Tamang Tao sa Tamang Panahon
Bahagi 5: Ang Tamang Tao sa Tamang Panahon
Tatlong buwan ang lumipas.
Nag-resign ako sa Alcantara Group at lumipat sa isang boutique hospitality firm sa Cebu. Mas maliit ang kumpanya, mas simple ang buhay, mas malayo sa ingay ng Maynila at sa dalawang lalaking minsang gumulo sa buong mundo ko.
Sa Cebu, natutunan kong gumising nang hindi unang tinitingnan ang cellphone.
Natutunan kong uminom ng kape sa umaga nang hindi nagmamadali.
Natutunan kong ang katahimikan pala ay hindi palaging malamig. Minsan, ito ay pahinga.
Paminsan-minsan, nagme-message si Rafael. Hindi na mahahaba. Hindi na nagmamakaawa.
Mia, may lecture ako bukas tungkol sa literature. Naalala ko lang na gusto mo ang tulang ito.
Mia, kumain ka na ba? Huwag mong sagutin kung ayaw mo. Paalala lang.
Mia, okay lang ako. Sana ikaw rin.
Minsan sumasagot ako. Minsan hindi.
Unti-unti, naging magaan ang pangalan niya sa dibdib ko.
Hindi na sugat.
Peklat na lang.
Si Gabriel naman, hindi nag-message sa unang buwan.
Akala ko tuluyan na siyang nawala.
Hanggang isang araw, may natanggap akong package sa office. Walang luxury brand. Walang mamahaling bulaklak. Isang payong lang.
Payong na kulay cream, matibay, simple.
May maliit na note:
Hindi ito para samahan ka. Para ito sa mga araw na gusto mong maglakad mag-isa nang hindi nababasa.
Walang pangalan.
Pero alam ko.
Napangiti ako, kahit ayaw kong aminin.
Pagkalipas ng isang linggo, nagkita kami sa isang industry conference sa Cebu. Siya ang keynote speaker tungkol sa sustainable hotels. Ako naman ang representative ng bago kong kumpanya.
Nang makita ko siya sa stage, suot ang dark suit, maayos ang buhok, kalmado ang boses, naalala ko ang unang beses ko siyang nakita bilang CEO.
Ngunit ngayon, hindi ko na siya tinitingnan bilang anino ni Rafael.
Siya si Gabriel.
Ang lalaking nagkamali.
Ang lalaking hindi nagdahilan.
Ang lalaking natutong umatras.
Pagkatapos ng talk, nakita niya ako sa crowd. Bahagya siyang natigilan, pagkatapos ay yumuko bilang pagbati.
Hindi siya lumapit agad.
Hindi siya nagpanggap na may karapatan.
Ako ang lumapit sa kanya.
“Maganda ang presentation mo,” sabi ko.
“Salamat.”
“Mas boring ka pala kapag trabaho ang usapan.”
Saglit siyang natigilan, saka tumawa nang mahina.
Iyon ang unang beses kong narinig ang tawa niya nang walang pait.
“Mas okay na boring ako sa conference kaysa mapanganib sa hotel room,” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
Namula siya nang kaunti, marahil ngayon lang napagtanto ang sinabi.
Hindi ko napigilang matawa.
At sa pagtawang iyon, may kung anong nabuksan sa pagitan namin.
Hindi kapatawaran agad.
Hindi pag-ibig agad.
Pero simula.
Nagkape kami sa hotel café. Sa unang pagkakataon, nag-usap kami nang walang sikreto. Ikinuwento niya ang childhood nila ni Rafael, ang bigat ng pagiging panganay kahit kambal sila, ang pressure ng pamilya, at ang dahilan kung bakit siya naging sanay kontrolin ang lahat.
“Ako ang laging inaasahang mag-ayos ng problema,” sabi niya. “Kaya noong dumating ka, hindi ko alam ang gagawin sa isang bagay na hindi dapat ayusin, kundi dapat igalang.”
“Bagay?” taas-kilay kong tanong.
“Taong,” agad niyang bawi. “Ikaw. Hindi kita dapat itinuring na pagkakataon.”
Tumahimik ako.
“At ngayon?”
“Ngayon,” sabi niya, diretso ang tingin, “kung papayag ka, gusto kitang makilala mula umpisa. Hindi bilang ex ng kapatid ko. Hindi bilang secretary ko. Hindi bilang babaeng minsan kong sinaktan. Bilang Mia.”
Humigop ako ng kape.
“Hindi ako madaling ligawan.”
“Good.”
“Madali akong magalit.”
“Deserve ko.”
“May tendency akong mang-block.”
“Magpapadala ako ng sulat sa koreo.”
Napatawa ako.
At doon nagsimula ang mabagal na panliligaw ni Gabriel Alcantara.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi siya biglang sumusulpot sa apartment ko. Hindi niya ginagamit ang pera niya para bilhin ang oras ko. Hindi siya nagpapadala ng sandamakmak na bulaklak na parang teleserye.
Sa halip, natutunan niya ang maliliit na bagay.
Na ayaw ko ng sobrang tamis na kape.
Na kapag pagod ako, hindi ko kailangan ng payo, kailangan ko ng tahimik na kasama.
Na mahilig akong maglakad sa tabing-dagat kapag malakas ang hangin.
Na kahit matapang akong magsalita, madali pa rin akong matakot kapag may taong masyadong lumalapit nang mabilis.
Isang gabi, habang naglalakad kami sa seaside, bigla siyang huminto.
“Mia.”
“Hm?”
“May sasabihin ako.”
Kinabahan ako. “Kung proposal iyan, itutulak kita sa dagat.”
Tumawa siya.
“Hindi. Promise.”
Tumingin siya sa malayo, kung saan madilim ang dagat at kumikislap ang mga ilaw ng bangka.
“Bukas, aalis si Rafael papuntang Europe. May research fellowship siya doon for one year.”
Natahimik ako.
“Hiningi niya ba na sabihin mo sa akin?”
“Hindi. Sinabi niya lang na kung sakaling malaman mo, gusto niyang malaman mong okay siya.”
May kirot pa rin.
Pero hindi na duguan.
“Masaya ako para sa kanya,” sabi ko.
“I am too.”
“Magiging okay ba kayo?”
Tumango si Gabriel.
“Mas okay na kami ngayon. Noong nawala ka sa pagitan namin, napilitan kaming harapin ang isa’t isa.”
Napangiti ako.
“So ako pala ang dahilan ng family therapy ninyo?”
“Technically, yes.”
Tinapik ko siya sa braso.
Tumawa siya ulit.
Maya-maya, huminto kami sa ilalim ng isang puno. Malakas ang hangin, kaya lumapit siya nang kaunti para harangan ako. Pero hindi niya ako hinawakan.
Iyon ang Gabriel ngayon.
Marunong nang maghintay.
Ako ang unang humawak sa kamay niya.
Naramdaman kong nanigas siya.
“Pwede na,” sabi ko.
Dahan-dahan siyang tumingin sa magkahawak naming kamay.
“Pwede na ang alin?”
“Pwede ka nang humawak pabalik.”
Napakabagal, parang takot siyang mabasag ako, isinara niya ang mga daliri niya sa kamay ko.
Mainit.
Matatag.
Tama.
Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ang pagmamahal ko sa kanya. Marahil hindi noong gabing nagkamali ako. Hindi rin noong ipinagtanggol niya ako sa boardroom. Marahil nagsimula iyon sa payong na iniwan niya sa ulan. O sa unang pagkakataong pinili niyang umatras kahit gusto niyang lumapit.
Pag-ibig pala minsan, hindi dumarating bilang kidlat.
Minsan, dumarating ito bilang taong araw-araw kang pinipiling respetuhin.
Isang taon pagkatapos noon, bumalik kami sa Maynila para sa birthday ni Doña Elena.
Naroon si Rafael, bagong dating mula Europe. Mas payat siya nang kaunti, pero mas magaan ang mukha. Nang makita niya ako at si Gabriel na magkahawak-kamay, sandali siyang natigilan.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Totoong ngiti.
“Mia,” bati niya.
“Rafael.”
Tumingin siya sa kamay namin, saka kay Gabriel.
“Alagaan mo siya.”
Sumeryoso si Gabriel.
“I will.”
Umiling ako. “Ako ang mag-aalaga sa sarili ko. Pwede niya akong samahan.”
Napangiti si Rafael.
“Tama. Ikaw pa rin iyan.”
Lumapit siya at niyakap ako nang maikli. Walang pag-angkin. Walang pakiusap. Isang paalam na payapa.
“Salamat,” bulong niya.
“Saan?”
“Sa pagiging dahilan para matuto akong magmahal nang hindi nanghahawak.”
Napaiyak ako nang kaunti.
“Salamat din sa pagbitaw.”
Pagkatapos ng gabing iyon, sa hardin ng bahay ng Alcantara, dinala ako ni Gabriel sa ilalim ng mga ilaw na nakasabit sa puno. Tahimik ang paligid. May musika mula sa loob ng bahay, may halakhak, may tunog ng baso at kubyertos.
“Mia,” sabi niya.
Nilingon ko siya.
May kaba sa mukha niya. Ang lalaking kayang humarap sa boardroom na puno ng kalaban ay kinakabahan ngayon sa harap ko.
Nakakatawa.
Nakakaantig.
“Mahal kita,” sabi niya. “Hindi dahil pinili mo ako. Hindi dahil nanalo ako. Mahal kita dahil kapag kasama kita, gusto kong maging mas mabuting tao kaysa kahapon.”
Natahimik ako.
“Hindi kita hihilinging pakasalan ako ngayon,” dagdag niya agad. “Hindi pa ito proposal. Ayokong itulak ka sa dagat kahit wala tayo sa dagat.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Kaya ano ito?”
Kumuha siya ng maliit na susi mula sa bulsa niya.
“Bumili ako ng bahay sa Cebu. Maliit lang. Malapit sa dagat. Hindi para sabihing doon ka tumira. Para sabihin na kung balang araw gusto mong bumuo ng tahanan na ikaw ang may desisyon, handa akong maghintay sa pintuan.”
Tiningnan ko ang susi.
Hindi singsing.
Hindi tanikala.
Isang pinto.
Isang pagpipilian.
Dahan-dahan kong kinuha ang susi.
“May extra room ba roon?”
Tumigil ang hininga niya.
“Meron.”
“Good. Doon ka muna. Ako sa master bedroom.”
Ilang segundo siyang natulala.
Pagkatapos, tumawa siya—buo, masaya, malaya.
Hinila niya ako sa yakap, pero bago pa tuluyang lumapit, huminto siya.
“Pwede?”
Tumango ako.
“Pwede.”
At nang yakapin niya ako, wala nang anino ng pagkakamali.
Wala nang kapatid na nasa pagitan namin.
Wala nang lihim.
Sa ilalim ng mga ilaw, sa gitna ng pamilyang minsang naging dahilan ng sugat, natagpuan namin ang kakaibang uri ng kapayapaan.
Hindi perpekto ang simula namin.
Pero marahil, hindi kailangang perpekto ang simula para maging tama ang wakas.
Minsan, kailangan mo munang magkamali ng pintong binuksan.
Para matagpuan ang taong hindi ka ikukulong sa loob.
Kundi hihintayin kang kusang pumasok.
At sa pagkakataong iyon, habang hawak ko ang susi at ang kamay ni Gabriel, alam kong hindi na ako naligaw.
Sa wakas…
Nakarating na ako sa tamang tahanan.