Bahagi 3 — Akala Namin Selos Lang, Hanggang Dumating ang Mensaheng May Presyo ang Pamilya Namin
Bahagi 3 — Akala Namin Selos Lang, Hanggang Dumating ang Mensaheng May Presyo ang Pamilya Namin
Parang nawala ang lahat ng tunog sa dining room.
Kahit ang electric fan sa sulok, parang biglang humina.
Si Clarisse lang ang hindi makatingin nang diretso kay Papa.
“Draft lang po iyon.”
“Draft?”
“Opo.”
Inilagay ni Papa sa loudspeaker ang tawag.
“Jerome, may bayad na bang reservation?”
“Opo, sir. Limampung libong piso.”
Napalingon si Kuya.
“Limampung libo?”
Tumakip si Clarisse sa telepono niya na para bang may gusto siyang itago.
“Clarisse,” sabi ni Kuya, “saan galing ang limampung libo?”
“Sa pera natin.”
“Anong pera natin?”
“Adrian, huwag dito.”
“Anong pera natin?”
Huminga siya nang malalim.
“Iyong binigay mo para sa supplier.”
Tumayo si Kuya.
“Pambayad iyon sa photographer at caterer para sa plano nating engagement dinner!”
“Tayo rin naman ang makikinabang sa sasakyan!”
“Hindi tayo bumili ng sasakyan!”
Tumaas ang boses ni Tita Rowena.
“Adrian, huwag mong sigawan ang anak ko!”
Agad tumayo si Mama.
“Rowena, walang sumigaw sa anak mo noong minura niya ang anak ko kahapon.”
Natahimik ang babae.
Si Papa naman ay bumalik sa tawag.
“Jerome, huwag ninyong ituloy ang anumang appraisal, trade-in o transfer. Ako ang registered owner. Wala akong pahintulot.”
“Opo, sir. Iha-hold po namin.”
Pagkababa niya ng telepono, tumingin siya kay Clarisse.
“Bakit mo sinabi sa dealership na family-funded ang balance?”
“Hindi ko sinabi iyon.”
“May note sila.”
“Baka si Adrian—”
“Huwag mo akong idamay,” putol ni Kuya.
Nakita kong nanginginig ang panga niya.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating sila, hindi siya mukhang takot mawalan ng nobya.
Mukha siyang naloko.
Lumapit si Clarisse sa kanya.
“Babe, makinig ka muna.”
“Hindi mo sinabi sa akin na ginamit mo iyong limampung libo.”
“Ibabalik naman natin kapag naayos ang lahat.”
“Paano?”
“Kapag pumayag sila.”
Itinuro niya sina Papa at Mama.
“Akala mo papayag sila.”
Hindi iyon tanong.
Napailing si Kuya.
“Clarisse, ang sabi mo sa akin magtanong tayo pagkatapos ma-approve ang appraisal.”
“Pareho lang iyon.”
“Hindi pareho.”
Namumula na si Clarisse.
“Bakit parang ako pa ang masama? Gusto ko lang naman ng maayos na kinabukasan para sa atin.”
Tahimik si Papa.
Pagkatapos ay nagtanong siya.
“Anong klaseng kinabukasan?”
Huminga si Clarisse.
“Sir, huwag po ninyo akong masamain. Practical lang po ako.”
“Makikinig ako.”
“May bahay kayo sa Marikina. May apartment unit kayo sa Antipolo. May negosyo kayo. May sasakyan. Si Adrian naman ang panganay.”
Doon ako napatingin sa kanya.
Ano ang kinalaman ng pagiging panganay ni Kuya?
Nagpatuloy siya.
“Kung ikakasal kami, gusto ko lang malinaw kung paano magsisimula ang buhay namin.”
“Ano ang gusto mong malinaw?”
“Kung saan kami titira.”
“May inuupahang condominium si Adrian malapit sa trabaho niya.”
“Rent lang iyon.”
“Ano ang problema sa rent?”
Hindi agad nakasagot si Clarisse.
Si Tita Rowena ang sumalo.
“Sir Ramon, bilang magulang, siyempre gusto rin namin ng seguridad para sa anak namin.”
Tumango si Papa.
“Ako rin.”
“Kung may kakayahan naman kayong tulungan sila…”
Ngumiti nang bahagya si Papa.
“Magkano ang tulong na inaasahan ninyo?”
“Hindi naman kailangang pera.”
“Kung gayon?”
Nagkatinginan silang mag-ina.
At doon ko napansin ang kulay-asul na folder sa bag ni Tita Rowena.
Napansin din iyon ni Mama.
“Ano iyan?”
“Ay, wala.”
Pero nahulog ang ilang papel nang mabilis niyang isara ang bag.
Pumulot si Kuya ng isang sheet.
Binasa niya.
Pagkatapos ay tumingin kay Clarisse.
“Ano ito?”
Walang sumagot.
Kinuha ni Papa ang papel.
Isang price quotation iyon mula sa condominium development sa Pasig.
Dalawang silid.
Mahigit limang milyong piso.
May nakabilog na halaga para sa paunang bayad.
Anim na raang libo.
Sa ibaba, sulat-kamay ang tatlong salita:
“From Adrian’s parents.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Si Mama naman ay nanatiling tahimik.
Iyon ang mas nakakatakot.
Kapag galit si Mama, mabilis siyang magsalita.
Kapag sobrang galit niya, lalo siyang tumatahimik.
“Clarisse,” sabi niya, “kailan namin sinabi na bibigyan namin kayo ng anim na raang libo?”
“Hindi naman po iyan final.”
“Kailan namin sinabi?”
“Wala pa po.”
“Pero naisulat na.”
Nagsalita si Tita Rowena.
“Teresa, huwag nating gawing malaking bagay ang isang simpleng plano.”
“Simple para sa iyo ang anim na raang libo?”
“Hindi ko sinabi iyon.”
“Kung pera namin ang nakasulat, may karapatan kaming magtanong.”
Umupo ulit si Kuya.
Hawak niya ang noo niya.
“Clarisse, ilang bagay pa ang pinlano mo na hindi mo sinabi sa akin?”
“Wala na.”
“Sigurado?”
“Oo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon tumunog ang telepono ko.
Isang mensahe mula kay Bea.
Kaibigan ko siya sa kolehiyo.
Pinsan pala niya ang isa sa mga katrabaho ni Clarisse.
“Mika, sorry kung random,” nakasulat.
“May kilala ka bang Clarisse Mendoza?”
Napatingin ako kay Clarisse.
Sumagot ako.
“Oo. Bakit?”
Makalipas ang ilang segundo, dumating ang tatlong screenshot.
Hindi ko agad binuksan.
Nang mabasa ko ang una, parang lumamig ang likod ko.
Pangkatang usapan iyon.
Ang pangalan ng grupo ay “Bride Era.”
Nandoon ang larawan ni Clarisse.
Maliwanag ang kanyang mensahe.
“Once kasal na kami, no choice na sila. Si Adrian lang naman ang anak na lalaki. Iyong apartment sa Antipolo puwedeng pang-rental namin.”
Sumunod na mensahe.
“Ang kapatid niyang babae medyo spoiled pero eventually aalis din iyan pag graduate.”
May sumagot.
“Paano kung ayaw ng parents?”
Sagot ni Clarisse:
“Dahan-dahan lang. Unahin ko muna car at condo. Hindi puwedeng forever puro trabaho si Adrian tapos kapatid niya ang princess.”
Nanikip ang lalamunan ko.
Hindi dahil tinawag niya akong spoiled.
Kundi dahil isang araw pa lang ang nakararaan, pinaniwala niya si Kuya na ako ang walang boundaries.
Samantalang siya pala ang gumagawa ng plano para sa mga ari-arian ng mga magulang namin.
May ikalawang screenshot.
Larawan ng Veloz.
Caption niya:
“Soon upgrade na ito. Ayoko talaga ng family car vibes.”
May pangatlo.
Larawan ng isang condominium model unit.
“Manifesting. Future in-laws ang bahala sa down payment. Deserve ko rin naman after one year of dealing with a mama’s boy.”
Hindi ko alam kung sino ang kumuha ng screenshots.
Ipinaliwanag ni Bea na dati raw kasali sa grupo ang pinsan niya dahil magkakatrabaho sila, pero umalis matapos mag-away kay Clarisse.
Ayokong gawing basehan ng buong desisyon ang mga screenshot lamang.
Kaya ipinakita ko muna kay Papa.
Tahimik niyang binasa.
Pagkatapos kay Mama.
Nang makita ni Kuya, una niyang sinabi:
“Baka edited.”
Hindi ako nasaktan.
Naintindihan ko.
Mahirap tanggapin kapag taong mahal mo ang nakikita mong nagsasalita nang ganoon.
Ipinadala ko sa kanya ang buong screenshots kasama ang petsa at pangalan ng nagpadala.
“Kuya, ikaw na mag-check.”
Lumapit si Clarisse.
“Ano ‘yan?”
Hindi sumagot si Kuya.
Kinuha niya ang telepono niya.
Binuksan ang pag-uusap nila ni Clarisse.
Nag-scroll siya.
Matagal.
Hanggang sa may nahanap siyang mensahe.
“Bakit mo ako tinanong noong nakaraang buwan kung kanino mapupunta ang apartment sa Antipolo kapag tumanda sina Mama at Papa?”
Namutla si Clarisse.
“Curious lang.”
“At bakit mo tinanong kung may balak bang mag-abroad si Mika pagkatapos ng college?”
Hindi siya nakasagot.
Tumingin si Kuya sa quotation ng condominium.
Pagkatapos sa akin.
Pagkatapos sa kotse sa labas.
Hindi ako sanay makita ang kuya kong ganoon.
Parang isang tao na unti-unting napagtatanto na ang lahat ng maliliit na bagay na matagal niyang ipinagtatanggol ay magkakaugnay pala.
Ang pagsuri ni Clarisse sa lokasyon niya.
Ang paghingi ng password ng telepono.
Ang pagalit kapag may family dinner na hindi siya kasama.
Ang pagreklamo kapag umuuwi si Kuya para tulungan si Papa sa tindahan.
Ang pagsasabing “mama’s boy” siya kapag hindi agad nasusunod ang gusto niya.
Pero kahit noon, hindi pa rin nagalit si Papa.
Tumingin lamang siya sa anak niya.
“Adrian, hindi namin sasabihin kung sino ang mamahalin mo.”
Napatingin si Kuya.
“Pa…”
“Matanda ka na.”
Tumango si Papa.
“Pero may malinaw kaming hangganan. Hindi namin ililipat ang sasakyan. Hindi namin babayaran ang condo. Hindi namin popondohan ang engagement o kasal habang may taong humihingi ng ari-arian namin na para bang obligasyon namin iyon.”
Biglang tumayo si Clarisse.
“Kaya ninyo ako ayaw dahil hindi ako mayaman!”
Napakunot-noo ako.
Walang nagsabi noon.
Si Mama ang sumagot.
“Hindi ko tinanong kung magkano ang pera mo.”
“Obvious naman!”
“Ang tinatanong namin ay bakit mo minura ang anak namin at bakit may plano ka sa pera at ari-arian namin nang hindi kami kasama sa usapan.”
“Pareho lang iyon!”
“Hindi.”
Mahina pero matatag ang boses ni Mama.
“Kung wala kang pera, hindi problema iyon. Kung wala kang respeto, problema iyon.”
Napahikbi si Clarisse.
Tinapik siya ng ina niya.
“Halika na, anak. Hindi natin kailangang magpakababa rito.”
Pero bago sila makalabas, humarap si Clarisse kay Kuya.
“Sumama ka sa akin.”
Hindi kumilos si Kuya.
“Adrian.”
“Gusto kong mag-isip.”
“Kung mahal mo ako, sasama ka.”
Pumikit siya.
At pagkatapos ng ilang segundo, tumayo.
Sumama siya.
Doon ako unang nakaramdam ng galit sa kanya.
Hindi dahil pinili niya si Clarisse.
Kundi dahil kahit nakita na niya ang lahat, hindi pa rin niya kayang tumigil.
Lumipas ang tatlong araw.
Hindi umuwi si Kuya.
Nag-text lang siya kay Mama na nasa condominium niya siya.
Hindi kami nangulit.
Noong ikatlong gabi, tumawag siya sa akin.
“Mika.”
“Kuya?”
“Sorry.”
Mahina ang boses niya.
“Nasaan ka?”
“Sa kotse.”
“Okay ka lang?”
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay narinig kong huminga siya nang malalim.
“Nagkita kami ni Clarisse.”
Hindi ako nagsalita.
“Sabi niya may kondisyon siya kung gusto kong ituloy namin.”
“Ano?”
“Kailangan kong ipalipat sa pangalan ko iyong Veloz bago katapusan ng buwan.”
Napapikit ako.
“At kailangan kong kumbinsihin sina Mama at Papa na sagutin kahit kalahati ng down payment sa condo.”
“Kuya…”
“May isa pa.”
“Ano?”
Nabasag ang boses niya.
“Ayaw niyang tumira ka muna sa bahay pagkatapos mong grumadweyt.”
Napaupo ako nang tuwid.
“Bakit?”
“Sabi niya kailangan malaman ng lahat kung sino ang magiging priority ko kapag naging asawa ko siya.”
Hindi ko alam ang sasabihin.
Makalipas ang ilang segundo, tumawa siya nang mahina.
Pero mas masakit iyon kaysa pag-iyak.
“Mika, tinanong ko siya kung mahal niya ba ako kung wala iyong kotse, condo at tulong nina Mama at Papa.”
“Ano ang sinabi niya?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos:
“Sabi niya, ‘Huwag kang tanga. Kasama sa pag-aasawa ang seguridad. Kung wala kang maibibigay, bakit kita pipiliin?’”
Napapikit ako.
“Kuya…”
“Umuwi ako.”
Narinig kong bumukas ang pinto ng sasakyan sa kabilang linya.
Makalipas ang isang minuto, tumunog ang doorbell namin.
Pagbaba ko, naroon siya sa labas.
Namumula ang mga mata.
Hawak ang isang maliit na kahon.
Ang singsing na dapat sana niyang ibigay kay Clarisse sa engagement dinner.
Inilapag niya iyon sa mesa sa harap nina Mama at Papa.
“Pa.”
Tumingin sa kanya si Papa.
“Bukas imbitahan ninyo sila.”
“Bakit?”
Umupo si Kuya.
Sa unang pagkakataon, siya mismo ang nagsabi:
“Tatapusin ko na.”
“At gusto kong matapos ito nang walang kasinungalingang maiiwan.”
