Bahagi 3 — Isang medical record, isang lihim na lalaki, at milyon-milyong pisong nawala sa kumpanya
Bahagi 3 — Isang medical record, isang lihim na lalaki, at milyon-milyong pisong nawala sa kumpanya
Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako.
Hindi dahil nakatulog ako nang maayos.
Kundi dahil tatlong beses tumunog ang phone ko mula alas-dos hanggang alas-kuwatro.
Dalawang tawag mula kay Rafael.
Isang voice message mula kay Lourdes.
Hindi ko pinakinggan kahit isa.
Sa guest suite ako natulog nang gabing iyon.
Hindi dahil ipinagkaloob nila sa akin ang kuwarto.
Kundi dahil ayaw kong matulog sa master bedroom matapos suotin ni Bianca ang mga damit ko, gamitin ang banyo ko, at ilagay ang ultrasound photo niya sa tabi ng wedding portrait namin.
Bago matulog, pinasara ko sa property manager ang electronic access card nina Rafael at Bianca.
May legal notice silang tatlong araw para kunin ang personal nilang gamit.
May escort mula sa subdivision security kapag babalik sila.
Walang eksena.
Walang sigawan.
Gusto ko ng papel.
Records.
Petsa.
Pirma.
Iyon ang hindi maintindihan ni Rafael sa akin.
Sa apat na taon naming pagsasama, inakala niyang tahimik ako dahil mahina ako.
Ang totoo, tahimik ako dahil hindi ako mahilig makipag-away nang walang ebidensiya.
At ngayon, sobra-sobra ang ebidensiya.
Bandang alas-otso, dumating si Atty. Regina kasama ang forensic accountant na si Joel Abad.
Naglatag sila ng mga dokumento sa dining table.
Bank statements.
Expense reports.
Corporate card statements.
Supplier invoices.
Travel reimbursements.
At ang masama—
May mga pirma roon na nakapangalan sa akin.
“Peke ito,” sabi ko.
Tumango si Joel.
“Alam namin.”
Tinuro niya ang apat na reimbursement forms.
“Ginamit ang pangalan mo bilang approving representative ng Pacific Crest affiliate. Pero hindi ito tugma sa specimen signature mo.”
“Nakakuha ba kayo ng source file?”
“Nasa laptop ng finance manager.”
“Alam niya?”
“Posibleng hindi. Sabi niya, direktang galing kay Sir Rafael ang scanned approvals.”
Napakapit ako sa gilid ng mesa.
Hindi na ito simpleng pangangaliwa.
May falsification na.
“Magkano?”
Nagpalit ng tingin sina Regina at Joel.
“Initial estimate, ₱27.4 million.”
Napapikit ako.
“Para saan?”
“May personal travel. May dalawang luxury watches. May down payment sa townhouse. May medical expenses ni Ms. Salcedo. At may halos ₱8 million na ipinadala sa isang events consultancy.”
“Anong consultancy?”
Inikot niya ang laptop.
Lumabas ang pangalan.
CLV Creative Solutions.
May nakarehistrong owner.
Carlo Luis Villanueva.
Nabalikan ko agad ang message sa phone ni Bianca.
Baby, please answer.
“Carlo.”
Tumango si Joel.
“Thirty-two years old. Event producer. May address sa Pasig.”
“May relasyon ba siya kay Bianca?”
“Hindi namin trabaho ang personal investigation,” sabi ni Regina, “pero may nakita kaming dalawang bagay.”
Inabot niya sa akin ang printed corporate expense report.
May hotel booking sa Cebu.
Tatlong tao ang nasa reservation history.
Rafael Monteverde.
Bianca Salcedo.
At Carlo Villanueva.
Parehong weekend.
Parehong hotel.
Parehong corporate account ang ginamit sa bayad.
Napailing ako.
“Ang kapal.”
“May mas malala.”
Inabot ni Regina ang sobre mula sa fertility clinic na hindi namin binuksan kagabi.
Alam ko ang laman.
Ako mismo ang kumuha ng certified copy nang magsimulang paulit-ulit ni Lourdes na sabihing ako ang dahilan kung bakit wala kaming anak.
Dalawang taon bago iyon, nagpa-fertility workup kaming mag-asawa.
Normal ang resulta ko.
Kay Rafael—
Severe oligozoospermia.
Napakababa ng sperm count at motility.
Hindi imposible ang natural conception.
Pero napakaliit ng posibilidad.
Inirekomenda ng doktor ang repeat testing at assisted reproductive treatment.
Hindi bumalik si Rafael.
At nang tanungin ko kung bakit, sinabi niyang ayaw niyang magmukhang desperado.
Pagkaraan ng ilang buwan, nagsimula nang sabihin ng pamilya niya na baka ako ang “may problema.”
Hindi ko sila kinontra.
Hindi ko rin inilabas ang resulta niya.
Asawa ko siya noon.
Ayokong pahiyain siya.
Ngayon, ibang usapan na.
“Hindi pa rin sapat ito para sabihing hindi kanya ang bata,” sabi ko.
“Tama,” sagot ni Regina.
“Kailangan ng paternity test.”
“Hindi natin maaaring pilitin si Bianca habang buntis.”
“Correct.”
Tumango ako.
“Then we wait.”
Pero hindi pala kailangang maghintay nang matagal para magsimulang magbitak-bitak ang kuwento nila.
Alas-diyes ng umaga, tumawag ang HR director ng Monteverde Prime.
Nasa conference room daw si Rafael.
Kasama ang board members.
Gusto niyang ipaliwanag ang withdrawals bago lumabas ang formal audit.
Sumama ako kina Regina at Ernesto papuntang Makati.
Hindi ako pumasok bilang asawa niya.
Pumasok ako bilang representative ng largest secured investor.
Iyon ang unang beses na nakita akong ganoon ni Rafael.
Naka-navy suit ako.
Nakatali ang buhok ko.
May board papers sa kamay ko.
Wala akong wedding ring.
Nang pumasok ako sa conference room, tumigil siya sa pagsasalita.
“Maia.”
Hindi ako umupo sa tabi niya.
Umupo ako sa tapat.
May labing-isang tao sa mesa.
Kasama si Lourdes.
Hindi siya board member.
Pero pinilit niyang sumama.
“Nandito ako bilang ina ng CEO.”
Agad siyang itinama ni Ernesto.
“COO po si Rafael. Hindi CEO.”
Hindi siya nakasagot.
Sinimulan ng audit committee ang meeting.
May projector sa harap.
Isa-isang lumabas ang transactions.
₱680,000 na jewelry purchase.
₱1.2 million na hotel at travel.
₱3.5 million reservation sa townhouse.
₱2.1 million sa medical expenses.
₱7.8 million na “events consulting.”
At kung anu-ano pang reimbursements.
“Business development,” paulit-ulit na depensa ni Rafael.
Hanggang ipakita ang isang photo mula sa supplier event sa Cebu.
Nasa poolside si Bianca.
Naka-swimsuit.
Nasa tabi niya si Carlo.
Sa background, kita si Rafael na may kausap na supplier.
“Nasa event naman sila,” sabi ni Rafael.
“Bakit sila binayaran ng kumpanya?”
Wala siyang sagot.
Lumabas naman ang email thread.
Doon bumilis ang tibok ng puso ko.
May request si Rafael na ilipat ang management ng isang warehouse lease mula sa subsidiary papunta sa bagong special-purpose company.
Ang company name?
BRS Ventures.
Bianca Rose Salcedo.
BRS.
Hindi aksidente iyon.
“Balak mong ilipat ang warehouse?”
tanong ko.
“Temporary restructuring.”
“Sa kumpanyang pag-aari ng kabit mo?”
Hindi na siya makatingin sa board.
Sumingit si Lourdes.
“Hindi pa naman napatunayang may ginawang krimen ang anak ko!”
“Ma’am,” sabi ng audit chairman, “hindi po ito family discussion.”
“Ninakaw ng babaeng iyan ang kumpanya sa anak ko!”
Napalingon sa kanya ang lahat.
Tahimik kong tinanong:
“Aling kumpanya ang ninakaw ko?”
“Ang Monteverde Prime!”
Tumawa nang mapakla ang isang independent director.
“Mrs. Monteverde, sixty-two percent ng kumpanya ay pag-aari na ng institutional investors at secured creditors dahil sa restructuring three years ago.”
Hindi makapaniwala si Lourdes.
“Rafael founded—”
“His father founded it,” sagot ng director. “And almost lost it.”
Napalingon siya sa anak niya.
Doon yata niya unang nalaman ang tunay na sitwasyon.
Tatlong taon ko iyong itinago para kay Rafael.
Noong halos malugi ang kumpanya nila dahil sa unpaid loans at bad expansion, ako ang kumausap sa investment committee ng pamilya ko.
Hindi ko binigay sa kanila nang libre ang pera.
Nag-structure kami ng bridge financing.
May collateral.
May voting rights.
May performance conditions.
At dahil asawa ko siya, ako ang nakiusap na huwag siyang tanggalin.
Ako ang naglagay ng pangalan ko sa linya para bigyan siya ng pagkakataon.
Ngayon, ginagamit pala niya ang pagkakataong iyon para pondohan ang kabit niya.
Pagkaraan ng dalawang oras, nagbotohan ang board.
Si Rafael ay suspended pending investigation.
Temporary frozen ang signing authority niya.
Lahat ng corporate cards niya, deactivated.
Nang marinig niya ang desisyon, tumingin siya sa akin.
“Masaya ka na?”
Hindi ako sumagot agad.
“Hindi.”
“Kasinungalingan.”
“Hindi ako masaya na kailangan kong linisin ang gulo ng lalaking pinakasalan ko.”
Tumayo ako.
“Pero magiging payapa ako kapag tapos na ito.”
Lumabas ako ng conference room.
Sinundan niya ako sa hallway.
“Maia!”
Nagpatuloy ako.
“Huminto ka.”
Hindi ako huminto.
Hinawakan niya ang braso ko.
Mabilis siyang binitawan nang lumapit ang security officer.
“Sir.”
Napaatras siya.
“Gusto mo akong sirain?”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ako ang gumastos ng pera ng kumpanya sa kabit.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Then explain.”
Tumahimik siya.
“Bakit mo ginawa?”
Napailing siya.
“Magulo.”
“Simple lang ang tanong.”
“Malamig ka kasi.”
Napatawa ako.
Iyon pala.
Doon niya dadalhin.
“Ako ang dahilan?”
“Hindi ko sinabing ganoon.”
“Pero iyon ang gusto mong sabihin.”
Huminga siya nang malalim.
“Sa bahay, parang board meeting palagi. Lahat sinusukat mo. Lahat kailangan tama. Kay Bianca… pakiramdam ko kailangan niya ako.”
Tinignan ko siya nang ilang segundo.
“Rafael, tatlong taon kong pinrotektahan ang posisyon mo sa kumpanyang muntik mo nang mawala.”
Napapikit siya.
“Hindi kita hiniling na gawin iyon.”
“Hindi. Pero masaya kang tinanggap.”
Nawala ang sagot niya.
Iniwan ko siya roon.
Akala ko iyon na ang pinakamasamang mangyayari sa araw na iyon.
Mali ako.
Alas-singko ng hapon, habang nasa opisina ako ni Regina para pirmahan ang petition for legal separation at civil claims, tumawag si Ate Celia.
“Ma’am Maia…”
Nanginginig ang boses niya.
“Bumalik po si Ma’am Bianca.”
“Nandoon ang security?”
“Opo. Pero may kasama po siyang lalaki.”
“Si Rafael?”
“Hindi po.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Sino?”
“Hindi ko po alam. Nag-aaway po sila sa labas ng gate.”
Binuksan ko ang live CCTV app.
Nakita ko agad.
Nasa sidewalk si Bianca.
At kaharap niya ang lalaking nakita ko sa litrato.
Si Carlo Villanueva.
Nag-aaway sila.
Walang audio ang exterior camera sa malayo, pero malinaw ang kilos.
Si Bianca ay umiiyak.
Si Carlo ay galit.
May hawak siyang envelope.
Pagkatapos—
Inilabas niya ang isang pirasong papel.
Itinulak niya iyon sa kamay ni Bianca.
Makalipas ang ilang segundo, tinakpan ni Bianca ang bibig niya.
Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, tumingin si Carlo diretso sa security camera.
Pagkatapos ay itinaas niya ang papel para mabasa ng camera ang heading.
DNA PATERNITY SCREENING REPORT.
Napatuwid ako sa upuan.
“Regina.”
Lumapit ang abogado.
“Anong nangyayari?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil sa mismong sandaling iyon, dumating ang sasakyan ni Rafael sa gate.
Bumaba siya.
Nakita niya si Carlo.
Nakita niya ang papel.
At sa unang pagkakataon, si Bianca naman ang napaatras sa takot.
