SA ISANG MALAMIG NA “IKAW ANG BAHALA,” TUMULAK AKO PAPUNTANG SINGAPORE SA ARAW NG AMING KASAL—NGUNIT SA AIRPORT, MAY NALAMAN SIYANG HULING-HULI NA
“Nasaan ang suit ko?”
Iyon ang unang tanong ni Adrian nang makauwi ako.
Hindi niya tinanong kung pagod ba ako. Hindi niya napansin ang namumugto kong mga mata. At lalong hindi niya alam na sa loob ng labindalawang araw, tuluyan na akong mawawala sa buhay niya.
“Hindi ko kinuha,” sagot ko.
Nagdilim ang mukha niya.
“May mahalaga akong forum sa Sabado. Nag-text ako sa’yo kaninang umaga. Paano mo nakalimutan?”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Kung ganoon kahalaga, ikaw ang kumuha.”
Nanigas siya.
Sa loob ng apat na taon naming pagsasama, hindi ko siya kailanman sinagot nang ganoon.
Ako si Mara Villanueva, tatlumpung taong gulang, project manager sa isang technology company sa Bonifacio Global City.
At sa loob ng apat na taon, minahal ko ang lalaking marunong lamang magsabi ng tatlong salitang paulit-ulit na dumurog sa akin.
“Ikaw ang bahala.”
Nang sabihin kong may lalaki sa opisina na nanliligaw sa akin, iyon ang sagot niya.
Nang tanungin ko kung gusto niyang ipagdiwang ang unang anniversary namin, iyon pa rin.
Nang tanungin ko kung handa na ba siyang pakasalan ako, tumingin lamang siya mula sa laptop at nagsabi:
“Ikaw ang bahala.”
Noong una, inakala kong respeto iyon.
Akala ko ayaw niya akong kontrolin. Akala ko binibigyan niya ako ng kalayaan na magpasya para sa sarili ko.
Ngunit dumating ang araw na nakita ko ang mga mensahe nila ng dati niyang nobya, si Celeste Ramirez.
Magkabata sila. Pitong taon silang naging magkasintahan bago lumipat si Celeste sa Canada.
Sa chat, sinabi ni Celeste:
“Gusto akong ipakilala ni Mama sa anak ng kaibigan niya. Mukhang seryoso sila.”
Walang pag-aalinlangan ang sagot ni Adrian.
“Huwag kang pumunta.”
Sumunod pa ang isa.
“Hindi ako papayag na makipagkita ka sa ibang lalaki.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Doon ko naunawaan ang katotohanan.
Hindi pala likas na malamig si Adrian.
Hindi pala siya walang pakialam sa lahat.
Wala lamang siyang pakialam sa akin.
Noong inanunsyo ng kumpanya namin na kailangan nila ng senior manager para pangunahan ang bagong regional office sa Singapore, tinanong ko siya:
“Mahigit tatlong libong kilometro ang layo. Gusto mo ba akong tumuloy?”
Nakaupo siya sa sofa habang nagbabasa.
Bahagya lamang siyang huminto.
“Ikaw ang bahala.”
Ngumiti ako.
“Okay.”
Pumasok ako sa kwarto, inilabas ang assignment acceptance form na balak ko sanang tanggihan, at pinirmahan iyon.
Pagkatapos, nag-message ako sa HR director namin.
“Sir Ramon, tinatanggap ko ang Singapore assignment. Maaari na po ninyong simulan ang visa at relocation process.”
Mabilis ang sagot niya.
“Napakagandang balita! Kailangan ka talaga ng regional office. Departure mo ay sa ika-15. Ayos ba iyon?”
Ika-15.
Iyon din ang araw na naka-appointment kami ni Adrian sa Pasig City Hall para sa civil wedding namin.
Isang buwan bago iyon, kinulayan ko pa ng pulang bilog ang petsa sa kalendaryo at ipinadala sa kanya.
“Pwede ba tayong magpakasal sa araw na ito?”
Ang sagot niya:
“Ikaw ang bahala.”
Kaya pinili kong bumiyahe sa araw ng kasal namin.
Pagkatapos noon, unti-unti kong itinigil ang mga bagay na matagal ko nang ginagawa para sa kanya.
Hindi na ako bumangon nang maaga upang ipagluto siya ng lugaw para sa sensitibo niyang tiyan.
Hindi ko na inayos ang mga damit niya.
Hindi ko na pinaalalahanan sa mga gamot, meeting, bayarin at appointment.
Kinabukasan matapos kong tanggapin ang assignment, lumabas siya mula sa kwarto at nadatnan akong nakabihis na papasok.
“Hindi ka nagluto?”
“May maagang meeting ako.”
“Alam mong masakit ang tiyan ko sa pagkain sa labas.”
“Kaya mong magluto.”
Tinitigan niya ako na para bang may estrangherang nakatayo sa harap niya.
Noong araw ding iyon, nakatanggap ako ng notification mula sa supplementary credit card na ibinigay ko sa kanya.
Mahigit ₱2,800 ang ginastos niya sa isang private kitchen sa Rockwell.
Espesyal na soup para sa tiyan.
Walang asukal.
Kaunting mantika.
Walang cilantro.
Hindi siya kumakain ng cilantro, pero hindi rin siya allergic dito.
Si Celeste ang may allergy.
Pag-uwi ko, narinig ko siyang kausap sa telepono.
“Inumin mo habang mainit pa. Sinabihan ko ang chef na huwag lagyan ng cilantro.”
Malambing ang boses niya.
“Unahin mo ang kalusugan mo. Huwag kang magpuyat.”
Noong ako ang inatake ng gastritis sa opisina at humingi ng tulong, sinabi lamang niya:
“Matanda ka na. Matuto kang alagaan ang sarili mo.”
Nang mapansin niyang nakauwi ako, mabilis niyang ibinaba ang tawag.
Pagkatapos ay tinanong niya ang tungkol sa suit.
“Hindi ko kinuha,” sabi ko.
“Bakit hindi?”
“Dahil hindi ko responsibilidad iyon.”
“Anong problema mo nitong mga nakaraang araw?”
Halos matawa ako.
Sa wakas, napansin niyang may problema.
Hindi dahil hindi ako nagsasalita.
Kundi dahil hindi ko na siya pinagsisilbihan.
“Wala,” sagot ko. “Pagod lang ako.”
Tumalikod ako, pero hinawakan niya ang braso ko.
“Mara, huwag mo akong pakitaan ng ganitong ugali dahil lang hindi kita nasasamahan sa gusto mo.”
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.
“Hindi ako galit dahil hindi mo ako sinasamahan.”
“Kung ganoon, ano?”
“Wala kang kailangang alamin.”
Nagsalubong ang kilay niya.
Bago pa siya makapagsalita, tumunog ang cellphone niya.
Celeste.
Kitang-kita ko ang pagbabago sa ekspresyon niya.
Ang inis ay napalitan agad ng pag-aalala.
“Hello? Ano’ng nangyari?”
Lumayo siya sa akin habang nakikinig.
“Nasira ang lock ng condo mo? Huwag kang matakot. Pupunta ako.”
Kinuha niya agad ang susi ng kotse.
Bago siya lumabas, lumingon siya.
“Pag-usapan natin ito mamaya.”
Tumango ako.
“Bahala ka.”
Hindi niya napansin ang paggamit ko sa paborito niyang mga salita.
At tulad ng inaasahan, hindi siya nakauwi nang gabing iyon.
Kinabukasan, tumawag ang landlord ng apartment namin upang kumpirmahin ang request ko.
“Ma’am Mara, sigurado po ba kayong tatanggalin na ninyo ang pangalan ninyo sa lease?”
“Opo.”
“Paano po si Mr. Lim?”
“Siya na ang bahala.”
Ibinenta ko rin ang ilang kasangkapan na ako ang bumili.
Ipinahinto ko ang supplementary card.
Inilipat ko ang mga personal kong gamit sa isang serviced apartment na ibinigay ng kumpanya.
Ngunit kakaunti lang ang dinala ko.
Mga damit.
Passport.
Laptop.
At isang lumang kahon ng mga alaala na matagal ko nang hindi binubuksan.
Sa loob nito ay ang engagement ring na binili ko para sa sarili ko.
Dahil kahit singsing, ako ang pumili.
Ako ang nagbayad.
At ako rin ang nagpa-reserve ng restaurant noong gabing nag-propose si Adrian.
Sabi niya noon:
“Kung gusto mo talagang magpakasal, sige.”
Ako rin ang pumalakpak para sa sariling kasiyahan.
Pagsapit ng ikalabintatlong araw, halos tapos na ang lahat.
Hindi pa rin alam ni Adrian ang tungkol sa pag-alis ko.
Abala siya kay Celeste.
Pag-aayos ng condo nito.
Pagsundo sa airport ng mga gamit nito.
Pakikipagtalo sa management para sa parking space nito.
Noong gabi bago ang flight ko, umuwi siyang may dalang dalawang kahon ng pagkain.
“Ano ito?” tanong ko.
“Takeout.”
Inilapag niya sa mesa ang isang kahon.
“Binilhan din kita.”
Binuksan ko iyon.
Pasta na may hipon.
Allergic ako sa hipon.
Apat na taon na kaming magkasama.
Hindi niya naalala.
Ngunit naaalala niyang ayaw ni Celeste sa cilantro.
“Sayo na lang,” sabi ko.
Tiningnan niya ang dalawang malalaking maleta sa tabi ng pinto.
“May pupuntahan ka?”
“May business trip.”
“Kailan ka babalik?”
Tiningnan ko siya.
Sa loob ng ilang segundo, gusto kong sabihin ang totoo.
Gusto kong malaman kung pipigilan niya ako.
Kung minsan man lang, sasabihin niyang huwag akong umalis.
Ngunit nauuna na naman ang kawalang-interes sa mukha niya.
Kaya ngumiti ako.
“Hindi ko pa alam.”
Tumango siya.
“Ikaw ang bahala.”
Iyon ang huling pagkakataong narinig ko ang mga salitang iyon habang nasa iisang bahay pa kami.
Kinaumagahan, tahimik akong umalis bago siya magising.
Eksaktong alas-diyes ang appointment namin sa city hall.
Eksaktong alas-diyes din ang boarding time ng flight ko.
Nasa immigration na ako nang mag-vibrate ang cellphone ko.
Isang message mula kay Adrian.
“Nasaan ka? Hinihintay ako ng staff sa civil registry.”
Sumunod ang isa.
“May emergency si Celeste kaninang umaga kaya nahuli ako. Papunta na ako.”
Pagkatapos:
“Mara, sumagot ka.”
Tinitigan ko ang mga mensahe.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag ang HR director ko.
“Mara, nasa gate ka na ba? May kaunting pagbabago. Paglapag mo sa Singapore, didiretso ka agad sa board meeting. May malaking acquisition na ipagkakatiwala sa’yo.”
“Opo, Sir.”
Patapos na ang tawag nang may marinig akong pamilyar na boses mula sa likuran.
“Mara!”
Napalingon ako.
Nakatayo si Adrian sa kabilang bahagi ng security barrier, hinihingal, gusot ang buhok at hindi pa maayos ang pagkakasuot ng polo.
Sa isang kamay niya ay hawak ang folder ng mga dokumento para sa kasal.
Sa kabila, hawak niya ang cellphone na nakabukas sa email na aksidenteng na-forward sa kanya.
Sa screen ay malinaw ang subject line:
FINAL RELOCATION DOCUMENTS — MARA VILLANUEVA, REGIONAL DIRECTOR, SINGAPORE
Namumutla siyang tumingin sa akin.
“Ano’ng ibig sabihin nito?”
Hinawakan ko nang mahigpit ang aking passport.
“Ang ibig sabihin nito, Adrian…”
Humakbang ako patungo sa boarding gate.
“…hindi na ako babalik.”
At bago tuluyang magsara ang pinto, may isinigaw siyang tanong na nagpahinto sa buong mundo ko.
“Paano ang anak natin?”
PARTE2
Napahinto ako.
Sa loob ng ilang segundo, hindi ko maintindihan ang sinabi niya.
Anak?
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo pa rin si Adrian sa kabilang bahagi ng barrier, nanginginig ang kamay na may hawak na brown envelope.
“Anong anak?” tanong ko.
“Mara, lumabas ka muna. Kailangan nating mag-usap.”
“Sabihin mo diyan.”
Tumingin ang ilang pasahero sa amin. Lumapit ang airport staff, ngunit itinaas ko ang kamay upang sabihing ayos lang ako.
Binuksan ni Adrian ang envelope.
Sa loob ay isang laboratory result.
“Natagpuan ko ito sa drawer mo kagabi.”
Humigpit ang pagkakahawak ko sa passport.
Dalawang buwan na ang nakalipas, na-delay ang regla ko. Nagkaroon ako ng ilang sintomas at nagpa-blood test nang hindi sinasabi kay Adrian.
Negative ang unang test.
Ngunit may follow-up result na hindi ko na nabuksan dahil nakalimutan kong kunin sa clinic.
“Hindi akin iyan,” sabi ko.
“Pangalan mo ang nakalagay.”
Lumapit siya hangga’t maaari sa harang.
“Positive ang pregnancy test mo.”
Parang nawala ang ingay sa paligid.
“Hindi posible.”
“Mara, anim na linggo ka raw buntis.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
May mga araw ngang nahihilo ako.
May mga gabing ayaw kong kumain.
Akala ko stress lamang iyon dahil sa relocation.
“Hindi mo alam?” tanong niya.
Umiling ako.
Ang boarding announcement para sa Singapore flight ay umalingawngaw.
Final call.
“Mara, huwag kang sumakay.”
Iyon ang kauna-unahang pagkakataon na narinig kong sabihin ni Adrian ang mga salitang iyon.
Hindi “ikaw ang bahala.”
Hindi “kung gusto mo.”
Kundi:
“Huwag kang umalis.”
Ngunit huli na.
“Dahil buntis ako?” tanong ko.
“Dahil kailangan nating ayusin ito.”
“Ayusin ang ano? Ang kasal? Ang relasyon natin? O ang magiging anak mo?”
“Lahat.”
Napatawa ako nang mahina, ngunit nangingilid ang luha ko.
“Sa loob ng apat na taon, hindi mo ako pinili kahit minsan. Ngayong may anak, bigla kang may gustong ipaglaban?”
“Mara—”
“Nasaan ka kaninang umaga?”
Hindi siya agad nakasagot.
Alam ko na.
“Kay Celeste.”
“Naaksidente ang sasakyan niya.”
“Malubha ba?”
“Hindi. Pero natakot siya.”
“Samantalang ako, hinihintay kang pakasalan ako.”
Ibinaba niya ang tingin.
“Hindi ko alam na aalis ka.”
“Dahil hindi mo kailanman tinanong.”
“Mara, umuwi tayo. Mag-usap tayo nang maayos.”
Tumingin ako sa boarding gate.
Pagkatapos ay sa papel na hawak niya.
Kung wala ang sanggol, sasakay ako nang walang pag-aalinlangan.
Ngunit hindi na lamang ito tungkol sa akin.
Lumapit ang airline staff.
“Ma’am, kailangan na po naming isara ang gate.”
Huminga ako nang malalim.
“Pakisabi sa kumpanya na sasakay ako sa susunod na flight.”
Nakita ko ang pag-asa sa mukha ni Adrian.
Ngunit agad ko iyong pinatay.
“Hindi ako uuwi kasama mo. Pupunta ako sa ospital para kumpirmahin ang resulta.”
Sa Makati Medical Center, kinumpirma ng doktor na pitong linggo akong buntis.
Normal ang kondisyon ng sanggol, ngunit kailangan kong mag-ingat dahil mataas ang stress level ko.
Naghintay si Adrian sa labas.
Nang lumabas ako, mabilis siyang tumayo.
“Ano’ng sabi?”
“Buntis ako.”
Napapikit siya, tila nabunutan ng tinik.
“Salamat sa Diyos.”
Tiningnan ko siya nang malamig.
“Hindi ibig sabihin nito na magiging maayos tayo.”
“Mara, bigyan mo ako ng pagkakataon.”
“Apat na taon kitang binigyan ng pagkakataon.”
Hindi siya nakasagot.
Dumiretso ako sa serviced apartment ng kumpanya. Sinundan niya ako hanggang lobby, ngunit hindi ko siya pinapasok.
Sa sumunod na tatlong araw, araw-araw siyang naghihintay sa labas.
May dalang lugaw.
Prutas.
Gamot.
Hindi ko tinanggap ang mga iyon.
Sa ikaapat na araw, dumating si Celeste.
Naka-white dress siya, maayos ang buhok at tila walang problemang dinadala.
“Pwede ba tayong mag-usap?” tanong niya.
“Wala tayong dapat pag-usapan.”
“Meron. Tungkol kay Adrian.”
Napatingin ako sa kanya.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi mo alam ang buong kuwento.”
Pumasok kami sa maliit na café sa ground floor.
Umupo siya sa tapat ko at inilapag ang cellphone sa mesa.
“Hindi ko hinihingi kay Adrian na bumalik sa akin,” sabi niya. “Siya ang kusang lumalapit.”
“Hindi nito pinapaganda ang sitwasyon.”
“Alam ko.”
Binuksan niya ang isang lumang conversation.
Mga mensaheng halos tatlong taon na ang nakalipas.
Panahon na kasisimula pa lamang namin ni Adrian.
Sa chat, sinabi ni Adrian:
“Sinubukan kong magmahal ulit, pero hindi katulad sa’yo.”
Sumunod ang isa.
“Si Mara ang tamang babae sa tamang panahon. Pero ikaw pa rin ang taong hindi ko kayang bitawan.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Bakit mo ipinapakita ito?”
“Dahil gusto kong maintindihan mong hindi ikaw ang may kasalanan.”
“Pero patuloy mo siyang tinatawagan.”
“Dahil hinayaan niya akong maniwalang may pag-asa pa kami.”
Tumawa siya nang mapait.
“Noong bumalik ako sa Manila, sinabi niyang hindi pa kayo kasal. Sinabi rin niyang hindi siya sigurado kung gusto ka niyang pakasalan.”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
“May sinabi pa siya,” dagdag ni Celeste.
Ipinakita niya ang pinakahuling chat nila.
Isang araw bago sana ang kasal namin.
Celeste:
“Kung sasabihin kong handa akong magsimula ulit, hindi ka ba magpapakasal bukas?”
Adrian:
“Pupunta ako kung saan mo ako kailangan.”
Napatitig ako sa screen.
Iyon pala ang dahilan kung bakit hindi siya dumating sa oras.
Hindi dahil lamang sa aksidente.
Kundi dahil naghihintay siyang piliin siya ni Celeste.
“Tapos?” tanong ko.
“Hindi ko siya pinili.”
Nagulat ako.
“Bakit?”
“Dahil habang kausap ko siya, napagtanto kong hindi niya ako mahal. Mahal niya ang pakiramdam na may isang taong hindi niya kailangang pakasalan pero palaging naghihintay sa kanya.”
Tumayo si Celeste.
“Pasensya na, Mara. Maling-mali ang naging bahagi ko rito. Pero ayokong maging dahilan para manatili ka sa isang lalaking kinailangan pang mawala ka bago ka pahalagahan.”
Iniwan niya ang cellphone sa mesa.
“May kopya ako ng lahat. Gamitin mo kung kakailanganin.”
Nang gabing iyon, pinapunta ko si Adrian sa conference room ng serviced apartment.
Nang makita niya ang cellphone ni Celeste sa mesa, namutla siya.
“Galing siya rito?”
“Basahin mo.”
Tahimik niyang binasa ang mga mensahe.
“Mara, kaya kong ipaliwanag.”
“Subukan mo.”
“Matagal na iyon.”
“Ang huling message ay kahapon lang bago ang kasal natin.”
“Mali ako.”
“Mali ka ba dahil nagsinungaling ka? O dahil hindi ka pinili ni Celeste?”
Napahawak siya sa ulo.
“Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon.”
“Alam mo.”
Tiningnan ko siya.
“Gusto mong manatili kaming dalawa sa paligid mo. Siya ang babaeng hindi mo mabitawan. Ako ang babaeng laging nandiyan para ayusin ang buhay mo.”
“Mahal kita.”
“Hindi.”
Napaluha siya.
“Mara—”
“Mahal mo ang kaginhawaan na ibinigay ko sa’yo. Mahal mo ang pagkain sa mesa. Ang malinis mong damit. Ang taong naghihintay sa’yo. Pero hindi mo minahal ang pagkatao ko.”
Lumapit siya.
“Ayusin natin ito para sa anak natin.”
“Ang anak natin ay hindi pandikit para sa relasyong matagal nang wasak.”
“Mababago ako.”
“Posible.”
Tumango ako.
“Pero hindi ko kailangang manatili para panoorin iyon.”
Doon ko inilabas ang cancellation document para sa wedding appointment at ang draft ng co-parenting agreement na ginawa ng abogado ng kumpanya.
Maaari niyang kilalanin ang bata.
Maaari siyang magkaroon ng regular na visitation pagkatapos nitong ipanganak.
Ngunit hindi ko siya pakakasalan.
At hindi ako mananatili sa Manila para lamang bigyan siya ng ikalawang pagkakataong hindi niya pinaghirapan.
“Tutuloy ka pa rin sa Singapore?” tanong niya.
“Oo.”
“Habang buntis?”
“May healthcare support ang kumpanya. Pinayagan din akong magsimula matapos ang dalawang linggo.”
“Mara, anak ko rin iyon.”
“Kaya puwede kang bumisita.”
“Paano ako?”
Napangiti ako nang malungkot.
“Sa wakas, ikaw naman ang bahala sa sarili mo.”
Makalipas ang dalawang linggo, tumuloy ako sa Singapore.
Hindi madali ang mga unang buwan.
May morning sickness.
May kalungkutan.
May mga gabing gusto kong tawagan si Adrian dahil nakasanayan kong sa kanya umiikot ang buhay ko.
Pero tuwing gusto kong bumalik, binabasa ko ang mga lumang chat.
Hindi upang masaktan ang sarili ko.
Kundi upang maalala kung bakit ako umalis.
Sa Singapore, pinangunahan ko ang acquisition ng isang logistics technology firm. Sa loob ng anim na buwan, naging pinakamabilis lumago ang aming regional branch sa Southeast Asia.
Nanganak ako ng isang malusog na batang babae.
Pinangalanan ko siyang Amara.
Dumating si Adrian isang araw bago ako manganak.
Tahimik siyang nakaupo sa waiting area, walang hinihinging kapalit.
Nang ipanganak si Amara, pinayagan ko siyang makapasok.
Napaiyak siya nang unang hawakan ang anak namin.
“Mara,” sabi niya, “hindi ko hinihinging bumalik ka sa akin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Gusto ko lang malaman mong nagpa-therapy ako. Lumipat ako ng bahay. Hindi ko na kinakausap si Celeste. At natutunan kong alagaan ang sarili ko.”
Tumango ako.
“Mabuti.”
“Hindi para bawiin ka.”
“Mas mabuti.”
“Para maging disenteng ama kay Amara.”
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naniwala ako sa kanya.
Hindi kami nagkabalikan.
Ngunit naging mabuti siyang ama.
Bawat dalawang buwan, bumibisita siya sa Singapore. Siya ang nagpalit ng diaper, nagpuyat kapag nilalagnat si Amara at natutong gumawa ng lugaw nang hindi umaasa sa akin.
Makalipas ang dalawang taon, bumalik ako sa Manila bilang vice president ng regional operations.
May sarili akong condominium sa BGC.
May sariling buhay.
At may anak na lumalaki sa gitna ng dalawang magulang na hindi man nagkatuluyan, marunong namang igalang ang isa’t isa.
Isang hapon, habang sinusundo ni Adrian si Amara, tinanong niya ako:
“May nanliligaw ba sa’yo?”
Natawa ako.
“Meron.”
Bahagya siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“Kung mabuti siya sa’yo, susuportahan ko kayo.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Hindi mo sasabihing ‘ikaw ang bahala’?”
Ngumiti siya nang mapait.
“Hindi na. Dahil alam ko na ngayon ang pagkakaiba ng pagbibigay ng kalayaan at kawalan ng pakialam.”
Sinara ko ang pinto matapos silang umalis.
Sa dining table, may bagong passport si Amara at dalawang ticket papuntang Cebu para sa unang bakasyon naming mag-ina kasama ang lalaking maingat at matiyagang nanliligaw sa akin.
Hindi ko alam kung siya na ang makakasama ko habambuhay.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako nagmamadali.
Dahil natutunan kong ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang nagsasabing:
“Ikaw ang bahala.”
Nakikinig ito.
Nakikibahagi.
Nagsisikap.
At kapag mahalaga ka talaga sa isang tao, hindi ka niya hahayaang mag-isang gumawa ng bawat desisyong dapat ay sabay ninyong hinaharap.
MENSAHE PARA SA MGA MAMBABASA
May malaking pagkakaiba ang taong nagbibigay sa iyo ng kalayaan at taong wala lamang pakialam sa pagkawala mo. Ang tunay na pagmamahal ay hindi pagkontrol, ngunit hindi rin ito pananahimik sa lahat. Ito ay paglahok, pag-aalala at malinaw na pagpili sa isa’t isa. At kapag palagi kang nag-iisang lumalaban para sa relasyon, huwag matakot piliin ang sarili mo. Minsan, ang pagtalikod ang unang hakbang patungo sa buhay na matagal mo nang karapat-dapat maranasan.
