Nang Bumalik Sila Mula Coron na Walang Pambili ng Pamasahe, Inakala Nilang Isang Paumanhin Lang ang Kailangan, Hanggang Lumabas ang Folder na May Pangalan Ko
Bahagi 3: Nang Bumalik Sila Mula Coron na Walang Pambili ng Pamasahe, Inakala Nilang Isang Paumanhin Lang ang Kailangan, Hanggang Lumabas ang Folder na May Pangalan Ko
Pagkalipas ng dalawang araw, akala ko pagod na akong magalit.
Mali pala.
May galit na sumisigaw.
May galit na umiiyak.
At may galit na tahimik lang habang isa-isang inilalagay ang mga ebidensya sa malinaw na folder.
Ang akin ay iyong pangatlo.
Tahimik.
Maayos.
Delikado.
Bumalik sa Maynila sina Miguel bandang hatinggabi.
Alam ko dahil tumawag ang guard ng building.
“Ma’am Lira, nandito po si Sir Miguel with two women. Sinasabi po nilang residents sila.”
Nasa bagong inuupahan kong maliit na serviced apartment ako noon sa Ortigas.
Hindi ako bumalik sa condo matapos tanggalin ang access nila.
Ayoko ng eksena sa hallway.
Ayoko ng iyakan sa pinto.
Ayoko ng kamay ni Miguel na hahawak sa braso ko habang sinasabing, “Mahal, usap tayo.”
Kaya sinabi ko sa guard:
“Hindi na po sila authorized. Pakisabi, may notice na silang tatanggapin bukas sa abogado.”
May ilang segundong katahimikan.
Narinig ko sa background ang boses ni Mama Delia.
“Anong hindi authorized? Bahay ng anak ko iyan!”
Sumagot ang guard nang mahinahon.
“Ma’am, according to record, unit owner is Ms. Lira Santos.”
Sumigaw si Trisha.
“Kasama namin siya sa kasal! Asawa siya ng kuya ko!”
“Ma’am,” sabi ng guard, “hindi po marriage certificate ang access card.”
Napangiti ako nang bahagya.
May mga pangungusap na parang maliit na hustisya.
Hindi pa tapos ang tawag nang marinig ko si Miguel.
“Kuya guard, sandali. Tawagan mo siya. Sabihin mo ako ito.”
“Sir, kausap ko po siya ngayon.”
May katahimikan.
Pagkatapos, bumaba ang boses ni Miguel.
“Lira, please. Pagod na pagod na kami. Si Mama nahilo sa biyahe. Papasukin mo na kami. Bukas na tayo mag-away.”
Kinurot ko ang tulay ng ilong ko.
“Hindi na tayo mag-aaway. Tapos na iyon.”
“Hindi puwedeng ganito. Asawa mo ako.”
“Hindi ka pinatulog sa lobby, Miguel.”
“Lira, isang gabi lang iyon!”
“Hindi isang gabi ang problema. Ikaw ang problema.”
Sumabat si Mama Delia.
“Kaya pala matapang ka, kasi may condo ka! Akala mo ba hindi ka namin kayang idemanda? Asawa ka ng anak ko. May karapatan siya sa lahat ng iyo!”
“Kaya po may abogado,” sabi ko. “Bukas niyo kakausapin.”
Ibinaba ko ang tawag.
Hindi ako nakatulog nang maayos.
Hindi dahil nanghihinayang ako.
Kundi dahil ang utak ko ay paulit-ulit na bumabalik sa handwritten note ni Miguel.
Kapag nagalit si Lira, lambingin lang.
Ayaw niyan ng gulo.
Iyon pala ang tingin niya sa akin.
Hindi asawa.
Hindi kakampi.
Hindi kapareha.
Isang babaeng puwedeng lokohin basta yayakapin pagkatapos.
Kinabukasan, sa opisina ni Attorney Ramos, dumating sila nang sabay-sabay.
Si Miguel, gusot ang polo.
Si Mama Delia, may scarf na pilit pa ring mukhang sosyal.
Si Trisha, naka-shades sa loob ng office, hawak ang cellphone na parang may kukunan siya ng content.
Ako ay nakaupo na sa kabilang dulo ng mesa.
Naka-white blouse ako.
Nakatali ang buhok.
Walang singsing.
Pagpasok ni Miguel, agad siyang lumapit.
“Lira, please.”
Umatras ako bago pa niya ako mahawakan.
Attorney Ramos spoke first.
“Mr. Dela Cruz, please sit.”
Hindi umupo si Mama Delia.
“Attorney, hindi namin kailangan ng drama. Mag-asawa ang mga iyan. Normal lang ang tampuhan.”
Tinignan siya ni Attorney Ramos.
“Normal po ba sa inyo na gamitin ang pangalan ng isang tao para mag-apply ng loan without consent?”
Namula ang mukha ni Mama Delia.
“Hindi naman natuloy.”
“Attempt pa rin po iyon.”
Umupo si Miguel.
“Lira, mali ang intindi mo. Plano lang iyon. Surprise sana. Family business natin.”
“Family business?” tanong ko.
“Oo. Para sa future natin.”
Inilapag ko ang folder sa mesa.
Isa-isa kong inilabas ang printed proposal.
Business plan.
Estimated capital.
Projected revenue.
Listahan ng equipment.
Loan strategy.
At ang pinakaimportante.
Ang page na may pangalan ko bilang source of capital.
Pinanood ko ang mukha ni Miguel.
Noong una, galit.
Pagkatapos, gulat.
Pagkatapos, takot.
“San mo nakuha iyan?” tanong niya.
“Sa kahon ni Trisha sa condo ko.”
Agad na sumigaw si Trisha.
“Bakit mo binuksan gamit ko?”
“Dahil nasa bahay ko.”
“Hindi mo bahay lang iyon! Bahay namin iyon!”
Ngumiti ako.
“Maganda. Sabihin mo iyan ulit mamaya sa recorder.”
Tumahimik siya.
Attorney Ramos slid a document across the table.
“This is a demand to vacate and a notice preserving Ms. Santos’s separate property. Also, we are preparing complaints related to attempted unauthorized loan processing and possible misrepresentation.”
Napatayo si Mama Delia.
“Grabe kayo! Pamilya kami! Pamilya ang tawag doon!”
“Hindi po pamilya ang tawag kapag ginawa ninyong collateral ang manugang ninyo,” sagot ni Attorney Ramos.
Si Miguel ay hindi na tumitingin sa abogado.
Sa akin na siya nakatingin.
“Lira, hindi ko alam na aabot sa ganito.”
“Alin?” tanong ko. “Na mahuhuli ka?”
“Hindi. Na iiwan mo ako.”
Doon ako natawa.
Mahina.
Mapait.
“Miguel, hindi mo inakalang aalis ako dahil sinanay mo akong mag-adjust. Kapag late ka umuwi, nag-adjust ako. Kapag si Trisha ang gumamit ng gamit ko, nag-adjust ako. Kapag si Mama ang nagsabi na hindi ako marunong maging asawa, nag-adjust ako.”
Lumapit nang kaunti ang boses ko.
“Kaya noong pinatulog mo ako sa lobby, akala mo mag-a-adjust pa rin ako.”
Hindi siya nakasagot.
Si Mama Delia ang nagsalita.
“Kung mahal mo ang anak ko, hindi mo kami ipapahiya.”
“Mahal ko po siya noon,” sabi ko. “Pero hindi sapat ang pagmamahal para magpaalipin.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Miguel.
Tiningnan niya.
Hindi niya sinagot.
Tumunog ulit.
At ulit.
Napatingin si Attorney Ramos.
“You may answer if urgent.”
Sinagot ni Miguel, naka-speaker by accident.
“Sir Miguel?” boses ng lalaki. “This is from Mabuhay Lending Partners. We need to clarify the personal guarantee form submitted under Ms. Lira Santos-Dela Cruz. She has denied participation. Please report to our office today.”
Nanginig ang mata ni Miguel.
Pinatay niya ang speaker.
Pero huli na.
Narinig na namin.
Napatingin ako kay Attorney Ramos.
“Personal guarantee form?”
Nagbago ang mukha ng abogado.
“Miguel,” sabi ko nang dahan-dahan, “ano pa ang pinirmahan mo gamit ang pangalan ko?”
Hindi siya sumagot.
Ang hindi pagsagot ay sagot na rin.
Tumayo si Trisha.
“Kuya, sabi mo draft lang iyon!”
Si Mama Delia ay biglang napaupo.
At doon ko nakita ang tunay na hugis ng plano nila.
Hindi lang pala condo loan.
Hindi lang spa.
Hindi lang honeymoon insult.
May lending company.
May guarantee form.
May pirma.
May pangalan ko.
Hindi ako nagsalita sa loob ng ilang segundo.
Pagkatapos, kinuha ko ang cellphone ko at pinindot ang voice recorder.
“Ulitin mo, Trisha.”
Namumutla siya.
“Ano?”
“Sabi mo, sabi ng kuya mo draft lang iyon. Anong draft?”
“Mali lang pagkakasabi ko.”
Lumapit si Miguel sa kanya.
“Tumahimik ka.”
Pero masyado nang huli.
Attorney Ramos stood.
“This meeting is over. Ms. Santos, we are escalating this.”
Hindi pa kami nakakalabas ng conference room nang dumating ang email sa akin mula sa lending company.
Subject:
“Copy of Guarantee Documents.”
Binuksan ko.
Nasa unang page ang pangalan ko.
Nasa ikalawang page ang forged signature.
Nasa ikatlong page ang amount.
Four million two hundred thousand pesos.
At sa purpose line:
“Expansion capital for Dela Cruz Family Venture.”
Hindi ko namalayan na nakatayo na pala ako.
Si Miguel ay nakatingin sa akin, pawis na pawis.
“Lira, kaya kong ipaliwanag.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Ngayon, ako ang magpapaliwanag.”
Humarap ako kay Attorney Ramos.
“File everything.”
Namangha si Miguel.
“Lira, asawa mo ako!”
“No,” sabi ko.
“At mula ngayon, suspect ka.”
Sa labas ng office, umuulan.
Dapat siguro umiiyak ako.
Dapat siguro nanginginig ako.
Pero ang naramdaman ko lang ay kakaibang linaw.
Parang sa wakas, hindi na ako nasa loob ng kwentong sinusulat ng ibang tao.
Ako na ang may hawak ng dulo.
At bago pa kami bumaba sa elevator, may isa pang tumawag.
Ang HR head ng kompanyang pinapasukan ni Miguel.
“Ms. Santos, sorry to disturb you. We received a verification request about a spouse guarantee document submitted using your employment details. Did you authorize Mr. Dela Cruz to use your company certificate?”
Huminto ako sa harap ng elevator.
Tumingin ako kay Miguel.
Lahat ng kulay sa mukha niya ay nawala.
Doon ko naintindihan kung bakit niya ako minamadaling matulog sa lobby.
Doon ko naintindihan kung bakit dinala niya ang nanay at kapatid sa honeymoon.
Hindi para magbakasyon.
Kundi para ilayo ako sa Maynila habang pinapasa nila ang mga papeles.
At ang pinakamasakit?
Hindi nila ako iniwan sa lobby dahil walang lugar.
Iniwan nila ako roon dahil akala nila wala rin akong lugar sa sarili kong buhay.
