Babae sa Ulan
Bahagi 2: Ang Babae sa Ulan
Namatay ang ilaw sa dining room.
Sa isang iglap, nalunod sa dilim ang buong silid.
May nabasag na baso. May napasigaw. Narinig ko ang mabilis na pag-atras ng upuan sa sahig, ang hingal ng nanay ni Miguel, at ang mababang boses ni Miguel na tumatawag sa pangalan ko.
“Althea!”
Hindi ako gumalaw.
Dahil ang malamig na kamay na nakapatong sa balikat ko ay hindi kay Lira.
Mas malaki ang kamay na iyon.
Mas mabigat.
At may amoy ng mamahaling pabango na hinaluan ng basang hangin mula sa labas.
Ngumiti ako sa dilim.
“Ang daming extra ngayong gabi. Hindi ba kayo nagtitipid sa production?”
Bumuga ng mahinang tawa si Lira sa tabi ko.
“Ate Althea, matalino ka nga. Pero minsan, ang sobrang talino, nagiging dahilan para hindi mo makita ang bitag sa harap mo.”
Marahan kong hinawakan ang kamay sa balikat ko.
Hindi ko ito tinanggal.
Hinawakan ko lang.
Pagkatapos, sinabi ko nang mahinahon:
“Kung hahawakan mo pa ako nang limang segundo, sisigaw ako ng sexual harassment. At dahil may reporters sa labas, ikaw ang unang magiging headline.”
Biglang nawala ang kamay sa balikat ko.
Sa sumunod na sandali, bumalik ang ilaw.
Ang mga mata ng lahat ay sabay-sabay na napunta sa isang lalaki malapit sa pinto ng dining room.
Matangkad siya, naka-itim na polo, at may takip na cap. Sa unang tingin, parang security staff. Pero halatang hindi siya kabilang sa bahay na iyon.
Namumutla ang kasambahay.
“Hindi ko po siya kilala…”
Nanlaki ang mata ng nanay ni Miguel.
“Sino ka?”
Hindi sumagot ang lalaki.
Tumakbo siya palabas.
Pero bago pa siya makarating sa hallway, hinarang siya ni Miguel.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong gumalaw si Miguel nang mabilis at walang alinlangan.
Hinawakan niya ang braso ng lalaki, binaluktot ito sa likod, at idiniin siya sa pader.
“Sinong nagpasok sa’yo?”
Napangiwi ang lalaki.
“Wala akong alam!”
Tumawa ako.
“Classic line. Next, sasabihin mong inutusan ka lang.”
Hindi nagsalita ang lalaki.
Pero tumingin siya kay Lira.
Isang mabilis na tingin lang.
Sapat na.
Lira agad na umiyak.
“Bakit mo ako tinitingnan? Hindi kita kilala!”
Lumapit ako sa kanya.
“Lira, huwag kang kabahan. Hindi pa naman kita tinatanong.”
“Hindi ako kinakabahan!”
“Talaga? Nanginginig ang kanan mong kamay.”
Agad niyang itinago ang kamay niya sa likod.
Mas lalong natahimik ang lahat.
Sa labas ng mansyon, mas lumalakas ang ingay.
Naririnig namin ang sigawan ng mga reporter at ang tunog ng ulan na humahampas sa bubong.
“Miss Lira! Totoo bang pinilit ka ng pamilya ni Mr. Miguel?”
“May statement ba ang pamilya?”
“Bakit may dalawang Lira sa dalawang magkaibang lugar?”
Tumayo ang nanay ni Miguel, halos mawalan ng balanse.
“Dalawang Lira?”
Ibinigay ni Miguel ang cellphone niya sa kanya.
Sa screen, tuloy-tuloy ang live video.
Isang babaeng halos kasingtangkad at kasingpayat ni Lira ang nakaluhod sa harap ng gate. Nakayuko siya, basang-basa ng ulan, at umiiyak habang paulit-ulit na sinasabi:
“Hindi ko po sila sinisisi… mahal ko lang po siya…”
Dahil basang-basa ang buhok at nakayuko ang mukha, hindi malinaw ang itsura niya.
Pero ang damit niya, ang bandage sa pulso, ang boses na ginagaya ang panghihina ni Lira—lahat ay halos perpekto.
Parang kopya.
Maging si Lira, na nakatayo sa harap namin, ay bahagyang namutla.
Pero ang pamumutlang iyon ay hindi takot.
Galit iyon.
Galit dahil may parte ng plano niyang hindi gumana ayon sa inaasahan.
Tiningnan ko si Miguel.
“Maaari bang ipasara ang gate at huwag munang palabasin ang kahit sino?”
Tumango siya at agad nagbigay ng utos sa security.
Pagkatapos, lumingon ako sa nanay niya.
“Ma’am, may dalawang paraan tayo ngayon. Una, lalabas kayo at magpapaliwanag habang emosyonal pa kayo. Siguradong gagamitin iyon ng reporters. Pangalawa, mananahimik muna kayo, tatawag ng abogado, tatawag ng pulis, at kukunin ang lahat ng CCTV footage.”
Napatingin siya kay Lira.
“Nagsisinungaling ba siya sa akin?”
Hindi ako sumagot agad.
Dahil alam kong hindi lang iyon ang tanong niya.
Ang gusto talaga niyang itanong ay:
“Ginamit ba niya ang kabutihan ko?”
Marahan kong sinabi:
“Ma’am, ang taong marunong umarte ay hindi agad bumibigay kapag nalantad. Lumalalim lang ang drama.”
Napa-upo siya.
Para siyang biglang tumanda ng ilang taon.
Si Lira naman ay biglang lumuhod sa sahig.
“Tita, maniwala po kayo sa akin! Hindi ko alam kung sino ang babaeng nasa labas. Baka si ate Althea ang nag-ayos niyan para sirain ako!”
Napalingon sa akin ang lahat.
Ngumiti ako.
“Magandang akusasyon. May emosyon, may pangalan ko, may victim angle. Kulang na lang background music.”
Lira humikbi.
“Bakit mo ako ginaganyan? Dahil ba mahirap ako?”
Iyon na naman.
Ang paborito niyang sandata.
Kahirapan.
Pinaghalo niya ang tunay na hirap ng buhay sa sariling ambisyon, para kapag may pumuna sa kanya, magmumukhang inaapi ang lahat ng mahihirap.
Lumapit ako at yumuko sa harap niya.
“Lira, hindi ka kinukwestyon dahil mahirap ka.”
Tiningnan ko siya sa mata.
“Kinukwestyon ka dahil sinungaling ka.”
Nanigas ang luha niya sa mukha.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
May pumasok na message mula sa contact kong matagal ko nang tinawagan bago pa kami pumunta sa mansyon.
Isang private investigator.
Binuksan ko ang file.
At doon, nakita ko ang unang totoong piraso ng puzzle.
Ang babaeng nasa live video sa labas ng gate ay hindi basta hired actress.
Kaklase siya ni Lira.
Ang pangalan niya ay Bea.
At ayon sa records, matagal na siyang may utang kay Lira.
Hindi utang sa pera.
Utang sa sekreto.
Tumaas ang kilay ko.
“Interesting.”
Miguel lumapit sa akin.
“Ano’ng nahanap mo?”
Ipinakita ko sa kanya ang screen.
“May kaibigan pala si Lira na mahilig ding umarte. At mukhang may dahilan kung bakit siya pumayag lumuhod sa ulan.”
Bago pa siya makapagsalita, biglang sumigaw ang guard mula sa hallway.
“Sir! May nag-upload pa ng isang video!”
Tumakbo ang kasambahay dala ang tablet.
Sa bagong video, kita ang isang lumang hallway ng unibersidad.
Naroon si Lira, nakikipagtalo sa isang lalaki.
Hindi si Miguel.
Ibang lalaki.
Mas matanda ng kaunti, naka-uniform ng staff, at halatang takot.
Sinampal siya ni Lira.
Pagkatapos, narinig ang boses niya.
“Kapag hindi mo ginawa ang sinabi ko, sasabihin ko sa lahat na ikaw ang nanakit sa akin.”
Natahimik ang buong bahay.
Lira biglang napasigaw:
“Fake iyan!”
Pero nanginginig na ang boses niya.
Ngumiti ako nang bahagya.
“Fake? Ang dami mong fake ngayong gabi. Fake livestream, fake victim, fake innocence. Baka mamaya fake rin ang luha mo?”
Tumayo si Lira.
Sa pagkakataong iyon, wala na ang mahinang bulaklak na basang-basa sa ulan.
Ang nasa harap namin ay isang babaeng napipikon dahil unti-unting nawawala ang kontrol niya sa entablado.
Tinuro niya ako.
“Akala mo panalo ka na?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Hindi mo alam kung sino ang kalaban mo.”
Sa labas, biglang may malakas na putok.
Hindi baril.
Kundi tunog ng sasakyang bumangga sa gate.
Nagkagulo ang lahat.
Tumakbo ang guards palabas.
Sa live video, nakita naming bumukas nang kaunti ang gate dahil sa impact.
Ang babaeng nakaluhod sa ulan—si Bea—biglang tumayo at tumakbo papasok.
Pero bago siya mahuli ng security, itinaas niya ang isang maliit na flash drive at sumigaw sa direksyon ng camera:
“Hindi si Lira ang tunay na utak! May mas mataas pa sa kanya!”
Pagkatapos, may humatak sa kanya mula sa dilim.
Nawala siya sa frame.
Tumigil ang hininga ko.
Miguel tumakbo palabas.
Sinundan ko siya.
Umuulan nang malakas.
Sa pagitan ng ilaw ng gate at anino ng mga puno, nakita ko ang isang piraso ng puting tela sa lupa.
At sa tabi nito, isang basang papel.
Pinulot ko iyon.
May nakasulat na pangalan.
Hindi pangalan ni Lira.
Hindi pangalan ni Miguel.
Kundi pangalan ng nanay niya.
Doña Carmen.
At sa ilalim nito, isang pangungusap:
“Kung gusto mong malaman kung bakit pinili si Lira, hanapin mo ang anak na itinago niya dalawampung taon na ang nakalipas.”
Humigpit ang hawak ko sa papel.
Sa likod ko, narinig ko ang basag na boses ni Miguel.
“Althea… ano iyan?”
Hindi ako agad sumagot.
Dahil sa puntong iyon, naintindihan ko na.
Si Lira ay hindi lang babaeng gustong maging mayamang asawa.
Hindi rin lang siya isang estudyanteng mapagpanggap.
May nagdala sa kanya sa pamilyang ito.
May nagtulak sa kanya.
At ang tunay na target…
Maaaring hindi si Miguel.
Kundi ang buong pamilya niya.