nang sumigaw ang buong bansa kung nasaan ang bata, ngumiti ang direktor at inilabas ang video na akala ko matagal nang nailibing
bahagi 2: nang sumigaw ang buong bansa kung nasaan ang bata, ngumiti ang direktor at inilabas ang video na akala ko matagal nang nailibing
Hindi ako nakahinga.
Sa malaking screen, nakatayo ang babaeng iyon na parang multo mula sa nakaraan.
Ako.
Tatlong taon na ang nakalipas.
Nakaputing bestida.
Nakatayo sa harap ng lumang simbahan sa Cebu, hawak ang pregnancy test result, habang si Rafael ay nasa tabi ko, isang kamay nakasuporta sa likod ko.
Hindi iyon larawan ng kasal.
Hindi iyon larawan ng saya.
Iyon ang huling araw bago ko pinili ang mawala.
Sa loob ng studio, parang sabay-sabay na nagising ang lahat.
May staff na natakpan ang bibig.
May cameraman na muntik nang mabitawan ang hawak.
Si Clarisse, na kanina ay halos malunod sa hiya dahil sa tanong ni Rafael na “Sino ka?”, ngayon ay unti-unting ngumiti.
At si Direk Marietta…
Nakatayo siya sa gitna ng entablado, hawak ang mikropono, nanginginig ang boses hindi dahil sa takot, kundi dahil sa sobrang pananabik.
“Amara,” sabi niya, “buong Pilipinas ang nanonood. Siguro panahon na para sabihin mo ang totoo.”
Totoo?
Gusto kong matawa.
Ang totoo ay hindi kailanman hinanap ng mga taong kagaya niya.
Ang gusto nila ay dugo.
Luha.
Eskandalo.
Isang babaeng maaaring ipako sa gitna ng entablado habang pinapalakpakan ng mga taong hindi alam ang buong kuwento.
Tumingin ako sa screen ng live comments.
【Buntis siya noon?】
【Anak ba iyon ni Rafael?】
【Kung may anak sila, bakit itinago niya?】
【Grabe, gold digger ba siya o tumakas pagkatapos makakuha ng pera?】
Bawat linya ay parang bato na ibinabato sa mukha ko.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Pero ang mas nakakatakot, hindi ako ang unang gumalaw.
Si Rafael.
Isang hakbang siyang lumapit sa screen.
Ang mga mata niya ay nakatitig sa larawan.
Sa tiyan ko sa larawan.
Sa papel na hawak ko.
Sa sarili niyang kamay na nakalagay sa likod ko.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
“Amara.”
Isang salita lang.
Pero sapat na para maramdaman kong may pumutok sa loob ng dibdib ko.
Hindi galit ang boses niya.
Hindi rin malamig.
Mas masakit.
Para siyang taong biglang nalaman na tatlong taon siyang iniwan sa dilim.
“Sabihin mo sa akin,” mahinang sabi niya. “Totoo ba iyon?”
Napakurap ako.
Gusto kong magsalita.
Gusto kong sabihin na oo, naging totoo iyon.
Na minsan, may munting buhay na dumating sa pagitan naming dalawa.
Na minsan, sa loob ng isang maliit na clinic sa Cebu, hinawakan niya ang kamay ko habang hindi pa siya sigurado kung matutuwa o matatakot.
Pero hindi ko pa naibubuka ang bibig ko nang biglang tumawa si Clarisse.
Mahina lang.
Pero sapat para marinig ng lahat.
“Rafael,” sabi niya, puno ng awa ang tono, “hindi ba mas mabuti kung huwag mo muna siyang pilitin? Baka may dahilan kung bakit hindi niya sinabi sa iyo.”
Tiningnan ko siya.
Ang pangungusap niya ay parang malambot na unan.
Pero sa loob nito, may karayom.
Hindi niya sinabi: itinago ko.
Pero iyon ang gustong marinig ng lahat.
Hindi niya sinabi: niloko ko si Rafael.
Pero iyon ang iniwan niya sa isip ng mga manonood.
Si Marietta agad na sumalo.
“Clarisse, may alam ka ba sa nangyari noon?”
Nagkunwari si Clarisse na nabigla.
“Ako? Wala naman. Narinig ko lang… may mga usapan dati sa circle namin.”
“Anong usapan?” tanong ni Marietta.
“Na umalis si Amara nang biglaan. Na pagkatapos noon, may natanggap siyang malaking halaga. Pero hindi ko alam kung totoo iyon.”
Sumabog ang studio.
Parang sinampal ako sa harap ng lahat.
“Sinungaling ka,” sabi ko.
Mahina ang boses ko.
Pero malinaw.
Clarisse’s eyes widened. “Ate Amara, bakit ka nagagalit? Hindi ko naman sinabing totoo.”
“Hindi mo kailangang sabihin. Ipinakain mo na sa kanila.”
Napasinghap ang ilang tao.
Sa unang pagkakataon, nawala ang maamo niyang mukha.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko.
Nakita rin ni Rafael.
Humakbang siya papunta kay Clarisse.
“Anong malaking halaga?”
Namutla si Clarisse.
“Rafael, narinig ko lang talaga—”
“Kanino?”
Hindi siya sumagot.
Mas lalong tumalim ang tingin ni Rafael.
“Kanino mo narinig?”
Napaatras si Clarisse.
Si Marietta, na kanina ay masayang-masaya sa sunog na ginawa niya, biglang sumingit.
“Mr. Araneta, siguro mas mainam kung si Amara ang sasagot. Siya ang nasa larawan. Siya ang buntis. Siya ang nawala.”
Tumingin sa akin ang lahat.
Muli akong naging sentro ng baril.
Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umatras.
Kinuha ko ang telepono ko mula sa mesa.
Binuksan ko ang gallery.
Hindi private album.
Hindi iyong mga larawang ninakaw nila.
Kundi isang folder na matagal kong hindi binubuksan.
“Gusto ninyo ng totoo?” sabi ko.
Nanginig ang daliri ko habang nag-scroll.
“Dito.”
Ipinakita ko ang screen sa camera.
Isang medical report.
St. Agnes Medical Center, Cebu.
Petsa: tatlong taon na ang nakalipas.
Diagnosis: threatened miscarriage.
Recommendation: immediate rest, no emotional stress, close monitoring.
Tahimik ang studio.
Pero bago pa ma-zoom ng camera ang buong dokumento, biglang nag-black ang phone screen ko.
Napatigil ako.
Muling bumukas ang malaking screen sa likod.
Hindi na larawan.
Video.
Sa video, ako ang nasa hallway ng ospital.
Maputla.
Nanginginig.
Nakayakap sa sarili.
At kaharap ko ang isang babae.
Hindi kita ang mukha niya dahil nakatalikod siya sa camera.
Pero malinaw ang boses.
“Umalis ka na, Amara. Kung ipipilit mo pa ang batang iyan, hindi lang ikaw ang mawawala. Pati ang buong pamilya mo.”
Tumigil ang mundo ko.
Alam ko ang boses na iyon.
Hindi ko makakalimutan kahit ilang taon pa ang lumipas.
Biglang humigpit ang panga ni Rafael.
“Pause the video,” utos niya.
Walang gumalaw.
“Sinabi kong i-pause.”
Tumakbo ang assistant niya papunta sa control booth, pero hinarang ng security ng production.
Tumawa si Marietta.
“Mr. Araneta, live po ito. Hindi natin pwedeng basta putulin ang katotohanan.”
Katotohanan?
Naramdaman kong nanlabo ang paningin ko.
Sa screen, nagpatuloy ang video.
Ako sa hallway, halos bumagsak na sa sahig.
At ang babaeng nakatalikod ay muling nagsalita:
“Pumili ka. Ang batang iyan, o ang buhay ng nakababatang kapatid mo.”
Nagkagulo ang studio.
Si Rafael ay nanigas.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
“Amara…”
Pero bago pa siya makalapit, biglang lumitaw sa screen ang susunod na eksena.
Isang nursery room.
May maliit na crib.
May kumot na puti.
At may bracelet ng sanggol na nakapatong sa mesa.
Naka-zoom ang camera sa pangalan.
Baby Girl Dela Cruz.
Sa ilalim nito, may isang linya:
status: transferred.
Napaatras ako.
Hindi.
Hindi nila dapat nahanap iyon.
Hindi iyon bahagi ng album ko.
Hindi iyon nasa phone ko.
Hindi iyon dapat nasa kahit saan.
Ngumiti si Marietta sa gitna ng entablado, habang ang buong bansa ay nakatingin sa akin na parang isa akong kriminal.
“Amara,” tanong niya, mabagal, malinaw, malupit.
“Kung sinabi mong nawala ang bata…”
Itinaas niya ang kamay patungo sa screen.
“Bakit may record na inilipat siya sa pangalan ng ibang pamilya?”