DINALHAN AKO NG ASAWA KO NG PUTING ROSAS SA ICU MATAPOS NIYA AKONG IPAGULPI DAHIL SA KABIT NIYA—NGUNIT NANG DUMATING ANG ABOGADO KO, HINDI BULAKLAK ANG NAGPAIYAK SA KANIYA
Hindi ako dinala sa ICU dahil sa aksidente.
Hindi rin dahil sa magnanakaw.
Ang lalaking nag-utos na “turuan ako ng leksiyon” ay ang sarili kong asawa.
At kinabukasan, dumating siyang may dalang puting rosas at limang milyong piso—na para bang may presyo ang halos pagkawala ng buhay ko.
3:12 ng madaling-araw nang muli akong magkamalay sa isang pribadong ospital sa Bonifacio Global City.
Malamig ang ilaw sa ICU.
Mas malamig ang pakiramdam ko.
Tatlong tadyang ang may bali. May pinsala ang pali ko. May trauma rin sa ulo kaya mahigpit akong minomonitor ng mga doktor.
Pero sa lahat ng nakasulat sa chart sa tabi ng kama ko, wala roon ang totoong diagnosis.
Tatlong taon ng maling pag-ibig.
Ako si Maya Salvador-Roxas, trenta anyos.
Tatlong taon akong kasal kay Gabriel Roxas, thirty-four, presidente ng Roxas Land Holdings—isang malaking property-development company na may projects sa Metro Manila, Cebu, at Davao.
May anak kaming tatlong taong gulang.
Si Enzo.
At hanggang tatlong araw bago ako mapunta sa ICU, buong akala ko ang pinakamasakit na bagay na kaya kong gawin ay ang pumirma sa kasunduang iiwan kay Gabriel ang pangunahing custody ng anak namin.
Mali pala ako.
May mas masakit pa.
Ang malaman na ang lalaking pinili mong maging ama ng anak mo ay kaya palang manood habang sinasaktan ka ng sarili niyang mga tao.
Bandang alas-kuwatro ng umaga, bumukas ang pinto ng ICU.
Akala ko nurse.
Mali na naman ako.
Pumasok si Bianca Velasco.
Ang babaeng walong taon nang umiikot sa buhay ni Gabriel.
Nakasuot siya ng fitted cream dress, mamahaling takong, at may hawak na designer bag na tila pupunta siya sa brunch, hindi bibisita sa babaeng halos mamatay.
Lumapit siya sa kama ko.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
At ngumiti.
“Buhay ka pa pala.”
Hindi ako sumagot.
Umupo siya sa silya.
“Alam mo bang matagal kitang kinamuhian?”
Mahina ang boses niya.
Parang nagkukuwento lang tungkol sa panahon.
“Inagaw mo ang buhay na dapat sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kung para sa iyo talaga iyon, Bianca, bakit kailangan mo pang makiusap para ibalik?”
Nawala ang ngiti niya nang ilang segundo.
Pero mabilis siyang nakabawi.
“Akala mo ba pinili ka ni Gabriel dahil mas mahal ka niya?”
Tumawa siya.
“Maya, ikaw ang pinakasafe na babae na nakita niya. Tahimik. Masunurin. Walang iskandalo.”
Doon ako bahagyang ngumiti.
“Eksakto.”
Kumunot ang noo niya.
“Alam mo kung bakit ako pinakasalan ni Gabriel at hindi ikaw?”
Nanigas ang mukha niya.
“Dahil napagod siya sa gulo mo.”
Tumayo siya.
“Hindi mo alam ang sinasabi mo.”
“Alam ko.”
Huminga ako nang mabagal dahil bawat galaw ng dibdib ko ay masakit.
“Walong taon kang naghahabol. Nagagalit. Nawawala. Bumabalik. Nagbabanta. Humihingi ng pansin.”
Tinitigan ko siya.
“Ako? Hindi ako humihingi.”
Namula ang mukha niya.
“Pero ngayon bumalik ka, at bored na siya sa tahimik niyang asawa.”
“Tumahimik ka.”
“Kaya huwag mong isipin na nanalo ka.”
Lumapit siya.
“Hindi kita pinalitan dahil ikaw ang mahal niya.”
“Tumahimik ka!”
“Pinalitan niya ako dahil pareho kayong nangangailangan ng drama.”
Bago pa ako makaiwas, mabilis ang kamay niya.
Isang sampal.
Sumakit ang sugat sa gilid ng labi ko.
Pumasok agad ang nurse.
Sa loob lamang ng ilang segundo, nag-iba ang mukha ni Bianca.
Napaluha siya.
“Sorry… nadala lang ako. Sobrang guilty ako sa nangyari.”
Napakagaling.
Kung hindi ako ang sinampal, baka naniwala rin ako.
Pinalabas siya ng nurse.
Bago magsara ang pinto, lumingon siya.
May tagumpay sa mga mata niya.
Pero may isa pa akong nakita.
Takot.
Hindi ko lang alam noon kung bakit.
Bandang alas-siyete, nakatulog ako.
Pagmulat ko, may lalaking nakaupo sa tabi ng kama.
Si Gabriel.
Navy suit.
Malinis ang buhok.
Polished leather shoes.
At hawak ang isang malaking bouquet ng puting rosas.
Parehong rosas na ipinuno niya sa ballroom ng isang hotel sa Makati noong nag-propose siya sa akin tatlong taon na ang nakalipas.
Noon, umiyak ako sa saya.
Ngayon, gusto ko lang ilayo ang mga iyon sa kama ko.
“Maya.”
Tumayo siya.
“Thank God gising ka na.”
Hindi ako sumagot.
Inilapag niya ang mga rosas sa maliit na mesa.
“About kagabi…”
Huminto siya.
“Napainom ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Napainom ka?”
“Maya, please.”
“Tatlong tadyang ko ang nabali dahil napainom ka?”
Namutla siya.
“Hindi ko inasahan na lalala nang ganoon.”
Hindi ko inasahan.
Parang maling order lang sa restaurant.
Parang nadagdagan ng chili ang pasta niya.
Hindi parang ang asawa niyang kasama niyang natulog sa iisang kama nang tatlong taon ay muntik nang mamatay.
“Galit si Bianca,” dagdag niya. “Umiiyak siya. Hindi ako nakapag-isip nang maayos.”
“Ako ba ang may kasalanan na umiiyak siya?”
Hindi siya sumagot.
Maya-maya, may kinuha siyang itim na cardholder sa bulsa ng suit niya.
Inilapag niya sa mesa.
“May five million pesos diyan.”
Napatingin ako sa card.
“Para saan?”
“Para sa bagong simula mo.”
Napatawa ako.
Masakit.
Pero hindi ko napigilan.
Tatlong taon ng kasal.
Isang anak.
Lahat ng gabing hinintay ko siya.
Lahat ng pagtataksil na pinili kong huwag komprontahin.
At ang halos pagkamatay ko.
₱5 milyon.
“Mura pala ako.”
“Maya, huwag mong baluktutin.”
“Ano ang tawag mo rito?”
“Gusto ko lang siguraduhing komportable ka.”
“Pagkatapos ninyo akong ilabas sa pamilya mo?”
Bahagyang tumigas ang panga niya.
“Maya.”
“Kailangan ko lang ng isang bagay.”
“Ano?”
“Si Enzo.”
Agad siyang umiwas ng tingin.
Doon ako nakasiguro.
May plano siya.
“Hindi ko binabawi ang napirmahan kong custody arrangement,” sabi ko. “Pero gusto kong malinaw sa settlement na makikita ko siya dalawang beses bawat linggo. Minimum four hours bawat visit.”
Tahimik siya.
“Gabriel?”
“Masyadong bata si Enzo.”
“Anak ko rin siya.”
“Kailangan niya ng stable environment.”
At doon ko naintindihan.
Hindi niya balak sundin ang pangako niya.
Noong pinapirma niya ako tatlong araw bago ang insidente, sinabi niya:
Makikita mo si Enzo kahit kailan mo gusto.
Kasinungalingan.
Katulad ng:
Wala kami ni Bianca.
Kasinungalingan din.
“Isulat mo,” sabi ko.
“Maya—”
“Isulat mo sa agreement.”
Matagal bago siya tumango.
“Sige.”
Ngumiti ako nang bahagya.
Pero sa isip ko, iisa lang ang sinabi ko.
Sinungaling.
Pagkalipas ng dalawang araw, inilipat ako mula ICU sa private room.
Mula sa bintana sa ika-labingpitong palapag, tanaw ko ang bahagi ng skyline ng BGC.
Nasa malayo ang headquarters ng Roxas Land Holdings.
Naalala ko ang isang araw dalawang taon na ang nakalipas.
Tatlong buwan pa lang noon si Enzo.
Nagluto ako ng lunch para kay Gabriel.
Dinala ko mismo sa opisina niya.
“Ma’am Maya, nasa meeting pa po si Sir,” sabi ng secretary.
Naghintay ako.
Isang oras.
Dalawa.
Hanggang bumukas ang private elevator.
Lumabas si Bianca.
Basa ang buhok.
Suot ang puting polo ni Gabriel.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako gumawa ng eksena.
Hindi ako nagtanong.
Iniwan ko lang ang pagkain.
At umuwi.
Iyon ang klase ng asawa na gusto ni Gabriel.
Tahimik.
Mapagtiis.
Madaling patahimikin.
Hanggang kagabi.
May kumatok sa pinto ng hospital room.
Hindi si Gabriel.
Hindi rin si Bianca.
Pumasok ang isang babae na naka-gray suit at may dalang makapal na folder.
Si Atty. Regina Manalo.
Kaibigan ng yumao kong foster mother at isa sa pinakamahusay na family lawyers sa Makati.
Isinara niya ang pinto.
Lumapit sa kama.
“Maya,” mahina niyang sabi, “nakuha ko na ang ipinahanap mo.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Ano?”
Binuksan niya ang folder.
May bank records.
Property documents.
Corporate papers.
At isang dokumentong may pirma ng ama ni Gabriel, na pumanaw dalawang taon na ang nakaraan.
“Hindi totoo,” sabi ni Atty. Regina, “na wala kang laban kay Gabriel.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Itinulak niya sa akin ang isang dokumento.
“Bago namatay si Don Emilio Roxas, gumawa siya ng irrevocable trust para kay Enzo.”
“Alam ko iyon.”
“Hindi mo alam ang lahat.”
Itinuro niya ang isang bahagi.
“Hangga’t minor si Enzo, hindi si Gabriel ang may sole control ng trust.”
Tumigil siya.
“Ikaw.”
Parang huminto ang hangin sa silid.
“May isa pa,” sabi niya.
Naglabas siya ng isa pang papel.
“Kapag napatunayang may grave misconduct ang isa sa mga magulang na maaaring maglagay sa bata o sa kabilang magulang sa panganib…”
Tumingin siya sa akin.
“…maaaring mawala sa magulang na iyon ang control sa shares na nakapangalan kay Enzo.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Gaano kalaking shares?”
Tumingin sa akin si Atty. Regina.
“Twenty-two percent ng Roxas Land Holdings.”
Hindi ako nakapagsalita.
Twenty-two percent.
Sapat para baguhin ang balanse sa board.
Sapat para mawala kay Gabriel ang kontrol sa kumpanyang ipinagmamalaki niyang mas mahalaga pa kaysa sa lahat.
Pero hindi pa tapos si Atty. Regina.
“Maya…”
Inilabas niya ang huling envelope.
“Nakuha rin namin ang CCTV footage mula sa parking basement ng condominium ninyo.”
Tumingin ako sa kanya.
At doon bumaba ang boses niya.
“Malinaw sa recording ang utos ni Gabriel sa security chief niya.”
Binuksan niya ang laptop.
Pinindot ang play.
At narinig ko ang boses ng asawa ko.
Malamig.
Kalmado.
Walang alak.
Walang pagkalito.
Walang pagsisisi.
“Takutin ninyo siya. Siguraduhin ninyong pagkatapos nito, hindi na niya iisipin pang lumaban sa custody.”
Napapikit ako.
At sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa ICU…
umiyak ako.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil sa wakas, mayroon na akong patunay.
Kinuha ni Atty. Regina ang cellphone niya.
“Maya, gusto mo bang ituloy natin?”
Tiningnan ko ang puting rosas na iniwan ni Gabriel.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang video.
At sinabi ko:
“Hindi.”
Nagulat siya.
Pero itinuloy ko.
“Hindi tayo magsisimula sa korte.”
“Kung gano’n, saan?”
Pinunasan ko ang luha ko.
“At the Roxas Land board meeting tomorrow morning.”
PARTE2
Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, nagsimula ang emergency board meeting ng Roxas Land Holdings sa Makati.
Hindi ako naroon.
Hindi pa ako pinapayagang lumabas ng ospital.
Pero naroon si Atty. Regina.
At mayroon siyang authorization mula sa akin bilang legal guardian ng trust ni Enzo.
Alas-diyes y medya nang dumating si Gabriel sa hospital room ko.
Galit.
Hindi na siya may dalang rosas.
“Anong ginawa mo?”
Iyon ang unang sinabi niya.
“Good morning din.”
“Maya, huwag mo akong laro-laruin.”
Inihagis niya sa kama ang isang kopya ng notice mula sa board.
Temporary suspension.
Pending investigation.
Nais kong matawa.
Pero masyado pa ring masakit ang dibdib ko.
“Akala ko ba wala akong alam sa negosyo?”
Tumitig siya sa akin.
“Kanino mo nakuha ang trust documents?”
“Sa lawyer ko.”
“Wala kang karapatang gamitin si Enzo laban sa akin.”
Iyon ang linyang nagpatahimik sa akin.
“Ginagamit ko si Enzo?”
Tumango siya.
“Twenty-two percent ng kumpanya, Maya. Alam mo ba kung ano ang ginagawa mo?”
“Oo.”
“At sisirain mo ang pinagpaguran ng pamilya ko dahil lang galit ka?”
Napatingin ako sa kanya.
“Dahil lang?”
Tumuro ako sa katawan kong may mga benda.
“Gabriel, muntik mo akong mapatay.”
“Nagkamali ako.”
“Hindi.”
Kinuha ko ang cellphone sa tabi ng kama.
Pinindot ko ang recording.
Narinig niya ang sarili niyang boses.
Takutin ninyo siya.
Siguraduhin ninyong hindi na siya lalaban sa custody.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Hindi mo dapat—”
“Ano?”
Huminto ako.
“Hindi ko dapat malaman?”
Tahimik siya.
“Akala mo kapag namatay ako, mas madali?”
“Maya, hindi ko sinabing patayin ka nila!”
“Congratulations.”
Tinitigan ko siya.
“Mas maganda pala iyon.”
Napalakad siya palayo.
Hinagod niya ang mukha niya.
“Bianca ang nag-udyok sa akin.”
Napapikit ako.
Kahit ngayon.
Kahit nakatayo siya sa tabi ng hospital bed ng asawa niyang muntik nang mamatay.
May ibang taong dapat sisihin.
“Tumawag siya sa akin,” mabilis niyang sabi. “Sinabi niyang kukunin mo si Enzo, sisirain mo ako sa board, kukunin mo ang trust—”
“Hindi ko nga alam ang tungkol sa trust.”
Natigilan siya.
At doon ko nakita.
Takot.
Parehong takot na nakita ko sa mga mata ni Bianca.
“Alam mo,” sabi ko.
Hindi siya sumagot.
“Alam mong ako ang trustee.”
Tahimik.
“Alam mo mula pa noong namatay ang tatay mo.”
“Maya…”
“Diyos ko.”
Biglang nagdugtong-dugtong ang lahat.
Ang divorce papers.
Ang pagmamadali niyang papirmahin ako sa custody agreement.
Ang pangakong maaari kong makita si Enzo kahit kailan.
Hindi lang ako inaalis sa kasal.
Inaalis nila ako sa legal position na pumoprotekta sa anak ko.
“Hindi si Bianca ang dahilan kung bakit mo ako pinapirma.”
Napaupo ako nang kaunti.
“Ang trust.”
Hindi siya makatingin.
“Gusto mong magkaroon ng full custody para ikaw ang magpetition na palitan ako bilang guardian.”
“Maya, complicated ang corporate structure.”
Napatawa ako.
“Hindi complicated.”
Tumulo ang luha ko.
“Simple lang.”
“You wanted my son.”
Huminga ako.
“Not because you loved him more.”
Tumingin ako sa kanya.
“You wanted what he owned.”
Maya-maya, bumukas ang pinto.
Pumasok si Atty. Regina.
Kasama ang dalawang lalaki.
Isa mula sa National Bureau of Investigation.
Isa mula sa legal department ng ospital.
Tuluyang nanigas si Gabriel.
“Ano ito?”
Hindi ko siya sinagot.
Si Atty. Regina ang nagsalita.
“Mr. Roxas, formal complaint has been filed concerning the assault on Mrs. Roxas.”
“Assault?”
Tumawa siya nang walang saya.
“This is a family matter.”
“No,” sabi ko.
“Hindi na.”
Pagkatapos kong sabihin iyon, parang may kung anong nabasag sa mukha niya.
Hindi galit.
Hindi yabang.
Kundi ang kumpiyansa ng lalaking buong buhay niyang inakalang kaya niyang ayusin ang lahat gamit ang pera, koneksiyon, at apelyido.
“Maya.”
Lumapit siya.
“Pag-usapan natin.”
“Pinag-usapan na natin.”
“I’ll give you ten million.”
Tahimik ang silid.
Kahit ang NBI officer ay napatingin sa kanya.
“Twenty.”
Hindi ako kumibo.
“Fifty million.”
Tumawa si Atty. Regina nang mahina.
Gabriel tumingin sa kanya.
“Ano?”
“Sir,” sabi niya, “I don’t think you understand.”
Inilapag niya ang isang makapal na envelope sa mesa.
“Mrs. Roxas is not asking for money.”
Binuksan niya iyon.
“Petition for protection order.”
Isa pa.
“Petition to reconsider the custody agreement based on new evidence.”
Isa pa.
“Notice to preserve all CCTV, security logs, phone records, and corporate communications.”
At ang huli.
“Petition requesting the court to maintain Mrs. Roxas as the legal representative of Enzo’s trust while the investigation is ongoing.”
Napatitig si Gabriel.
Parang ngayon lang niya naintindihan ang laki ng problema.
“Huwag mong gawin ito.”
“Masyado nang late.”
“Maya, anak natin si Enzo.”
“Exactly.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kaya ginagawa ko ito.”
Hindi nagtagal, may isa pang taong dumating sa ospital.
Si Bianca.
At sa pagkakataong iyon, hindi designer bag ang hawak niya.
Kundi cellphone.
Namumugto ang mata.
“Gabriel!”
Pagpasok niya, mabilis siyang lumapit.
“Tell them! Sabihin mong wala akong kinalaman!”
Nagkatinginan kami ni Gabriel.
Nanlaki ang mata ni Bianca nang makita ako.
“You.”
“Ako nga.”
“Ginagawa mo ito para paghigantihan ako!”
Hindi ko napigilan.
“Bianca, wala akong sapat na lakas para sayangin sa paghihiganti.”
“Sinira mo ang buhay ko!”
“Hindi.”
Tumingin ako kay Gabriel.
“Ginawa ninyo iyon sa sarili ninyo.”
Biglang sumigaw si Bianca.
“Si Gabriel ang nag-utos!”
Napalingon sa kanya si Gabriel.
“Bianca, shut up.”
“Bakit ako tatahimik? Ikaw ang tumawag kay Arturo!”
“Tumahimik ka!”
“You told him to scare her!”
Tumaas ang boses niya.
“Hindi ako!”
Nanahimik ang buong kuwarto.
Maging ang NBI officer ay hindi gumalaw.
Napagtanto ni Bianca kung ano ang nasabi niya.
Huli na.
Tumingin si Gabriel sa kanya na parang gusto niya itong lunukin ng lupa.
At doon ko naintindihan kung bakit takot si Bianca noong gabing pumunta siya sa ICU.
Hindi dahil baka mabuhay ako.
Kundi dahil alam niyang kapag nagsimulang magkalaglagan, si Gabriel ang unang magsasakripisyo sa kanya.
At tama ako.
“She’s lying,” sabi ni Gabriel.
Napatawa si Bianca.
“Talaga?”
Binuksan niya ang cellphone.
“Gusto mong i-play ko lahat?”
Namuti ang mukha ni Gabriel.
May recordings siya.
Messages.
Screenshots.
Payment instructions.
At mga usapan nila tungkol sa divorce.
Pati tungkol sa custody.
Lahat.
Sa loob lamang ng ilang minuto, ang dalawang taong akala ko’y magkakampi laban sa akin ay nagsimulang magtulakan papunta sa ilalim ng bus.
At ako?
Tahimik lang akong nakahiga.
Pinapanood silang sirain ang isa’t isa.
Hindi ko na kailangang gumanti.
Sila na mismo ang gumawa.
Lumipas ang tatlong buwan.
Mahaba ang recovery ko.
Physical therapy.
Checkups.
Mga gabing bigla akong nagigising dahil pakiramdam ko may tao sa labas ng pinto.
Pero bawat umaga, may dahilan akong bumangon.
Si Enzo.
Temporary joint arrangement muna ang ipinag-utos habang nagpapatuloy ang proceedings, ngunit dahil sa ebidensiyang lumabas, mahigpit na nilimitahan at sinupervise ang access ni Gabriel habang iniimbestigahan ang kaso.
Noong unang araw na nakita ko ulit si Enzo, tumakbo siya sa akin.
“Mama!”
Hindi ko siya kayang buhatin dahil sumasakit pa ang tadyang ko.
Kaya lumuhod ako.
Dahan-dahan.
At niyakap ko siya.
“Akala ko hindi ka na babalik,” bulong niya.
Doon ako tuluyang naiyak.
“Babalik ako palagi.”
“Promise?”
Hinalikan ko ang noo niya.
“Promise.”
At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi iyon kasinungalingan.
Anim na buwan pagkatapos ng insidente, tuluyan nang naging final ang divorce namin.
Hindi ko tinanggap ang ₱5 milyon.
Hindi ko rin tinanggap ang condo na inaalok ni Gabriel.
Ang kinuha ko lang ay kung ano ang legal na para sa akin at kay Enzo.
Ang trust ay nanatiling protektado.
Ang board ay nagtalaga ng independent oversight habang nagpapatuloy ang legal issues ni Gabriel.
Si Bianca?
Nawala siya sa social circles na dati niyang ipinagmamalaki.
Hindi dahil sinira ko siya.
Kundi dahil ang unang ginawa niya nang maramdaman niyang lulubog si Gabriel ay ilabas ang lahat ng ebidensiyang hawak niya para iligtas ang sarili.
At si Gabriel…
Isang hapon, halos walong buwan matapos akong dalhin sa ICU, nakita ko siyang muli sa isang mediation room sa Taguig.
Mas payat siya.
Wala na ang dating kumpiyansa.
Pagkatapos ng meeting, tinawag niya ako.
“Maya.”
Huminto ako.
“May tanong lang ako.”
“Ano?”
“Minahal mo ba talaga ako?”
Hindi ko agad sinagot.
Dahil minsan, ang pinakamahirap aminin ay hindi ang katotohanang hindi ka minahal.
Kundi ang katotohanang minahal mo talaga ang taong nanakit sa iyo.
“Oo.”
Bumaba ang tingin niya.
“Kung gano’n… bakit parang ang dali mong umalis?”
Napangiti ako.
Hindi masaya.
Hindi rin malungkot.
Pagod lang.
“Hindi ako umalis dahil hindi kita mahal.”
Tumingin ako sa kanya.
“Umalis ako dahil natutunan kong hindi sapat na dahilan ang pagmamahal para manatili sa lugar na kailangan mong mawala ang sarili mo para lang matawag iyong pamilya.”
Wala siyang nasabi.
Naglakad ako palayo.
Sa dulo ng hallway, naghihintay si Enzo kasama si Atty. Regina.
Nang makita ako ng anak ko, tumakbo siya.
“Mama! Ice cream tayo!”
Napangiti ako.
“Oo.”
“Chocolate?”
“Dalawa pa.”
Tumawa siya.
At habang hawak ko ang maliit niyang kamay palabas ng gusali, naisip ko ang puting rosas na minsang simbolo ng pinakamagandang araw ng buhay ko.
Ngayon, wala na akong galit sa mga rosas.
Hindi naman kasalanan ng bulaklak kung sino ang nagbigay.
May mga bagay lang talagang kailangan mong iwanan para matutong makita muli ang ganda ng mundo nang hindi nakakabit sa alaala ng taong sumira sa iyo.
At doon ko naunawaan ang isang bagay:
Hindi kabiguan ang pag-alis sa isang relasyong unti-unti kang inuubos. Hindi kahinaan ang pagprotekta sa sarili mo. At hindi sukatan ng tunay na pagmamahal kung gaano karaming sakit ang kaya mong tiisin.
Minsan, ang pinakamatapang na “mahal kita” na masasabi mo ay hindi para sa taong ayaw kang pahalagahan—kundi para sa sarili mong matagal mong nakalimutang iligtas.
