Tatlong Beses Akong Nagkasakit Dahil sa Aircon, Pero Nang Humingi Ako ng Bagong Puwesto, Ibinigay ng Nobyo Kong Boss ang Silid sa Babaeng Lagi Niyang Pinipili

Tatlong Beses Akong Nagkasakit Dahil sa Aircon, Pero Nang Humingi Ako ng Bagong Puwesto, Ibinigay ng Nobyo Kong Boss ang Silid sa Babaeng Lagi Niyang Pinipili

Tatlong beses akong nagkasakit sa loob lamang ng isang buwan dahil diretso sa mesa ko ang malamig na hangin ng central aircon.

Sa ikatlong pagkakataon, nilapitan ko ang boyfriend kong siya ring direktor ng kumpanya.

Kinabukasan, may ipinagawa nga siyang pribadong opisina na may sariling temperature control.

Akala ko, para sa akin.

Mali pala ako.

Ako si Mara Villanueva, senior project strategist sa isang advertising firm sa BGC. Limang taon na kami ni Adrian Reyes—ang founder at managing director ng kumpanya.

Mula nang maliit pa ang opisina namin at lima lang ang empleyado, kasama na niya ako.

Kaya nang sabihin kong hindi ko na kayang manatili sa puwesto ko dahil palagi akong nilalagnat, naniwala akong maiintindihan niya.

“Adrian—”

Bahagya siyang tumingin sa akin.

Nasa opisina kami kaya agad kong itinama.

“Sir Adrian, puwede ba akong lumipat ng mesa? Tatlong beses na akong nagkasakit ngayong buwan.”

Hindi niya inalis ang tingin sa laptop.

“Sige. Bukas, aayusin ko.”

At inayos nga niya.

Kinabukasan, may bagong maliit na opisina sa tabi mismo ng executive room.

May salaming pinto, bagong desk, maliit na sofa, at sariling air-conditioning control.

Tahimik akong ngumiti.

Sa unang pagkakataon sa limang taon, may hiniling ako kay Adrian para sa sarili ko.

Inilagay ko ang laptop, notebooks, at personal na gamit sa isang karton.

Pero habang buhat ko iyon, bumukas ang pinto ng executive office.

Lumabas si Adrian.

Nang makita niya ako, kumunot ang noo niya.

“Mara, bakit ka nag-iimpake?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ba para sa akin iyong—”

Hindi ko natapos ang sasabihin.

Lumabas mula sa likuran niya si Chloe Mendoza, ang bagong account executive na anim na buwan pa lamang sa kumpanya.

Ngumiti si Adrian sa kanya.

Ibang ngiti.

Malambing.

“Chloe, ito na iyong bagong office mo.”

Namula si Chloe.

“Talaga, Sir?”

“Oo. Lagi mong sinasabing madali kang ginawin. Dito, ikaw ang makakapili ng temperatura.”

Ilang segundo lang, nagsimula nang magbiruan ang mga katrabaho namin.

“Grabe, Sir Adrian! Special treatment!”

“May sariling office agad si Chloe!”

“Birthday gift ba ’yan in advance?”

Humagikgik si Chloe habang pinapasok ang mga gamit niya.

Samantalang ako, nakatayo pa rin sa gitna ng opisina, yakap ang karton.

Hindi ipinaliwanag ni Adrian kung bakit.

Hindi rin niya sinabi kung saan ako lilipat.

Ang mas masakit, alam niyang maayos ang dating puwesto ni Chloe. Hindi iyon tinatamaan ng malamig na hangin.

Mas maliwanag pa nga roon kaysa sa puwesto ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang karton.

Pagbalik ko sa mesa, binuksan ko ang email na natanggap ko kagabi.

Galing iyon sa isang headhunter.

Isang multinational firm sa Makati ang matagal nang nag-aalok sa akin ng senior management position.

Noon, palagi kong tinatanggihan dahil ayokong iwan si Adrian.

Ngayon, maikli lang ang sagot ko.

“Ms. Santos, I accept the offer. I can start as soon as required.”

Kung hindi na komportable ang isang puwesto, puwedeng lumipat.

Siguro ganoon din sa isang relasyon.

Bandang alas-sais, nag-message si Adrian.

“Team dinner tonight. Birthday ni Chloe. Punta ka.”

Matagal kong tinitigan ang screen.

Naalala ko ang birthday ko noong nakaraang Disyembre.

Nangako si Adrian na susunduin niya ako pagkatapos ng trabaho.

Nagpareserve ako sa isang restaurant sa Makati.

Bumili pa ako ng bagong dress.

Dalawang oras akong naghintay.

Hindi siya dumating.

Kinabukasan ko nalaman na nag-overtime siya kasama si Chloe para tapusin ang isang campaign.

Nag-post pa siya ng litrato nilang dalawa.

Caption niya:

“Proud to see a new employee grow. Patience really pays off.”

Napangiti ako nang mapait.

Patience.

Noong nagsisimula pa lang kami, wala ni katiting na pasensya si Adrian.

Kapag may maling report, sumisigaw siya.

Kapag may client na mahirap kausap, binabagsak niya ang telepono.

Ako ang paulit-ulit na nagsabi sa kanyang huminahon.

Ako ang nagturo sa kanya na hindi lahat ng tao ay kayang matuto sa takot.

Limang taon akong tumulong para maging mahinahon siyang lalaki.

Ang hindi ko alam, ibang babae pala ang makikinabang sa lalaking tinulungan kong buuin.

Dumating ako sa restaurant sa Bonifacio High Street nang halos puno na ang private room.

Ang natitirang upuan ay malapit sa pinto.

Nasa gitna sina Adrian at Chloe.

Habang kumakain, si Adrian mismo ang naglalagay ng food sa plato ni Chloe.

“Try mo ’to.”

“Tapos kung hindi mo gusto dito, next time ibang restaurant.”

Napangiti si Chloe.

“Ang bait mo talaga, Adrian.”

Biglang tumahimik nang bahagya ang mesa.

Napakagat siya sa labi.

“Ay! Sorry. Sir Adrian pala.”

Nagtawanan ang lahat.

“Wow! First name basis!”

“Mukhang sanay nang tawagin siyang Adrian!”

Umiling lamang si Adrian habang nakangiti.

Hindi niya siya pinagsabihan.

Ako?

Limang taon na ang nakaraan, minsan ko siyang natawag na Adrian sa opisina.

Mahigpit niya akong sinabihan.

“Sa trabaho, Sir Adrian. Ayokong may mapag-usapan ang mga tao.”

Sinunod ko iyon sa loob ng limang taon.

Ngayon ko lang naintindihan.

Hindi pala prinsipyo ang tawag doon.

Pribilehiyo.

At hindi ako ang babaeng binibigyan niya noon.

Pagkatapos kumain, may nagmungkahi ng truth or dare.

Sa unang ikot, natalo si Chloe at si Adrian ang napiling magbigay ng dare.

Ngumiti siya.

“Birthday niya ngayon. Exempted siya. Ulitin natin.”

“Bias!”

“Favoritism na ’yan, Sir!”

Tumawa siya.

“Rules can bend sometimes. Birthday naman niya.”

Sa sumunod na ikot, ako ang natalo.

Si Chloe ang magbibigay ng dare.

Nag-isip siya sandali bago ngumiti.

“Mara, iyong gift ni Sir Adrian sa akin nasa kotse pa. Blue box. Puwede mo bang kunin sa parking sa likod?”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Ang rear parking ng restaurant ay kailangang daanan sa isang makitid at madilim na service alley.

Limang taon na ang nakaraan, muntik akong mabiktima ng isang lalaki sa isang madilim na daan sa Pasay.

Mula noon, hindi ako makapaglakad nang mag-isa sa lugar na walang ilaw.

Alam iyon ni Adrian.

Siya mismo ang yumakap sa akin habang nanginginig ako noon.

“Hindi na kita pababayaang mag-isa sa dilim,” pangako niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Sir Adrian, madilim doon…”

Bago pa ako matapos, bumaba ang tingin ni Chloe.

“Okay lang. Huwag na lang. Ayokong masira ang birthday ko dahil dito.”

May isang katrabaho agad na sumingit.

“Ang lapit lang naman.”

Isa pa ang tumawa.

“Baka nagseselos lang si Mara kasi special si Chloe ngayon.”

Hindi ko sila pinansin.

Kay Adrian lang ako nakatingin.

Isang salita lang ang hinihintay ko.

“Huwag na.”

Pero tumayo siya.

“Mara, may ilaw naman mula sa restaurant.”

Huminga siya nang malalim.

“Kunwari naman hindi mo kayang maglakad nang ilang metro.”

Masakit ang tono niya.

“Birthday ni Chloe. Kunin mo na para matapos.”

At doon ko nalaman ang pinakamasakit na bagay.

Hindi nakakalimot si Adrian.

Naalala niyang takot ako sa dilim.

Hindi niya lang talaga pinahalagahan.

Tumayo ako.

“Sige.”

Paglabas ko sa likod ng restaurant, binuksan ko ang flashlight ng cellphone ko.

Tahimik ang eskinita.

Kalahati pa lamang ng nilalakad ko nang dalawang lasing na lalaki ang lumabas mula sa gilid.

“Miss, nag-iisa ka?”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Umatras ako.

Pero hinawakan ng isa ang braso ko.

Nagsigawan ako at nagpumiglas hanggang makawala.

Habang tumatakbo, tinawagan ko si Adrian.

Isang ring.

Dalawa.

Tatlo.

Binaba niya.

Tinawagan ko ulit.

Patay na ang phone.

At mula sa kabilang pader ng restaurant, malinaw kong narinig ang boses niya.

Kumakanta siya ng “Happy Birthday” para kay Chloe.

Tumakbo ako nang buong lakas.

Sa pagmamadali, nadapa ako sa gilid ng bangketa.

Tumama nang malakas ang tagiliran at ibabang bahagi ng tiyan ko.

Halos mawalan ako ng malay.

Nang makabalik ako sa restaurant, marumi ang damit ko at nanginginig ang buong katawan.

“Mara?”

Gulat na napaatras si Chloe.

May nagsabi pa:

“Grabe naman. Kukuha lang ng gift, parang may pelikula.”

Lumapit si Adrian.

Pero hindi pag-aalala ang nakita ko sa mukha niya.

Inis.

“Anong drama na naman ’to?”

Hinawakan ko ang manggas niya.

“Adrian… may humarang sa akin.”

“Masakit ang tiyan ko.”

“Dalhin mo ako sa ospital.”

Tumingin siya sa akin.

Pagkatapos, tumingin siya sa birthday cake ni Chloe.

Inalis niya ang kamay ko.

“Nasa likod lang ng restaurant ang parking. Huwag kang gumawa ng kwento dahil lang gusto mong masira ang gabi.”

Nanigas ako.

“Mag-taxi ka kung gusto mong magpa-check.”

“Hindi pa nakakapag-wish si Chloe.”

Hindi na ako nagsalita.

Ako na mismo ang nagpunta sa St. Luke’s BGC.

Pagkatapos ng pagsusuri, tahimik na tinitigan ng doktor ang ultrasound result.

“Ms. Villanueva…”

Lumapit siya.

“Alam mo bang buntis ka?”

Parang tumigil ang mundo.

“Buntis?”

“Halos tatlong buwan.”

Napahawak ako sa tiyan ko.

Ngunit hindi ngumiti ang doktor.

Sa halip, mas bumigat ang mukha niya.

“Malakas ang naging impact sa abdomen mo.”

At pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko kailanman inakalang maririnig ko.

“May matinding pagdurugo.”

“I’m sorry, Mara.”

“Hindi na namin maililigtas ang pagbubuntis.”

PARTE2

Hindi ako makapagsalita.

Tatlong buwan.

Tatlong buwan nang may buhay sa loob ko at hindi ko man lang nalaman.

Biglang bumalik sa alaala ko ang mga panahong pinag-uusapan namin ni Adrian ang tungkol sa anak.

Minsan, madaling-araw, nakahiga kami sa condo namin sa Mandaluyong nang bigla niyang sabihin:

“Kung babae, gusto kong kamukha mo.”

Tinawanan ko siya.

“Paano kung lalaki?”

“Okay lang. Basta mas mana sa ’yo ang ugali.”

Siya pa mismo ang gumawa ng sketch ng nursery na gusto niyang ipagawa balang araw.

May maliit na bookshelf.

May rocking chair.

At may mga glow-in-the-dark stars sa kisame dahil sinabi niyang ayaw niyang matakot sa dilim ang anak namin.

Ngayon, nakahiga ako sa emergency room.

At ang lalaking minsang nangarap ng batang iyon ang mismong taong tumangging samahan ako sa ospital.

“May kasama ka bang pamilya?” tanong ng doktor.

Umiling ako.

“Kailangan namin ng consent para sa procedure.”

Tahimik kong kinuha ang papel.

Ako mismo ang pumirma.

Bago ako dalhin sa operating room, nag-vibrate ang cellphone ko.

May bagong post si Adrian.

Picture ni Chloe sa harap ng cake, suot ang maliit na birthday crown habang nakapikit at humihiling.

Caption:

“Wishing you a life where you never have to be afraid of the dark.”

Matagal kong tinitigan iyon.

Dati, sa akin niya sinabi ang halos parehong pangungusap.

Ngayon, parang may isang pinto sa loob ko na tuluyang nagsara.

Pinatay ko ang screen.

“Ready na po ako, Doc.”

Nagising ako kinabukasan nang mabigat ang katawan.

Katabi ko sa kama ang kaibigan kong si Bea Santos.

Si Bea ang tumanggap ng tawag ng ospital matapos kong mawalan ng malay pagkatapos ng procedure.

Nang makita niyang gising na ako, namula agad ang mga mata niya.

“Gusto kong sapakin si Adrian.”

Mahina akong tumawa.

“Huwag.”

“Mara, halos sampung taon kitang kilala. Ikaw ang kasama niyang bumuo ng kumpanya! Tapos isang birthday lang ng bagong empleyado, hindi ka niya madala sa ospital?”

Hindi ako sumagot.

May pumasok na notification.

Twelve missed calls.

Lahat mula kay Adrian.

May messages din.

“Nasaan ka?”

“Hindi ka umuwi kagabi.”

“Mara, answer me.”

“Enough na iyong drama mo. Mag-usap tayo.”

Tinitigan ko ang huling mensahe.

Drama.

Inilagay ko ang cellphone sa tabi.

Pagkatapos ay sinabi ko kay Bea:

“Tinanggap ko iyong offer sa Valdez International.”

Natigil siya.

“Talaga?”

“Oo.”

“When?”

“Last day ko sa Friday.”

Biglang nawala ang galit sa mukha niya.

Ngumiti siya.

“Finally.”

Pagkalabas ko sa ospital, hindi ako bumalik sa condo namin ni Adrian.

Pumunta ako sa apartment ni Bea.

Kinabukasan, nagsumite ako ng formal resignation.

Hindi ko sinabi sa kahit sino ang tungkol sa pagbubuntis.

Ayokong gawing dahilan ang batang nawala para makuha ang simpatiya ng sinuman.

Ang gusto ko lang ay umalis.

Pero hindi sanay si Adrian na ako ang gumagawa ng desisyon nang wala siya.

Makalipas ang isang oras, bumukas nang malakas ang pinto ng meeting room.

Pumasok siya.

“Mara, anong ibig sabihin nito?”

Inihagis niya sa mesa ang resignation letter ko.

Mahinahon kong inayos ang presentation deck sa laptop.

“Exactly what it says.”

“Hindi kita pinapayagang umalis.”

Doon ako natawa.

“Hindi ko hinihingi ang permiso mo.”

Tumahimik siya.

Siguro ngayon lang niya naalalang empleyado ako bago ako naging girlfriend niya.

At wala sa kontrata ko ang kailangan kong manatili dahil gusto niya.

“Mara, tungkol ba ito sa nangyari sa birthday ni Chloe?”

“Hindi.”

“Then what?”

Tumingin ako sa kanya.

“Limang taon.”

Kumunot ang noo niya.

“Limang taon akong nandito, Adrian.”

“Kapag may client kang iniwan, ako ang humahabol.”

“Kapag sumasabog ang galit mo, ako ang nag-aayos ng team.”

“Noong halos walang pambayad sa renta ang kumpanya, hindi ako sumahod nang dalawang buwan.”

“Kapag may sakit ka, ako ang natutulog sa sofa ng opisina para matapos ang trabaho.”

Huminga ako nang malalim.

“Isang beses lang akong humingi ng bagay para sa sarili ko.”

“A place where I wouldn’t get sick.”

“Pero pati iyon, ibinigay mo sa iba.”

Namutla siya.

“Mara, hindi ko alam na iniisip mong para sa ’yo iyong room.”

Napangiti ako.

“Iyon nga ang problema.”

“Hindi mo na kailangang malaman.”

“Kapag si Chloe ang nagsabi na nilalamig siya, naaalala mo.”

“Kapag ako ang nagsabi, kailangan ko pang ipaliwanag kung bakit mahalaga.”

Napahawak siya sa noo.

“Fine. Nagkamali ako.”

“Pero hindi dahilan iyon para umalis ka.”

“Hindi iyon ang dahilan.”

Tumitig ako sa kanya.

“Iyon lang ang huling patak.”

Tumahimik siya nang ilang segundo bago bumaba ang boses niya.

“May ibang kumpanya?”

“Oo.”

“Sino?”

“Hindi na mahalaga.”

“Mara.”

“Valdez International.”

Nanlaki ang mata niya.

Isa iyon sa pinakamalalaking competitors namin sa Metro Manila.

Matagal nang gustong kunin ng firm na iyon ang regional accounts na ako mismo ang naghahawak.

“You can’t do that.”

“I can.”

“Mara, pinaghirapan natin ang kumpanyang ito!”

“Tama.”

Tumayo ako.

“Pinaghirapan natin.”

“Pero matagal mo nang inaasal na ikaw lang ang may-ari ng lahat—pati oras ko, loyalty ko, at pagmamahal ko.”

Hindi siya makasagot.

Noong huling araw ko, halos lahat ng staff ay nagulat nang malaman nilang aalis ako.

Si Chloe lang ang tila hindi apektado.

Lumapit siya sa mesa ko habang inilalagay ko ang huling notebook sa bag.

“Sayang naman, Ate Mara.”

Napatingin ako.

“Sir Adrian told me ikaw daw ang pinaka-reliable dito.”

May kung anong pilit na inosente sa tono niya.

Pagkatapos ay ipinakita niya ang key card ng maliit na private office.

“Actually, nahihiya nga ako. Hindi ko naman hiningi ’to.”

Ngumiti ako.

“Then enjoy it.”

Napatigil siya.

Siguro inaasahan niyang makikipagtalo ako.

Pero wala na akong gustong ipaglaban.

Paglabas ko ng gusali, naghihintay si Adrian sa lobby.

“Mara.”

Huminto ako.

“Umuwi tayo. Mag-usap tayo nang maayos.”

“Wala na akong bahay doon.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Inalis ko na ang gamit ko.”

Parang saka lamang siya kinabahan.

“Mara, girlfriend kita.”

“Ex.”

Halos pabulong kong sinabi iyon.

“Simula ngayon.”

Hinawakan niya ang braso ko.

“What?”

Tinanggal ko ang kamay niya.

“Break na tayo, Adrian.”

“Dahil kay Chloe?”

“Hindi.”

Umiling ako.

“Dahil sa ’yo.”

Hindi niya ako hinabol noong araw na iyon.

Siguro iniisip niyang lilipas din ang galit ko.

Sa loob ng limang taon, ako kasi palagi ang bumabalik.

Ako ang unang humihingi ng tawad.

Ako ang unang nagpapaliwanag.

Ako ang nag-aayos.

Pero tatlong linggo ang lumipas.

Hindi ako bumalik.

At nagsimula akong magtrabaho sa Valdez International bilang Director for Strategic Partnerships.

Mas mataas ang posisyon.

Mas mataas ang sahod.

Pero higit sa lahat, wala akong kailangang patunayan sa taong hindi marunong pahalagahan ang ginagawa ko.

Dalawang buwan pagkatapos kong umalis, nagkita ulit kami ni Adrian.

Hindi iyon sinadya.

May major industry pitch sa isang hotel sa Makati.

Magkalaban ang kumpanya namin para sa isang ₱120-million regional contract.

Noong lumabas ako sa conference room, nakita ko siya.

Mukhang mas payat.

At wala si Chloe sa tabi niya.

“Mara.”

Tumigil ako.

“Mukhang okay ka.”

“Okay naman.”

Lumapit siya nang kaunti.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Tiningnan ko ang oras.

“Ten minutes.”

Dinala niya ako sa tahimik na bahagi ng hotel lobby.

Tahimik siya nang matagal.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Wala na si Chloe sa company.”

Hindi ako nag-react.

“Nalaman kong nagpapasa siya ng confidential campaign proposals sa dati niyang employer.”

Napakunot ang noo ko.

“Ilang beses niyang ginawa?”

“Six months.”

Halos matawa ako sa ironiya.

Anim na buwan.

Eksaktong halos buong panahong ipinagtatanggol siya ni Adrian.

“Hindi mo napansin?”

Masakit ang mukha niya.

“I trusted her.”

Tiningnan ko siya.

“Exactly.”

Yumuko siya.

“Mara, may isa pa akong nalaman.”

Inilabas niya ang cellphone.

May CCTV footage mula sa service alley sa likod ng restaurant noong birthday ni Chloe.

Kitang-kita ang dalawang lalaking lumapit sa akin.

Kitang-kita rin akong tumatakbo palayo.

“Hiniling kong kunin ito,” sabi niya.

“Nalaman kong hindi ka nagsisinungaling.”

“Alam ko.”

Napatingin siya sa akin.

Hindi niya inasahang iyon ang sagot ko.

“Alam kong hindi ako nagsisinungaling, Adrian.”

Nanginginig ang panga niya.

“I’m sorry.”

Hindi ako sumagot.

“Every day iniisip ko kung bakit hindi kita sinamahan sa hospital.”

Huminga siya nang mabigat.

“May nangyari ba sa ’yo?”

Doon ako natigilan.

Ito ang tanong na dalawang buwan kong iniiwasan.

Pero nang makita ko siya, wala na akong naramdamang galit.

Pagod lang.

At kakaibang kapayapaan.

“Buntis ako noon.”

Nanigas ang buong mukha niya.

“Ano?”

“Three months.”

Namutla siya.

“Mara…”

“Hindi ko alam.”

“Dahil sa pagkakadapa ko, hindi siya nailigtas.”

Parang nawalan siya ng lakas.

Napahawak siya sa likod ng upuan.

For several seconds, walang lumabas na salita sa bibig niya.

Pagkatapos ay nanginginig niyang sinabi:

“Bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Tinitigan ko siya.

“Sinabi kong masakit ang tiyan ko.”

Tumigil siya sa paghinga.

“Hiniling kong dalhin mo ako sa ospital.”

Namula ang mga mata niya.

“Mara…”

“Tinulak mo ang kamay ko.”

Pumikit siya.

“Sinabi mong ayaw mong iwan si Chloe bago siya makapag-wish.”

Tuluyan nang tumulo ang luha niya.

Hindi ko siya inalo.

May mga sakit na hindi kayang lunasan ng sorry kapag ang pagkakataon para umiwas sa pinsala ay lumipas na.

“May nursery plan pa tayo…”

Mahina ang boses niya.

“I remember.”

“Yung stars sa ceiling…”

Tumango ako.

Bigla siyang napaupo.

“I killed our baby.”

“Huwag mong sabihin iyon.”

Mabilis siyang tumingin sa akin.

Hindi dahil gusto ko siyang pagaanin.

Kundi dahil ayokong ang pagkawala ng anak ko ay gawing sandata laban sa sarili niyang konsensya.

“Hindi mo sinadya ang nangyari.”

Sabi ko.

“Pero pinili mong hindi maniwala sa akin.”

“Pinili mong huwag akong protektahan noong humingi ako ng tulong.”

“At iyon ang bagay na kailangan mong dalhin.”

Napaiyak siya nang tuluyan.

“Give me another chance.”

Umiling ako.

“Adrian, hindi lahat ng sorry ay ticket pabalik.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Hindi ko na gagawin ulit.”

Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.

“Naniniwala ako.”

Nagulat siya.

“Pero baka sa susunod na babaeng mamahalin mo, mas maging mabuting tao ka.”

Tumayo ako.

“Mara, mahal kita.”

Huminto ako sandali.

“Siguro.”

“Pero may mga taong minamahal natin habang unti-unti naman natin silang tinuturuan na hindi sila mahalaga.”

“Hanggang sa isang araw, marunong na silang umalis.”

Iniwan ko siya roon.

Makalipas ang ilang oras, inanunsyo ang resulta ng pitch.

Nanalo ang Valdez International.

Habang nagpapalakpakan ang team ko, lumapit ang bagong CEO namin at kinamayan ako.

“Great work, Director Villanueva.”

Ngumiti ako.

Director Villanueva.

Hindi girlfriend ng boss.

Hindi babaeng kailangang magtiis.

Hindi taong nakatayo sa ilalim ng aircon habang naghihintay kung kailan siya mapapansin.

Ako lang.

Mara.

At sapat na pala iyon.

Makalipas ang isang taon, lumipat ako sa bagong condominium malapit sa Makati.

Sa sala, may malaking bintana kung saan pumapasok ang araw tuwing umaga.

Sa unang gabi ko roon, napansin kong may maliit na ilaw sa hallway na kusa palang bumubukas kapag madilim.

Napangiti ako.

Dati, akala ko kailangan ko ng taong mangangakong hindi ako iiwan sa dilim.

Ngayon alam ko na.

Mas mahalagang matutunan kong kaya kong hanapin ang sarili kong liwanag.