Bahagi 3 — Sa boardroom bumagsak ang kuwento niyang ako raw ang problemang asawa
Bahagi 3 — Sa boardroom bumagsak ang kuwento niyang ako raw ang problemang asawa
Kinabukasan, alas-nuwebe pa lang ng umaga ay nasa opisina na ako sa Ortigas.
Hindi ako natulog nang maayos.
Hindi dahil umiiyak ako.
Kundi dahil halos madaling-araw na nang matapos kaming mag-review ng external auditor sa bagong set ng transactions.
Ang ₱6.3 milyon ay hindi pala isang simpleng dagdag sa unang findings.
Ibang scheme iyon.
Mas matagal.
Mas planado.
At mas delikado para kay Gabriel.
Pumasok ako sa boardroom nang siyam na minuto bago mag-alas-diyes.
Mahabang walnut table.
Glass walls.
Tanaw ang traffic sa EDSA.
Nandoon na sina Attorney Pilar Santos, external counsel ng kompanya; si Arturo de la Cruz, investor mula Cebu; dalawang independent directors; at ang lead auditor na si Noel Aquino.
Nasa dulo ng mesa ang isang makapal na binder.
Walang drama sa itsura nito.
Pero sapat ang laman para tapusin ang career ng isang taong masyadong kampante.
Eksaktong alas-diyes, bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel.
Naka-charcoal suit.
Maayos ang buhok.
Walang bakas ng panic na nakita ko kagabi.
Iyon ang isang bagay na mahusay siya.
Kapag may audience, bumabalik ang confidence.
“Good morning,” sabi niya, na para bang quarterly review lang iyon.
Walang sumagot agad.
Umupo siya sa tapat ko.
“Nasaan ang minutes secretary?”
“Nasa labas,” sabi ni Attorney Pilar. “Papasukin kapag formal session na.”
Tumingin si Gabriel sa binder.
“Hindi naman siguro kailangan ng theatrics.”
“Agree,” sagot ko.
Napangiti siya nang bahagya.
“Good.”
“Facts lang.”
Nawala ang ngiti niya.
Nagsimula ang meeting sa report ni Noel.
Una, ipinakita niya ang TVM Premium Solutions.
Fake supplier invoices.
No receiving reports.
No warehouse entry records.
Walang delivery vehicle.
Walang proof na dumating sa Northlane ang sinasabing milyon-milyong halaga ng packaging materials at event equipment.
Lahat ng approval ay galing sa executive account ni Gabriel.
“May authority ako,” singit niya.
“Approval authority,” sabi ni Noel. “Not authority to bypass procurement.”
“Emergency purchases iyon.”
“Labingpitong emergency purchase sa loob ng limang buwan?”
Hindi nakasagot si Gabriel.
Sumunod na inilabas ang CCTV logs ng warehouse.
Sa mga petsang sinasabing may delivery na tig-₱300,000 hanggang ₱800,000, walang dumating na truck.
May tatlong pagkakataon pa na sarado ang receiving bay buong araw.
“Accounting error.”
“Seventeen times?”
“Possible.”
Napatingin si Arturo sa kanya.
“Gabriel, huwag mo kaming gawing tanga.”
Napatahimik siya.
Pagkatapos ay lumabas ang Serrano Strategic Holdings.
Ang ₱4.1 milyon na galing sa TVM ay inilipat sa kumpanyang iyon.
Isa sa directors ang nagtanong.
“Sino si Celeste Serrano?”
Sumandal si Gabriel.
“Consultant.”
“Consultant saan?”
“Business development.”
“May contract?”
“Meron dapat.”
“Wala,” sagot ni Noel.
“Then hanapin ninyo.”
“Naghanap na kami.”
Tumigas ang mukha niya.
Ipinakita ni Attorney Pilar ang SEC records.
Celeste Serrano.
Thirty-one years old.
Sole incorporator bago muling i-structure ang kumpanya.
Walang office.
Residential address sa Taguig.
Pagkatapos ay inilabas ang property reservation agreement.
Magkatabi ang pangalan nina Gabriel at Celeste.
Tahimik ang boardroom.
Ako mismo ay hindi nagsalita.
Hindi ko kailangang tumulong.
Si Gabriel ang gumagawa ng sariling hukay.
“Personal transaction iyon,” sabi niya.
“Using money traced from a company vendor?” tanong ni Pilar.
“Huwag tayong gumawa ng conclusions.”
“That is why we are investigating.”
“At bakit nandito ang asawa ko?” tanong niya, itinuro ako.
Doon niya sinubukang palitan ang direksiyon.
“Mara has personal motives.”
Walang nagsalita.
Kaya nagpatuloy siya.
“Alam ninyong may marital issues kami.”
Tumingin siya sa bawat isa.
“Galit siya dahil aalis ako sa marriage.”
Napatingin sa akin si Arturo.
Hindi ako gumalaw.
“She is weaponizing internal processes because of a private relationship.”
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Sabihin mo sa kanila.”
“Alin?”
“Na ginagawa mo ito dahil kay Trisha.”
Umayos ako ng upo.
“Okay.”
Bahagyang bumalik ang confidence niya.
“Sabihin natin sa kanila ang lahat.”
Dahan-dahan kong binuksan ang sarili kong folder.
“Si Trisha Villanueva ay dati nating empleyado. May relasyon siya kay Gabriel. Buntis siya at sinasabi ni Gabriel na kanya ang bata.”
Nagkatinginan ang directors.
“Last night,” patuloy ko, “dinala niya si Trisha sa condo ko at sinabi niyang pagkatapos manganak ang babae ay iiwan niya ito at babalik sa akin.”
Napakunot ang noo ni Arturo.
Si Gabriel ay mabilis na nagsalita.
“Private matter—”
“Correct.”
Tiningnan ko siya.
“Kaya walang kinalaman iyon sa motion ko today.”
Napahinto siya.
“In fact, kahit wala si Trisha, pareho pa rin ang findings.”
Itinulak ko ang isang papel sa gitna ng mesa.
“Procurement violations.”
Isa pa.
“Undisclosed related-party transactions.”
Isa pa.
“Diversion of company funds.”
Isa pa.
“Falsified supporting documents.”
At ang huli.
“Unauthorized executive reimbursements.”
Noel ang nagpatuloy.
“Dito pumapasok ang bagong ₱6.3 million.”
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
Alam niyang hindi pa niya naririnig iyon kagabi.
Ipinakita sa screen ang listahan ng reimbursements sa nakalipas na labingwalong buwan.
Luxury hotel stays.
Jewelry purchases.
Private dining bills.
Domestic flights.
Furniture.
At isang down payment para sa sasakyan.
Lahat naka-tag bilang client entertainment, regional expansion, o executive representation.
“May resibo,” sabi ni Gabriel.
“May resibo,” sagot ni Noel.
“Pero hindi company purpose.”
“Business meetings iyon.”
Noel nag-click ng isang file.
Hotel booking sa Boracay.
Dalawang tao.
Limang gabi.
Sa petsang iyon, nasa Manila ang kliyenteng nakalagay sa reimbursement form.
May attendance record pa mula sa sarili nilang corporate event.
Sunod.
Flight tickets papuntang Cebu.
Dalawang business class seats.
Ang pangalan ng kasama: Celeste Serrano.
Sunod.
Furniture delivery.
Hindi sa Northlane office.
Sa isang condo sa BGC.
Ang parehong unit sa reservation agreement.
Mula sa kabilang dulo ng mesa, marahan kong narinig si Arturo na nagmura.
“Gabriel,” sabi niya, “ano ba talaga ang ginagawa mo?”
“Personal advances. I was going to reimburse everything.”
“Since when?”
“Soon.”
Napailing ang isa sa independent directors.
“Eighteen months is not ‘soon.’”
“At may isa pa,” sabi ni Noel.
Napatingin sa kanya si Gabriel.
Lumabas ang scanned signature cards.
May dalawang approval na diumano’y ako ang pumirma.
Hindi ko pinirmahan ang mga iyon.
Hindi man lang kahawig kapag tinabi sa totoong pirma ko.
“Forgery?” tanong ni Arturo.
Agad tumayo si Gabriel.
“Hindi ko ginawa ’yan.”
“Umupo ka,” sabi ni Attorney Pilar.
“Hindi ako uupo habang inaakusahan ninyo ako ng krimen!”
“Walang nagsabing ikaw ang nag-forge.”
Tumigil siya.
“Sinabi lang naming forged ang signature.”
At doon siya nagkamali.
Dahil sumagot siya ng bagay na walang nagtatanong.
“Si Carlo ang naghahanda ng documents. Baka siya ang gumawa.”
Natahimik ang lahat.
Si Carlo ang executive assistant niya.
At walang sinuman ang bumanggit sa pangalan nito.
Napatingin si Noel sa akin.
Pareho naming naisip ang parehong bagay.
Paano alam ni Gabriel kung aling documents ang inihanda ni Carlo?
Umupo siya ulit.
Masyado nang huli.
Tinawag ni Attorney Pilar ang secretary.
Pormal na sinimulan ang voting.
Motion one: temporary suspension ni Gabriel bilang CEO habang isinasagawa ang full investigation.
Four votes in favor.
One abstention.
Zero against.
Hindi siya makaboto sa matter na may conflict of interest.
Hindi siya makapaniwala.
“Hindi ninyo puwedeng gawin ito.”
“Katatapos lang naming gawin,” sabi ni Arturo.
Motion two: revoke executive approval access, corporate credit cards, banking tokens, at signing authority.
Passed.
Motion three: authorize independent forensic review and legal action where warranted.
Passed.
Napahawak si Gabriel sa mesa.
Para sa kanya, mas masakit iyon kaysa divorce.
Ang titulong CEO ang bumuo sa pagkakakilanlan niya.
Akala niya kapag nawala ako, makukuha pa rin niya ang kompanya, pera, babae, status, at respeto.
Hindi niya naisip na bawat isa sa mga iyon ay nakasalalay sa tiwala.
At siya mismo ang sumira roon.
Paglabas namin sa boardroom, hinarangan niya ako sa hallway.
“Masaya ka?”
“Hindi.”
“Bullshit.”
“Wala akong nakikitang masaya rito.”
“Winawasak mo ang buhay ko.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ako ang nagsumite ng pekeng invoice.”
“Dahil lang nagkamali ako sa marriage natin—”
“Stop.”
Mahina lang ang boses ko pero tumahimik siya.
“Hindi ka suspended dahil may kabit ka.”
“Suspended ka dahil kumuha ka ng pera sa kumpanyang pinaghirapan ng mahigit isang daang empleyado.”
Lumapit siya.
“Pera lang ’yan.”
Doon ako tuluyang nandidiri.
“Pera lang?”
“Babawiin ko.”
“Alam mo ba kung ilang driver natin ang nagtatrabaho ng overtime kapag peak season?”
“Mara—”
“Alam mo ba kung ilang warehouse staff ang umuutang para sa tuition ng anak nila?”
“Don’t moralize.”
“Ginamit mo ang pera ng kumpanya para bumili ng sofa sa condo ng ibang babae.”
“Enough!”
Lumingon ang dalawang empleyado sa hallway.
Napansin iyon ni Gabriel.
Bumaba agad ang boses niya.
“Umuwi tayo. Pag-usapan natin.”
“Hindi.”
“Saan ka pupunta?”
“Sa lawyer ko.”
Nanlaki ang mata niya.
“For what?”
“Legal separation at property issues muna. Ipapaliwanag sa akin ng counsel ang tamang remedy base sa facts.”
Hindi ko gustong magbanta ng annulment na para bang automatic itong nakukuha kapag may adultery.
Alam kong hindi ganoon kasimple ang batas sa Pilipinas.
Kaya lawyer ang pinili kong kausapin.
Hindi teleserye logic.
“Gusto mong gawing public ito?”
“Hindi ako ang nagdala ng buntis na kalaguyo ko sa bahay.”
“Stop calling her that.”
“Fine.”
Tumango ako.
“Your girlfriend.”
Tumunog ang cellphone niya.
Tiningnan niya ang screen.
Trisha.
Hindi niya sinagot.
Makalipas ang ilang segundo, tumawag ulit.
At ulit.
Sa pang-apat, sinagot niya.
“Ano?”
Kahit hindi naka-speaker, narinig ko ang boses ni Trisha mula sa kabilang linya.
Matalim.
Nagagalit.
May binanggit siyang hospital.
May binanggit siyang Celeste.
Pagkatapos—
“Hindi ako tanga, Gabriel!”
Pinutol niya ang tawag.
Agad akong nilampasan ni Gabriel.
Pero bago siya makapasok sa elevator, dumating ang isa pang notification sa cellphone ko.
Galing kay Trisha.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang numero ko.
May larawan siyang ipinadala.
Screenshot ng conversation nina Gabriel at Celeste.
Petsa: tatlong gabi lang ang nakalipas.
Gabriel: Konting tiis. Kapag nanganak si Trisha, ipapa-DNA ko. Hindi naman ako sigurado kung akin.
Celeste: At si Mara?
Gabriel: After the board approves the expansion loan, I’ll force her out of finance. Then we’re free.
May isa pang mensahe.
Celeste: Akala ni Trisha sa kanya mapupunta ang Makati condo.
Gabriel: Hayaan mo siyang maniwala. Kailangan ko siyang cooperative hanggang maayos ang vendor papers.
Hindi ko agad naramdaman ang galit.
Mas malamig.
Mas mabigat.
Hindi pala simpleng infidelity ang ginawa niya kay Trisha.
Ginamit niya rin ang babae.
At habang nakatitig ako sa screenshot, dumating ang ikalawang larawan.
Isang scan ng prenatal clinic document.
May handwritten note sa ibaba.
Possible conception date: approximately 25 weeks prior.
Kasunod ang mensahe ni Trisha.
Ate Mara, may kailangan akong sabihin. Bago kami nagsimula ni Gabriel, may boyfriend ako. Hindi ko sigurado kung sino ang ama. Alam niya iyon mula umpisa. Siya ang nag-utos sa akin na sabihin sa lahat na kanya ang bata.
Napaupo ako sa lobby.
Hindi dahil sa shock.
Kundi dahil malinaw na sa akin ang mas malaking plano.
Hindi dinala ni Gabriel si Trisha sa bahay para umamin.
Dinala niya ito para gamitin ang pagbubuntis bilang pressure.
Gusto niya akong umatras.
Gusto niyang mawalan ako ng focus sa audit.
At ang pinakamasama—
Alam na pala niya bago pa kagabi na maaaring hindi kanya ang batang ipinagmamalaki niyang dahilan para sirain ang aming pagsasama.
Makalipas ang isang minuto, may ikatlong mensahe si Trisha.
May USB ako. May copies ako ng files na pinapapirma niya sa akin. Hindi ko alam na ganito kalaki. Gusto kong ibigay sa iyo bago niya burahin.
At sa ibaba:
Pero papunta siya rito ngayon.
