Tinawagan Ko sa Kalasingan ang Mahigpit na Koronel na Tiyuhin ng Best Friend Ko, Sinabihan Siyang “Mahal Kita” nang Limampung Beses, at Kinaumagahan ay Ipinatawag Niya Ako sa Kampo—Pero May Dahilan Pala Kung Bakit Niya Iningatan ang Bawat Recording
“Lumuhod ka,” sabi ng koronel.
Nasa gitna ng silid ang pulang banig. May maliit na unan sa ibabaw nito. Sa kamay niya, nakabukas na ang recorder ng telepono.
“Simulan mo sa panglimampu’t isa.”
Kung may pagkakataon lang akong maglaho, ginawa ko na. Dahil ang lalaking kaharap ko ay si Koronel Rafael Monteverde—ang kinatatakutang tiyuhin ng best friend ko. At kagabi, habang lasing ako, limampung beses ko siyang sinabihan ng “Mahal kita.”
Ako si Mika Reyes, dalawampu’t isang taong gulang at nasa ikatlong taon sa isang art school sa Quezon City. Si Rafael naman ay trenta’y kuwatro, isang koronel na ayon sa best friend kong si Tessa, kayang patahimikin ang buong silid sa isang tingin.
“Hindi ka niya kamag-anak sa dugo,” minsang biro ni Tessa. “Pero kung may balak kang gumawa ng kalokohan, huwag mong subukang lumapit sa kanya.”
Hindi ko naman balak. Hanggang sa nagkaroon kami ng salu-salo bago matapos ang semestre, at nakainom ako ng tatlong baso ng cocktail na kulay ube.
Kinaumagahan, nagising akong masakit ang ulo. Ang huli kong malinaw na alaala ay ang balak kong tawagan ang dati kong nobyo para sabihin ang lahat ng hinanakit ko. Pero nang buksan ko ang call history, ibang pangalan ang nakita ko.
Rafael Monteverde (Tito ni Tessa).
Apatnapu’t pitong minuto ang itinagal ng tawag.
Nanginig ang daliri ko habang pinakikinggan ang awtomatikong naitalang audio.
“Alam mo bang miss na miss kita?” hikbi ng boses ko. “Bakit hindi mo ako nakikilala?”
“Lasing ka,” sagot ng isang malalim na boses. “Mika ba ito?”
“Oo! Ako ang Mika mo. May iba ka na ba?”
Tumahimik siya sandali. Narinig kong huminga siya nang malalim bago nagtanong, “Nasaan ka ngayon?”
“Nasa puso mo,” sagot ko, saka humagikgik.
Gusto kong ihagis ang telepono sa bintana.
Sa kasunod na bahagi, inulit-ulit niyang itanong kung ligtas ako at kung sino ang kasama ko. Sinabi ko ang pangalan ng dorm namin, pero ayaw ko raw ibigay ang room number hangga’t hindi niya sinasabing gusto niyang marinig ang boses ko.
“Gusto kong marinig,” sagot niya.
“Mahal kita,” sabi ko.
“Kung iyon ang gusto mong sabihin, sabihin mo bukas kapag gising ka na,” mahinahon niyang sagot.
Hindi ako nakinig. Ipinilit kong patunayan na seryoso ako at nangakong magpapadala ng limampung recording. Narinig kong sinabi niyang itigil ko na at matulog. Pagkatapos niyang ibaba ang tawag, tinupad ko pa rin ang hangal kong pangako.
Nasa sent folder ko ang limampung maiikling audio file.
“Mahal kita… number one.”
“Mahal kita… number two.”
Sa panglimampu, hilik na yata ang kasunod.
Habang iniisip ko kung maaari pa bang magpalit ng pangalan at lumipat ng isla, may pumasok na mensahe.
Rafael: Mika, pumunta ka sa visitor center ng kampo nang alas-otso. May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa kagabi. Huwag kang magmaneho kung masama pa ang pakiramdam mo.
Alas-siyete kinse na.
Nagmamadali akong magbihis at sumakay ng taxi papuntang kampo. Pagdating ko sa gate, halos wala na akong hininga. Ipinakita ko sa guwardiya ang mensahe, at ilang minuto lang ang lumipas bago huminto sa harap ko ang isang itim na sasakyan.
Bumaba si Rafael, nakasuot ng uniporme. Sa personal, mas nakakatakot siyang tingnan kaysa sa lahat ng kuwento ni Tessa.
“Mika,” bati niya. “Kumain ka na ba?”
Sa lahat ng maaari niyang itanong, iyon pa talaga.
Umiling ako.
“May pagkain sa visitor center. Sumama ka.”
Habang naglalakad kami, hindi ko mapigilang magsalita. “Sir, pasensiya na po. Akala ko ibang tao ang tinawagan ko. Hindi na po mauulit.”
Huminto siya. “Si Daniel?”
Napatingin ako sa kanya. Si Daniel ang dati kong nobyo. Hindi ko maalalang nabanggit ko ang pangalan nito sa recording.
“May sinabi ba ako tungkol sa kanya?”
“Marami.”
Biglang lumamig ang palad ko.
Pagpasok namin sa visitor center, napansin ko ang isang sulok na nilagyan ng pulang banig at maliit na unan. Sa kabilang dulo ay may mesa, dalawang upuan, at almusal na hindi pa nagagalaw.
“Lumuhod ka,” sabi niya, itinuro ang banig.
Napamulagat ako. “Sir?”
Saglit niyang tiningnan ang unan, saka ako. “Mika, biro iyon. Mukhang hindi nakatulong.”
Inilayo niya ang unan at hinila ang isang upuan para sa akin. “Umupo ka. Pasensiya na. Sinabi ni Tessa na tatawa ka kapag nakita mo ang props na ginamit namin sa laro niya noong isang linggo. Mali ang akala ko.”
Unti-unti akong nakahinga. “Akala ko po may parusa talaga.”
“Wala kang kasong haharapin dahil sa mga mensahe mo. At hindi kita pag-uulitin ng sinabi mo kagabi.”
Umupo siya sa tapat ko, ngunit hindi niya ginalaw ang teleponong nasa mesa.
“May isang bagay akong kailangang linawin,” sabi niya. “Noong tumawag ka, may narinig akong lalaking kumakatok sa pinto ng dorm mo. Sinabi mong si Daniel iyon. Ligtas ka ba ngayon?”
Nanigas ako.
Noong nakaraang linggo, naghiwalay kami ni Daniel. Simula noon, paulit-ulit siyang tumatawag. Pumunta rin siya sa campus kahit sinabi kong ayaw ko na siyang makita. Akala ko tumigil na siya.
“Ilang minuto pagkatapos ng tawag mo kagabi,” dugtong ni Rafael, “nakipag-ugnayan ako kay Tessa para matiyak na may kasama ka. Pumunta siya sa dorm ninyo.”
Naalala ko ang malabong larawan ng pagbukas ng pinto at ang boses ni Tessa na nagpapatulog sa akin. Wala akong maalalang katok.
“Baka napagkamalan ko lang,” sabi ko.
“Posible.” Hindi siya nagmadali. “Pero sinabi mo ring may hawak siyang susi.”
Napatingin ako sa kanya. “Naibalik na niya ang susi niya.”
Tumunog ang telepono ko. Mensahe iyon mula sa hindi naka-save na numero.
Gising ka na pala. Ang aga mong umalis. Nasa akin pa ang kopya.
May kasunod na larawan: ang susi ng dorm ko, nakapatong sa palad ni Daniel.
PART2…
Hindi ko namalayang naitulak ko palayo ang plato ng almusal.
“Paano siya nakakuha ng kopya?” bulong ko.
Noong kami pa ni Daniel, minsan ko siyang pinahiram ng susi para maihatid ang project materials ko sa dorm. Pagkatapos naming maghiwalay, ibinalik niya iyon sa harap ko. Hindi ko naisip na maaari niya itong ipagaya.
“Pwede kong tawagan si Tessa?” tanong ni Rafael.
Tumango ako.
Si Tessa ang unang sumagot. Nasa campus na raw siya, pero babalik agad sa dorm. Sinabi ko rin sa kanya ang tungkol sa larawan. Nawala ang antok sa boses niya.
“Sabihin mo sa dorm manager, Mika. Tatawagan ko rin ang kasama mo sa kuwarto. Huwag munang may papasok nang mag-isa.”
Tumawag ako sa dorm manager. Ipinakita ko sa kanya sa video call ang mensahe at ang larawan ng susi. Agad niyang ipinasuri ang pinto at sinabing papalitan ang lock. Tiniyak din niyang nasa klase ang roommate ko at walang ibang naiwan sa kuwarto.
Habang nagsasalita ako, tahimik na nakaupo si Rafael. Nang matapos ang tawag, saka lang siya nagtanong.
“Gusto mo bang i-save natin ang mga mensahe at gumawa ng ulat?”
Doon ako napaiyak.
Buong linggo kong sinasabi sa sarili na baka nasaktan lang si Daniel. Baka kulang pa ang paliwanag ko. Baka kapag hindi ko pinansin ang mga tawag, mapapagod din siya. Pero hawak niya ang kopya ng susi ko, at alam niya kung kailan ako umalis.
“Oo,” sagot ko. “Gusto ko.”
Tinulungan akong huminga nang maayos ni Rafael habang kinukuha ko ang mga screenshot. Hindi niya hinawakan ang telepono ko. Isa-isa niyang sinabi kung aling petsa at oras ang dapat makita sa bawat larawan, saka niya iniabot ang papel para mailista ko ang mga pangyayari habang sariwa pa sa isip ko.
Sa kalagitnaan ng pagsusulat, tinanong ko siya, “May sinabi pa ba ako kagabi?”
“May sinabi kang natatakot kang umuwi.”
Napayuko ako.
“Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko binale-wala ang tawag,” sabi niya. “Hindi ang limampung recording.”
Pagkatapos ng almusal, dumating si Tessa para samahan ako. Sa lobby ng visitor center, sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na pumupunta pa rin si Daniel sa school?” tanong niya.
“Ayokong magmukhang hindi ko kayang ayusin ang sarili kong problema.”
“Mika.” Binitiwan niya ako at hinawakan ang magkabilang balikat ko. “Best friend mo ako.”
Noong gabing lasing ako, nakita ni Tessa si Daniel sa labas ng dorm. Sinabihan siya ng guwardiya na hindi siya maaaring pumasok, kaya umalis siya. Hindi sinabi ni Tessa sa akin kinaumagahan dahil nauna akong umalis at hindi niya pa alam na may hawak itong kopya ng susi.
Magkasama kaming bumalik sa campus. Nakipag-usap kami sa dorm manager at sa student affairs office. Isinumite ko ang mga screenshot, pati ang tala ng mga tawag ni Daniel. Tinanong nila kung nais kong magbigay ng pormal na salaysay. Sinabi kong oo.
Bandang hapon, habang papalabas kami ni Tessa sa opisina, nakita namin si Daniel sa kabilang panig ng courtyard.
Lumapit siya na para bang ordinaryong araw lang iyon.
“Mika, kailangan nating mag-usap.”
“Hindi,” sagot ko.
Lumingon siya kay Tessa. “Pwede bang kami muna?”
“Hindi ako aalis,” sabi ni Tessa.
Ipinakita ni Daniel ang dalawang kamay, kunwari’y nananahimik. “Gusto ko lang ibalik ang susi.”
“Pwede mong ibigay sa dorm manager,” sabi ko. “At huwag ka nang pumunta sa kuwarto ko.”
Nagbago ang mukha niya. “Grabe ka naman. Pinuntahan lang kita kagabi dahil hindi mo sinasagot ang tawag ko.”
“Tapos nagpadala ka ng litrato ng kopya ng susi mo.”
“Para malaman mong nasa akin pa. Plano ko namang ibalik.”
“Sinabi kong ibigay mo sa manager.”
Lumapit ang isang staff member mula sa student affairs office nang makita niyang tumataas ang boses ni Daniel. Tumigil ito sa pagsasalita. Sa harap ng staff, inilagay niya ang susi sa maliit na envelope. Tinanggap iyon ng staff para maisama sa ulat at hiniling sa kanyang doon na lang magbigay ng paliwanag.
Gusto kong tumakbo palabas. Pero tumayo ako roon hanggang matapos kong sabihin ang dapat kong sabihin.
“Malinaw na ang desisyon ko, Daniel. Huwag mo na akong tawagan o puntahan.”
Hindi ko hinintay ang sagot niya.
Paglabas namin sa gusali, nanginginig pa rin ang tuhod ko. Isinama ako ni Tessa sa isang café sa tapat ng campus. Doon ko lang napansing may mensahe si Rafael.
Kumusta ang pagpupulong? Hindi mo kailangang sumagot agad. Siguraduhin mong nakapagpahinga ka.
Ipinakita ko iyon kay Tessa. Kumunot ang noo niya.
“Bakit ganyan kabait ang tito ko sa iyo?”
“Baka natatakot siyang tumawag ulit ako kapag naging masungit siya.”
Humalakhak si Tessa, pero sandali lang. “Mika, seryoso. Alam mo namang kahit hindi ko siya tiyuhin sa dugo, pamilya ko siya.”
“Alam ko.”
“Kung may namamagitan sa inyo, gusto kong malaman mula sa inyo. Hindi mula sa lasing na recording.”
Namula ang mukha ko. “Wala. Nagkamali lang ako ng tawag.”
Totoo iyon. Pero hindi ko na maidagdag na noong nagising ako sa takot kanina, ang una kong naramdaman sa harap ni Rafael ay ginhawa. Tahimik siyang nakinig at hinayaang ako ang magpasya kung ano ang gagawin.
Sa sumunod na mga araw, nagpatuloy ang proseso sa campus. Napalitan ang lock ng dorm, at may malinaw nang tagubilin ang guwardiya tungkol sa pagdalaw ni Daniel. Umuwi muna ako sa amin nang ilang gabi. Sinamahan ako ni Tessa sa pagkuha ng mga gamit ko at pagbalik sa klase.
Hindi agad gumaan ang lahat. May mga pagkakataong napapalingon ako sa bawat katok. Pero unti-unti, nakatulog akong hindi hawak ang telepono.
Isang linggo matapos ang nangyari, nag-message ako kay Rafael para magpasalamat. Nag-reply siya ng larawan ng isang sobre.
Na-print ko ang mga guhit na ipinakita mo kay Tessa noong nakaraang buwan. Ibibigay ko sana ito sa kanya para maiabot sa iyo. Nasa akin pa.
Nakalimutan ko na iyon. May art exhibit na lilipatan ng venue, at kailangan kong pumili ng mga gawa. Si Tessa ang nagpakita sa kanya ng mga sketch ko dahil minsan siyang tumulong mag-ayos ng exhibit space para sa isang charity event.
Bakit ninyo pina-print? tanong ko.
Maganda ang pagkakagawa. Mas madaling pumili kapag nakita mo sa papel.
Ilang sandali akong nakatitig sa sagot niya. Akala ko noong una, kilala niya lang ako bilang kaibigan ni Tessa na gumawa ng kahihiyan sa telepono. Naalala pala niya ang mga guhit ko bago pa ang gabing iyon.
Nagkita kami sa isang café malapit sa gallery para kunin ang mga print. Naka-civilian siya, simpleng polo at maong. Medyo nabawasan ang kaba ko, kahit si Rafael pa rin ang tahimik na lalaking kaharap ko.
Iniabot niya ang sobre. Sa pinakataas ay ang sketch ng isang lumang bahay na may bukas na bintana.
“Ito ang gusto ko,” sabi niya.
“Bakit?”
“May ilaw sa loob. Parang may naghihintay umuwi.”
Natigilan ako. Iyon mismo ang iniisip ko habang iginuguhit ko iyon, pero wala akong sinabihan.
“Rafael,” sabi ko sa unang pagkakataon, “may itatanong ako.”
“Sige.”
“Bakit mo ako pinapunta sa visitor center? Pwede mo namang sinabi sa message ang tungkol kay Daniel.”
“Pwede,” sagot niya. “Pero may narinig akong katok kagabi, at hindi malinaw ang sagot mo sa akin. Gusto kong malaman kung ligtas ka at maipaliwanag ko nang maayos ang narinig ko. Dapat sinabi ko iyon nang mas malinaw sa mensahe.”
Tumango ako. “At ang banig?”
Napangiti siya nang nahihiya. “Kasalanan ko iyon. Nakita ko si Tessa na tumawa roon noong nakaraang linggo. Akala ko matatawa ka rin.”
“Halos mahimatay ako.”
“Napansin ko. Pasensiya na.”
Sa unang pagkakataon, natawa ako nang hindi pilit.
Maya-maya, hinawakan niya ang tasa ng kape ngunit hindi uminom. “May isa pa akong dapat linawin. Wala akong balak gamitin ang mga sinabi mo noong lasing ka para hingan ka ng anumang sagot. Kung gusto mong burahin ko ang mga recording, buburahin ko sa harap mo.”
Napaisip ako. Ang bawat file ay paalala ng pinakanakakahiya kong gabi. Pero paalala rin iyon ng gabing may isang taong nakarinig na natatakot ako.
“Burahin mo na,” sabi ko.
Kinuha niya ang telepono. Sa harap ko, pinili niya ang limampung file at binura ang mga iyon. Tinanong muna niya kung kailangan ko ang bahagi ng tawag tungkol sa katok para sa ulat; may kopya na ako ng sarili kong recording at naisumite ko na ang mahalagang bahagi. Nang makumpirma iyon, binura rin niya ang natitirang audio sa kanya.
“Mas magaan?” tanong niya.
“Oo.” Napangiti ako. “Pero sana may naiwan kahit isa. Para mapatunayan kong kaya kong magsabi ng limampung beses nang hindi humihinga.”
“Mas gusto kong marinig ka kapag gusto mo talagang sabihin.”
Hindi ako nakasagot. Hindi rin niya ako pinilit.
Lumipas ang ilang buwan. Nagtapos ang semestre, natapos ang exhibit, at nakapili ako ng mas ligtas na matitirhan kasama si Tessa. Nagkita-kita kaming tatlo paminsan-minsan para kumain. Nagkaroon din kami ni Rafael ng pagkakataong mag-usap nang kaming dalawa, sa mga lugar na ako ang pumipili. Kinilala ko siya sa labas ng uniporme: mahilig siyang maglakad nang maaga, hindi marunong magpanggap na nasasarapan sa sobrang tamis na kape, at laging tinatapos basahin ang maliliit na caption sa tabi ng mga painting.
Isang gabi matapos ang pagbubukas ng bago kong exhibit, lumabas kami sa gallery para magpahangin. Mula sa pinto, kitang-kita ko si Tessa na kumakaway sa amin, saka mapaglarong nagkunwaring wala siyang nakita.
“Alam na niya?” tanong ni Rafael.
“Sinabi ko sa kanya na gusto kitang mas makilala.”
“Ano’ng sabi niya?”
“Kung papaiyakin mo raw ako, siya mismo ang kakausap sa iyo.”
Tumawa siya. “Makatarungan.”
Nakaharap kami sa ilaw ng gallery nang sabihin ko ang mga salitang ilang buwan kong pinag-isipan.
“Mahal kita, Rafael.”
Nanatili siyang tahimik nang isang sandali. Pagkatapos, ngumiti siya—isang ngiting hindi ko nakita noong unang araw sa visitor center.
“Mahal din kita, Mika.”
“Isa lang iyon,” sabi ko.
“Hindi ko na kailangan ng limampu.”
“Sigurado ka?”
“Oo. Narinig kong malinaw.”
Minsan, ang pinakamahalagang marinig ay hindi ang salitang “mahal kita,” kundi ang malinaw na “ayaw ko” at “kailangan ko ng tulong.” Karapat-dapat pakinggan at igalang ang dalawang iyon.
