Tatlong Beses Niya Akong Iniwan Bago ang Kasal Para sa Babaeng “Kaibigan” Niya—Sa Ikaapat na Petsa, Ibang Lalaki na ang Naghintay sa Akin sa Altar
Tatlong araw bago ang kasal namin, ipinakita sa akin ng fiancé kong si Marco ang medical certificate ng ibang babae.
“Naaksidente si Bianca. Wala siyang ibang maaasahan.”
Tumingin siya sa wedding gown na suot ko at malamig na sinabi:
“Pwede naman nating ipagpaliban ulit ang kasal.”
Ulit.
Iyon ang salitang tuluyang pumatay sa natitira kong pagmamahal.
Tatlong taon na kaming nagpaplanong magpakasal.
At tatlong beses na ring nangyayari ang kung anong “emergency” kay Bianca Ramos tuwing malapit na ang wedding date namin.
Sa unang pagkakataon, isang linggo bago ang kasal, naaksidente raw si Bianca habang papunta sa Batangas.
Nasa ospital siya.
Tumakbo si Marco sa kanya.
Ako ang naiwan para tawagan ang halos dalawang daang bisita at sabihing kanselado ang kasal.
Sa ikalawang taon, dalawang araw bago ang bagong wedding date, dinala naman si Bianca sa emergency room dahil sa matinding pananakit ng tiyan.
Muli, umalis si Marco.
Muli, ako ang humarap sa mga kamag-anak.
Muli, ako ang babaeng pinag-usapan ng lahat.
At ngayon, sa ikatlong taon, tatlong araw bago ang kasal, nadulas naman daw si Bianca habang nagbabakasyon at napilayan nang malubha ang paa.
Tinitigan ko si Marco.
“Tatlong taon. Tatlong beses.”
“Hindi ba parang masyadong sakto?”
Kumunot ang noo niya.
“Alyssa, kailangan mo ba talagang maging ganito ka-selfish?”
Napangiti ako nang mapait.
“Ako pa ang selfish?”
“Nasaktan si Bianca,” sagot niya. “Mas mahalaga ba ang pride mo kaysa sa kalagayan niya?”
Hindi ako agad sumagot.
Tatlong taon akong nakinig sa mga katulad na salita.
Tatlong taon akong naniwalang kailangan ko lang maging mas maunawain.
Mas mature.
Mas mapagbigay.
Hanggang sa dumating sa puntong napagtanto kong kapag lagi mong kailangang isakripisyo ang sarili mo para mapanatili ang isang relasyon, baka hindi na pagmamahal ang pinoprotektahan mo.
Baka takot na lang na maiwan.
Tumigas ang boses ni Marco.
“Kung hindi ako papayag, hindi matutuloy ang kasal.”
Noon ko naramdaman ang kakaibang katahimikan sa dibdib ko.
Dati, kapag sinasabi niya iyon, natatakot ako.
Ngayon?
Wala na.
“Okay.”
Napatingin siya sa akin.
“Ano?”
“Sabi ko okay.”
Hinubad ko ang veil at iniabot sa wedding consultant.
“Kung gusto mong ipagpaliban, ipagpaliban mo.”
Akala niya nanunumbat ako.
Umiling siya at lumabas ng bridal boutique.
Hindi man lang lumingon.
Pagkasara ng pinto, tinanong ako ng consultant, “Ma’am Alyssa, itutuloy pa po ba natin ang fitting?”
Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.
Tatlong taon kong pinangarap isuot ang gown na iyon habang naglalakad patungo kay Marco.
Ngayon, parang costume na lang ito para sa isang papel na ayoko nang gampanan.
“Cancel everything.”
“Ma’am?”
“Wedding gown. Flowers. Reception adjustments. Lahat.”
Lumabas ako ng boutique at tumawag sa tito kong si Roberto, ang taong nagpalaki sa akin matapos mamatay ang mga magulang ko.
Noon pa man, tutol na siya kay Marco.
Pero dahil mahal ko raw, tumahimik siya.
“Tito?”
“Alyssa?”
Naipikit ko ang mga mata ko.
“Naalala mo iyong pamilyang Tan na minsan mong sinabi sa akin?”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
“Ang anak nilang si Julian?”
“Oo.”
“Ano’ng tungkol sa kanya?”
Huminga ako nang malalim.
“Kung bukas pa rin ang proposal na makilala ko siya… pumapayag na ako.”
Hindi agad sumagot si Tito Roberto.
Pagkatapos ay mahina siyang tumawa.
“Sa wakas.”
Kinagabihan, tumawag si Marco.
“Alyssa, naging mainit lang ulo ko kanina.”
May narinig akong mahinang tawa ng babae sa background.
Si Bianca.
“Marco,” malambing nitong sabi, “huwag mong pagalitan si Alyssa. Lambingin mo naman.”
Tumawa si Marco.
“Hindi naman siya tulad mo.”
Doon ko tuluyang naintindihan.
Noong gusto kong mag-couple profile picture kami, sabi niya childish.
Noong gusto kong magbakasyon kaming dalawa, sabi niya busy.
Noong gusto kong puntahan niya ako kapag may sakit ako, sabi niya kailangan kong matutong tumayo sa sarili kong paa.
Pero para kay Bianca?
Kahit ilang araw bago ang sarili niyang kasal, kaya niyang iwan ang lahat.
“Marco,” sabi ko.
“Hmm?”
“Hindi na tayo ikakasal.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay natawa.
“Galit ka lang.”
“Hindi.”
“Alyssa, tigilan mo nga ako. Pagalingin lang si Bianca. Isang buwan. Babalik ako at pakakasalan kita.”
“Hindi na kailangan.”
Tumigas ang boses niya.
“Fine. Huwag kang tumawag sa akin kapag nagsisi ka.”
Siya ang unang nagbaba.
Kinabukasan, pumunta ako sa bahay na dapat sana’y magiging tahanan namin pagkatapos ng kasal.
Ako ang pumili ng curtains.
Ako ang bumili ng dining set.
Ako ang nagdisenyo ng bedroom.
Ako ang naglagay ng maliit na reading corner dahil minsan sinabi ni Marco na gusto niyang magbasa kapag weekends.
Pagbukas ko ng pinto, napahinto ako.
May pares ng high heels sa tabi ng shoe cabinet.
Hindi akin.
May pink na shawl sa sofa.
Hindi akin.
Umakyat ako.
At nang buksan ko ang master bedroom, nanlamig ang mga daliri ko.
Puno ng cosmetics ni Bianca ang vanity table na ako mismo ang pumili.
May mga damit niya sa closet.
May handbag niya sa chair.
May mga gamit sa bathroom.
At sa gitna ng mga damit niya…
Nakita ko ang puting lace nightgown na binili ko para sana sa wedding night namin.
Hindi ko pa iyon nasusuot.
Pero naroon iyon.
Kasama ng mga gamit ni Bianca.
Dahan-dahan kong isinara ang closet.
Dalawa lang ang may susi sa bahay.
Ako.
At si Marco.
Ibig sabihin, hindi palihim na nakapasok si Bianca rito.
Pinapasok siya ni Marco.
Habang ako’y pumipili ng wedding invitations, ibang babae pala ang natutulog sa bahay na inihahanda ko para sa aming dalawa.
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka maalala kong minsan ay minahal ko nang buong-buo ang lalaking gumawa nito.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Kukunan ko sana ng litrato ang lahat nang biglang—
Click.
Bumukas ang front door sa ibaba.
May dalawang taong pumasok.
At ilang segundo lang ang lumipas, narinig ko ang boses na kilalang-kilala ko.
“Alyssa?”
Boses ni Marco.
Kasunod ang boses ng isang babae.
“Bakit siya nandito?”
Si Bianca.
Dahan-dahan akong lumingon sa hagdan.
At nang makita ako ni Marco na nakatayo sa harap ng bukas na closet, habang hawak ko sa isang kamay ang puting lace nightgown…
biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
PARTE2
“Alyssa…”
Parang nawalan ng boses si Marco.
Nakatayo siya sa ibaba ng hagdan, hawak ang isang paper bag mula sa pharmacy.
Katabi niya si Bianca.
May benda ang bukung-bukong nito, pero hindi iyon ang napansin ko.
Ang napansin ko ay ang susi sa kamay niya.
May sarili siyang susi sa bahay namin.
O sa bahay na akala ko’y amin.
Itinaas ko ang lace nightgown.
“Kanino mo ibinigay?”
Namula si Bianca.
“Alyssa, huwag kang mag-isip ng masama—”
Hindi ko siya pinansin.
Kay Marco ako nakatingin.
“Tinatanong kita.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ko ibinigay iyan sa kanya.”
“Pero nakatira siya rito.”
“Temporary lang.”
Napatawa ako.
“Temporary?”
Bumaba ako nang dahan-dahan.
“Makeup niya nasa vanity ko. Damit niya nasa closet ko. Shampoo niya nasa bathroom ko. May sarili siyang susi.”
“Alyssa—”
“Gaano katagal?”
Hindi siya sumagot.
Si Bianca ang unang nagsalita.
“Three months.”
Napatitig sa kanya si Marco.
“Bianca!”
“Ano?” balik niya. “Malalaman din naman niya.”
Tatlong buwan.
Tatlong buwan akong abala sa pag-aayos ng wedding invitations, seating arrangements at flowers.
Tatlong buwan namang nakatira ang babaeng dahilan kung bakit paulit-ulit nauudlot ang kasal namin sa bahay na dapat sana’y pagsisimulan ng marriage namin.
“I needed a place,” paliwanag ni Bianca. “May problema sa condo ko.”
“At wala nang ibang bahay sa buong Metro Manila?” tanong ko.
Napabuntong-hininga si Marco.
“Tumigil ka na, Alyssa. Ginagawa mong malaking issue ang maliit na bagay.”
Dati, baka nasaktan ako sa pangungusap na iyon.
Ngayon, nakakatawa na lang.
“Small thing?”
Tinuro ko si Bianca.
“Tatlong taon mo akong iniwan bago ang kasal para sa kanya.”
“Emergency ang mga iyon!”
“Tatlong taon sunod-sunod?”
Tahimik siya.
Lumapit ako.
“Marco, mahal mo ba siya?”
Nanlaki ang mga mata ni Bianca.
Si Marco naman ay tumingin sa ibang direksyon.
At kung minsan, ang hindi pagsagot ang pinakamalinaw na sagot.
Tumango ako.
“Okay.”
“Alyssa—”
“Salamat.”
“Ano?”
“Salamat dahil ngayon hindi ko na kailangang tanungin ang sarili ko kung tama ba ang desisyon kong umalis.”
Kinuha ko ang handbag ko.
“Hindi mo kukunin ang gamit mo?” tanong niya.
“Hindi na.”
“Pati iyong mga binili mo rito?”
“Keep them.”
Napatingin ako kay Bianca.
“Tutal, ginagamit na rin naman niya.”
Namula ang mukha nito.
Sa pintuan, humabol si Marco.
Hinawakan niya ang braso ko.
“Alyssa, huwag kang dramatic.”
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Hindi ito drama.”
“Then what is this?”
“Ending.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, ako ang umalis habang siya ang naiwang nakatingin sa likod ko.
Makalipas ang apat na araw, nakilala ko si Julian Tan sa isang café sa BGC.
Akala ko magiging awkward.
Hindi pala.
Thirty-five siya, tahimik, diretso magsalita at may kakaibang sense of humor na lumalabas lang kapag komportable na siya.
Alam niya ang nangyari kay Marco.
Hindi niya ako tinanong kung mahal ko pa ito.
Hindi rin niya ako pinilit magsimula agad ng relasyon.
Ang sabi niya lang:
“Hindi kita kailangang madaliin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Akala ko ba arranged introduction ito?”
“Introduction lang. Hindi hostage negotiation.”
Napatawa ako nang hindi ko inaasahan.
Iyon ang una kong totoong tawa matapos ang ilang linggo.
Nagkita ulit kami.
At ulit.
Hindi siya nagpadala ng grand gestures.
Pero kapag sinabi niyang darating siya ng alas-siyete, alas-siyete nandoon siya.
Kapag sinabi niyang tatawag siya pagkatapos ng meeting, tumatawag siya.
Kapag may trabaho siyang kailangang unahin, sinasabi niya.
Walang hulaan.
Walang laro.
Walang ibang babaeng kailangang unawain.
Samantala, nagsimulang magbago ang mundo ni Marco.
Ang kompanya ng pamilya niya ay dati lamang maliit na construction supplier sa Quezon City.
Sa loob ng limang taon, nakakuha sila ng malalaking projects, investors at corporate partners.
Akala ni Marco, dahil iyon sa sariling galing niya.
Hindi niya alam na marami sa introductions na iyon ay nanggaling sa network ni Tito Roberto.
Ginawa iyon ni Tito dahil hiniling ko.
Dahil naniwala akong magiging asawa ko si Marco.
Nang matapos kami, wala akong sinirang kontrata.
Wala akong pinilit na partner na umatras.
Isang bagay lang ang ginawa ko.
Tumigil akong humingi ng pabor para sa kanya.
At doon niya unang nalaman kung gaano karaming pinto ang hindi pala kusa lang bumubukas.
Makalipas ang dalawang buwan, tumawag siya.
“Alyssa.”
“Ano?”
“Pwede ba tayong magkita?”
“Bakit?”
Matagal siyang hindi sumagot.
“Hindi na kami ni Bianca.”
Napapikit ako sandali.
Noon, ang pangungusap na iyon siguro ang pinakahihintay kong marinig.
Ngayon, wala na akong naramdaman.
“Okay.”
“Okay lang?”
“Ano’ng gusto mong sabihin ko?”
“Alyssa… nagkamali ako.”
Umupo ako sa sofa.
“Marco, hindi si Bianca ang problema natin.”
“Ano?”
“Ikaw.”
Natahimik siya.
“Siya ang pinili mo nang paulit-ulit. Kahit pa mawala siya ngayon, hindi mababago na tatlong taon mo akong ginawang reserve.”
“Hindi ganoon iyon.”
“Ganoon mismo.”
Humina ang boses niya.
“Pwede nating ayusin.”
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi na ako iyong babaeng naghihintay sa wedding boutique.”
Iyon na ang huling seryosong pag-uusap namin.
Anim na buwan matapos naming magkakilala ni Julian, nag-propose siya.
Walang restaurant.
Walang photographers.
Nasa bahay kami ng tito at tita ko sa Tagaytay.
Pagkatapos ng hapunan, lumabas kami sa garden.
“May tanong ako,” sabi niya.
“Kung tungkol ito sa dessert, oo, kumuha ako ng second slice.”
Tumawa siya.
Pagkatapos ay inilabas niya ang maliit na kahon.
Natigilan ako.
“Alyssa Reyes,” sabi niya, “ayokong mangako na hindi tayo magkakaroon ng problema. Magkakaroon tayo.”
“Napaka-romantic.”
“Hindi pa ako tapos.”
Natawa ako.
Ngumiti siya.
“Pero ipinapangako kong hindi kita pahihintayin sa altar habang pinipili ko ang ibang tao.”
Doon ako napaiyak.
Hindi dahil sa singsing.
Kundi dahil sa simpleng pangako na minsan pala’y akala ko sobrang hirap hilingin.
Consistency.
Respect.
Choice.
“Yes.”
Napagdesisyunan naming ikasal sa Tagaytay.
Simple lang.
Family.
Close friends.
Walang dalawang daang bisita.
Walang grand ballroom.
At higit sa lahat, walang takot na baka may tumawag at biglang mawala ang groom.
Tatlong araw bago ang kasal, nakatanggap ako ng message mula sa unknown number.
Please. Five minutes lang. —Marco
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, may dumating na bouquet.
Ibinalik ko.
Sa mismong araw ng kasal, habang inaayos ng coordinator ang veil ko, pumasok si Tito Roberto.
“Alyssa.”
May kakaiba sa mukha niya.
“Ano iyon?”
“Nasa labas si Marco.”
Napahinto ang makeup artist.
Ako naman ay tumingin lang sa salamin.
“Ano raw gusto niya?”
“Makipag-usap.”
“Tito…”
“Pinapaalis na siya ng security. Pero gusto kong ikaw ang magdesisyon.”
Huminga ako.
“Hayaan mong pumasok sa hallway.”
Paglabas ko, nakita ko si Marco.
Payat siya kumpara noon.
Wala na iyong dating kumpiyansa sa mukha niya.
Nang makita niya akong naka-wedding gown, namula ang mga mata niya.
“Alyssa.”
“Yes?”
“Totoo pala.”
“Ano?”
“Ikakasal ka.”
Tumango ako.
“Naisip ko… baka galit ka lang noon.”
“Anim na buwan akong hindi nagsalita sa’yo.”
“Akala ko kailangan mo lang ng oras.”
Napangiti ako.
Iyon si Marco.
Hanggang dulo, naniwala siyang umiikot sa kanya ang desisyon ko.
“Hindi ako naghintay para magbago isip mo,” sabi ko. “Nagpatuloy ako.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Mas mahal mo ba siya kaysa minahal mo ako?”
Napaisip ako.
“Magkaiba.”
“Ano’ng ibig sabihin?”
“Sa’yo, lagi kong kailangang patunayan na karapat-dapat akong piliin.”
Tumingin ako sa dulo ng hallway.
Nandoon si Julian.
Hindi siya lumalapit.
Hindi siya nakikialam.
Naghihintay lang.
“Kay Julian,” pagpapatuloy ko, “hindi ko kailangang makipagkompetensya.”
Napayuko si Marco.
“Alyssa, kung bumalik ako noon…”
“Pero hindi ka bumalik.”
“Kung hindi ako nagkamali—”
“Pero nagkamali ka.”
“Kung—”
Umiling ako.
“Marco, hindi natin kayang bumuo ng buhay gamit ang puro ‘kung.’”
May luha sa mata niya.
“Kahit kaunting pagkakataon?”
“Binigyan kita ng tatlong wedding dates.”
Hindi siya nakasagot.
At sa wakas, naunawaan niya.
Hindi ko siya iniwan dahil sa isang pagkakamali.
Iniwan ko siya dahil tatlong taon niyang inuulit ang parehong pagpili.
Tumango siya nang mabagal.
“Be happy.”
“I will.”
Pagkatapos ay tumalikod siya.
Hindi ko siya hinabol.
Hindi ko rin siya pinanood hanggang mawala.
Dahil sa pagkakataong iyon, may taong naghihintay sa kabilang dulo.
At siya ang pinili kong puntahan.
Nang bumukas ang pinto ng chapel, nakita ko si Julian sa altar.
Nakatingin siya sa akin na para bang wala nang ibang tao sa paligid.
Ngumiti siya.
At sa unang pagkakataon, hindi ko iniisip kung may biglang tatawag.
Hindi ko iniisip kung may emergency.
Hindi ko iniisip kung iiwan na naman ako ng lalaking nasa dulo ng aisle.
Pagdating ko sa harap niya, bumulong siya:
“Akala ko tatakbo ka.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Saan?”
“Wala lang. Para may konting drama.”
Napatawa ako sa gitna ng luha.
Nang isuot niya ang singsing sa daliri ko, naalala ko ang babaeng tatlong taon ding naghintay para sa kasal na hindi natuloy.
Gusto kong yakapin ang dating ako.
Sabihin sa kanya na hindi kabiguan ang hindi mapangasawa ang taong akala mong para sa’yo.
Minsan, proteksyon iyon.
Minsan, ang pinakamagandang bagay na mangyayari sa buhay mo ay ang pintong paulit-ulit na ayaw bumukas.
Dahil habang nakatayo ka roon, nakikiusap at naghihintay…
hindi mo napapansin na may ibang pintong matagal nang nakabukas.
At ang kailangan mo lang gawin ay magkaroon ng lakas ng loob na lumingon.
Mensahe
Hindi nasusukat ang pagmamahal sa kung gaano katagal kang kayang maghintay o kung gaano karaming sakit ang kaya mong tiisin.
May mga pagkakataong ang pinakamatapang na paraan ng pagmamahal sa sarili ay ang tumigil sa paghihintay sa taong paulit-ulit kang ginagawang pangalawang pagpipilian.
Dahil ang tamang tao ay hindi ka hahayaang gugulin ang buhay mo sa pagtatanong kung ikaw ba talaga ang pipiliin niya.
Minsan, hindi mo kailangang ipaglaban ang dating pangarap. Kailangan mo lang magkaroon ng lakas ng loob na pumili ng bagong buhay.
