Walong Taon Akong Itinago ng Tito ng Best Friend Ko—Hanggang Ipinadala Niya ang Mga Larawan ng Engagement Nito sa Iba!
PARTE 1
“Lea, engaged na si Tito Gabriel! Galing ako sa party nila. Sana nakita mo kung gaano kaganda ang mapapangasawa niya!”
Huminto ako sa labas ng opisina sa Makati. Hawak ko pa ang bag ng laptop habang nagsisiksikan ang mga tao sa bangketa.
Sa kabilang linya, tumatawa si Bea, ang pinakamatalik kong kaibigan mula kolehiyo.
“Sandali,” sabi ko. “Ilan nga ulit ang tito mo?”
“Isa lang! Si Gabriel Reyes. Nakalimutan mo na ba? Siya iyong nasa picture namin noong graduation.”
Hindi ko nakalimutan.
Kilala ko ang tunog ng paghinga niya kapag pagod. Alam ko kung paano niya iniinom ang kape at kung saang bahagi ng balikat niya sumasakit pagkatapos magmaneho.
Walong taon ko siyang minahal.
At walang nakaaalam.
“Ang laki ng singsing ni Vanessa!” patuloy ni Bea. “Anak siya ng mga Villanueva. Iyong may mga hotel sa Batangas. Bagay sila, promise.”
Bumaba ang tingin ko sa isa pang mensahe.
Ipinadala iyon ni Gabriel sampung minuto bago tumawag si Bea.
Love, overtime ako ngayong gabi. Huwag mo akong hintayin. Kumain ka sa oras.
Overtime.
Iyon pala ang tawag niya sa pagsusuot ng singsing sa daliri ng ibang babae.
“Lea? Nandiyan ka pa?”
“Oo. Mahina lang signal.”
Nagsinungaling din ako.
Hindi ko kayang sabihin sa kanya na habang ipinagmamalaki niya ang bagong mapapangasawa ng kanyang tito, unti-unting gumuho ang buhay na walong taon kong binuo.
Dalawampu’t dalawa ako nang maging kami. Tatlumpu’t isa siya noon, nagsisimulang mamahala sa negosyo ng pamilya.
Si Bea ang dahilan kung bakit kami nagkakilala, pero hindi niya nalaman ang sumunod.
“Magulo ang pamilya namin,” sabi noon ni Gabriel. “Kapag nalaman nilang may mahal ako, gagamitin ka nila laban sa akin.”
Kaya pumayag akong manahimik.
Noong una, ilang buwan lang daw.
Pagkatapos, hanggang matapos ang isang malaking proyekto.
Pagkatapos, hanggang makuha niya ang tiwala ng kanyang ama.
Hanggang naging walong taon.
Kapag nagtatanong si Bea tungkol sa boyfriend ko, sinasabi kong ordinaryong empleyado lamang siya. Kapag humihingi siya ng litrato, gumagawa ako ng dahilan.
Akala ko, pinoprotektahan ko ang pag-ibig namin.
Ngayon, hindi ko alam kung may pag-ibig bang pinoprotektahan.
Pagdating sa condo sa Mandaluyong, tahimik ang lahat.
Si Gabriel ang umuupa noon. Siya ang nagbabayad buwan-buwan, kahit ilang beses kong inalok na makihati.
“Mag-ipon ka para sa atin,” lagi niyang sagot.
Para sa atin.
Binuksan ko ang laptop at nakita ang mga email tungkol sa proyektong hawak ko sa trabaho. Partner ng kumpanya namin ang Reyes Group.
Ilang beses kong nabasa roon ang pangalan ng Villanueva Holdings.
Naalala ko ang isang gabing lasing siyang dumating.
“Kailangan ng pamilya ang mga Villanueva,” bulong niya habang nakasandal sa akin.
Akala ko negosyo lang ang ibig niyang sabihin.
Tumawag ulit si Bea.
“Pinilit daw siya ni Lolo sa umpisa,” sabi niya. “Pero mukhang masaya naman siya kanina.”
“Talaga?”
“Oo. Sandali, send ko pictures.”
Sunod-sunod na lumitaw ang mga larawan.
Si Gabriel, naka-itim na suit.
Si Vanessa, naka-cream na bestida.
Ang kamay niya, nakapatong sa likod nito habang nakaharap sila sa mga bisita.
Sa walong taon, wala kaming kahit isang larawang magkasama na maaari kong ilagay sa Facebook.
May sumunod na video.
Itinaas ni Gabriel ang kanyang baso.
“Vanessa, salamat dahil pinili mong makasama ako sa susunod na yugto ng buhay ko.”
Nagpalakpakan ang mga tao.
Pinanood ko iyon nang dalawang beses.
Pagkatapos, may bago siyang mensahe.
Love, may meeting pa kami ng foreign investors. Baka abutin ako ng madaling-araw.
Sa video, hinahalikan niya ang kamay ng kanyang magiging asawa.
Sa cellphone ko, pinatutulog niya ako.
Hindi ako umiyak.
Kinuha ko ang maleta sa ilalim ng kama.
Hindi ko pa alam ang lahat ng gagawin ko—pero hindi niya maiisip ang mangyayari bago sumikat ang araw.
PARTE 2
Alas-onse ng gabi nang isara ko ang maleta.
Tatlong damit, ilang gamit sa banyo, mga dokumento, at ang laptop na binili ko gamit ang sarili kong ipon.
Iniwan ko ang mamahaling bag na regalo niya. Pati ang mga hikaw na ibinigay noong nakaraang Pasko.
Wala akong gustong dalhin na maaari niyang gamitin bilang dahilan para sabihing may utang akong pagbabalik.
Sa kusina, naroon pa ang gatas na binili niya noong Linggo.
May nakadikit na maliit na papel sa refrigerator.
Huwag puro kape, love.
Hinawakan ko iyon.
Hindi naging kasinungalingan ang bawat mabuting ginawa niya. Totoong binantayan niya ako nang magkasakit. Totoong dumating siya nang madaling-araw para dalhan ako ng birthday cake.
Iyon ang pinakamasakit.
Kayang maging malambing ng isang tao habang sinisira ang tiwalang ipinagkaloob mo sa kanya.
Tumunog ang cellphone.
Gabriel.
Hinayaan kong matapos ang tawag.
Gising ka pa? Katatapos lang ng trabaho.
Nag-type ako.
Wala ka bang gustong sabihin sa akin?
Matagal bago lumitaw ang sagot.
Wala naman. Bakit?
Nakatitig ako sa dalawang salitang iyon.
Wala naman.
Ibinigay ko na sa kanya ang pagkakataong magsabi ng totoo.
Pagod lang ako. Good night.
Good night, love.
Iyon ang huling gabing pinayagan kong tawagin niya akong ganoon.
Bago ko siya i-block, itinabi ko ang kopya ng mahahalagang mensahe. Hindi para ipahiya siya. Kailangan kong magkaroon ng malinaw na tala kung sakaling baligtarin niya ang kuwento.
Nag-book ako ng sasakyan papunta sa maliit na serviced apartment sa Pasig.
May sapat akong ipon. May sarili akong trabaho. Sa loob ng walong taon, hindi ko napansing mayroon pala akong kakayahang umalis.
Ang wala lamang ako ay lakas ng loob.
Hanggang ngayong gabi.
Iniwan ko ang susi sa mesa.
Wala akong liham.
Napakarami ko nang salitang ginamit para ipagtanggol siya. Ayoko nang gumamit pa ng isa para ipaliwanag ang pag-alis ko.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina nang karaniwang oras.
Nagpadala ng reports. Sumagot sa emails. Dumalo sa meeting.
Walang nakapansin na natulog ako nang dalawang oras lamang.
Bago magtanghali, ipinatawag ako ni Sir Ramon.
“Lea, tungkol sa presentation natin sa Reyes Group—”
“Sir, kailangan kong mag-request ng reassignment.”
Napatingin siya.
“Ikaw ang project lead.”
“Alam ko po. Ihahanda ko ang turnover. Hindi ko iiwanang nakabitin ang team.”
“May problema ba sa client?”
Huminga ako nang malalim.
“May personal relationship po ako kay Mr. Gabriel Reyes. Natapos na iyon. Kailangan kong ideklara dahil maaari nang makaapekto sa trabaho.”
Hindi siya agad nagsalita.
“Gaano katagal?”
“Walong taon.”
Ibinaba niya ang hawak niyang ballpen.
“Alam ba niya na ikaw ang humahawak ng project?”
“Opo. Pero wala po akong ibinigay na impormasyon sa labas ng official channels.”
Ipinaliwanag ko kung kailan nagsimula ang relasyon at kung kailan napunta sa akin ang account. Magkahiwalay ang dalawang pangyayaring iyon nang ilang taon.
“Dapat sinabi mo noong naging client natin sila,” sabi niya.
“Opo. Mali po iyon.”
Hindi ko sinubukang magdahilan.
Sa unang pagkakataon, may pagkakamali akong inamin nang hindi nakasandal sa pangako ni Gabriel na magiging maayos din ang lahat.
Nagpasya si Sir Ramon na si Ana muna ang humarap sa client. Ako ang maghahanda ng turnover sa likod ng team.
Bago ako lumabas, idinagdag niya:
“Hindi kita tatanggalin dahil may pinagdaanan kang personal. Pero rerepasuhin natin ang disclosures at approvals. Kailangan nating protektahan ang kumpanya, pati ikaw.”
“Opo.”
Pagbalik ko sa desk, may mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Lea, bakit wala ka sa condo?
Sumunod agad ang isa.
Nasaan ang susi? Ano itong ginagawa mo?
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang sampung minuto, tumawag si Bea.
“Hinahanap ka ni Tito.”
Nanigas ang kamay ko.
“Bakit daw?”
“May kailangan daw sa project. Pero bakit sa akin nagtatanong? May problema ba?”
Tumingin ako sa glass wall ng meeting room.
Pagod na akong gumawa ng panibagong kasinungalingan.
“Bea, maaari ba tayong magkita mamaya?”
Tahimik siya.
“Lea, natatakot ako sa boses mo.”
Sa maliit na café sa Pasig kami nagkita.
Hindi pa niya nauubos ang unang lagok ng kape nang sabihin ko:
“Ako ang girlfriend ng tito mo.”
Natawa siya nang kaunti, naghihintay na sabihing biro iyon.
Hindi ako ngumiti.
“Walong taon.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa.
“Iyong boyfriend na sinasabi mong nasa logistics?”
Tumango ako.
“Iyong hindi mo maipakilala?”
“Oo.”
“Lea…”
Nanginig ang boses niya.
Ipinakita ko ang ilang mensahe, mga litrato sa loob ng condo, at isang birthday video na kaming dalawa lamang.
Tinakpan niya ang bibig.
“Ako pa ang nagpadala sa iyo ng engagement pictures.”
“Hindi mo alam.”
“Pero ang dami kong sinabi.”
“Hindi mo kasalanan.”
Napaluha siya bago ako.
Pagkatapos, may sinabi siyang lalong nagpabigat sa dibdib ko.
“Tatlong buwan nang nag-uusap ang pamilya tungkol sa kasal. Akala ko alam mo, pero hindi naman tayo nagkukuwentuhan tungkol kay Tito.”
Tatlong buwan.
Tatlong buwan siyang pumupunta sa condo, kumakain ng niluluto ko, at nagtatanong kung saan namin gustong magbakasyon.
“May sinabi pa ba siya tungkol sa akin?” tanong ko.
Nag-alinlangan si Bea.
“Bea. Kailangan kong malaman.”
“Noong tinanong siya ni Mama kung may girlfriend siya… sinabi niyang wala siyang seryosong relasyon.”
Napapikit ako.
Walong taon akong naghintay sa isang relasyong itinuring niyang hindi seryoso kapag kaharap ang pamilya.
Nag-vibrate ang cellphone ni Bea.
Mensahe ni Gabriel.
Kasama mo ba si Lea? Huwag mong palakihin ito. May pinagdaraanan lang siya.
Binasa niya iyon, saka tumingin sa akin.
“Hindi ko siya sasagutin.”
“Sabihin mong ligtas ako. Iyon lang.”
Kinagabihan, ipinasa ko kay Sir Ramon ang turnover notes.
May nakita akong email sa project folder na hindi ko napansin noon: humiling si Gabriel dalawang linggo na ang nakalipas na ilipat ako sa internal support pagkatapos ng partnership launch.
Walang paliwanag kung bakit.
Kasabay noon ang unang iskedyul ng paghahanda sa kasal.
Hindi lamang niya ako itinatago sa pamilya.
Naghahanda rin siyang ilayo ako sa mundong papasukan ng kanyang asawa.
Kinaumagahan, may bisita raw sa reception.
Akala ko si Gabriel.
Ngunit nang lumabas ako, isang babaeng naka-cream na blazer ang tumayo.
“Ako si Vanessa Villanueva,” sabi niya.
Hawak niya ang cellphone na may litrato naming dalawa ni Gabriel.
“Bago ako magpakasal, kailangan kong marinig mula sa iyo kung ano talaga ang walong taon na ito.”
PARTE 3
Hindi ako agad nakapagsalita.
Sa likod ni Vanessa, abala ang receptionist sa pagtanggap ng delivery. May dumaan na katrabaho kong may dalang kape.
Napakaordinaryo ng umagang iyon para sa tanong na kayang gumiba ng dalawang buhay.
“May tahimik bang lugar?” tanong niya.
Humingi ako ng pahintulot kay Sir Ramon na gamitin ang maliit na meeting room.
Pagkaupo namin, inilapag ni Vanessa ang cellphone.
“Si Bea ang tumawag sa akin kagabi,” sabi niya. “Hindi niya ipinadala ang mga pribadong mensahe mo. Sinabi lang niyang may dapat akong malaman bago ituloy ang kasal.”
Napayuko ako.
“Hindi ko siya inutusang—”
“Alam ko.”
Mahinahon ang boses niya, pero namumula ang mga mata.
“Tinawagan ko si Gabriel. Sinabi niyang may babaeng naging malapit sa kanya noon at nahihirapang tanggapin na engaged na siya.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa leeg ko.
“Noon?”
Tumango siya.
“Sinabi niyang matagal na kayong tapos.”
Binuksan ko ang cellphone.
Ipinakita ko ang mensahe noong gabi ng engagement.
Love, overtime ako ngayong gabi.
Pagkatapos, ang mga mensahe noong nakaraang Linggo.
Bili tayo ng bagong kurtina? Ikaw pumili.
At ang litrato ng hapunang pinagsaluhan namin tatlong araw bago ang party.
Hindi ako nag-scroll nang walang hanggan. Hindi ko kailangang ilatag ang buong pagkatao ko para lamang mapatunayang naging bahagi ako ng buhay niya.
“Hindi kami tapos bago ang engagement,” sabi ko. “Umalis ako nang malaman ko.”
Matagal niyang tiningnan ang petsa.
Pagkatapos, hinubad niya ang singsing.
Hindi niya ito ibinato o ibinagsak.
Inilagay lamang niya sa tabi ng cellphone, na para bang napakabigat na nitong isuot.
“Sinabi niyang isang taon na siyang walang karelasyon,” bulong niya.
Doon ko naunawaan na hindi siya ang babaeng umagaw sa akin.
Isa rin siyang babaeng pinapapasok sa isang buhay na hindi niya lubos na kilala.
“Hindi mo alam,” sabi ko.
“Hindi.”
Nagkatinginan kami.
Sa loob ng ilang segundo, walang mayamang tagapagmana. Walang lihim na girlfriend. Dalawang babae lamang kaming pinagkaitan ng impormasyong kailangan naming malaman bago pumili.
“May gusto ka bang mangyari?” tanong niya.
“Gusto kong matapos na ito.”
“Gusto mo ba siyang bumalik?”
“Hindi.”
Nabasag ang boses ko sa huling salita.
Pero malinaw ang sagot.
Iyon ang unang pagkakataong sinabi ko iyon nang malakas.
Bago umalis, humingi si Vanessa ng pahintulot na magkaroon ng kopya ng ilang mensaheng may petsa. Ipinadala ko lamang ang sapat para patunayan ang sinabi ko.
“Hindi ko ito ipo-post,” sabi niya.
“Salamat.”
“Hindi ikaw ang dapat magpasalamat.”
Kinahapunan, dumating si Gabriel sa opisina.
Hindi siya pinapasok sa work area. Kinausap muna siya ni Sir Ramon, saka ako tinanong kung nais kong humarap.
Pumayag ako, basta naroon siya.
Pagpasok ko sa meeting room, tumayo agad si Gabriel.
“Lea, kailangan nating mag-usap nang tayo lang.”
“Dito tayo mag-uusap.”
Tumingin siya kay Sir Ramon, halatang hindi sanay na may ibang nakaririnig sa amin.
“Personal ito.”
“Oo,” sagot ko. “Pero dito mo ako hinanap.”
Umupo siya.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ko hinanap sa mukha niya ang palatandaang mahal pa niya ako.
Hinanap ko lamang ang katotohanan.
“Hindi ganoon kasimple ang engagement,” simula niya. “May negosyo. May obligasyon sa pamilya.”
“Alam ba ni Vanessa na obligasyon lang siya?”
Hindi siya sumagot.
“Alam ba ng pamilya mo na may girlfriend ka?”
“Hindi nila maiintindihan.”
“Kaya sinabi mong wala kang seryosong relasyon?”
Napatingin siya sa akin.
“Si Bea ba ang nagsabi niyan?”
“Sinabi mo ba?”
Sumandal siya, saka hinaplos ang noo.
“Lea, huwag nating gawing usapin ang bawat salita.”
“Walong taon iyon. Hindi bawat salita.”
Tumahimik ang silid.
Narinig ko ang mahinang ugong ng air conditioner.
“Minahal kita,” sabi niya.
“Bakit kailangan kong hindi malaman na ikakasal ka sa iba?”
“Hindi pa naman kasal.”
“Pero engaged ka na.”
“May panahon pa sana para ipaliwanag.”
“Kailan? Pagkatapos ng kasal?”
Hindi niya kayang sagutin iyon nang nakatingin sa akin.
Pagkatapos, sinabi niya ang pinakamasakit na katotohanan.
“Ayokong mawala ka.”
Napahinga ako nang dahan-dahan.
“Kaya gusto mong manatili akong nakatago.”
“Hindi ko sinabing ganoon.”
“Pero iyon ang buhay na inihanda mo.”
Inilabas ko ang kopya ng email na humihiling na ilipat ako sa internal support.
“Ano ito?”
Sandali siyang natigilan.
“Ayokong ma-stress ka sa launch.”
“Hindi mo man lang ako tinanong.”
“Iniisip ko ang makabubuti sa iyo.”
“Gabriel, walong taon mong sinabi na para sa akin ang mga desisyong hindi ko kailanman napagdesisyunan.”
Wala siyang naisagot.
Si Sir Ramon ang nagsalita.
“Ang staffing request na iyan ay hindi na itutuloy. Ang kumpanya namin ang magpapasya sa assignments ng empleyado namin.”
Hindi iyon tagumpay na may palakpakan.
Pero sa maliit na silid na iyon, may isang bahagi ng buhay kong naibalik sa aking mga kamay.
Tumayo ako.
“Nasa condo ang mga regalo mo. Nandoon din ang susi. Hindi ako babalik.”
“Nasaan ka ngayon?”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
“Lea, please.”
Nakita ko ang takot sa mukha niya.
Walong taon kong kinatakutan na baka mawala siya.
Ngayon lamang niya naisip na maaari rin akong mawala.
“Kung may gusto kang sabihin tungkol sa personal na gamit na naiwan, idaan mo kay Bea. Tungkol sa proyekto, sa bagong project lead.”
“Ganito mo lang tatapusin?”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Hindi ko ito tinapos nang basta lang. Nauna kang nangakong magpakasal sa iba.”
Lumabas ako bago pa tuluyang bumigay ang tuhod ko.
Sa pantry, umiyak ako nang walang tunog.
Hindi dahil nagsisi akong umalis.
Dahil sa wakas, hindi ko na kailangang magkunwaring sapat ang ipinagkaloob niya.
Pagkalipas ng tatlong araw, kinansela ni Vanessa ang engagement.
Hindi siya naglabas ng mahabang pahayag. Sinabi lamang ng kanilang pamilya na hindi na matutuloy ang kasal.
Nalaman ng mga Reyes ang dahilan sa isang pribadong pag-uusap.
Nagpadala ng mensahe ang ina ni Bea, humihingi ng tawad sa nangyari. Hindi ko alam ang isasagot, kaya nagpasalamat lamang ako sa pag-alam niya ng totoo.
Ang ama ni Gabriel ay nagalit—lalo na nang malaman na nagsinungaling din siya tungkol kay Vanessa.
Hindi naituloy ang ilang planong pagsasama ng negosyo. Ang mga kontratang hiwalay sa engagement ay nirepaso ng kanilang mga kinatawan.
Walang biglang nawalang buong kumpanya.
Walang himalang nagpayaman sa akin.
May mga pagpupulong, paliwanag, at mga taong napilitang harapin ang bunga ng maling pagtitiwala.
Sa trabaho, tinapos ko ang turnover.
Binigyan ako ng nakasulat na paalala tungkol sa conflict disclosure, at tinanggap ko iyon. Pagkaraan ng ilang linggo, naatasan ako sa ibang account.
Sarili kong pangalan ang nakalagay sa proposal.
Wala ang pangalan ni Gabriel sa kahit anong pahina.
Lumipat ako sa maliit na apartment na kaya kong bayaran.
Walang malawak na balcony. Walang mamahaling sofa.
Pero kapag pinipili ko ang kulay ng kurtina, wala akong kailangang hintaying pahintulot.
Minsan, umiiyak pa rin ako habang naghuhugas ng plato.
Minsan, kapag may dumarating na mensahe sa gabi, nauuna pa rin ang puso kong umasang siya iyon.
Hindi agad nawawala ang walong taon.
Pero hindi rin iyon dahilan para magdagdag pa ng isa.
Isang Linggo, dumalaw si Bea na may dalang pandesal.
“Patawad,” sabi niya muli.
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Wala kang ginawang mali sa pagsasabi ng totoo.”
Makalipas ang isang buwan, dumating ang huling liham ni Gabriel sa pamamagitan niya.
Binasa ko hanggang sa linyang: Sana binigyan mo ako ng pagkakataon.
Itinupi ko ang papel.
Walong taon ko siyang binigyan ng pagkakataon.
Kinabukasan, nagluto ako ng almusal para sa sarili ko at binuksan ang bintana.
Sa unang pagkakataon, hindi ako naghihintay kung darating siya.
Ang tanong ko na lamang ay kung paano ko gugugulin ang araw na akin.
