BINILI KO ANG EARPLUGS NA NANGAKONG AALISIN ANG INGAY SA PINAGMUMULAN—PAGKARAAN NG TATLONG ARAW, SINABI NG PULIS NA PATAY NA ANG PAMILYA SA ITAAS
Tatlong gabi akong natulog nang mahimbing dahil sa isang pares ng earplugs na binili ko online.
Walang kalabog. Walang batang tumatakbo. Walang upuang kinakaladkad sa sahig sa madaling-araw.
Akala ko, sa wakas, nahanap ko na ang kapayapaan.
Hanggang sa kumatok ang pulis sa pinto ko at sinabi:
“Ma’am, tatlong araw nang patay ang buong pamilyang nakatira sa unit sa ibabaw mo.”
Ako si Mikaela Santos, dalawampu’t apat na taong gulang, bagong graduate at junior accountant sa isang kumpanya sa Ortigas.
Isang buwan pa lang akong nakatira sa maliit na condo unit sa Mandaluyong nang magsimula akong magsisi sa pinakamahal na desisyon na ginawa ko mula nang magtrabaho.
Maganda sana ang lugar.
Malapit sa opisina.
Maliwanag.
May malaking bintana at kita ang mga ilaw ng EDSA sa gabi.
Ang problema?
Ang pamilyang nakatira sa unit sa itaas ko.
Para silang nabubuhay sa ibang time zone.
Kapag alas-dose ng gabi, saka sila nagiging aktibo.
May batang tumatakbo mula sala hanggang kusina.
May bolang paulit-ulit na tumatalbog sa sahig.
May babaeng naglalakad na parang naka-heels kahit madaling-araw.
At higit sa lahat—
ang walang katapusang tunog ng upuang kinakaladkad sa tiles.
Krrrraaaak.
Krrrraaaak.
Parang bakal na kinakaskas sa loob ng ulo ko.
Apat na beses akong tumawag sa barangay at pulis.
Sa ikaapat na beses, sinamahan ako ni PO1 Carlo Reyes paakyat.
Binuksan ng lalaking nakatira roon ang pinto nang galit na galit.
“Ano na naman? Ikaw na naman?” sigaw niya nang makita ako.
“Normal lang ang ginagawa ng pamilya ko! Condo ito, hindi sementeryo!”
Nang subukan niyang lumapit sa akin, humarang si Officer Reyes.
“Sir, alas-dos ng madaling-araw. Ilang reklamo na ang natanggap namin.”
Agad nagbago ang mukha ng lalaki.
Ngumiti.
Tumango.
“Opo, officer. Pasensya na. Hindi na mauulit.”
Pero bago niya isara ang pinto, tiningnan niya ako nang masama.
Alam kong walang magbabago.
At tama ako.
Pagbalik ko sa unit ko, mas malakas pa nilang kinaladkad ang mga upuan.
Krrrraaaak!
Krrrraaaak!
Napaupo ako sa gilid ng kama.
Namumula na ang mga mata ko sa puyat.
May foam panels na ang dingding ko.
May white-noise machine.
May tatlong klase ng earplugs.
Wala pa ring silbi.
Sa sobrang desperado, nag-post ako sa isang condo community group.
“May kapitbahay akong halos buong gabi nag-iingay. May paraan ba para kahit makatulog lang ako nang maayos?”
Dumagsa ang comments.
May nagsabing bumili raw ako ng ceiling vibrator.
May nagsabing gantihan ko rin.
May nagbiro:
“Hayaan mo lang. Baka hinihila na nila ang sarili nilang kabaong.”
Hindi ko dapat iyon ikinatuwa.
Pero pagkatapos ng isang buwan na halos hindi ako makatulog…
napangiti ako.
Maya-maya, may private message mula sa isang account na walang profile picture.
TahimikPH
“Gusto mo ba ng totoong noise-cancelling earplugs?”
Tinype ko:
“Gaano katahimik?”
Agad siyang sumagot.
“Ganap na katahimikan.”
Kasunod iyon ng isa pang message.
“Hindi namin hinaharangan ang ingay.”
“Ginagamot namin ang pinagmumulan.”
Napakunot ang noo ko.
Akala ko marketing gimmick lang.
“Magkano?”
“₱1,000.”
Muntik ko nang isara ang chat.
Isang libo para sa dalawang pirasong silicone?
Pero eksaktong sandaling iyon—
KRRRRAAAAK!
Muling kumaskas ang upuan sa kisame.
Napahawak ako sa sentido.
May ₱2,400 na lang ako sa account hanggang sweldo.
Pero nakapagbayad na ako ng halos isang taong renta at deposito sa condo.
Hindi ako basta makakaalis.
Kaya binili ko.
Kinabukasan, dumating ang maliit na itim na kahon sa opisina.
Walang brand.
Walang manual.
Dalawang kulay-abong earplugs lang.
Nang gabing iyon, bago pa ako sumakay ng elevator, isinuot ko na sila.
Naririnig ko pa rin ang traffic.
Naririnig ko pa rin ang elevator bell.
Pagpasok ko sa unit—
narinig ko pa rin ang upuan sa itaas.
Krrrraaaak.
“Scam,” bulong ko.
Inabot ko ang isa para tanggalin.
At sa mismong sandaling nahawakan ko iyon—
nawala ang mundo.
Hindi humina ang tunog.
Hindi naging muffled.
Nawala.
Lahat.
Lumakad ako sa sala.
Tinapik ko ang mesa.
Walang tunog.
Lumapit ako sa bintana.
Walang busina.
Walang motorsiklo.
Walang EDSA.
Humiga ako sa kama at tumingin sa kisame.
Walang paa.
Walang bola.
Walang upuan.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, nakatulog ako nang hindi kinakabahan.
Mahigit siyam na oras.
Kinabukasan, sinuot ko ulit ang earplugs buong gabi.
At sa sumunod na araw.
Hindi ko na nga halos inaalis.
Takot akong bumalik ang ingay.
Pagsapit ng Linggo ng umaga, may malakas na pagyanig sa pinto.
Binuksan ko.
Nakatayo roon si Officer Reyes.
May mga pulis sa hallway.
May dalawang imbestigador.
May mga taong umiiyak malapit sa elevator.
May sinasabi si Officer Reyes sa akin.
Pero wala akong naririnig.
Itinuro niya ang tenga ko.
Doon ko lang naalala ang earplugs.
Tinanggal ko ang mga iyon.
Biglang sumabog sa pandinig ko ang lahat.
Mga yabag.
Umiiyak na babae.
Radyo ng pulis.
Mga bulong ng kapitbahay.
Hinawakan ko ang pader para hindi matumba.
“Mikaela,” sabi ni Officer Reyes, “tatlong gabi mo bang suot ang mga earplugs na ’yan?”
Tumango ako.
“Opo.”
Tinitigan niya ako nang matagal.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“May kailangan kang malaman.”
Nanlamig ang mga palad ko.
“Yung pamilya sa unit sa ibabaw mo…”
Huminto siya.
“Patay silang lahat.”
Parang huminto ang puso ko.
“Ka-kailan?”
Mas humigpit ang hawak niya sa notebook.
“Base sa initial examination…”
“Tatlong araw na.”
Napatingin ako sa kisame.
Tatlong araw.
Eksaktong gabing una kong sinuot ang earplugs.
At noon din tumingin si Officer Reyes sa hawak kong dalawang maliit na kulay-abong piraso.
“Ma’am…”
“Pwede bang ibigay mo muna sa amin ang mga ’yan?”
PART2
Hindi ako agad nakasagot.
Nakatitig lang ako sa dalawang earplugs sa palad ko.
Mukha silang ordinaryong silicone.
Maliit.
Magaan.
Walang kahit anong marka.
Pero biglang bumalik sa isip ko ang mensahe ng seller.
Hindi namin hinaharangan ang ingay.
Ginagamot namin ang pinagmumulan.
“Officer…”
Nanginginig ang boses ko.
“Anong nangyari sa kanila?”
Hindi sumagot agad si Reyes.
“Hindi pa namin alam.”
Kinuha niya ang maliit na evidence bag at inilagay doon ang earplugs.
“Pero kailangan naming malaman kung sino ang nagbenta sa ’yo nito.”
Ipinakita ko ang chat.
Wala na ang account.
Ang pangalan na TahimikPH ay naging “Facebook User.”
Wala ring transaction history sa marketplace.
Pero may screenshot ako ng payment confirmation.
Isang e-wallet account.
Hindi pangalan ng tao.
Isang random na merchant code.
Dinala ako sa police station para kumuha ng statement.
Doon ko nalaman ang ilang detalye.
Ang pamilyang nasa itaas ay apat.
Si Renato, ang lalaking ilang beses kong nakaaway.
Ang asawa niyang si Liza.
Ang pitong taong gulang nilang anak na si Nico.
At ang nanay ni Renato, si Aling Cora.
Walang palatandaan ng sapilitang pagpasok.
Walang kapitbahay na nakarinig ng sigawan.
Pero ayon sa imbestigasyon, tatlong araw na silang hindi lumalabas ng unit.
Napansin lang dahil hindi pumapasok sa trabaho si Liza at hindi sumasagot ang buong pamilya.
Hindi ko tinanong pa kung ano ang eksaktong nakita sa loob.
Ayokong malaman.
Pagkatapos ng ilang oras, hinatid ako ni Officer Reyes pauwi.
“May makakasama ka ba ngayong gabi?”
Umiling ako.
“Nasa Laguna ang pamilya ko.”
“Baka pwedeng umuwi ka muna sa kanila.”
Tumango ako.
Pero may pasok ako kinabukasan.
At sa totoo lang, gusto ko lang maligo, mag-impake, at umalis.
Bago bumaba ng patrol car, sinabi ni Reyes:
“Kapag may kakaiba, tawagan mo agad ako.”
Binigyan niya ako ng number niya.
Pagpasok ko sa condo, kakaiba ang katahimikan.
Hindi ang supernatural na katahimikan ng earplugs.
Normal na tahimik lang.
Pero parang mas mabigat.
Alam kong walang tao sa itaas.
Alam kong naka-seal ang unit.
May police tape pa nga sa pinto nila.
Dahan-dahan akong nag-impake.
Laptop.
Damit.
Charger.
Mga dokumento.
Nang ilagay ko sa bag ang huling damit—
KRRRRAAAAK.
Napatigil ako.
May upuang kinaladkad sa itaas.
Dahan-dahan akong tumingala.
Hindi ako gumalaw.
Hindi ako huminga nang maayos.
Muli—
KRRRRAAAAK.
Napaatras ako.
“Hindi…”
Bulong ko iyon sa sarili ko.
Sarado ang unit.
Walang tao roon.
Tinawagan ko si Officer Reyes.
“Sir…”
“Ano ’yon?”
“May naririnig ako.”
“Anong tunog?”
Hindi ko agad masabi.
Dahil biglang may isa pang tunog.
Mabibilis na yabag.
Mula isang dulo ng unit sa itaas papunta sa kabila.
Takbo ng bata.
Eksaktong-eksakto.
Katulad ng dating ginagawa ni Nico.
“Sir…”
Napaluha ako.
“May tumatakbo sa taas.”
Tahimik si Reyes sa kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Lumabas ka ng unit. Ngayon.”
Hindi na ako nag-impake.
Kinuha ko ang handbag ko at tumakbo palabas.
Pagkabukas ko ng pinto—
may maliit na itim na kahon sa doormat.
Katulad na katulad ng pinaglagyan ng earplugs.
Napatigil ako.
May puting sticker sa ibabaw.
Nakasulat:
Replacement Pair.
At sa ilalim—
First set collected. Source restored.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko hinawakan ang kahon.
Tumakbo ako sa elevator.
Pagdating ko sa lobby, naroon na ang guard.
“Ma’am Mikaela, okay lang po kayo?”
“May package sa harap ng unit ko. Huwag ninyong gagalawin.”
Tinawagan ko ulit si Reyes.
Dumating sila wala pang kalahating oras.
Sinuri nila ang kahon.
May bagong pares ng earplugs sa loob.
At isang maliit na papel.
Isang pangungusap lang:
“Silence is a service. Renewal is optional.”
Kinumpiska nila iyon.
Nang gabing iyon, sa bahay ng pinsan ko ako natulog.
O mas tamang sabihing sinubukan kong matulog.
Tuwing pumipikit ako, naririnig ko sa isip ko ang upuan.
Krrrraaaak.
Bandang alas-dos ng umaga, nag-message si Officer Reyes.
“Gising ka?”
“Opo.”
“May nahanap kami sa CCTV.”
Agad akong umupo.
“Ano?”
Tinawagan niya ako.
“Yung unang package mo. Walang delivery rider na umakyat.”
“Paano nakarating sa opisina?”
“Doon ang problema.”
May CCTV sa lobby ng building namin sa Ortigas.
Nakita raw ang courier bag na inilagay sa reception desk.
Pero nang i-review nila ang footage mula entrance—
walang taong pumasok na may hawak nito.
Parang bigla na lang lumitaw ang package sa mesa sa pagitan ng dalawang frames.
“Possible glitch?” tanong ko.
“Akala rin namin.”
Huminga nang malalim si Reyes.
“Pero pati yung kahon sa condo mo ngayon…”
“Walang nakita sa hallway camera.”
Nanginginig na ang mga daliri ko.
“Sir… ano ba talaga ’to?”
Hindi siya sumagot nang ilang segundo.
“May isa pa kaming nahanap.”
Pinadala niya sa akin ang screenshot.
Isang lumang online forum.
Labing-isang taon na ang post.
Isang babae mula Cebu ang nagreklamo tungkol sa karaoke bar sa tabi ng bahay nila.
May anonymous account na nag-alok ng earplugs.
Parehong salita.
Absolute silence.
We remove noise at the source.
Tatlong araw pagkatapos niyang bilhin—
nasunog ang karaoke bar habang sarado.
Walang malinaw na dahilan.
May isa pang report sa Quezon City.
Isang lalaking hindi makatulog dahil sa aso ng kapitbahay.
Bumili raw siya ng “silence plugs.”
Pagkaraan ng ilang araw, biglang nawala ang aso.
At pagkatapos—
nawala rin ang seller.
Hindi lahat ng kuwento ay may namatay.
Pero sa bawat kuwento, may isang pattern.
Kapag suot ang earplugs, nawawala ang ingay.
Hindi lang sa pandinig ng bumibili.
Nawawala ang pinagmumulan.
Doon ko naalala ang sinabi ko online.
“Baka bukas wala na sila.”
Isang biro.
Galit.
Pagod.
Hindi ko naman talaga ibig sabihin.
Pero buong gabi kong iniisip kung may kinalaman ba sa nangyari ang galit ko.
Kinabukasan, umuwi ako sa Laguna.
Humingi ako ng leave sa trabaho.
Makalipas ang dalawang araw, tumawag si Reyes.
“Mikaela, may development.”
“May nahanap kayong seller?”
“Hindi.”
“Kung gano’n?”
“Yung second pair na nakuha namin…”
Huminto siya.
“Wala na.”
“Ano?”
“Nasa sealed evidence locker.”
“Paano nawala?”
“Hindi namin alam.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“Sir…”
“May iniwang papel sa loob ng bag.”
“Anong nakasulat?”
Hindi agad sumagot si Reyes.
Pagkatapos, binasa niya:
Customer declined renewal. Service transferred.
Hindi ko maintindihan.
“Transferred kanino?”
“Hindi namin alam.”
Tatlong araw matapos iyon, may balita sa office group chat namin.
Nag-message ang katrabaho kong si Trina.
“Guys, may weird ba sa floor natin?”
May sumagot.
“Bakit?”
“Three nights na raw walang ingay sa construction site across the street.”
Ordinarily, hindi ko papansinin iyon.
Pero napaupo ako nang tuwid.
Ang construction site sa tapat ng opisina namin ay kilalang-kilala sa night shift.
Jackhammer.
Trucks.
Metal beams.
Halos araw-araw akong nagrereklamo tungkol doon bago ako lumipat sa condo.
Tinawagan ko agad si Trina.
“Nasaan ka?”
“Office.”
“May natanggap ka bang package?”
Natawa siya.
“Ha?”
“Trina, seryoso ako.”
Tumahimik siya.
Pagkatapos—
“Actually…”
Nanlamig ako.
“May maliit na black box dito kahapon.”
“Nasaan?”
“Desk ni Paolo.”
Si Paolo.
Ang officemate naming laging nagrereklamo sa ingay ng construction.
“Buksan ba niya?”
“Oo.”
“Anong laman?”
“Earplugs.”
Hindi na ako nagsalita.
Dumiretso ako mula Laguna pabalik ng Ortigas.
Tinawagan ko si Reyes habang nasa biyahe.
Pagdating namin sa office, wala si Paolo.
Hindi rin siya sumasagot sa tawag.
Pero nasa drawer niya ang itim na kahon.
Walang earplugs.
May note.
Thank you for choosing silence.
Tumakbo kami sa bintana.
Sa kabilang kalsada, tahimik ang construction site.
Walang tao.
Walang truck.
Walang makina.
Kinabukasan, nalaman naming isinara pala ang site dahil sa biglaang structural inspection.
Walang namatay.
Walang nasaktan.
Huminga ako nang maluwag.
Pero hindi pa rin nahanap si Paolo.
Dalawang araw pagkatapos, pumasok siya.
Mukhang pagod.
Pero buhay.
“Nasaan ka?” tanong ko.
“Sa bahay.”
“Yung earplugs?”
Tumingin siya sa akin.
“Anong earplugs?”
Doon ko naintindihan.
Hindi palaging tao ang nawawala.
Hindi palaging sakuna ang kapalit.
Parang pinipili ng bagay na iyon ang pinakamabilis na paraan para alisin ang anumang itinuturing na “ingay.”
Minsan aksidente.
Minsan pagkawala.
Minsan simpleng pagbabago ng pangyayari.
At minsan—
may presyo na hindi natin agad nakikita.
Hindi na namin natunton ang seller.
Nawala rin ang account.
Hindi na bumalik ang earplugs.
Pagkaraan ng ilang buwan, lumipat ako sa mas maliit na apartment sa Pasig.
Hindi maganda ang view.
Mas malayo sa opisina.
May batang umiiyak minsan sa kabilang unit.
May aso sa kabilang bahay.
May tricycle na dumadaan nang maaga.
Noong una, napipikon pa rin ako.
Pero hindi na ako agad nagagalit.
Kapag may maingay, kinakausap ko.
Kapag hindi kaya, gumagamit ako ng ordinaryong foam earplugs.
Yung nabibili sa pharmacy.
₱80 ang isang pack.
At tuwing may upuang kinakaladkad sa unit sa itaas ko—
napapangiti na lang ako.
Dahil ngayon alam ko na:
May mga katahimikang mas nakakatakot kaysa sa ingay.
At may mga bagay na hinihiling natin kapag pagod, galit, at desperado tayo na baka pagsisihan natin kapag tunay nang natupad.
Mensahe: Hindi lahat ng problema kailangang mawala para magkaroon tayo ng kapayapaan. Minsan, ang tunay na kapayapaan ay nagsisimula sa paglalagay ng hangganan, paghingi ng tulong, at pagpili ng solusyong hindi kumukuha ng higit pa kaysa sa handa nating ibigay.
