Akala Nila Hindi Ako Kayang Umalis Dahil Umaasa Raw ang Pamilya Ko sa Fiancé Ko—Hanggang Pakasalan Niya ang Babaeng Tinatawag Niyang “Parang Kapatid” Dahil Lang sa Isang Pustahan
Tatlong oras akong nagmaneho sa gitna ng malakas na ulan para dalhin ang mga maleta ng fiancé ko at ng barkada niya.
Pagdating ko sa Tagaytay, hindi “salamat” ang bumungad sa akin.
Kundi si Adrian—nakaupo katabi ng babaeng dalawang taon nang tinatawag akong malandi.
At hawak nila ang isang marriage certificate na pareho nilang pinirmahan.
“Relax, Bea,” sabi ng fiancé ko habang pinaglalaruan ang lighter sa kamay niya. “Pustahan lang ’to.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Dalawang taon na akong engaged kay Adrian Villareal.
At halos ganoon din katagal kong tinitiis ang best friend niyang si Bianca Lim.
Proud si Bianca na kaya raw niyang makilala agad ang mga babaeng “pick-me,” “manipulative,” at “paawa.”
Noong una niya akong makita, ngumiti siya at sinabing,
“Ah. Gets ko na. Ito pala ’yung tipo ng babae na mahilig magmukhang inosente.”
Natawa ang barkada.
Ako, hindi.
Kapag nagme-makeup ako nang kaunti, sabi niya gusto kong agawan siya ng atensyon.
Kapag nagpapatulong akong magbuhat kay Adrian, kunwari raw mahina ako.
Minsang nilagnat ako nang halos 40 degrees at tinawagan ko si Adrian para samahan ako sa ER.
Si Bianca ang sumagot.
“Girl, kung may sakit ka, magpaospital ka. Hindi kailangan na every five minutes gusto mong katabi boyfriend mo.”
Pagkatapos ay tumawa siya.
“Amoy na amoy ko hanggang dito ang pagiging paawa mo.”
Sinabi ko iyon kay Adrian.
Hinaplos lang niya ang buhok ko.
“Ganun lang talaga magsalita si Bianca. Lumaki kasi siyang puro lalaki ang kasama. Hindi siya sanay sa sensitive na babae.”
“Pero mabuti siyang tao.”
Ilang beses kong pinaniwalaan ang linyang iyon.
Hanggang sa gabing iyon.
Biglaang nag-road trip sina Adrian at ang barkada niya papuntang Batangas.
Naiwan nila ang ilang gamit.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, tinawagan ako ni Adrian.
“Bea, pwede bang pakiusap? Nasa condo ng mga boys ’yung luggage. Dalhin mo rito. Hintayin ka namin sa Tagaytay.”
Hindi ko tinanong kung bakit ako.
Bumangon ako.
Nagpunta sa tatlong magkakaibang condo.
Nagbuhat ng limang maleta.
At nagmaneho sa ulan.
Pagdating ko sa rest stop kung saan sila naghihintay, nakita ko silang nagtatawanan.
Nakasandal si Bianca sa balikat ni Adrian.
Pagkakita sa akin, itinaas niya ang dalawang papel.
“Welcome, Mrs. Almost-Villareal.”
Nagtawanan ang lahat.
Hindi ko agad naintindihan.
Hanggang makita ko ang pangalan.
ADRIAN MIGUEL VILLAREAL.
At sa tabi nito—
BIANCA THERESE LIM.
Pareho nilang pinirmahan ang marriage certificate mula sa civil ceremony na ginawa nila noong hapon.
Nanginig ang kamay ko.
“Anong… ibig sabihin nito?”
May isang lalaki sa barkada ang halos maiyak sa kakatawa.
“Grabe, Bianca! Tama ka! Sabi mo iiyak siya pag nakita niya!”
Isa pa ang sumingit.
“Sabi ko naman, pupunta ’yan kahit madaling-araw. Hindi kayang bitawan si Adrian.”
“Teka,” sabi ko. “Pustahan?”
Pumitik si Bianca ng candy sa bibig niya.
“Sinabi ko kasi sa kanila na kilala ko ang tipo mo. Kahit anong gawin ni Adrian, hindi mo siya iiwan.”
Nakangiti siya.
“Kasi kailangan siya ng pamilya mo, di ba?”
Tumingin ako kay Adrian.
Umaasa akong kahit ngayon, magsosorry siya.
Sa halip, kumibit-balikat siya.
“Bea, huwag mong gawing big deal.”
“Kasalan?”
“Civil ceremony lang.”
“Legal ’yan.”
“Temporary lang.”
Huminga siya nang malalim, parang ako pa ang mahirap kausap.
“Napagpustahan kasi namin. Sa susunod na available schedule, aayusin namin.”
Napatingin ako sa lalaking dapat pakakasalan ko sa susunod na buwan.
“Pwede mo bang ipawalang-bisa ’yan ngayon?”
Natahimik siya.
Si Bianca ang tumawa.
“See? Drama agad.”
Lumapit si Adrian.
“Hindi maaapektuhan ang wedding natin.”
Hindi ako nakapagsalita.
Ang ibig niyang sabihin—
balak niyang ituloy ang engrandeng kasal namin habang legal siyang nakatali sa ibang babae.
At higit sa lahat, inaasahan niyang tatanggapin ko iyon.
Dahil palagi naman akong tumatanggap.
Dahil dalawang taon akong nag-adjust.
Dahil dalawang taon kong nilinis ang kalat ng barkada niya, nag-book ng reservations, naghatid ng gamit, nag-ayos ng gulo, at nagkunwaring hindi masakit kapag tinatawanan ako.
Tumalikod ako.
“Nasaan ka pupunta?” tanong ni Adrian.
“Sa kotse.”
“Bakit?”
“Nandoon lahat ng maleta ninyo.”
Lumabas ako sa ulan.
Binuksan ko ang trunk.
Isa-isa kong inilabas ang mamahaling maleta.
At ibinagsak ko ang mga iyon sa basang parking lot.
“BEA!”
Parang nagkagulo ang buong barkada.
Takbo sila pababa.
May sumigaw tungkol sa Louis Vuitton niyang bag.
May halos madulas habang sinasagip ang sapatos niya.
Lumabas si Adrian sa ilalim ng canopy, galit na galit.
“Are you crazy?!”
“Maybe.”
Basang-basa ako habang nakatitig sa kanya.
“Alas-dos ng madaling-araw, pinuntahan ko ang mga condo ninyo.”
“Tatlong oras akong nagmaneho para sa inyo.”
“May isa ba sa inyong nagsabi man lang ng salamat?”
Walang sumagot.
Tumingin ako kay Adrian.
“Ginawa ko lahat ’yon dahil mahal kita.”
“Pero habang papunta ako rito, ginagawa ninyo akong punchline.”
Namula ang mga mata ko.
“Pinakasalan mo ang ibang babae para patunayan na hindi kita kayang iwan.”
Tumigas ang panga niya.
Sa likod niya, may bumulong.
“OA naman…”
Lumingon si Adrian.
“Tumahimik ka.”
Pero huli na.
Sumakay ako sa kotse.
Sa cellphone ko, may unread message mula kay Tita Celeste, nakababatang kapatid ng nanay ko na ilang taon nang nasa Singapore.
Noong nakaraang gabi, may sinabi siya sa akin.
May pamilyang matagal nang gustong makipag-business partnership sa amin.
At may anak silang lalaki na gusto rin daw akong makilala.
Dati, tinanggihan ko agad.
Engaged ako kay Adrian.
Ngayon, binuksan ko ang conversation namin.
Nag-type ako.
Tita, tungkol doon sa lalaking gusto mong ipakilala sa akin…
Huminto ako.
Pagkatapos ay ipinadala ko ang sumunod na linya.
Gusto ko siyang makilala. As soon as possible.
Wala pang isang minuto, sumagot siya.
Sigurado ka?
Kapag sinabi mong oo, hindi na ako uurong.
Tumingin ako sa rearview mirror.
Nasa ilalim pa rin ng bubong si Adrian.
Hindi niya ako sinusundan.
Katabi niya si Bianca.
Sumagot ako.
Sigurado ako.
Kinabukasan, matapos humupa ang bagyo, dumiretso ako sa Manila.
Hindi ako umuwi sa condo namin ni Adrian.
Nag-check in ako sa isang hotel sa BGC.
Bandang alas-siyete ng gabi, nag-message si Tita Celeste.
Nasa restaurant na siya.
Table 8.
Pagpasok ko sa private dining room, isang lalaking naka-dark suit ang tumayo.
Matangkad.
Kalmado.
Pamilyar ang mukha.
Napahinto ako.
Siya rin.
Pagkatapos ay mahina siyang natawa.
“Beatriz?”
Nanlaki ang mata ko.
“Rafael?”
Si Rafael Sarmiento.
Ang lalaking ipinapakilala sa akin ng tita ko.
At ang taong hindi alam ni Adrian na maaaring magdesisyon kinabukasan kung matutuloy o hindi ang pinakamalaking kontratang inaasahan ng Villareal Group.
Bago pa ako makapagsalita, nag-vibrate ang cellphone ko.
ADRIAN CALLING.
Sinagot ko.
Galit ang boses niya.
“Bea, nasaan ka? Umuwi ka na. Kailangan nating pag-usapan ang wedding.”
Tumingin ako kay Rafael.
Pagkatapos ay sinabi ko ang unang mga salitang hindi inaasahang maririnig ni Adrian mula sa akin.
“Anong wedding?”
PART2
Natahimik ang kabilang linya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Kalmado ang boses ko.
“Wala nang wedding, Adrian.”
Narinig kong huminga siya nang malalim.
“Bea, tigilan mo nga ako. Galit ka lang.”
“No.”
“Pinapalaki mo ang biro.”
“Pinakasalan mo ang ibang babae.”
“Dahil sa pustahan!”
“Exactly.”
Tumingin ako sa paligid.
Tahimik ang private room.
Hindi nakikialam si Rafael.
Hindi rin siya kunwaring hindi nakikinig.
Naghihintay lang siya.
Sa kabilang linya, bumaba ang boses ni Adrian.
“Umuwi ka. Pag-uusapan natin ’to nang personal.”
“Hindi.”
“Beatriz.”
First time niyang ginamit ang buong pangalan ko kapag galit.
Dati, natatakot akong marinig iyon.
Ngayon, wala na akong naramdaman.
“Pakisabi sa wedding coordinator na cancelled na ang event.”
“Hindi ka seryoso.”
“Very.”
“Three weeks na lang!”
“Then mas mabuti. May panahon pa para ma-refund ang ibang suppliers.”
“Bea!”
Pinatay ko ang tawag.
Matagal akong nakatingin sa screen.
Pagkatapos ay ibinaliktad ko ang cellphone.
“Sorry,” sabi ko kay Rafael.
“Bad timing.”
“Actually,” sagot niya, “mukhang perfect timing.”
Napatingin ako sa kanya.
Kilala ko si Rafael mula noong college.
Hindi kami naging close, pero ilang beses kaming nagkasama sa inter-university business competitions.
Pagkatapos graduation, nagpunta siya sa London.
Ako naman ay unti-unting lumayo sa family business para suportahan si Adrian.
Hindi pala alam ni Adrian ang buong background ko.
Akala niya maliit lang ang logistics company ng pamilya namin.
At hinayaan kong ganoon ang paniwala niya.
Ayokong pakasalan niya ako dahil sa pera.
Ang hindi niya alam, ang Reyes Maritime and Logistics na minana ng nanay ko mula kay Lolo ay may warehouses sa Manila, Cebu at Davao, at isa sa pinakamalaking private cold-chain networks sa bansa.
At si Tita Celeste ang humahawak sa international partnerships.
“Sinabi sa akin ni Tita mo na engaged ka,” sabi ni Rafael.
“Engaged,” sagot ko. “Past tense.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Then wala akong balak magtanong tungkol sa nangyari ngayong gabi.”
“Salamat.”
“Pero may kailangan akong sabihin tungkol sa Villareal Group.”
Napakunot ang noo ko.
Inilapag niya ang folder sa mesa.
“Company nila ang humihingi ng ₱420-million distribution agreement sa amin.”
Alam ko iyon.
Ilang buwan nang pinag-uusapan ni Adrian ang kontratang iyon.
Kapag natuloy iyon, makakapag-expand ang kumpanya niya sa Visayas.
“Final review bukas,” dagdag ni Rafael.
“At isa sa mga kondisyon namin ay stable corporate governance.”
Tumawa ako nang walang saya.
“Good luck.”
Hindi siya natawa.
“Hindi ko paghihigantihan ang fiancé mo dahil lang sinaktan ka niya.”
“Ex-fiancé.”
“Noted.”
“Pero,” pagpapatuloy niya, “kung may personal decisions siya na maaaring magdulot ng legal or reputational risk, obligasyon kong tingnan iyon.”
Biglang naging malinaw sa akin ang sitwasyon.
Hindi ko kailangang gumanti.
Hindi ko kailangang sirain si Adrian.
Kailangan ko lang tumigil sa pagsalo sa mga consequence ng ginagawa niya.
Kinabukasan, umaga pa lang ay sunod-sunod na ang tawag.
Wedding coordinator.
Hotel.
Designer.
Photographer.
Nanay ni Adrian.
At sa wakas—si Bianca.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero pinindot ko ang green button.
“Bea.”
Iba ang boses niya.
Wala iyong dating yabang.
“Can we talk?”
“Go ahead.”
“Hindi ko naman gustong umabot sa ganito.”
Napangiti ako.
“Kayo ang nagpakasal.”
“Pustahan lang kasi.”
“Ang dami ninyong gustong gawing ‘lang.’”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay nagsalita.
“Akala ko kasi…”
“Ano?”
“Akala ko kahit ano ang mangyari, hindi mo iiwan si Adrian.”
Doon ko tuluyang naintindihan.
Hindi niya ako tinutukso dahil nakakatuwa.
Sinusubukan niya akong paliitin dahil gusto niyang mapatunayan na kontrolado niya ako.
“Bianca,” sabi ko, “two years mo akong tinawag na manipulative.”
“Pero ikaw ang gumawa ng test para makita kung hanggang saan mo kayang manipulahin ang relasyon namin.”
Wala siyang nasagot.
“Congratulations.”
“Sa ano?”
“Naprove mong mali ka.”
Pinatay ko ang tawag.
Bandang tanghali, dumating si Adrian sa hotel.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman kung nasaan ako.
Paglabas ko ng elevator, nakita ko siyang naghihintay sa lobby.
Gusot ang buhok.
Walang tulog.
“Finally.”
Tumayo siya.
“Bea, tama na.”
Lumapit siya.
Umatras ako.
Napansin niya iyon.
Parang ngayon lang niya naisip na may distansya na talaga sa pagitan namin.
“Naayos na namin ni Bianca,” sabi niya.
“Ano?”
“Kinakausap na namin ang abogado.”
“Good.”
“See? So pwede na nating ituloy ang wedding.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ako makapaniwalang iyon pa rin ang iniisip niya.
“Adrian, hindi ang marriage certificate ang pangunahing problema.”
“Ano pa?”
“Ikaw.”
Natigilan siya.
“Pinili mong ipahiya ako sa harap ng mga kaibigan mo.”
“Hindi ganoon—”
“Pinili mong pakasalan ang ibang babae.”
“It was a dare!”
“At iyon nga ang problema.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Napakaliit ng halaga ko sa’yo kaya puwede mong isugal ang relasyon natin para sa tawanan.”
Tumigas ang mukha niya.
“Two years kitang sinuportahan.”
“Two years kitang minahal.”
“Tinulungan ko pamilya mo.”
Napataas ang kilay ko.
“Ano?”
“Don’t act like hindi mo kailangan ang Villareal name.”
Doon ako natawa.
Hindi ko napigilan.
Tinitigan niya ako.
“Anong nakakatawa?”
“Adrian… sino nagsabi sa’yong umaasa sa’yo ang pamilya ko?”
“Bianca said—”
Huminto siya.
Dahan-dahan akong tumango.
“Of course.”
Sa loob ng dalawang taon, si Bianca pala ang nagsusulat ng kuwento tungkol sa akin sa utak nila.
At si Adrian, dahil convenient sa ego niya, pinaniwalaan iyon.
Sakto namang bumukas ang elevator.
Lumabas si Tita Celeste kasama si Rafael.
Nakita ni Adrian si Rafael.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Mr. Sarmiento?”
Tumango si Rafael.
“Adrian.”
Napatingin si Adrian sa akin.
Pagkatapos kay Tita.
At muli kay Rafael.
“Ano’ng ginagawa ninyo rito?”
Si Tita Celeste ang sumagot.
“Meeting.”
“Meeting tungkol saan?”
“Reyes-Sarmiento expansion.”
Namutla siya.
“Reyes?”
Ngumiti si Tita.
“Apelyido rin ni Bea ’yan, hindi ba?”
Parang may unti-unting nabuo sa mukha ni Adrian.
Pagkalito.
Pagdududa.
At saka takot.
Tumingin siya sa akin.
“Wait.”
“Reyes Maritime…”
“Ours,” sagot ko.
“Hindi posible.”
“Bakit?”
“Sabi mo family business lang—”
“Family business naman talaga.”
Hindi ko sinabing maliit.
Siya lang ang nag-assume.
Lumapit si Rafael.
“Since nandito ka na rin, Adrian, may kailangan tayong pag-usapan.”
Biglang naging propesyonal ang tono niya.
“The board has postponed the ₱420-million agreement.”
Nanigas si Adrian.
“Why?”
“Due diligence.”
“Tapos na ang due diligence!”
“Hindi pa.”
Tumingin si Rafael sa kanya.
“May bagong legal exposure.”
Hindi man niya binanggit ang kasal, pareho naming alam ang ibig niyang sabihin.
“Rafael,” sabi ko agad, “ayokong magkaroon ng epekto ang personal issue ko sa contract.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ikaw ang dahilan.”
Pagkatapos ay bumaling kay Adrian.
“Kapag ang CEO ng isang family-controlled company ay gumagawa ng legal commitment dahil sa pustahan, concern iyon tungkol sa judgment.”
Walang makasagot si Adrian.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, wala siyang kontrol sa silid.
Pag-alis nina Tita at Rafael, hinawakan niya ang braso ko.
“Bea, please.”
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Don’t.”
“Hindi ko alam.”
“Exactly.”
“Kung alam kong—”
Huminto siya.
Napatingin ako sa kanya.
“Kung alam mong mayaman ang pamilya ko?”
“Hind—”
“Kung alam mong konektado kami sa Sarmiento?”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Then ano?”
Wala siyang maisagot.
Iyon na ang sagot.
Tatlong araw pagkatapos noon, pumunta ako sa condo namin.
Nandoon na ang mga kahon ko.
Si Adrian ang nagbukas ng pinto.
Tahimik siya habang nag-iimpake ako.
Sa dining table, nakita ko ang wedding invitation namin.
Adrian Miguel Villareal & Beatriz Alessandra Reyes.
Pinag-isipan ko ang pangalan ko roon.
Ilang buwan akong excited makita iyon.
Ngayon, parang pangalan ng ibang babae.
“Hindi mo talaga ako mapapatawad?” tanong niya.
Huminto ako sa pagtupi ng damit.
“Pinapatawad kita.”
Nagliwanag nang bahagya ang mukha niya.
Pero ipinagpatuloy ko.
“Pero hindi ibig sabihin ng forgiveness na babalik ako.”
“Bea…”
“Pinapatawad kita dahil ayokong dalhin ang galit na ’to sa susunod na chapter ng buhay ko.”
“Pero hindi na kita pagkakatiwalaan ulit.”
Tahimik siya.
“Si Bianca?”
tanong ko.
“Hindi na kami nag-uusap.”
“Bakit?”
Mapait siyang natawa.
“Sinisisi niya ako. Sabi niya ako raw ang sumira sa lahat dahil sineryoso ko masyado ang pustahan.”
Hindi ako nagulat.
Dalawang taong lahat ng babae, maliban sa sarili niya, ang mali para kay Bianca.
Isinara ko ang huling kahon.
“Good luck sa inyo.”
“Hindi ko siya mahal.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi naman kailangan.”
“Ang kailangan ko noon ay maramdaman mong mas importante ako kaysa sa ego mo.”
“Hindi mo nagawa.”
Kinuha ko ang kahon at naglakad papunta sa pinto.
“Bea.”
Huminto ako.
“Kung hindi nangyari ’yung pustahan…”
Napalingon ako.
“Magpapakasal sana tayo?”
Tumango siya.
“Probably.”
“At mas masama ’yon.”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Dahil baka limang taon pa bago ko matuklasan kung gaano kaliit ang tingin mo sa boundaries ko.”
Lumabas ako.
Hindi na ako lumingon.
Makalipas ang anim na buwan, hindi kami naging magkasintahan agad ni Rafael.
At iyon ang pinakanagustuhan ko sa kanya.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ginamit ang kahinaan ko para pumasok sa buhay ko.
Nagkape kami.
Nagtrabaho sa dalawang joint projects.
Nagtalo tungkol sa shipping routes.
Nagtawanan tungkol sa college memories.
At isang gabi sa Bonifacio High Street, tinanong niya ako,
“Pwede ba kitang ligawan nang maayos?”
Napangiti ako.
“Walang pustahan?”
“Walang pustahan.”
“Walang best friend na kailangang aprubahan ako?”
“Meron akong best friend.”
Tumaas ang kilay ko.
Tumawa siya.
“Lalaki. Forty-two. May asawa at tatlong anak.”
Doon ako natawa nang malakas.
“Then maybe.”
Makalipas ang isang taon, naging kami.
Hindi dahil kailangan ko ng bagong lalaki para mapatunayan na naka-move on ako.
Kundi dahil natutunan ko munang mamuhay nang hindi nakikiusap na respetuhin ako.
Si Adrian?
Narinig kong tuluyang na-cancel ang malaking expansion ng kompanya nila, pero kalaunan ay nakakuha rin sila ng ibang partner.
Hindi nasira ang buhay niya.
At mabuti iyon.
Hindi ko kailangan ang pagbagsak niya para maging masaya.
Ang kailangan ko lang ay makaalis sa lugar kung saan ang sakit ko ay entertainment ng ibang tao.
Si Bianca naman ay minsang nag-message sa akin.
Isang mahabang apology.
Hindi ko sinagot.
Hindi dahil galit pa ako.
Kundi dahil may mga pinto na hindi kailangang buksan muli para patunayang nakapagpatawad ka.
Minsan, sapat nang alam mong nasa kabilang side ka na.
At mas payapa roon.
MENSAHE
Kapag paulit-ulit kang sinasaktan ng isang tao at pagkatapos ay tinatawag iyong “biro,” huwag mong sukatin ang pagmamahal mo sa dami ng sakit na kaya mong tiisin.
Ang taong tunay na nagmamahal sa’yo ay hindi kailangang ipahiya ka para malaman kung mananatili ka.
At minsan, ang pinakamatapang na paraan ng pagmamahal sa sarili ay hindi paghihiganti.
Kundi ang tahimik na pagsabi:
“Hanggang dito na lang. Hindi mo na kailangang subukan kung kaya kitang iwan—dahil pinili ko nang umalis.”
