Bahagi 3 — Habang Patay-Malay Ako sa Paningin Niya, Unti-Unti Kong Binuksan ang Buhay na Itinago Niya
Bahagi 3 — Habang Patay-Malay Ako sa Paningin Niya, Unti-Unti Kong Binuksan ang Buhay na Itinago Niya
Hindi ko maalala kung paano ako nakaupo.
Isang segundo, nakahiga ako.
Sa sumunod, hawak na ako ni Nina sa balikat habang sumisigaw ang monitor dahil biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Kalma lang.”
“Nasaan ang anak ko?”
“Mara—”
“Nasaan si Lia?”
Tinawag namin agad ang security office ng condominium na sinabi ng kasambahay.
Hindi madaling kumuha ng impormasyon, at tama lang iyon.
Hindi puwedeng basta ibigay ang unit number ng tenant.
Pero may isang bagay na ginawa ni Adrian na hindi niya naisip.
Ginamit niya ang pangalan ng kumpanya niya sa visitor registration nang ilang beses siyang pumunta roon kasama si Lia.
At mas mahalaga—
may school ID si Lia sa bag.
Si Bianca ang tumawag sa building administration at ipinaliwanag na ang bata ay dinala roon nang walang pahintulot ng ina na kasalukuyang nasa ospital.
Tinawagan din namin ang barangay at ang kapatid kong si Nina ang pumunta kasama ang isang police officer para siguraduhing maayos ang pagkuha sa bata.
Ayokong magkaroon ng eksena sa harap ni Lia.
Ayokong maalala niya ang gabing may sigawan at pulis dahil sa amin.
Makalipas ang halos dalawang oras, dumating si Nina sa ospital.
Kasama niya si Lia.
“Mama!”
Iyon lang ang nasabi ng anak ko bago siya tumakbo papunta sa kama.
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Mama, gising ka na!”
“Oo, baby.”
“Bakit sabi ni Daddy hindi ka pa nagigising?”
Napatingin ako kay Nina.
Tahimik siyang umiling.
Hinaplos ko ang buhok ng anak ko.
“Hindi pa lang alam ni Daddy.”
“Si Tita Camille sabi niya siya muna mag-aalaga sa akin.”
Parang may kutsilyong marahang dumaan sa dibdib ko.
“Ano pa sinabi niya?”
Nag-isip si Lia.
“Sabi niya huwag daw akong malungkot kasi kahit matagalan ka sa hospital, may bago naman kaming bahay.”
Napatakip si Nina sa bibig.
Ako naman ay hindi umiyak.
Hindi ko alam kung bakit.
Siguro dahil lumampas na ako sa puntong kayang lunurin ng luha ang galit.
“Anong bagong bahay?”
“May swimming pool daw.”
“Sinong nagsabi?”
“Si Daddy.”
Pumikit ako.
Hindi aksidente ang pagkakaroon ni Adrian ng ibang babae.
Hindi aksidente ang condo.
Hindi aksidente ang pekeng authorization.
May plano siyang buhay na hindi ako kasama.
At ang aksidente ko ay hindi niya ginawa—
pero nang mangyari iyon, nakita niya itong pagkakataon.
Iyon ang mas nakakatakot.
Hindi niya kailangang itulak ako sa bangin.
Kailangan lang niyang makita akong nahulog at piliing gamitin iyon.
Kinabukasan, iniuwi ni Nina si Lia sa bahay nila ng asawa niya.
Hindi muna pinapasok sa ospital si Adrian.
Bilang pasyente na nasa tamang pag-iisip, malinaw kong sinabi sa staff na ayokong magbigay sila ng anumang impormasyon sa kanya maliban sa basic updates na pinapayagan ko.
Hindi siya nagustuhan iyon.
Bandang alas-dos ng hapon, narinig ko siyang nakikipagtalo sa nurse station.
“Asawa ako!”
“Sir, may instruction po ang patient.”
“Anong patient? Hindi nga conscious!”
“Sir, hindi po namin puwedeng pag-usapan ang medical information.”
“Nasaan ang doktor?”
Tahimik kong tiningnan si Bianca.
“Hindi pa niya alam.”
“Hindi.”
“At gusto mo pa ring huwag niyang malaman?”
“Hanggang bukas.”
Napailing siya.
“Isang araw lang. Pagkatapos, lalabas ka na sa sarili mong eksena.”
Hindi ko ginagawa iyon para sa drama.
May hinihintay kami.
Ang notary public.
Tinawagan ni Bianca ang abogado na nakapangalan sa dokumentong ipinakita ni Adrian sa broker.
Hindi raw niya notarized ang SPA.
Hindi raw niya kilala si Adrian.
At mas mahalaga, ang serial number ng notarial entry sa papel ay tumutukoy sa ibang dokumento.
Peke pati ang notarial details.
Mayroon na kaming posibleng falsification.
Pero gusto ni Bianca ng chain of evidence.
Original file.
Pinagmulan.
At kung sino ang nagsumite nito.
Bandang alas-singko, tinawagan kami ng broker.
Handa siyang makipag-cooperate.
Dahil nang marinig niyang posibleng forged ang authorization, siya mismo ang kinabahan.
“Ma’am, si Sir Adrian mismo ang nag-email sa akin,” sabi niya.
“May email trail?”
“Opo.”
“May attachment?”
“Opo. PDF.”
“May sinabi ba siyang bakit ako hindi nakikipag-usap?”
“Critical daw po kayo. Sabi niya kailangan mabilis ang sale para pambayad sa ospital.”
“Magkano niya gustong presyo?”
Nag-atubili ang broker.
“Six point two.”
Napatingin ako kay Bianca.
P6.2 million.
Ang property na tinataya naming halos P9 million.
“Bakit ganoon kababa?”
“Sabi niya rush.”
“May buyer na?”
“Opo.”
“Sino?”
Tahimik ulit.
At pagkatapos—
“Corporation po.”
“Anong pangalan?”
“CS Prime Holdings.”
Hindi ko kilala.
Pero kilala ni Bianca ang tunog ng problema.
“Search natin.”
Hindi mahirap malaman dahil registered corporation iyon.
Nang makita namin ang pangalan ng incorporators, tila huminto ang hangin sa kuwarto.
Isa sa mga pangalan:
Camille Soriano.
Nakaupo ako sa kama habang binabasa iyon nang paulit-ulit.
Hindi lang nila ibebenta ang bahay ko.
Plano nilang bilhin iyon gamit ang kumpanyang konektado kay Camille.
Sa presyong halos tatlong milyong piso ang ibinaba.
At kapag nailipat na ang titulo, maaari nila iyong ibenta ulit sa tunay na market value.
“May buyer na ba talaga sila?” tanong ko.
“Kung tama ang iniisip ko,” sabi ni Bianca, “sila rin ang buyer.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil iyon iyong uri ng tawa na lumalabas kapag sobrang kapal na ng kasinungalingan na hindi mo na alam kung maiiyak ka.
Walong taon.
Walong taon akong nagtitipid sa grocery.
Ako ang nag-compute kung paano namin mababayaran ang tuition ni Lia.
Ako ang nagtatabi ng emergency fund.
Kapag sinasabi ni Adrian na mahina ang commission niya, ako ang sumasalo sa kuryente at association dues.
Noong nakaraang taon, P180,000 ang inilabas ko para sa operasyon ng nanay niya.
Hindi ko iyon isinumbat kahit minsan.
At habang ginagawa ko ang lahat ng iyon, gumagawa pala siya ng ibang plano.
“Gusto kong makita ang finances namin.”
Doon nagsimula ang tunay na paghuhukay.
May joint account kami para sa household expenses.
Dapat ay may mahigit P600,000 iyon.
Nasa P83,000 na lang.
Sa loob ng labing-isang buwan, may regular transfers na tig-P20,000 hanggang P45,000.
Iba-ibang destination accounts.
May memo na “supplier,” “reimbursement,” “client advance.”
Pero nang tingnan namin ang dates, karamihan ay tumutugma sa mga araw na sinasabi niyang nasa out-of-town meetings.
Hindi pa iyon sapat para sabihing ninakaw niya ang pera.
Joint account iyon.
May karapatan siyang mag-withdraw.
Pero may karapatan din akong malaman kung saan napunta ang perang pareho naming inipon.
Tumawag si Nina mula sa bahay.
“Mara.”
“Bakit?”
“May nakita ako rito.”
“Sa bahay natin?”
“Oo.”
Hiniling ko sa kanyang kunin ang isang maliit na gray filing box sa cabinet sa home office.
Doon ko inilalagay ang insurance policies, titulo, tax declarations at lumang bank documents.
Bukas iyon.
“Nakakalat ang folders.”
“Anong nawawala?”
“Photocopy ng title ng Antipolo.”
Huminga ako nang malalim.
“Ano pa?”
“Teka.”
Narinig kong kumakaluskos siya.
Tapos bigla siyang natahimik.
“Nina?”
“Mara…”
“Ano?”
“May insurance policy dito.”
“Alam ko. May life insurance ako.”
“Hindi ito iyong alam mo.”
Napatigil ako.
Pinicturan niya ang document.
Policy date: limang buwan ang nakalipas.
Insured person: ako.
Beneficiary: Adrian Reyes.
Coverage:
P8,000,000.
Hindi ko maalala ang policy.
Hindi ko maalala ang application.
At lalong hindi ko maalala ang pagpirma rito.
“Hindi posible.”
Tumingin si Bianca sa larawan.
“Mara, huwag tayong mag-conclude agad. Baka group insurance o may legitimate application.”
“Hindi ako pumirma.”
“Then we verify.”
Tinawagan namin ang insurance company.
Hindi sila nagbigay ng detalye agad.
Tama lang.
Pero nang mag-identity verification ako at ipaliwanag na ako mismo ang insured person, binuksan nila ang case.
Kinabukasan, isang compliance officer ang tumawag.
May policy nga.
May application.
May digital signature.
May medical questionnaire.
At may premium na binabayaran mula sa account na hindi sa akin.
“Ma’am,” sabi ng officer, “we need to investigate the enrollment process. May irregularities po kasi sa documents.”
“Anong irregularities?”
“May email address na ginamit na hindi tugma sa contact information na na-confirm ninyo.”
“Ano ang email?”
Hindi niya ibinigay nang buo.
Pero sinabi niya ang unang dalawang letra at domain.
C.
S.
At company domain ni Camille.
Doon ko naramdaman ang unang tunay na takot.
Hindi dahil sigurado akong balak nila akong patayin.
Wala kaming ebidensiya niyon.
At ayokong maging katulad ni Adrian na gumagawa ng kuwento mula sa gusto niyang paniwalaan.
Pero mayroon kaming sapat para malaman ang isang bagay:
May insurance policy sa pangalan ko na hindi ko maalala.
May pekeng SPA.
May planong ibenta nang palugi ang minana kong property sa kumpanyang konektado sa babaeng karelasyon ng asawa ko.
At tatlong araw matapos akong maaksidente, tinanong ng asawa ko kung kailan puwedeng alisin ang oxygen ko.
Hindi ko na kailangan ng higit pang dahilan para protektahan ang sarili ko.
Kinagabihan, dumating si Adrian.
Hindi siya pinapasok agad.
Pero sa pagkakataong iyon, sinabi kong papasukin siya.
Nagpalit ako ng posisyon at pumikit.
Bago siya pumasok, sinabi ng nurse sa kanya na maaari siyang manatili nang sampung minuto.
Lumapit siya.
Amoy aftershave.
May inilapag siyang paper bag sa mesa.
“Mara.”
Tahimik.
“Kung naririnig mo ako…”
Huminga siya.
“Pasensya ka na.”
Muntik akong mamulat.
Pasensya?
Iyon na ba?
May konsensiya pa?
Pagkatapos ay narinig kong sinabi niya:
“Hindi ko naman ginusto na mangyari ’to.”
Tumigil siya.
“Pero hindi ko rin kayang mawala lahat dahil lang sa isang aksidente.”
Nanikip ang panga ko.
“Masyado nang maraming nakataya.”
May inilabas siyang papel.
“Bukas ililipat ka namin sa mas murang facility. Temporary lang. Kailangan ko lang maayos ang gastos.”
Mura?
May HMO ako.
May company insurance ako.
At ang medical bill ko noon ay wala pang kalahating milyon.
Bakit kailangang ibenta ang P9 million na property?
Lumapit siya sa tenga ko.
At saka niya sinabi:
“Si Lia, aalagaan ko. Pangako.”
Kung mayroon mang sandaling gusto kong bumangon at sampalin siya, iyon iyon.
Pero hindi ako gumalaw.
Umalis siya makalipas ang ilang minuto.
Pagkasara ng pinto, iminulat ko ang mga mata ko.
Nandoon si Bianca sa maliit na waiting area sa labas.
Hindi niya narinig ang pribadong sinabi ni Adrian sa loob.
At mabuti iyon.
Hindi namin kailangan ng lihim na recording.
Hindi namin kailangan ng kuwentong mahirap patunayan.
Ang kailangan namin ay dokumento.
At kinabukasan, dumating iyon.
Forwarded email mula sa broker.
Galing sa corporate email ni Adrian.
May attached forged SPA.
May proposed deed.
May instruction:
Proceed immediately upon receipt of physician certification regarding Mrs. Reyes’s incapacity.
At naka-CC ang isang email address.
Camille Soriano.
Napaupo si Bianca.
“Mara.”
“Ano?”
“Hindi na ito marital problem lang.”
Bago ako makasagot, bumukas ang pinto.
Pumasok ang nurse.
Maputla ang mukha niya.
“Ma’am, may nangyari po sa labas.”
“Ano?”
“Narito po ang asawa ninyo.”
“Alam ko.”
“Hindi po siya mag-isa.”
“Sinong kasama?”
Nag-atubili siya.
“May dalawang tao pong naghihintay.”
“Broker?”
Umiling ang nurse.
“Social worker at isang abogado.”
Napatingin ako kay Bianca.
“At ano raw ang kailangan nila?”
Sumagot ang nurse.
“May petition daw po si Sir Adrian tungkol sa temporary guardianship ninyo.”
Doon ako ngumiti sa unang pagkakataon matapos ang aksidente.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas—
si Adrian na mismo ang nagdala ng papel na kailangan namin para ilabas siya sa pagtataguan.
