Sa Kasal ng Class President, Pinilit Nilang Halikan ng Nobyo Ko ang Babaeng Mahal Niya Noon—Pero Hindi Nila Alam, Sa Gabing Iyon Din Ako Pipili ng Taong Matagal Nang Naghihintay sa Akin para sa Sarili Ko
Sa kasal ng dati naming class president, may laro silang tinawag na “para sa mga single.”
Ang problema, may nobyo ako.
Pero nang ihagis ng bride ang bouquet, halos buong batch namin ang nagtulakan para itayo sa harap si Adrian Laurel—ang lalaking dalawang taon ko nang minamahal—at si Mika Santos, ang “best friend” niyang kagagaling lang sa Singapore.
Pagbagsak ng bouquet sa mga kamay nila, nagsigawan ang lahat.
“Halikan! Halikan!”
Tumawa si Adrian, parang napipilitan. Si Mika naman, namula, yumuko, pero hindi umatras. May nagtulak sa likod nila. Dumikit ang katawan nila sa isa’t isa.
Tapos, sa harap ng lahat, hinawakan ni Adrian ang baba ni Mika.
At hinalikan niya ito.
Isang minutong katahimikan para sa akin.
Isang minutong hiyawan para sa kanila.
Sa paligid ko, may mga kaklase kaming pasimpleng lumilingon. May naaawa. May natatawa. May nagtatakip ng bibig na parang ayaw ipakitang kilig sila.
Pagkatapos ng halik, bumalik si Adrian sa tabi ko. Bahagya niyang inayos ang kurbata niya, saka bumulong, “Wedding ito ni Carlo, Sofia. Pampasaya lang. Huwag kang ganyan ang mukha. Nakakasira ka ng mood.”
Gusto kong itanong, “Single ka ba?”
Pero bago ko pa mabuka ang bibig, kumaway si Mika mula sa kabilang mesa.
“Adri, dito ka muna!”
At pumunta siya.
Parang ako ang bisita. Parang sila ang magkasintahan.
Tumunog ang phone ko. Isang message mula kay Miguel Reyes, ang business partner ng client namin sa Cebu.
Hindi pa rin ba buo ang loob mo? Okay lang, Sofia. Maghihintay ako sa sagot mo. Hindi kita minamadali.
Tumingala ako.
May nagtanong kay Adrian, “Bro, ano feeling?”
Hinawakan ni Adrian ang labi niya. Ngumiti siya nang mabagal, parang ninanamnam pa ang nangyari.
“Sa wakas,” sabi niya. “Natupad din.”
Sa lakas ng tawanan, walang nakapansin na ako rin ay ngumiti.
Hindi lang pala siya ang may matutupad na matagal nang hinihintay.
Umupo ulit siya sa tabi ko pagkaraan ng ilang minuto. Sinalinan niya ako ng juice, parang walang nangyari.
“Sino ka-text mo at seryoso ka masyado?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Napabuntong-hininga siya, saka ngumiti na parang bata akong pinapatahan. “Sofia, nagseselos ka pa rin kay Mika? She flew all the way from Singapore para sa kasal ni Carlo. Ilang araw lang siya rito, aalis din. Lahat kami nagbibiruan lang. Nakita mo naman, tinulak lang kami.”
Hinaplos niya ang ulo ko, tulad ng dati.
Noon, sapat na iyon para mawala ang bigat sa dibdib ko.
Ngayon, parang insulto.
Iniwas ko ang kamay niya. Tumigas ang mukha niya. Tumayo siya at lumayo.
Nang mahila niya ang tablecloth, natapon ang juice ko. Kumalat ang dilaw na mantsa sa puting tela.
Sa kabilang mesa, tumawa si Lara, dati naming classmate. Nakatingin siya sa phone.
“Grabe, tingnan n’yo sa group chat. May slow-mo pa! Bagay na bagay talaga sina Adrian at Mika. Sayang lang…”
May sumiko sa kanya. Tumingin sila sa akin.
Biglang tumahimik si Lara.
Pero narinig ko pa rin ang bulong niya.
“Hindi ko talaga gets bakit naging sila ni Sofia.”
Binuksan ko ang class group chat namin.
Walang bagong message.
Tahimik.
Pero sa kabilang mesa, patuloy ang bulungan.
“Ang ganda ng third photo, parang pre-nup shoot!”
“Send mo sa akin!”
“Balita ko, hindi na raw babalik ng Singapore si Mika.”
“Kung ganoon, baka may susunod na wedding na naman.”
“Eh si Sofia?”
Tumigil sila nang maalala nilang nandito pa ako.
Pagkatapos ng reception sa hotel ballroom sa Tagaytay, nagyaya si Carlo sa isang bar sa Poblacion. Inarkila niya raw ang buong second floor para sa batch namin.
Gusto kong sabihin kay Adrian na mauuna na ako sa hotel.
Pero nang makita ko siya sa may lobby, nakatayo siya sa tabi ni Mika.
Nakasuot si Mika ng shawl ko.
Iyong shawl na regalo ni Adrian sa birthday ko ngayong taon. Cashmere, sabi niya. Para raw hindi ako lamigin.
At dahil mukhang malamig pa rin si Mika, ipinatong pa ni Adrian ang sarili niyang coat sa balikat nito.
May sinabi si Mika. Pinandilatan niya si Adrian, pero pabiro. Sumagot si Adrian ng ngiting sobrang pamilyar.
Iyong ngiting dati akala ko sa akin lang niya ipinapakita.
May kaklase kaming nakakita sa akin. Agad siyang humarang sa harap ko, parang ayaw niyang masira ko ang eksena.
Unti-unting umalis ang mga tao.
Naiwan ako sa lobby, sa may bukana kung saan dumadaan ang malamig na hangin mula sa Tagaytay ridge.
Nag-message si Adrian.
Alam kong hindi ka sanay sa bar. Sinabi ko na kay Carlo na uuwi ka na sa hotel. Magpahinga ka na, malakas ang hangin sa labas.
Napatawa ako.
Alam pala niyang malakas ang hangin.
Isang matandang janitress ang napahinto sa tabi ko.
“Iha,” malumanay niyang sabi, “kahit gaano kabigat ang problema, huwag mong parusahan ang sarili mo. Nanginginig ka na. Umuwi ka na.”
Biglang uminit ang mga mata ko.
“Opo. Salamat po.”
Pagbalik ko sa hotel room, sunod-sunod akong bumahing.
Nang mapalingon ako sa desk, nakita kong bukas pa ang laptop ni Adrian.
Naka-login ang Messenger niya.
Isang group chat ang sunod-sunod na nagpa-pop up.
Batch 2018 — No Sofia.
Tatlumput lima ang members.
Ang batch namin, tatlumput anim.
Tahimik kong binuksan ang group chat.
Larawan. Video. Tawanan. Kilig.
Puro tungkol kay Adrian at Mika.
Mas masaya rito. Sa main group, hindi makagalaw dahil nandiyan si Sofia.
Awkward naman kasi, girlfriend siya ni Adrian ngayon.
@Adrian Laurel, aminin mo na. Si Mika pa rin talaga, di ba? I-break mo na si Sofia. Hinihintay na namin ang tunay na love team!
Sumunod ang message ni Mika.
Huwag n’yo akong asarin. Okay sila ni Sofia. Ayokong makasakit.
May nag-reply agad.
Ikaw pa ang mabait. Si Sofia nga ang sumingit noon. Kung hindi siya nag-invest sa startup ni Adrian, baka kayo na matagal na.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Ibinaba ko ang chat history.
Isang linggo nang gawa ang group.
Eksaktong araw na sinabi ni Mika na uuwi siya.
At sa pinned conversation ni Adrian, pangalan ni Mika ang nasa itaas.
Dahan-dahan kong binuksan iyon.
Huling message ni Adrian, 1:13 a.m. kahapon:
Bukas pag nakita kita, sasabihin ko na kay Sofia ang totoo.
Sunod na linya:
Ikaw ang babaeng gusto kong pakasalan.
…
Napatitig ako sa huling linya.
Ikaw ang babaeng gusto kong pakasalan.
Parang may kung anong malamig na kamay ang humawak sa leeg ko. Hindi ako makaiyak. Hindi rin ako makagalaw. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tuloy-tuloy na pagpasok ng mga mensahe sa group chat.
Dati, akala ko ang sakit ay sumasabog.
Hindi pala.
Minsan, tahimik lang itong pumapasok sa dibdib mo, saka doon naninirahan na parang may karapatan.
Binasa ko ang buong usapan nila.
Si Mika, palaging may paalala.
Adri, huwag mong gawin kay Sofia iyon. Mabait siya.
Si Adrian, palaging may sagot.
Hindi ko siya kayang saktan nang biglaan. Malaki ang utang na loob ko sa kanya.
Utang na loob.
Hindi pagmamahal.
Hindi pangako.
Hindi tahanan.
Utang na loob lang pala ako.
May isa pang mensahe.
Kapag na-close namin ang Cebu contract, magiging stable na ang company. Doon ko aayusin ang lahat. Hindi ko na kailangang magpanggap.
Napaupo ako sa gilid ng kama.
Ang Cebu contract.
Ang deal na ilang buwan kong inayos. Ang client na halos ako ang bumuo ng tiwala. Ang presentation na ako ang gumawa habang si Adrian ay “stress” daw sa cash flow.
Ang kompanyang iyon ay hindi lang pangarap niya.
Apat na taon ng buhay ko ang naroon.
Pagod ko. Mana ng magulang ko. Mga gabing hindi ako natulog. Mga pulong na ako ang sumalo kapag hindi siya handa. Mga empleyadong ako ang kumausap kapag delayed ang sahod.
At ang kapalit?
Ginamit nila akong tulay para makabalik siya sa babaeng minahal niya noon.
Tumunog ang phone ko.
Wedding designer.
Ma’am Sofia, final confirmation na po bukas. Between the two bridal gown designs, alin po ang pipiliin ninyo?
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Noong nakaraang buwan, si Adrian ang nagpadala ng dalawang gown sketch. Sabi niya, “Mag-canvass lang tayo. Para ready na kapag nag-propose ako nang maayos.”
Ang tanga ko.
May isa pang message.
Galing kay Miguel.
Landed na ako sa Manila. Nasa BGC ako bukas para sa meeting. Kung gusto mong umatras sa personal na usapan natin, tatanggapin ko. Pero kung tungkol sa Cebu contract at board restructuring, handa na ang papers.
Pinikit ko ang mga mata ko.
Miguel Reyes ang legal consultant ng biggest client namin sa Cebu. Tahimik, diretso magsalita, at hindi mahilig sa matatamis na pangako.
Tatlong buwan na ang nakakaraan, inalok niya akong magtayo ng sarili kong firm. Alam niya ang ambag ko sa kumpanya ni Adrian. Alam niya ring ako ang tunay na humahawak sa operasyon.
At dalawang linggo bago ang kasal na ito, sinabi niya ang isang bagay na hindi ko sinagot.
“Sofia, hindi ko alam kung may karapatan akong sabihin ito. Pero sa tuwing tinitingnan kita, parang palagi kang naghihintay na piliin ka ng taong hindi marunong pumili nang buo. Kapag napagod ka na, hindi kita ililigtas. Sasamahan lang kitang tumayo.”
Noon, nagalit ako.
Ngayon, naintindihan ko.
Hindi ako nag-reply sa wedding designer.
Sa halip, nagbukas ako ng email.
Ipinasa ko sa sarili kong abogado ang screenshots ng group chat, personal messages ni Adrian kay Mika, at files tungkol sa company shares.
Pagkatapos, sinagot ko si Miguel.
Bukas, pag-usapan natin ang restructuring. At oo, buo na ang sagot ko.
Hindi ako nakatulog.
Alas-sais ng umaga, dumating si Adrian.
Amoy alak siya, pero malinaw ang mata. Pagpasok niya, nakita niya akong nakaupo sa sofa, suot ang simpleng beige dress na dinala ko para sana sa post-wedding brunch.
“Maaga kang gising,” sabi niya.
Hindi ako sumagot.
Naglakad siya papunta sa banyo, saka napahinto nang makita niyang bukas ang laptop.
Naging mabagal ang paglingon niya.
“Sofia…”
Iyon lang.
Isang pangalan.
Pero sa tono niya, naroon na ang pag-amin.
Tinuro ko ang laptop. “Single ka pala kagabi?”
Napapikit siya.
“Hindi ganoon.”
“Alin doon ang hindi ganoon?” tanong ko. “Iyong halik? Iyong shawl ko? Iyong group chat na tatlumput lima ang members? O iyong message mong siya ang gusto mong pakasalan?”
Namula ang mukha niya. Hindi sa hiya. Sa inis.
“Bakit mo binuksan ang private messages ko?”
Napatawa ako nang mahina.
Ganoon pala iyon.
Hindi siya galit dahil nanloko siya.
Galit siya dahil nahuli ko.
“Adrian,” sabi ko, “apat na taon kong tinulungan buuin ang company mo. Dalawang taon kitang minahal. Kung may respeto ka pa sa akin, sabihin mo na lang ang totoo.”
Tumahimik siya nang matagal.
Pagkatapos, umupo siya sa tapat ko. Hinagod niya ang mukha niya.
“Mahal ko si Mika noon pa,” mahina niyang sabi. “Pero hindi ko siya maabot. Wala akong pera, walang pangalan, walang future. Ikaw… ikaw ang nandiyan.”
Ang sakit pala kapag ang buong pagkatao mo ay nilagyan ng salitang “nandiyan.”
“Sinubukan kitang mahalin,” dagdag niya. “Totoo iyon. Naging mabuti ka sa akin. Pero noong bumalik siya…”
“Naalala mong hindi ako siya.”
Hindi siya sumagot.
Tumayo ako.
“Okay.”
Napatingin siya sa akin, nagulat. “Okay?”
“Oo. Hindi kita pipilitin mahalin ako. Hindi ko rin ipipilit ang sarili ko sa buhay na ginawa mo akong pansamantala.”
Huminga siya nang malalim, parang nabawasan ng bigat.
“Salamat, Sofia. Alam kong mature ka.”
Halos mapangiti ako sa kapal ng mukha niya.
“Pero hindi ibig sabihin noon iiwan ko sa iyo ang lahat.”
Natigilan siya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Kinuha ko ang folder sa bag ko. Inilapag ko sa mesa ang shareholder agreement, investment records, at board voting documents.
“Ako ang may hawak ng 38 percent shares. Ikaw, 42. Ang remaining 20, hawak ng two silent investors—na kahapon pa nakausap ng abogado ko.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi mo puwedeng gawin ito.”
“Kaya ko,” sabi ko. “Lalo na dahil ginamit mo ang company communication, resources, at pending client contracts habang nagpaplano kang alisin ako pagkatapos ma-close ang Cebu deal.”
Namuti ang mukha niya.
“Hindi mo naiintindihan. Kapag hindi natuloy ang Cebu contract, lulubog ang kumpanya.”
“Hindi lulubog,” sagot ko. “Lilipat lang ang trust.”
Noon tumunog ang phone ko.
Si Miguel.
Sinagot ko sa speaker.
“Sofia,” sabi niya, “nandito na kami sa conference room. Nakausap na rin namin ang two investors. Ready na silang pirmahan ang emergency board resolution. Ikaw ang interim managing director kung papayag ka.”
Nakatitig si Adrian sa akin na parang ngayon lang niya ako nakita.
“Sofia, huwag. Puwede nating pag-usapan.”
“Pinag-usapan mo ba ako,” tanong ko, “noong pinagtatawanan nila ako sa group chat?”
Wala siyang nasabi.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto.
Pumasok si Mika.
Nakasuot pa rin siya ng shawl ko.
“Adri, naiwan mo phone mo sa kotse—”
Natigilan siya nang makita ang laptop, ang mga papeles, at ang mukha ni Adrian.
Dahan-dahan niyang hinubad ang shawl.
“Sofia,” sabi niya, halos pabulong, “hindi ko alam na makikita mo—”
“Pero alam mong nandoon ang messages.”
Napayuko siya.
“Sorry.”
Minsan, ang salitang sorry ay parang band-aid sa sugat na kailangang tahiin.
Hindi sapat.
Tiningnan ko silang dalawa.
“Hindi ko na kailangang malaman kung kailan nagsimula. Hindi ko na kailangang marinig kung gaano ninyo ako inalala habang sinasaktan ninyo ako. Isa lang ang kailangan kong sabihin.”
Lumapit ako kay Mika at kinuha ang shawl.
“Hindi lahat ng bagay na ipinahiram, sa iyo na.”
Pagkatapos, hinarap ko si Adrian.
“Hindi lahat ng taong tumulong sa iyo, puwede mong tapakan kapag nakatayo ka na.”
Lumabas ako ng hotel room na hindi lumilingon.
Sa BGC conference room, naroon si Miguel, ang legal team, at dalawang investors. Wala siyang tinanong tungkol sa namumula kong mata. Inabot lang niya sa akin ang isang basong tubig.
“Ready?” tanong niya.
Tiningnan ko ang reflection ko sa glass wall.
Mukha akong pagod.
Pero hindi na ako mukhang naghihintay.
“Ready.”
Kinahapunan, opisyal na inaprubahan ng board ang restructuring. Nanatili ang kumpanya, pero naalis si Adrian sa operational control habang iniimbestigahan ang misuse of internal communications at conflict of interest sa Cebu contract.
Hindi ko siya sinira.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Ang totoo, kapag inilabas sa liwanag, marunong nang manira sa sarili.
Pagkalipas ng isang linggo, nag-message si Adrian.
Hindi pala siya tulad ng iniisip ko. Umalis na si Mika. Sana puwede pa tayong mag-usap.
Tinitigan ko ang message.
Walang sakit.
Walang galit.
May katahimikan lang.
Binura ko iyon.
Pagkalipas ng isang buwan, lumipat ako sa sarili kong office sa Ortigas. Maliit lang, may apat na empleyado, isang conference table, at tanaw ang maingay na EDSA.
Sa unang araw, dumating si Miguel dala ang kape.
“Hindi ako nandito para manligaw,” sabi niya agad. “Nandito ako para batiin ang bagong CEO.”
Napangiti ako.
“Good. Kasi hindi pa ako naghahanap ng love story.”
Tumango siya. “Then I’ll be here for the success story.”
Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, hindi ako nagmadaling maniwala. Hindi rin ako natakot.
Dahil natutunan ko na: ang pagmamahal na kailangan mong ipagmamakaawa ay hindi pagmamahal. Ang taong totoong pinipili ka, hindi ka itatago sa hiwalay na group chat, hindi ka gagawing option, at hindi ka hahayaang pagtawanan ng mundo habang hawak niya ang kamay ng iba.
Minsan, ang pinakamalaking pagkatalo ay hindi ang maiwan.
Kundi ang manatili sa lugar kung saan araw-araw kang pinaparamdam na ikaw ang sobra.
At minsan, ang pinakamagandang simula ay nagsisimula sa gabing akala mo katapusan mo na.
Mensahe: Piliin mo ang sarili mo hindi dahil wala nang pumili sa iyo, kundi dahil matagal ka nang karapat-dapat mahalin nang buo, tahimik, tapat, at walang kahati.
