Nag-uwi ng Pasalubong ang Kuya Ko Mula sa Cebu… Pero Nang Dumating ang Akin, Isang Murang Keychain Lang ang Natira

Nag-uwi ng Pasalubong ang Kuya Ko Mula sa Cebu… Pero Nang Dumating ang Akin, Isang Murang Keychain Lang ang Natira

Dalawang malalaking paper bag ang dala ni Kuya nang umuwi siya mula sa business trip sa Cebu.

Isa mula sa isang mamahaling boutique sa Ayala Center.

Isa naman mula sa isang kilalang jewelry store.

Diretso siyang pumasok sa silid ng ate kong si Bianca.

Narinig ko pa ang masayang tili nito.

“Kuya! Ang ganda nito!”

Naghintay ako sa sala, pilit ngumingiti.

Hindi naman ako umaasa ng mamahaling regalo.

Kahit ref magnet lang mula sa Cebu, masaya na ako.

Ilang minuto ang lumipas.

Lumabas si Kuya na walang dalang bag.

Pagdating niya sa akin, iniabot niya ang isang maliit na plastic pouch.

Sa loob nito ay isang murang keychain na may nakasulat na:

I ♥ Cebu

“Para sa’yo,” sabi niya.

“Hindi naman kasi mahilig sa branded si Mia.”

Tumango ako.

“Salamat, Kuya.”

Ngunit pagpasok ko sa kuwarto, hindi ko napigilang umiyak.

Hindi dahil sa keychain.

Kundi dahil matagal ko nang napapansin.

Kapag si Bianca ang may gusto, agad siyang nabibigyan.

Kapag ako naman, palaging sinasabing:

“Hindi ka naman nagrereklamo.”

“Okey ka lang naman sa simple.”

“Mabait ka naman, naiintindihan mo kami.”

Hindi ko na alam kung kailan nagsimula.

Pero pakiramdam ko, habang tumatanda ako, lalo akong nagiging invisible sa sarili kong pamilya.

Gusto kong tawagan ang fiancé kong si Adrian.

Siya ang lalaking ipinakilala sa akin ng tiyahin namin dalawang taon na ang nakalipas.

Noong una, siya lang ang taong nagpaparamdam na mahalaga ako.

Kaya dumiretso ako sa isang mall sa Quezon City para hanapin siya.

May meeting daw kasi siya roon.

Ngunit nang makita ko siya…

Parang may humampas sa dibdib ko.

Nakatayo siya sa isang jewelry boutique.

May hawak na dalawang kuwintas.

Isa ay manipis na gold necklace.

Isa naman ay diamond pendant.

Nakatingin siya sa saleslady.

“Sa tingin mo, alin ang mas babagay kay Bianca?”

Napaatras ako.

Nanlamig ang mga kamay ko.

Si Adrian.

Ang fiancé ko.

Bumibili ng regalo para sa ate ko.

At halatang matagal na niyang pinag-isipan iyon.

Hindi ko sila nilapitan.

Tumakbo lang ako palabas.

At nagtago sa isang maliit na café.

Doon ko muling binuksan ang chat namin ng online friend kong si ‘K’.

Anim na buwan na kaming magkausap.

Nakilala ko siya sa isang mobile game.

Wala siyang profile picture.

Hindi rin niya sinabi ang tunay niyang pangalan.

Pero siya ang taong laging nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang lahat.

Nag-type ako.

“Selfish ba ako?”

“Masama bang masaktan kapag laging iba ang pinipili?”

“Kasalanan ko bang gusto kong maranasan ding mahalin nang ako lang?”

Ilang segundo lang.

Nag-reply siya.

Pero hindi text.

Voice message.

Mahina.

Malalim.

At napakainit pakinggan.

“Hindi ka selfish.”

“Ang taong sanay na laging isantabi, kadalasang humihingi lang naman ng pantay na pagmamahal.”

Napahinto ako.

Lalaki pala siya.

Anim na buwan ko siyang inakalang babae.

Nagpatuloy siya.

“Alam mo, Mia…”

“Kung papayag ka…”

“Pwede kitang piliin.”

“Hindi bilang kapalit ng kung anong nawala.”

“Kundi dahil gusto kong maranasan mong may taong unang iisip sa’yo.”

“Kapag may isang pirasong cake, ikaw ang unang bibigyan.”

“Kapag may regalo, pangalan mo agad ang nasa isip.”

“Kapag may panganib…”

“Hindi kita iiwan.”

Humigpit ang hawak ko sa cellphone.

Tumulo muli ang luha ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

May taong nagsabi sa akin na karapat-dapat din akong piliin.

Nag-type ako.

“Bakit mo ginagawa ito?”

Matagal bago siya sumagot.

Pagdating ng mensahe, isa lang iyon.

“Dahil kilala kita nang higit sa inaakala mo.”

Napatitig ako sa screen.

Kasunod noon ay isa pang larawan.

Isang lumang litrato.

Kuha iyon sa graduation ko noong high school.

Nakasuot ako ng puting toga.

At sa likod ng litrato, halos hindi napansin noon…

May isang binatilyong nakatingin sa akin.

Ngumiti siya sa camera.

At siya mismo ang nagpadala ng mensahe.

“Naalala mo ba ako ngayon, Mia?”

Nanigas ang buong katawan ko.

Dahil unti-unti kong nakilala ang mukhang iyon.

At napagtanto kong ang taong anim na buwan kong pinagkakatiwalaan…

Ay isang taong matagal nang bahagi ng nakaraan ko.

Isang taong akala ko ay hindi ko na muling makikita.

At sa mismong sandaling iyon—

May tumawag sa akin.

Si Bianca.

Umiiyak.

At ang una niyang sinabi ay:

“Bumalik ka agad sa bahay.”

“Nalaman ni Kuya kung sino talaga si K.”

“At galit na galit siya.”

Nanginginig ang mga daliri ko habang nakatitig sa screen. Hindi ako agad nakasagot. Paulit-ulit kong tinitigan ang lumang litrato. Graduation ko iyon noong labingpitong taong gulang ako. Tahimik akong estudyante noon. Wala akong kaibigan maliban sa iilang kaklase. At pagkatapos mamatay si Papa, mas lalo akong naging sarado sa mga tao. Ngunit nang palakihin ko ang larawan, malinaw kong nakita ang mukha ng binatilyong nasa likuran ko. Ang batang lalaki na minsang tumulong sa akin noong bumagsak ako sa hagdan ng paaralan. Ang batang lalaki na tahimik na nag-abot ng payong sa akin noong umulan at naiwan akong mag-isa sa gate. Ang batang lalaki na umalis din kinabukasan dahil lumipat ng tirahan sa Davao.

Bigla akong nakatanggap ng isa pang mensahe.

“Ako si Gabriel.”

Parang huminto ang mundo ko.

Gabriel Mendoza.

Ang unang taong nagsabi sa akin noon na maganda ang ngiti ko.

Ang unang taong nagsulat sa yearbook ko.

“Kapag nalulungkot ka, ngumiti ka lang. May mga taong masaya kapag nakikita kang masaya.”

Hindi ko napansing umiiyak na naman pala ako.

Kasabay noon ay muling tumawag si Bianca.

Agad kong sinagot.

“Ano’ng nangyari?”

Humihikbi siya.

“Bumalik ka na dito.”

“Bakit?”

“Nag-away sina Kuya at Adrian.”

Napabangon ako.

“Bakit?”

“Dahil kay Gabriel.”

Nanlamig ang katawan ko.

Pagdating ko sa bahay, nakabukas ang pinto.

Naririnig ko na ang sigawan mula sa sala.

Pagpasok ko, nakita kong nakatayo si Kuya Carlo.

Namumula ang mukha niya sa galit.

Katapat niya si Adrian.

At sa gitna nila ay ang cellphone ko.

Nakatayo rin si Bianca sa isang tabi.

Namumutla.

Pagkakita sa akin ni Kuya, agad siyang nagsalita.

“Sino iyang Gabriel?”

Tahimik ako.

“Mia! Sinasagot kita!”

Kaagad namang sumingit si Adrian.

“Kuya Carlo, wala siyang ginagawang mali.”

“Mali?!” sigaw ni Kuya.

“May ibang lalaking kausap ang fiancé mo nang anim na buwan!”

Tumingin ako kay Adrian.

Napansin kong hindi niya ako tinitingnan.

Sa halip ay pasulyap-sulyap siya kay Bianca.

Bigla akong natawa.

Mahina sa una.

Pagkatapos ay tuluyang napaluha habang tumatawa.

Ngayon ko lang napagtanto.

Ako pa pala ang pinapagalitan.

Ako pa ang masama.

Samantalang siya ang bumibili ng kuwintas para sa ate ko.

Tiningnan ko si Adrian.

“May karapatan ka bang magalit?”

Nagulat siya.

“Mia, makinig ka muna.”

“Hindi.”

“Ako naman ang magsasalita.”

Huminga ako nang malalim.

“Nakita kita kanina.”

Nanigas siya.

“Sa jewelry store.”

“Wala iyong ibig sabihin.”

“Wala?”

Tumango ako.

“Siguro tama ka.”

“Kasi para sa’yo, normal lang na bumili ng regalo para sa ate ng fiancée mo.”

Namutla si Bianca.

“Mia, hindi ko alam—”

“Hindi mo alam?”

Tumulo ang luha ko.

“Bianca, kailan mo nalaman?”

Tahimik siya.

“Kailan nagsimulang mas mahalaga ang nararamdaman mo kaysa sa akin?”

Umiiyak na rin siya.

“Hindi ko hiniling.”

“Hindi?”

Kinuha ko ang cellphone.

Binuksan ko ang larawan ng kuwintas.

At ipinakita ko sa kanilang lahat.

Tahimik ang buong sala.

Pagkatapos ay inilabas ko ang screenshot ng chat ni Adrian.

Chat na aksidente kong nakita dalawang linggo na ang nakalipas.

Hindi ko lang noon pinansin.

Ngayon malinaw na malinaw na.

“Mas bagay sa’yo ang diamonds kaysa kay Mia.”

“Sige, kukunin ko.”

Nanginig ang boses ni Bianca.

“Adrian…”

Ngunit hindi siya sinagot nito.

Nakayuko lamang siya.

Tiningnan ko si Kuya Carlo.

“Kuya.”

“Natatandaan mo ba noong sinabi mong hindi ako dapat mainggit?”

Tumahimik siya.

“Tama ka.”

“Hindi na ako naiinggit.”

“Kasi napagod na ako.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ako umiyak para humingi ng pag-unawa.

Tumalikod ako.

Kinuha ang maliit kong maleta.

At lumabas ng bahay.

Pagbukas ko ng gate, isang itim na sasakyan ang nakaparada sa tapat.

Bumukas ang pinto.

Isang matangkad na lalaki ang bumaba.

Simple lang ang suot niyang polo.

Ngunit pamilyar ang mga mata niya.

Ngumiti siya.

“Mia.”

Napahinto ako.

“G-Gabriel?”

Tumango siya.

“Ayaw na kitang hayaang umiyak mag-isa.”

Bago pa ako makapagsalita, may humintong isa pang sasakyan sa likod.

Lumabas ang isang matandang lalaki.

Mahigit animnapung taong gulang.

May hawak siyang makapal na brown envelope.

Lumapit siya kay Kuya Carlo.

At malamig na sinabi,

“Ako ang abogado ni Gng. Teresa Santos.”

“May iniwan siyang huling habilin para kay Mia.”

Natigilan ang lahat.

Napaatras si Kuya.

“Anong habilin?”

Binuksan ng abogado ang sobre.

At sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong pamilya.

“Ang bahay na ito.”

“Ang lote.”

“Pati ang kumpanya ng inyong ama.”

“Sa legal na dokumentong pirmado anim na buwan bago siya namatay…”

“Ay ipinangalan lahat kay Mia.”

At lalo pang lumalim ang katahimikan nang idagdag ng abogado,

“At may isa pang kondisyon.”

“Ang sinumang mapapatunayang sadyang nagpabaya, nang-api, o nagtangkang agawin ang mana ni Binibining Mia Santos…”

“Ay hindi makakatanggap kahit isang sentimo.”

Sa pagkakataong iyon, unti-unting nawalan ng kulay ang mukha nina Kuya Carlo, Bianca, at Adrian.

Samantalang si Gabriel ay tahimik lamang na tumayo sa tabi ko.

At marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

Na para bang ipinapaalala sa akin na sa wakas…

May isang taong pinili akong unahin.