Sa gitna ng nagbabagong ihip ng hangin sa politika ng Pilipinas, isang matinding sentimyento ang kasalukuyang bumabalot sa bansa: ang lumalalang diskontento ng mamamayan. Hindi na lamang ito simpleng bulong-bulungan sa mga kanto o diskusyon sa social media; ito ay isa nang ganap na krisis ng tiwala na direktang tumatama sa administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr.

Sa bawat pagdaan ng araw, tila mas nagiging malinaw sa mata ng publiko na ang ipinangakong “pagkakaisa” ay unti-unti nang naglalaho, pinalitan ng pangamba dahil sa hindi masolusyunang mga problema sa ekonomiya at ang tila kawalan ng direksyon ng gobyerno.

Ang usapin ay hindi lamang tungkol sa politika, kundi tungkol sa sikmura. Ang host ng tanyag na programa ay hindi nag-atubiling ihayag ang kasalukuyang kalagayan: “Nag-demand na ang taong bayan na pauwiin na si Duterte sa Pilipinas dahil hindi na kaya ni Marcos itong krisis na hinaharap.”

Ang pahayag na ito ay nagsisilbing repleksyon ng nararamdaman ng marami na tila naiwan sa ere sa gitna ng nagtataasang presyo ng langis, kuryente, at mga pangunahing bilihin. Ayon sa mga ulat, ang pagkalito sa loob ng Malacañang ay nagdudulot ng kalituhan din sa buong bansa, kung saan ang pangulo ay inilalarawan na tila hindi na alam ang uunahing hakbang upang pigilan ang pagdausdos ng kalidad ng buhay ng mga Pilipino.

Ang Pag-amin sa Katotohanan ni Senador Robin Padilla

Hindi nakaligtas sa pansin ni Senador Robin Padilla ang tila “failed state” na direksyon na tinatahak ng Pilipinas. Sa isang emosyonal at matapang na pahayag, binigyang-diin ng senador ang bigat ng ating pasanin.

Ang bansa ay baon na sa utang na nagkakahalaga ng 18.3 trilyon pesos. “Pag lumagpas ka ng 60% ng GDP, ibig sabihin hindi ka na makaka-recover,” babala ni Padilla. Sa kasalukuyan, tayo ay nasa 63% na—isang kritikal na yugto kung saan ang ekonomiya ay nasa bingit na ng tuluyang pagbagsak kung hindi agad magkakaroon ng radikal na pagbabago sa pamamahala.

Dahil dito, isinusulong ni Padilla ang isang “whole nation approach” upang pauwiin na si dating Pangulong Rodrigo “Tatay Digong” Duterte. Ang lohika sa likod nito ay simple ngunit malalim: sa panahon ng matinding krisis, kailangan ng bansa ang isang subok na lider na may bakal na kamay at tunay na malasakit sa mahihirap.

Naniniwala ang senador na ang mga babalang binitawan noon ni Duterte tungkol sa mga problema ng bansa ay nagkakatotoo na ngayon. Ang panawagan na i-house arrest man lang ang dating pangulo o tuluyang ibalik sa bansa upang makatulong ay hindi lamang isang politikal na hakbang, kundi isang humanitarian na hiling para sa isang matandang nagsilbi sa bayan.

Ang “Palabas” sa Likod ng Impeachment

Habang naghihirap ang mga ordinaryong Pilipino, ang entablado ng politika ay abala sa usapin ng impeachment laban kay Bise Presidente Sara Duterte. Ngunit para sa host at sa marami nating kababayan, ang hakbang na ito ay walang iba kundi isang malaking “distraction” o panlilinlang.

Ang layunin umano ng impeachment na ito ay upang ilihis ang galit ng publiko mula sa krisis sa ekonomiya patungo sa pamilya Duterte. Kapag ang balita ay nakatuon kay VP Sara, tila nakakalimutan ng ilan ang presyo ng bigas at langis—isang taktikang tinawag na mapanlinlang sa gitna ng kagutuman.

Gayunpaman, ayon kay Atty. Michael Poa, ang anumang proseso ng impeachment ay dapat dumaan sa tamang forum, at ito ay sa Senado na magsisilbing hukuman. Binatikos ng kampo ng Bise Presidente ang tila pagmamadali at ang paglalabas ng mga dokumentong wala naman sa orihinal na reklamo.

Ang “mini trial” na nagaganap sa House of Representatives ay tila lumalampas na sa hangganan ng batas at nagiging isang politikal na pag-atake na lamang. Ang ganitong uri ng pamumulitika ang itinuturo ni Senador Padilla na sumisira sa bansa—ang labis na ambisyon ng mga pulitiko na mas inuuna ang pagpabagsak sa kalaban kaysa sa pagbangon ng bayan.

Ang Panawagan para sa Pagkakapantay-pantay

Ang kasaysayan ng Pilipinas ay puno ng pagtatapakan, mula pa sa panahon nina Andres Bonifacio at Emilio Aguinaldo. Ayon kay Padilla, wala pa rin tayong natututunan. Ang kulang sa ating mga lider ay ang pagiging “fair” o patas. Sa halip na magtulungan para sa ikabubuti ng 110 milyong Pilipino, mas pinipili ng mga nasa itaas na mag-away-away habang ang utang ng bansa ay patuloy na lumolobo.

Ang sentimyento ng taong-bayan ay malinaw: hindi sapat ang magagandang salita sa telebisyon kung ang hapag-kainan ay wala nang mailaman. Ang pagnanais na pabalikin si Rodrigo Duterte ay hindi lamang paghahanap sa isang tao, kundi paghahanap sa isang sistema na may disiplina, takot sa batas, at tunay na pagmamahal sa maliliit na tao.

Habang ang administrasyong Marcos ay pilit na bumabangon mula sa mga kontrobersya, ang hamon ay nananatili: patunayan na kaya nilang pamunuan ang bansa nang walang “confusions” at unahin ang interes ng mas nakararami bago ang pansariling ambisyon.

Ang Pilipinas ay nasa isang krusada. Sa pagitan ng dambuhalang utang at politikal na kaguluhan, ang tanging pag-asa ay ang muling pagkakaisa ng mga tunay na nagnanais ng kabutihan para sa bayan. Ang sigaw para kay Duterte ay isang paalala na ang kapangyarihan ay laging nasa kamay ng taong-bayan, at hindi sila magdadalawang-isip na bawiin ito kung ang tiwala ay tuluyan nang mabasag.