Sa Engagement Dinner, Ngumiti Ako Habang Suot Niya ang Perlas Ko, Pero Nasa Bag Ko ang Lahat ng Resibong Ikakabagsak Nila
Bahagi 3: Sa Engagement Dinner, Ngumiti Ako Habang Suot Niya ang Perlas Ko, Pero Nasa Bag Ko ang Lahat ng Resibong Ikakabagsak Nila
Hindi ako natulog nang gabing iyon.
Hindi dahil umiiyak ako. Tapos na ako sa pag-iyak.
Nakaupo ako sa dining table hanggang madaling-araw, kaharap ang mga dokumentong parang mabibigat na bato.
PSA record ni Marissa.
Kopya ng marriage certificate niya kay Edgar Salcedo, labintatlong taon na ang nakalipas.
Business permit ng maliit na events supplier na nakapangalan kay Edgar.
Screenshot ng bank transfer mula sa account ni Nico papunta sa parehong supplier.
At ang pinakamasakit sa lahat, kopya ng internal memo mula sa BeaGlow accounting system.
May tatlong vendor payments na inapprove ni Nico gamit ang access na ibinigay ko noon para matuto siya sa negosyo.
Akala ko noon, magandang training iyon. Akala ko, kapag natutunan niya ang takbo ng kumpanya, mas magiging handa siya balang araw.
Hindi ko alam na ang access na iyon ang unang susi na gagamitin niya para bayaran ang pangarap ng babaeng hindi pa niya asawa.
Kabuuang halaga: apat na raan at walumpu’t dalawang libong piso.
Nakalagay sa description: skin device maintenance, staff training kit, marketing shoot deposit.
Pero nang ipina-verify ko sa admin manager, walang maintenance. Walang training kit. Walang marketing shoot.
Ang pera ay lumabas. Ang serbisyo ay hindi pumasok.
At ang tumanggap, ayon sa bangko, ay isang account na konektado sa supplier ni Edgar.
Umupo ako nang matagal, hawak ang kopya ng resibo.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang niloko ako ng ibang tao, o ang anak ko mismo ang nagbukas ng pinto.
Bandang alas-sais ng umaga, nag-message si Nico.
【Mommy, dinner mamaya sa La Terraza. Simple engagement lang. Sana pumunta ka. Sana maging maayos ka.】
Natawa ako nang walang tunog.
“Sana maging maayos ka.”
Parang ako pa ang bisitang kailangang bantayan.
Sumagot ako.
【Pupunta ako.】
Wala akong idinagdag.
Pagkatapos noon, tumawag ako sa tatlong tao.
Una, kay Atty. Ramon.
—Dalhin mo lahat.
Pangalawa, kay Liza, ang operations manager ko sa BeaGlow.
Si Liza ay dalawampu’t siyam lang, pero mas marunong pa siyang magmalasakit sa negosyo ko kaysa sa sarili kong anak. Nagsimula siya bilang receptionist, nag-aral sa gabi, at unti-unting umangat.
—Ma’am, sigurado po kayo?
—Oo. Pero walang eskandalo na walang ebidensiya. Dadalhin mo ang audit folder.
Pangatlo, kay Mang Tony, dating barangay kagawad at ngayon ay security consultant ng clinic.
—Hindi kita pinapapunta para manakot. Gusto ko lang may saksi kung may mangyaring hindi maganda.
—Naiintindihan ko, Ma’am Bea.
Buong araw akong pumasok sa clinic na parang karaniwang araw lang.
Nagpa-meeting ako tungkol sa bagong branch sa Pasig.
Pinirmahan ko ang payroll.
Kinausap ko ang isang kliyenteng nagreklamo sa treatment schedule.
Ngumiti ako sa mga staff.
Pero sa loob ko, may isang lumang bahagi ng pagkatao ko ang tahimik nang nagsasara.
Iyon ang bahaging laging nagsasabing, “Anak mo pa rin siya.”
Oo, anak ko pa rin siya.
Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan ko siyang gawing bangko ang pagiging ina ko.
Gabi na nang dumating ako sa La Terraza, isang restaurant na may glass walls, potted palms, at chandelier na masyadong makintab para sa isang “simple engagement.”
Hindi simple ang nakita ko.
May photowall.
May white roses.
May host.
May violinist.
May cake na may gold leaf.
May maliit na table para sa gifts.
At sa gitna, si Marissa, suot ang pearl earrings ko.
Hindi ko kailangang lumapit para makilala iyon. South Sea pearls iyon na binili ko sa Palawan noong unang taon na kumita nang malaki ang clinic. Ipinahiram ko minsan kay Nico para sa corporate gala niya, dahil sabi niya kailangan daw ng accessory para sa “important presentation.”
Ngayon, nasa tenga ni Marissa.
Nakangiti siya sa mga camera, parang matagal na niyang pag-aari ang lahat.
Nakita ako ni Nico at agad siyang lumapit.
—Mommy, salamat at dumating ka.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Maayos ang barong niya. Maayos ang buhok. Maayos ang ngiti.
Ang hindi maayos ay ang mata niya. Pagod. Kabado. Ngunit pilit niyang tinatakpan ng saya.
—Maganda ang venue, —sabi ko.
Sumilay ang tuwa sa mukha niya.
—Si Marissa ang pumili. Gusto niya intimate lang.
Tumingin ako sa paligid. May halos pitumpung tao.
Kung ito ang intimate, ayoko nang makita ang engrande.
Lumapit si Marissa.
—Tita Beatriz, ang ganda ninyo po.
—Salamat. Maganda rin ang hikaw mo.
Isang segundo siyang natigilan.
Hinawakan niya ang perlas sa tenga.
—Ay, pinahiram po ni Nico. Sabi niya family jewelry naman daw.
Ngumiti ako.
—Talaga?
Napalunok si Nico.
Hindi ko na hinabol.
Sa dinner, ginampanan ko ang papel ng mabait na ina. Nakinig ako habang nagpapalitan sila ng kuwento. Tumawa ako kapag kailangang tumawa. Kumain ako ng kaunti. Uminom ako ng tubig.
Sa kabilang mesa, narinig ko ang bulungan ng mga kaibigan ni Marissa.
—Ang swerte ni Mars. Ang yaman ng future biyenan.
—May clinic daw. Tatlong branch.
—Kaya pala ang lakas ng loob magpakasal.
Hindi ako lumingon. Hindi sila importante.
Mas importante ang batang si Jelo na nakaupo sa gilid, tahimik na naglalaro ng tablet. Minsan, tumitingin siya sa akin, parang hindi niya alam kung dapat ba niya akong tawaging lola.
Lumapit ako sa kanya bago magsimula ang program.
—Kumain ka na ba?
Tumango siya.
—Okay lang po.
—Gusto mo ng juice?
Muli siyang tumango.
Tinawag ko ang waiter at umorder para sa kanya.
Hindi kasalanan ng bata na ginamit siya bilang susi sa vault.
Nang magsimula ang host, parang totoong kasalan na ang tono.
—Tonight, we celebrate not just love, but the merging of two families!
Nagpalakpakan ang mga tao.
Tumayo si Nico at nagbigay ng speech.
—Akala ko noon, simple lang ang buhay. Trabaho, bahay, pamilya. Pero nang makilala ko si Marissa at si Jelo, natutunan ko na ang pamilya ay hindi lang dugo. Pinipili rin ito.
Tumingin siya sa akin.
—At sana, lahat ng taong mahal ko ay matutong tanggapin ang pinili kong pamilya.
Nagpalakpakan muli ang mga tao.
Tahimik ako.
Pagkatapos, si Marissa naman ang tumayo.
Hawak niya ang mic na parang matagal na niyang hinihintay ang pagkakataong iyon.
—Noong una, natatakot ako. Siyempre, single mother ako. Hindi madali. Maraming nanghuhusga. Maraming nagsasabing hindi ako bagay sa isang lalaking mas bata.
May ilang bisita ang tumango. Ang iba, tumingin sa akin.
Magaling siya.
Hindi niya ako pinangalanan, pero ginawa niya akong kontrabida sa kwento niya.
—Pero ipinakita ni Nico na kaya niya akong ipaglaban. At ipinakita niya na mahal niya rin ang anak ko.
Humawak siya sa balikat ni Jelo.
—Ang hinihiling ko lang naman ay assurance. Hindi luho. Hindi pera. Assurance lang na kapag pumasok kami sa pamilyang ito, hindi kami ituturing na nakikihati lang.
May ilang babae ang napabuntong-hininga, tila naawa.
Doon ko nakita kung paano gumagana si Marissa.
Gumagawa siya ng eksena kung saan siya ang sugatan, siya ang matapang, siya ang ina na lumalaban para sa anak.
At kung tutol ka sa kanya, automatic kang malupit.
Pagkatapos ng speech, lumapit si Nico sa akin dala ang maliit na folder.
Hindi brown envelope ngayon. Ivory folder na may ribbon.
Mas maganda ang packaging ng panggigipit.
—Mommy, gusto lang naming gawing symbolic tonight.
—Ano ito?
Mahina ang boses niya.
—Same agreement. Revised lang. Wala na iyong ten percent shares.
Binuksan ko ang folder.
Tama siya. Wala na ang ten percent.
Ginawang labinlimang porsiyento.
At ang condo sa Pasig, hindi na lang ililipat sa kanila kapag kasal. Ililipat sa trust bago ang kasal, para raw “maiwasan ang emotional uncertainty.”
Tiningnan ko siya.
—Nico, binasa mo ba ito?
—Oo.
—At naiintindihan mo?
—Mommy, please. Huwag dito.
—Dito mo dinala ang papel. Dito ko rin itatanong.
Namumula ang mukha niya.
Lumapit si Marissa, nakangiti pa rin, pero matigas na ang mata.
—Tita, hindi naman po kailangang gawing issue. Pipirma lang po kayo bilang blessing.
—Ang blessing ay dinadasal. Hindi pinapanotaryo.
Humina ang paligid. May ilang bisita ang nakarinig.
Pilit na tumawa si Marissa.
—Tita, baka po misunderstood lang. Si Nico po mismo ang may gusto niyan.
Doon nagsalita ang anak ko.
—Oo, Mommy. Ako ang may gusto.
Tumingin ako sa kanya nang matagal.
—Ikaw ang may gusto na ilipat ko ang condo ko bago ka pa ikasal?
—Para sa peace of mind namin.
—Peace of mind ninyo o retirement plan nila?
—Mommy!
Umingay ang ilang mesa.
Si Marissa, marunong sa timing, biglang hinawakan ang dibdib na parang nasaktan.
—Nico, tama na. Ayoko nang ipilit kung ganito lang din ako tratuhin ng nanay mo.
Nagsimulang umiyak si Jelo dahil sa tensiyon.
Doon nagbago ang mukha ni Nico. Hindi na siya nahihiya. Galit na siya.
—Mommy, pirmahan mo na. Huwag mo na kaming ipahiya.
Iyon ang huling pagkakataon na binigay ko sa kanya.
—Nico, kung hindi ako pipirma, ano ang gagawin mo?
Sa harap ng mga bisita, sa harap ng bata, sa harap ng babaeng may suot na perlas ko, sinabi niya:
—Kung hindi mo pipirmahan, bukas aalis ako sa bahay mo. Hindi na ako babalik. At lahat ng tao rito malalaman kung paano mo kami itinakwil.
Dahan-dahan kong isinara ang folder.
Tumayo ako.
Sa kabilang dulo ng restaurant, pumasok si Atty. Ramon dala ang itim na briefcase. Kasunod niya si Liza, hawak ang audit folder. Sa likod nila, si Mang Tony at isang lalaking payat, kayumanggi, may suot na lumang polo, at ang mata ay diretso kay Marissa.
Si Marissa ang unang namutla.
Hindi ko pa kilala ang lalaki nang personal, pero nakita ko na ang litrato niya sa marriage certificate.
Si Edgar Salcedo.
Kinuha ko ang mic mula sa host.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko kailangan.
—Dahil gusto ninyo ng assurance sa harap ng pamilya, ibibigay ko rin ang sagot ko sa harap ng lahat.
Tumingin ako kay Nico.
—Anak, huling beses ko na itong sasabihin nang mahinahon. Ibaba mo ang folder.
Hindi niya ginawa.
Kaya binuksan ko ang envelope sa bag ko at inilabas ang unang dokumento.
—Ito ang dahilan kung bakit walang pipirmahan ngayong gabi.
Nakanganga ang buong silid nang itaas ko ang marriage certificate ni Marissa.
At bago pa makapagsalita si Nico, lumapit si Edgar sa gitna ng restaurant at sinabi ang pangungusap na nagpabagsak sa lahat ng ngiti ni Marissa.
—Asawa ko pa rin siya.
