Lihim sa Likod ng Pamilyang Mayaman
3. Ang Lihim sa Likod ng Pamilyang Mayaman
Hindi kami nagsayang ng oras.
Sa loob ng isang oras, nasa loob na kami ng kotse ni Gabriel papunta sa opisina kung saan inaayos ang migration documents namin. Nasa likod ako kasama sina Mama at Papa, habang si Isabella ay tahimik na nakaupo sa passenger seat. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya lumilingon sa akin.
Sa buong pagkakaibigan namin, ngayon ko lang siya nakitang ganoon katahimik.
Dati, kahit sa pinakamalaking problema, may masasabi siyang kalokohan. Kapag bumabagsak siya sa exam, sasabihin niyang bibilhin na lang niya ang school. Kapag nag-away kami, bibili siya ng milktea at sasabihing peace offering iyon. Kapag umiiyak ako, siya ang unang magagalit sa mundo para sa akin.
Pero ngayon, siya mismo ang dahilan kung bakit gumuho ang mundo ko.
Hindi ko siya kinakausap. Hindi dahil ayaw ko na sa kanya, kundi dahil kapag nagsalita ako, baka masaktan ko siya sa mga salitang hindi ko na mababawi.
Pagdating namin sa opisina, sinalubong kami ng mahabang pila, malamig na aircon, at mga taong may hawak na makakapal na folder. Pero nang makita ng staff si Gabriel, agad silang tumayo.
“Sir Gabriel.”
Doon ko lalong naintindihan na hindi siya basta “kuya ni Isabella”. May posisyon siya. May kapangyarihan siya. At siguro iyon ang dahilan kung bakit ganoon siya kakalmado sa gitna ng kaguluhan.
Dinala kami sa isang conference room.
Habang hinihintay ang officer, inilapag ni Gabriel sa mesa ang lahat ng dokumentong dala niya.
“Una,” sabi niya, “kailangan nating ipakita na hindi personal na pumunta si Sofia para mag-file ng marriage intent.”
Natigilan ako.
“Sofia?”
Tumingin siya sa akin.
“Iyon ang pangalan mo sa documents, tama?”
Oo nga pala. Sa bersyon na ito ng buhay ko, ako si Sofia. Pero mula kanina, sa sobrang dami ng nangyari, parang nakalimutan ko na pati sarili kong pangalan.
Tumango ako.
“Pangalawa,” pagpapatuloy niya, “kailangan nating kunin ang access logs. Pangatlo, kailangan nating i-contest ang demand letter.”
Si Papa ay napayuko.
“Pasensya na, anak,” sabi niya sa akin. “Hindi namin sinabi sa iyo ang tungkol sa utang. Ayaw ka naming madamay.”
“Pero nadamay na ako, Pa,” mahina kong sagot.
Natahimik siya.
Si Mama naman ay hinawakan ang kamay ko.
“Akala namin mababayaran namin bago umalis. Pero biglang lumaki ang interest. Hindi na namin kinaya.”
Napapikit ako.
Hindi ako galit sa kanila. Alam kong ginawa nila ang lahat. Pero masakit pa rin malaman na habang iniisip kong simpleng paglipat lang ito, matagal na pala silang nalulunod sa problemang hindi ko alam.
Dumating ang officer, isang babaeng seryoso ang mukha. Binasa niya ang mga papeles at tumingin sa akin.
“Miss Sofia, ayon sa system, may marriage intent application under your name and Mr. Gabriel’s name. Filed three days ago.”
“Hindi po ako ang nag-file noon,” sabi ko.
“May digital confirmation.”
“Puwedeng na-access ng iba,” sagot ni Gabriel.
Tumingin sa kanya ang officer.
“Kailangan namin ng proof.”
Inilabas ni Gabriel ang isa pang folder.
“May proof kami na noong oras ng filing, nasa school si Sofia. May attendance record, CCTV request, at statement mula sa professor niya. At ako naman ay nasa legal meeting. May signed minutes at video log.”
Napatitig ako sa kanya.
“Inayos mo na lahat iyan?”
“Simula kagabi,” maikli niyang sagot.
May kung anong mainit na kumalat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung pasasalamat ba iyon o hiya dahil kanina pinaghinalaan ko siya.
Tahimik na binasa ng officer ang mga dokumento. Pagkatapos, sinabi niya:
“Kung ganito, puwedeng i-freeze ang marriage intent application habang iniimbestigahan.”
“Paano po ang travel hold?” tanong ni Mama.
“Mananatili muna habang may complaint.”
Nanghina si Mama.
Doon nagsalita si Gabriel.
“I will submit a temporary sponsorship guarantee.”
Tumingin sa kanya ang officer.
“Personal guarantee?”
“Oo.”
“Alam mong kapag may violation sila, ikaw ang mananagot?”
“Oo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gabriel, hindi mo kailangang—”
“Kailangan,” putol niya. “Dahil hindi ito dapat nangyari.”
Hindi ako nakasagot.
Matapos ang ilang pirma at mahabang paliwanag, sinabi ng officer na kailangan naming bumalik kinabukasan para sa final decision. Hindi pa tapos, pero kahit papaano, hindi na ganoon kadilim ang lahat.
Paglabas namin ng building, naghihintay sa labas ang isang matandang lalaki na nakabarong, may kasamang dalawang lalaking mukhang bodyguard.
Pagkakita sa kanya, biglang tumigas ang mukha ni Isabella.
“Tito.”
Ngumiti ang lalaki, pero walang init iyon.
“Isabella. Gabriel. Ang ganda naman ng family reunion ninyo.”
Lumapit si Gabriel, inilagay ang sarili sa pagitan namin at ng lalaki.
“Tama na, Uncle.”
“Anong tama na?” Tumawa ang lalaki. “Ako ang niloko. May utang ang pamilya ng babaeng iyan. Tapos aalis sila ng bansa? Natural lang na protektahan ko ang negosyo ko.”
“Negosyo?” Hindi napigilan ni Isabella. “Tubo sa tubo ang pinataw mo sa kanila! Hindi iyon negosyo, pananamantala iyon!”
Nanlaki ang mata ko.
Si Isabella, na palaging takot kontrahin ang pamilya niya, ngayon ay nakatayo sa harap ng tiyuhin niya habang nanginginig pero matapang.
“Ah,” sabi ng tiyuhin niya. “Kaya pala. Dahil sa kaibigan mo. Kaya mo pala akong labanan ngayon.”
Hinawakan niya ang tungkod niya at tumingin sa akin.
“Miss Sofia, kung ayaw mong lumaki ang gulo, pumirma ka na lang sa settlement. Hindi ka naman lugi. Magkakaroon ka pa nga ng mayamang asawa.”
Kumulo ang dugo ko.
Bago pa ako makapagsalita, nauna si Gabriel.
“Hindi siya produkto na puwedeng i-settle.”
Saglit na natahimik ang paligid.
Tumawa nang mahina ang tiyuhin niya.
“Careful, Gabriel. Nakalimutan mo na ba kung sino ang nagbayad ng pag-aaral mo noong bumalik ka mula abroad?”
Hindi nagbago ang mukha ni Gabriel, pero napansin kong bahagyang kumuyom ang kamao niya.
Doon ko naintindihan. Hindi lang ako ang may utang na ginagamit laban sa akin. Siya rin.
Lumapit si Isabella sa kuya niya.
“Tito, kung may gusto kang singilin, ako ang singilin mo. Ako ang nagsimula ng gulo.”
“Good,” malamig na sagot ng tiyuhin niya. “Kung ganoon, bumalik ka sa bahay. Ihihinto mo ang school, at susundin mo ang engagement na inayos namin para sa iyo.”
Parang may sumabog sa hangin.
“Engagement?” bulalas ko.
Namula ang mata ni Isabella.
“Kaya ayokong maiwan si Sofia,” bulong niya. “Kasi kapag umalis siya, wala na akong kakampi.”
Doon ko naramdaman ang bigat ng lahat.
Akala ko ako lang ang natatakot umalis.
Hindi ko alam na siya rin pala ay nakakulong.
Lumapit sa kanya ang tiyuhin niya.
“Sumama ka na.”
Pero bago niya mahawakan si Isabella, humarang ako.
Nanginginig ang tuhod ko, pero hindi ako umatras.
“Hindi siya sasama sa inyo.”
Tumingin siya sa akin na parang nakakita ng nakakatawang bagay.
“At sino ka para pigilan ako?”
Huminga ako nang malalim.
“Kaibigan niya.”
Tumawa siya.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot.
Dahil sa likuran ko, naroon sina Mama at Papa.
Sa tabi ko, naroon si Isabella.
At sa harap namin, si Gabriel ay tahimik na tumayo, matatag na parang pader.
Mababa niyang sinabi:
“Uncle, simula ngayon, lahat ng usapan ay dadaan sa abogado.”
Naningkit ang mata ng matanda.
“At sino ang abogado nila?”
Tumingin sa akin si Gabriel.
Pagkatapos, malinaw niyang sinabi:
“Ako.”