ko.
Pagkatapos, tahimik siyang tumango.
Akala ko iyon na ang katapusan.
Mali na naman ako.
Kinabukasan, may kumatok sa condo.
Pagbukas ko—
si Paolo.
May hawak na tatlong malalaking paper bag.
“Ano ’to?”
Umubo siya.
“From Sir Adrian.”
“Paolo…”
“Pregnancy pillow.”
“Tanggihan mo.”
“Already paid.”
“Isauli mo.”
“May maternity clothes din.”
“Isauli mo.”
“May air purifier.”
“Paolo.”
“May sterilizer.”
“Hindi pa nga lumalabas ang bata!”
Tumikhim siya.
“Maaga raw po siyang naghahanda.”
Napahawak ako sa ulo.
“Bakit?”
Huminga nang malalim si Paolo.
“Honestly, Ms. Mara… hindi ko rin po alam.”
Pero alam kong may hindi siya sinasabi.
Mula noon, mas madalas dumating ang kung anu-ano.
Fresh fruit.
Soup.
Prenatal supplements.
Isang mamahaling reclining chair.
May isang beses pa, may nagdeliver ng crib.
Tinawagan ko si Adrian.
Sinagot niya agad.
“Hello?”
“Bakit may crib sa bahay ko?”
“Need ng baby.”
“Five months pa bago ko kailanganin.”
“Preparedness is good.”
“Adrian!”
“Gusto mo bang ibang design?”
Napapikit ako.
“Bakit mo ginagawa ’to?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay mahinang sinabi:
“Kapag iniisip kong may ibang lalaki sa tabi mo, sumasakit ulo ko.”
“May injury ka.”
“Hindi ganoong sakit.”
Napatigil ako.
“Mara.”
“Hmm?”
“May nararamdaman akong mali.”
“Anong mali?”
“Para bang may bagay na pag-aari ko na hawak ko na dati… tapos kusa kong itinapon.”
Napalunok ako.
Hindi ko kayang sagutin iyon.
Makalipas ang dalawang linggo, bumalik ako sa hospital para sa ultrasound.
Sa pagkakataong iyon, sumama ang kaibigan kong si Camille.
Paglabas ko ng examination room, nadatnan kong naghihintay si Adrian sa hallway.
Napakurap ako.
“Bakit ka nandito?”
“Checkup ko.”
Nakatayo siya sa labas mismo ng OB-GYN department.
Tiningnan ko ang signboard.
Tiningnan siya.
“Talaga?”
Huminga siya nang malalim.
“Fine. Sinundan kita.”
“Adrian!”
“Hindi hanggang bahay.”
“Mas lalo kang creepy!”
Pero bago pa ako makaalis, lumabas ang nurse.
“Ms. de Leon!”
Lumingon ako.
“Naiwan n’yo po ang ultrasound printout.”
Inabot niya sa akin ang envelope.
At dahil malas talaga ako, may isang sheet na bahagyang dumulas.
Nahulog sa sahig.
Mas mabilis si Adrian.
Pinulot niya.
At nakita niya.
Ang pangalan ko.
Gestational age.
Estimated conception date.
Tahimik siyang tinitigan ang papel.
Pakiramdam ko huminto ang mundo.
“Mara.”
“Bigay mo.”
Hindi niya agad ginawa.
Tumingin siya sa petsa.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Mara…”
“Adrian.”
“Bago ang aksidente.”
Nanigas ako.
“Ang conception date.”
Hindi ako makasagot.
“Bago tayo naghiwalay.”
“Give it to me.”
“Hindi mo sinabing buntis ka na noon.”
Inagaw ko ang papel.
“Wala ka namang naaalala.”
“Pero sinabi mong wala akong pakialam.”
“Wala naman talaga.”
“Sa anak ko?”
Natahimik ang hallway.
Napapikit si Camille.
Parang gusto niyang maglaho.
Ako nama’y hindi makahinga.
“Hindi ko sinasabing anak mo.”
“Mara.”
“Hindi ikaw lang ang lalaki sa mundo.”
Maling sagot.
Dahil biglang nanlamig ang mukha niya.
“May iba?”
“Noong tayo pa?”
“Wala tayong label, remember?”
Mas lalo siyang namutla.
At saka biglang napahawak sa pader.
“Adrian?”
Napapikit siya.
Mahigpit na hinawakan ang ulo.
At doon bumalik ang unang malaking alaala.
Hindi ko alam kung ano ang nakita niya.
Pero ilang segundo pagkatapos, bumulong siya:
“Kitchen.”
Napatingin ako.
“Tinatanong mo ako tungkol sa bata.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Sinabi kong ayoko.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
Mula pagkalito—
papunta sa gulat.
At pagkatapos, guilt.
“Buntis ka na noon.”
Hindi iyon tanong.
Bumagsak ang luha ko bago ko pa mapigilan.
Tumalikod ako.
Pero hinawakan niya ang pulso ko.
Hindi mahigpit.
Parang natatakot siyang masaktan ako.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatawa ako nang mapait.
“Para ano?”
“Mara—”
“Para sabihin mong ipatanggal ko?”
Napaatras siya.
“Hindi ko gagawin iyon.”
“Hindi mo alam.”
“Hindi.”
“Sinabi mong ayaw mo ng bata.”
“Pero kung alam kong atin—”
“Exactly.”
Napatingin siya.
“Hindi ko alam kung ano ang gagawin mo.”
Tahimik ang boses ko.
“Wala tayong kasal. Wala tayong pangako. Hindi ko alam kung girlfriend mo ba ako o babaeng hinayaan mo lang manatili sa bahay mo dahil convenient ako.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Then after the accident, binayaran mo ako para umalis.”
“Mara…”
“Hindi mo kasalanang mawalan ka ng alaala.”
“Pero?”
“Pero hindi mo rin puwedeng sisihin ako kung pinili kong protektahan ang anak ko.”
Binitawan niya ang kamay ko.
At sa unang pagkakataon, nakita kong tila nasaktan talaga si Adrian.
Hindi dahil may nawala siyang negosyo.
Hindi dahil may nasirang deal.
Kundi dahil ako mismo ang nagsabi sa kanyang hindi ko siya pinagkatiwalaan.
Kinagabihan, walang delivery.
Walang tawag.
Walang message.
Kinabukasan din.
At sa ikatlong araw.
Hindi ko inasahang mamimiss ko iyon.
Hanggang alas-onse ng gabi, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ko, nandoon si Adrian.
Basang-basa sa ulan.
May hawak na lumang kahon.
“Maaari ba akong pumasok?”
Tiningnan ko ang mukha niya.
May kakaiba sa mga mata niya.
Hindi na tulad nitong mga nakaraang linggo.
Mas pamilyar.
Mas mabigat.
“Ano’ng nangyari?”
Huminga siya nang malalim.
“Naalala ko.”
Hindi ako gumalaw.
“Lahat?”
“Hindi lahat.”
Pero ngumiti siya nang mahina.
“Enough.”
Pumasok siya.
Inilapag ang kahon sa mesa.
Pagbukas niya, naroon ang mga bagay na akala ko matagal nang nawala.
Movie tickets.
Isang maliit na keychain na binili ko sa Baguio.
Polaroid namin sa Palawan.
At isang manipis na velvet box.
Binuksan niya.
May singsing.
Hindi ko maalala na nakita ko iyon dati.
“Bago ang aksidente,” sabi niya, “binalikan ko ang jeweler tatlong beses.”
Napatitig ako.
“Bakit?”
“Dahil mali ang size.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Plano kitang yayain magpakasal.”
Napahawak ako sa mesa.
“Hindi totoo.”
“Sinadya kong hindi sabihin.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong maayos.”
Napatawa siya nang mapait.
“Apparently, I was so good at hiding it na pati ikaw naniwalang wala akong seryosong balak.”
May kung anong sumikip sa dibdib ko.
“At nang tinanong mo ako tungkol sa bata…”
“Natakot ako.”
Umangat ang tingin ko.
“Ano?”
“Hindi sa baby.”
Umiling siya.
“Sa sagot ko.”
Lumunok siya.
“Lumaki akong halos hindi nakikita ang tatay ko. Lagi siyang nasa trabaho. Akala ko iyon ang normal. Nang tanungin mo ako tungkol sa bata, instinct ko ang sabihing ayoko dahil takot akong maging katulad niya.”
Tumahimik siya.
“Pero pagkatapos mong sabihin na wala namang malinaw na relasyon sa pagitan natin… doon ako nagalit.”
“Sa akin?”
“Sa sarili ko.”
Lumapit siya nang kaunti.
“Dahil totoo.”
Nangingilid ang mga mata ko.
“Dalawang taon kitang minahal na parang sigurado akong hindi ka aalis.”
Napakagat ako sa labi.
“Pero hindi ko man lang sinabi sa iyo.”
Huminga siya nang mabigat.
“Nang mawalan ako ng alaala, ginawa ko ulit ang pinakamasamang bagay.”
“Pinalayas mo ako.”
“Oo.”
“Tapos binayaran mo ako.”
“Oo.”
“Medyo malaking halaga.”
Napatawa siya sa gitna ng lungkot.
“Keep it.”
“Talaga?”
“Mara.”
“Fine.”
Umiling siya.
“Ang point ko…”
Lumuhod siya sa harap ko.
Napatigil ako.
Hindi niya inilabas ang singsing agad.
Sa halip, inilagay niya ang kamay niya sa tiyan ko.
Dahan-dahan.
Nag-aalangan.
At naghintay.
Hindi ko siya pinigilan.
“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako ngayong gabi,” sabi niya.
“Hindi ko rin hinihinging bumalik ka agad.”
Tumingala siya sa akin.
“Pero kung anak ko ito…”
Napatawa ako sa luha.
“Anak mo.”
Nanigas siya.
“Sure?”
“Adrian.”
“Sorry.”
Hinawakan niya ang mukha niya.
“Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o iiyak.”
“Puwede pareho.”
At iyon nga ang ginawa niya.
Tumawa siya.
Pagkatapos ay namula ang mga mata.
At sa wakas, isinandal niya ang noo sa tiyan ko.
“Hi,” bulong niya.
Napangiti ako.
“Hindi ka pa niya maririnig nang maayos.”
“I don’t care.”
“Okay.”
“Baby.”
“Hmm?”
“Ako iyong tanga mong tatay.”
Napatawa ako nang malakas.
“Accurate.”
Tumingala siya sa akin.
“Isa pang chance?”
Hindi ko agad sinagot.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil sa unang pagkakataon sa relasyon namin, gusto kong malinaw.
“Hindi ako babalik sa bahay mo bilang babaeng nandiyan lang dahil gusto mo.”
Tumango siya.
“Okay.”
“Hindi rin ako papayag na magdesisyon ka para sa akin.”
“Okay.”
“At hindi ibig sabihin na dahil ama ka ng anak ko, automatic na maayos tayo.”
“Alam ko.”
Tinitigan ko siya.
“Then ano gusto mo?”
Ngumiti siya.
“Ligawan kita.”
Napakurap ako.
“After two years?”
“From zero.”
“May baby na tayo.”
“Advanced project.”
Napatawa ako.
At doon nagsimula ang pinaka-weird na panliligaw sa buhay ko.
CEO ng isang billion-peso company si Adrian.
Pero tuwing prenatal checkup ko, siya ang nagdadala ng tubig.
Nag-aaral siyang magluto ng lugaw.
Nanood siya ng childbirth classes online.
May notebook pa siya na nakasulat:
“Things Mara needs.”
Sa unang page:
-
Huwag siyang kontrahin kapag gutom.
Huwag sabihin na “calm down.”
Bawal bumili ng crib nang hindi nagpapaalam.
Dalhin lagi ang crackers.
Stop staring at her like a psycho.
Ako ang nagdagdag ng number five.
Makalipas ang tatlong buwan, halos lahat ng memories niya ay bumalik.
Pati iyong gabing nahuli niya akong nag-like ng Korean actor.
“Seriously?” tanong ko.
“Of all memories, iyon pa?”
“Mahalaga iyon.”
“Baliw ka.”
At pagkaraan ng apat na buwan, sa mismong living room ng condo na ibinigay niya sa akin bilang separation settlement, lumuhod ulit siya.
Sa pagkakataong iyon, hawak na niya ang singsing.
“Mara de Leon.”
“Ano?”
“Wala na akong amnesia.”
“Congratulations.”
“Hindi rin ako nagha-hallucinate.”
“Good for you.”
“So this time, clear-headed ako.”
Napalunok ako.
“Will you marry me?”
Tiningnan ko siya nang matagal.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang malaking tiyan ko.
“May condition.”
“Anything.”
“Hindi mo babawiin ang ₱18 million.”
Napapikit siya.
“Hindi ko babawiin.”
“At iyong condo?”
“Sa ’yo.”
“Black card?”
“Sa ’yo rin.”
Ngumiti ako.
“Okay.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Okay?”
“Oo.”
Tumayo siya agad at niyakap ako.
“Careful!” sigaw ko.
“Sorry!”
Makalipas ang dalawang linggo, ipinanganak ko ang anak naming lalaki.
Pinangalanan naming Mateo.
At sa unang gabing umiyak siya nang halos dalawang oras, nakita kong nakaupo si Adrian sa nursery, tulog ang baby sa dibdib niya.
Iyong lalaking dati nagsabing ayaw niya sa bata dahil maingay at magulo?
Hindi man lang makagalaw dahil ayaw niyang magising ang anak namin.
Pagdaan ko sa pintuan, tumingin siya sa akin.
“Shh.”
Napangiti ako.
“Akala ko ba ayaw mo ng maingay?”
Tiningnan niya si Mateo.
Pagkatapos ay sinabi:
“Selective memory loss ulit.”
Napatawa ako.
At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi na mahalaga kung aling bahagi ng nakaraan ang muntik niyang makalimutan.
Dahil sa wakas, pareho na naming malinaw na pinili ang isa’t isa.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa anak.
Hindi dahil sa dalawang taong nakaraan.
Kundi dahil kahit nawalan siya ng alaala—
nakilala pa rin ako ng puso niya.
Mensahe
May mga taong hindi marunong magsabi ng “mahal kita” hangga’t hindi nila halos mawala ang taong pinakamahalaga sa kanila. Pero ang tunay na pag-ibig ay hindi lang tungkol sa alaala, pangako, o salitang binitiwan. Nasa araw-araw na pagpili iyon—ang makinig, umako ng responsibilidad, magbago kapag nagkamali, at muling piliin ang isa’t isa kahit may dahilan nang lumayo.
At minsan, hindi natin kailangang hintaying mawala ang isang tao bago natin iparamdam kung gaano siya kahalaga.
