Bahagi 3 — Isang Pekeng Pirma ang Naglantad Kung Gaano Katagal Nilang Pinagplanuhan ang Kasal Namin
Bahagi 3 — Isang Pekeng Pirma ang Naglantad Kung Gaano Katagal Nilang Pinagplanuhan ang Kasal Namin
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko tinanong si Lorna kung anong dokumento ang tinutukoy niya.
Hindi ko rin hinarap agad si Nico.
Tumalikod ako at umakyat sa ikalawang palapag.
Narinig kong sumusunod siya.
“Mara, makinig ka muna.”
Hindi ko siya pinansin.
Pumasok ako sa study room na katabi ng kuwarto namin at binuksan ang maliit na fireproof safe sa loob ng cabinet.
Nandoon pa rin ang owner’s duplicate copy ng Transfer Certificate of Title.
Nakasulat pa rin ang pangalan ko.
Marissa “Mara” Villareal.
Ang bahay ay regalo sa akin ng yumao kong lola dalawang taon bago kami ikasal ni Nico.
Hindi iyon binili gamit ang pera naming mag-asawa.
Hindi iyon galing kay Nico.
Hindi rin iyon regalo sa aming dalawa.
Noong buhay pa si Lola Pilar, malinaw ang bilin niya:
“Ang bahay ay hindi para ipagyabang. Para may lugar kang ligtas kahit kanino ka mapangasawa.”
Noon, natawa pa ako.
Ngayon, halos marinig ko ulit ang boses niya.
“Mara.”
Nasa pintuan si Nico.
Nakatayo siya roon na parang hindi niya alam kung papasok ba o lalayo.
Itinaas ko ang titulo.
“Ito pa rin ang original.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, ano ang papeles na sinasabi ng mama mo?”
“Wala iyon.”
“Anong wala?”
“Draft lang.”
“Draft ng ano?”
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Atty. Gabriel Samonte, matagal nang legal counsel ng pamilya namin.
Sinagot niya sa ikalawang ring.
“Mara? Akala ko honeymoon mo.”
“Atty., kailangan ko pong malaman kung may anumang filing o transaksyon tungkol sa bahay ko sa Loyola Heights.”
Natahimik siya.
“Bakit?”
“May nagsabi sa akin na may pinirmahan daw akong dokumento bago ang kasal. Wala akong maalala dahil wala naman talaga akong pinirmahan.”
“May kopya ka ng title?”
“Nasa kamay ko.”
“Do not sign anything. Do not hand that title to anyone. At huwag mo munang ibigay kahit photocopy.”
Napatingin ako kay Nico.
Namumutla siya.
“Atty., puwede po bang ma-check?”
“Oo. Papakuha ako ng certified copy at verification. Tawagan mo rin ako kapag may alam kang pangalan ng lender, bank, broker o notary.”
Sinadya kong lakasan ang speaker.
Narinig ni Nico ang lahat.
Pagkababa ko ng tawag, lumapit siya.
“Mara, hindi kailangan umabot sa abogado.”
“Bakit?”
“Misunderstanding lang.”
“Kung misunderstanding, sabihin mo kung anong draft.”
“Papa wanted to explore options.”
“Options para saan?”
Napapikit siya.
“Para gamitin ang property as leverage.”
“Leverage?”
“Collateral.”
Parang may dumaan na yelo sa gulugod ko.
“Isasangla ninyo ang bahay ko?”
“Hindi pa nangyayari.”
“Hindi iyon ang tanong.”
Huminga siya nang malalim.
“May problema sa negosyo ni Papa.”
“Anong problema?”
“Cash flow.”
“Magkano?”
“Mara…”
“Magkano?”
“Mga dalawang milyon.”
Napatawa ako, pero walang saya.
“Dalawang milyon ang utang ng papa mo, kaya naisip ninyong isanla ang bahay ko?”
“Hindi ganoon.”
“Paano?”
“Temporary lang sana. Kapag naayos ang hardware supply business niya, babayaran din.”
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
“Dahil alam kong tatanggi ka.”
Doon ako napatingin nang diretso sa kanya.
Minsan, isang pangungusap lang ang kailangan para tuluyang mabago ang tingin mo sa taong minahal mo nang anim na taon.
Hindi niya itinago ang plano dahil maliit lang.
Itinago niya dahil alam niyang mali.
“Lumabas ka muna,” sabi ko.
“Mara—”
“Lumabas ka.”
Hindi siya gumalaw.
“Nico, kung gusto mong may matira pang kaunting respeto ako sa iyo, lumabas ka sa kuwartong ito ngayon.”
Umalis siya.
Isinara ko ang pinto.
Doon lang nanginig ang kamay ko.
Hindi ako umiyak.
Hindi pa.
Binuksan ko ang laptop at inisa-isa ang files ko bago ang kasal.
Wedding contracts.
Hotel booking.
Supplier agreements.
Prenup consultation documents na hindi namin itinuloy dahil nagtiwala ako sa kanya.
Insurance forms.
Marriage license requirements.
Photocopies ng IDs.
Specimen signatures.
Bigla akong natigilan.
Tatlong linggo bago ang kasal, si Nico ang nag-volunteer na mag-asikaso ng isang folder ng mga papeles para raw hindi ako ma-stress.
Kasama roon ang dalawang photocopy ng passport ko, driver’s license at mga pahinang may pirma ko.
Noon, wala akong nakitang masama.
Ngayon, napakalinaw ng posibilidad.
Makalipas ang halos dalawang oras, tumawag si Atty. Samonte.
“Mara, good news first. Walang transfer na nakarehistro. Title remains in your name.”
Napahinga ako.
“Pero?”
“May problema.”
Napapikit ako.
“May isang financing company sa Ortigas na nag-request ng verification nitong nakaraang linggo. Property mo ang proposed collateral.”
Parang may pumisil sa dibdib ko.
“May borrower?”
“Hindi pa nila ibinibigay sa amin ang buong file. Pero may Special Power of Attorney daw na pirmado mo.”
“Hindi ako pumirma ng SPA.”
“I know. Kaya seryoso ito.”
“Ano ang sinasabi sa SPA?”
“Na binibigyan mo raw ng authority ang asawa mo na makipag-negotiate, mag-submit ng title documents at mag-process ng mortgage application hanggang ₱3.8 million.”
Hindi ako nakapagsalita.
Tatlong milyon at walong daang libo.
Hindi dalawang milyon.
Mas malaki pa sa sinabi ni Nico.
“Atty., puwede ba nating makuha ang kopya?”
“Already requested. At pinahinto ko muna ang processing dahil kinokontest mo ang document.”
“May notary?”
“Meron.”
“Kilalang notary?”
“May pangalan. Titingnan din natin ang notarial register.”
Pagkatapos noon, tinawagan ko ang operations manager ng negosyo ko at sinabi kong lahat ng financial authorization ko ay kailangan munang dumaan sa akin personally.
Pinalitan ko rin ang passwords ko.
Binuksan ko ang joint savings account namin ni Nico.
May ₱436,000 doon mula sa cash gifts sa kasal at ilang personal savings namin.
Nabawasan iyon ng ₱180,000.
Dalawang withdrawal.
Isang ₱100,000.
Isang ₱80,000.
Parehong ginawa tatlong araw bago ang kasal.
Napapikit ako.
Tinawagan ko si Nico.
Umakyat siya pagkaraan ng ilang segundo.
Ipinakita ko ang screen.
“Nasaan ang ₱180,000?”
Nanigas siya.
“May binayaran ako.”
“Ano?”
“Wedding-related.”
“Anong supplier?”
Hindi siya sumagot.
“Kumpleto ang bayad sa venue. Photographer. Coordinator. Catering. Flowers. Lahat.”
“Mara, pera rin naman natin iyon.”
“Hindi ko tinatanong kung kaninong pera. Tinatanong ko kung saan mo dinala.”
“Pinahiram ko kay Papa.”
Napatawa ako sa sobrang sama ng loob.
“Pinahiram?”
“Babalik din.”
“Ginamit mo ang wedding gifts natin para bayaran ang utang ng tatay mo nang hindi mo sinasabi sa akin.”
“Emergency iyon!”
“At ngayon gusto ninyong isanla ang bahay ko.”
“Hindi pa nga natutuloy!”
Doon ako natahimik.
Napansin niyang mali ang sinabi niya.
“Hindi pa natutuloy,” inulit ko. “So totoo.”
Hinimas niya ang mukha niya.
“Please. Ayusin natin ito nang tayo lang.”
“Hindi na ‘tayo lang’ ito mula nang gumawa kayo ng dokumentong may pirma ko.”
“Mara, wala akong pineke.”
“Sino?”
“Hindi ko alam.”
“Pero alam mong may SPA?”
Tahimik siya.
“Sino, Nico?”
“Si Papa ang nag-asikaso.”
“At hinayaan mo.”
“Akala ko draft lang.”
“Kanina sabi mo alam mong collateral. Ngayon draft lang?”
Hindi na siya makatingin sa akin.
Doon na ako umiyak.
Hindi malakas.
Walang hagulgol.
Dalawang luha lang ang bumaba habang nakatitig ako sa lalaking pinakasalan ko kahapon.
“Nico, anim na taon kitang minahal.”
“Minahal din kita.”
“Hindi ito ginagawa sa taong mahal mo.”
Napataas ang boses niya.
“Hindi mo naiintindihan! Kapag bumagsak ang negosyo ni Papa, mawawala lahat sa kanila. May utang sa supplier, may tseke, may penalties. Si Paolo hindi pa stable ang trabaho. Si Mama may maintenance. Ano gusto mong gawin ko?”
“Sabihin sa akin ang totoo.”
“Tatanggihan mo!”
“Oo!”
Napahinto siya.
“Dahil bahay ko iyon.”
“See? Kaya nga hindi puwedeng sabihin sa iyo!”
Para bang siya pa ang may punto.
Tiningnan ko siya nang matagal.
“Lumabas ka.”
“Mara…”
“Hindi lang sa kuwarto.”
Napakunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Sabihin mo kina Mama at Papa mo na mag-empake.”
Parang sinampal ko siya.
“Hindi mo puwedeng palayasin ang pamilya ko.”
“Bakit hindi?”
“Dito sila nakatira.”
“Bilang bisita.”
“Matatanda na sila!”
“Hindi sila kawawa. May bahay silang inuupahan sa Marikina bago sila lumipat dito. May sasakyan sila. May negosyo.”
“Mara, huwag kang magpadalos-dalos.”
“Hindi ako padalos-dalos. Kayo ang gumawa ng plano bago pa ang kasal.”
Lumapit siya.
“Mahal kita.”
Napaatras ako.
“Huwag mong gamitin iyan ngayon.”
“Mahal talaga kita.”
“Kung mahal mo ako, bakit alam ng mama mo ang plano sa titulo pero ako hindi?”
Hindi siya nakasagot.
Kinagabihan, hindi ako natulog sa tabi niya.
Doon ako sa dating kuwarto ng lola ko.
Kinabukasan, dumating si Atty. Samonte kasama ang isang associate.
May dala silang envelope.
Nasa sala sina Ernesto, Lorna at Nico.
Doon ko sinadyang pag-usapan ang lahat.
Inilatag ng abogado ang certified true copy ng title.
“Ayon sa Registry of Deeds, si Ms. Villareal pa rin ang registered owner.”
Umismid si Lorna.
“Sabi ko sa iyo, Nico, draft pa lang iyon.”
Mabilis siyang tumigil nang mapagtanto niyang lalo lang niyang pinatunayan na may alam siya.
Sumunod na inilabas ni Atty. Samonte ang photocopy ng SPA.
Nang makita ko ang pirma, nanlamig ang kamay ko.
Kamukha ng pirma ko.
Pero hindi akin.
Mas mahaba ang huling stroke.
Isang maliit na detalye na ako lang halos ang makakapansin.
“Hindi ito pirma ko.”
“Sinungaling!” sigaw ni Ernesto.
Napatingin sa kanya ang lahat.
Agad niyang inayos ang tono niya.
“Ang ibig kong sabihin… baka nakalimutan mo lang.”
Lumapit si Atty. Samonte.
“Mr. Serrano, ang SPA ay supposedly notarized sa Mandaluyong noong August 18 at 3:40 p.m.”
Tumango si Ernesto.
“So?”
“August 18, nasa Cebu si Mara para sa project turnover. May airline records, hotel records at client meeting photos kami.”
Biglang namutla si Lorna.
Nagpatuloy ang abogado.
“At nakausap na rin namin ang notary.”
Tumigas ang mukha ni Ernesto.
“Ano ngayon?”
“Ang document number na nakalagay rito ay hindi tumutugma sa notarial register niya.”
Walang nagsalita.
“Sa madaling salita,” sabi ni Atty. Samonte, “may seryosong problema sa dokumentong ito.”
Tumayo si Ernesto.
“Pinagbabantaan mo kami?”
“Hindi. Ipinaliliwanag ko ang sitwasyon.”
Lumapit si Nico sa akin.
“Mara, puwede pa nating ayusin.”
Hindi ko siya pinansin.
May isa pang inilabas na papel ang abogado.
“May isa pang bagay.”
Napatingin ako.
“Ano iyon?”
“Loan application.”
“Magkano?”
“₱3.8 million.”
“Alam ko na iyon.”
Umiling siya.
“Hindi iyon ang problema.”
Tinuro niya ang isang bahagi ng dokumento.
“Ang proceeds, kapag na-approve, hindi sana mapupunta sa negosyo ng Mr. Serrano.”
Napatingin ako kay Ernesto.
Pagkatapos kay Nico.
“Saan?”
Tahimik si Atty. Samonte nang ilang segundo bago sumagot.
“Sa personal bank account ng asawa mo.”
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, hindi ang mga biyenan ko ang tiningnan ko.
Si Nico.
Dahil biglang naging malinaw na posibleng hindi siya ang anak na napilit lang sumunod.
Posibleng siya mismo ang nasa gitna ng buong plano.
