Sumuko ako matapos ang dalawang taon na paghahabol sa lalaking laging pangalawa sa akin, at ibinaling ko ang atensyon ko sa guwapong bagong transferee
Sumuko ako matapos ang dalawang taon na paghahabol sa lalaking laging pangalawa sa akin, at ibinaling ko ang atensyon ko sa guwapong bagong transferee—pero nang malapit na kaming maghalikan, biglang namatay ang ilaw, may humila sa akin papalapit… at ang liham na nahulog mula sa bulsa niya ang nagpaginaw sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Ako lang ang estudyanteng kayang magpabagsak kay Adrian Reyes sa pangalawang puwesto.
At ako rin ang nag-iisang babaeng dalawang taon nang lantaran siyang hinahabol, pero ni minsan ay hindi nakatanggap ng matinong sagot mula sa kanya.
Sa mga mata ni Adrian, parang hindi naman ako babae.
Karibal ako.
Kaya nagpasya akong sumuko.
Sakto namang may bagong transferee na dumating sa klase namin.
Matangkad.
Guapo.
Magaling mag-basketball.
At higit sa lahat—
marunong ngumiti sa akin.
Tatlong araw lang ang kailangan ko para ilipat ang atensyon ko sa kanya.
Sa ikaapat na araw, nang malapit ko nang sagutin ang bagong estudyante sa loob ng equipment room ng gymnasium, biglang namatay ang ilaw.
Sa dilim, may isang kamay na mahigpit na humawak sa pulso ko.
Bago pa ako makapagsalita—
may isang malamya at nanginginig na halik na dumampi sa mga labi ko.
Ilang segundo lang.
Pagkatapos, agad na tumalikod ang taong iyon para tumakbo.
Mabilis kong binuksan ang flashlight ng cellphone ko.
Tumama ang puting liwanag sa isang mukhang pulang-pula.
At doon ako tuluyang natigilan.
Si Adrian.
Ang lalaking dalawang taon akong tinatratong parang kalaban.
Napangiti ako.
“Wow.”
“Marunong ka rin palang magselos, Mr. Top Two?”
Tatlong araw bago iyon.
Nakadikit na sa bulletin board ang resulta ng midterm exams.
Ako ang rank one.
Si Adrian ang rank two.
Isang puntos lang ang pagitan namin.
Sumandal ako sa desk niya habang pinagmamasdan ang masungit niyang mukha.
“Isang punto lang naman.”
“Gusto mong maging rank one sa susunod?”
Hindi man lang siya tumingala.
“Lumayo ka, Mika Santos. May kino-correct pa akong sagot.”
Hinila ko ang upuan at naupo sa harap niya.
“May mas mabilis na paraan.”
Sa wakas, tumingin siya sa akin.
Ngumiti ako nang matamis.
“Jowain mo ako.”
Saglit siyang natigilan.
Nagpatuloy ako.
“Kapag in love ang isang tao, mahirap mag-focus sa pag-aaral.”
“Kung araw-araw kitang iisipin, siguradong babagsak ang grades ko.”
“Kapag nangyari iyon, sa iyo na agad ang top one.”
Agad na nag-ingay ang mga kaklase namin.
May sumipol.
May pumalakpak pa.
Tahimik lang si Adrian nang tatlong segundo.
Pagkatapos, ginamit niya ang dulo ng ballpen para itulak ang noo ko palayo.
“Malapit na ang graduation exams.”
“Huwag mong sayangin ang oras mo sa mga walang kuwentang bagay.”
Ngumiti ako.
Pero parang may bahagyang kumirot sa dibdib ko.
Dalawang taon na.
Nagustuhan ko si Adrian mula noong unang araw na pumasok ako sa honors section.
Noong una, dahil lang guwapo siya.
Pero kalaunan, dahil napansin kong kakaiba siya.
Isang araw, sobrang lakas ng ulan.
Lahat nagmamadaling umuwi.
Pero si Adrian, nanatili sa ilalim ng bubong ng school entrance at ibinigay ang nag-iisang payong niya sa isang matandang janitress.
Noong nilagnat ako sa klase, malamig niyang sinabi—
“Huwag kang himatayin dito. Maaabala ang klase.”
Pero nang yumuko ako sa desk, may mainit na tubig na sa tabi ko.
May gamot pa.
Ganoon siya palagi.
Masama ang bibig.
Pero ang kilos—
nakakapagbigay ng maling pag-asa.
At dahil doon, dalawang taon akong umasa.
Hanggang sa araw na iyon.
Hindi sinasadyang narinig ko ang usapan nila ng kaibigan niya sa corridor.
“Pre, dalawang taon ka nang hinahabol ni Mika. Wala ka talagang nararamdaman?”
Tahimik si Adrian.
Nakatayo ako sa likod ng pader.
Halos hindi ako huminga.
Maya-maya, narinig ko ang boses niya.
“Gusto ko lang siyang matalo.”
Parang may biglang humigpit sa puso ko.
Tumawa ang kaibigan niya.
“Paano kung isang araw may magustuhan siyang iba?”
Mabilis siyang sumagot.
“Mas mabuti.”
Dalawang salita.
Mas mabuti.
Nakatayo ako sa likod ng pader habang biglang pakiramdam ko, mukha akong tanga.
Kaya kinabukasan, nang pumasok ang adviser namin kasama ang bagong transferee—
nakapagdesisyon na ako.
Sige.
Kung mas mabuti, edi mas mabuti.
Ang bagong estudyante ay naupo sa likod ko.
Ang pangalan niya ay Gabriel Cruz.
Kakalipat lang niya mula sa isang coastal city.
Medyo moreno.
Malapad ang balikat.
At may dimples kapag ngumiti.
Pero ang pinakamahalaga—
marunong siyang makipag-usap na parang normal na tao.
Sa unang subject pa lang, tinanong niya ako—
“May masarap bang halo-halo malapit dito?”
Agad akong lumingon.
“Meron. Samahan kita pagkatapos ng klase.”
May ballpen na biglang nahulog sa tabi ko.
Pagtingin ko—
nakayuko si Adrian at pinupulot iyon.
Normal ang mukha niya.
Kaya hindi ko rin pinansin.
Pagsapit ng lunch break, dahil natalo siya sa dati naming pustahan, obligadong bumili si Adrian ng pagkain para sa akin.
Inilapag niya ang isang packed meal at malamig na gatas sa desk ko.
Tiningnan ko iyon.
Pagkatapos, kinuha ko lahat at dinala sa likod ng classroom.
“Bago ka rito, baka hindi mo pa alam kung ano ang masarap sa canteen.”
Inilapag ko ang pagkain sa harap ni Gabriel.
“Kainin mo.”
Nagtaka siya.
“Eh ikaw?”
“Share tayo.”
Hinila ko ang upuan at naupo sa tabi niya.
Hindi ko nakita—
sa likod ko, namumuti na ang mga daliri ni Adrian sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya sa ballpen.
Mula noong araw na iyon, naging kakaiba si Adrian.
Dati, kahit matulog ako sa Math class, wala siyang pakialam.
Ngayon, kinakatok niya ang desk ko.
“Gising.”
“Ayoko.”
“Tatawag ang teacher.”
“Edi tumawag.”
Tahimik siya sandali.
“Taga-saan ka kagabi?”
Bahagya kong iminulat ang mata ko.
“Kumain kami ni Gabriel.”
Huminto ang ballpen niya.
“Anong oras ka nakauwi?”
Napatawa ako.
“Ha?”
“Tatay ba kita?”
Biglang sumama ang mukha niya.
“May exam bukas.”
“So?”
“Nagsasayang ka ng oras.”
Umayos ako ng upo at tumingin sa kanya.
“Noong hinahabol kita, sinabi mong walang kuwenta ang love life.”
“Ngayong hindi na kita ginugulo, hindi ba dapat masaya ka?”
Nanigas siya.
Lalo akong ngumiti.
“Relax.”
“Hindi na ako aamin sa iyo ulit.”
Hindi ko maintindihan kung bakit mas sumama pa ang mukha niya kaysa noong nakita niyang rank two siya.
Nang hapon ding iyon, may basketball practice.
Bagong miyembro si Gabriel ng team.
Naupo ako sa bleachers habang hinihintay siyang matapos.
Tatlong beses dumaan si Adrian sa harap ko.
Sa ikaapat—
hindi ko na napigilan.
“May hinahanap ka ba?”
“Wala.”
“Eh bakit paikot-ikot ka?”
“Nandito ang restroom.”
Tumingin ako sa restroom sign na malinaw na nasa kabilang direksyon.
“Ah.”
Agad siyang tumalikod.
Mapulang-mapula ang tainga niya.
Halos matawa ako.
Pero pinigilan ko ang sarili ko.
Huwag kang assuming, Mika.
Karibal ka lang para sa kanya.
Sakto namang lumapit si Gabriel at inabutan ako ng malamig na soft drink.
“May school festival sa Friday night.”
“Tara tayo?”
Tiningnan ko siya.
Guapo.
Mabait.
Diretsong magsalita.
Hindi kailangang hulaan kung ano ang iniisip.
Bakit hindi?
Tumango ako.
“Sige.”
“Hindi puwede.”
May malamig na boses mula sa likod.
Lumingon ako.
Nakatayo si Adrian ilang hakbang ang layo.
Matigas ang tingin.
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Ano?”
Tahimik siya.
Tumingin si Gabriel sa aming dalawa na parang may naintindihan.
“Boyfriend mo?”
Agad akong umiling.
“Hindi.”
“Seatmate ko lang.”
Sinadya kong dagdagan—
“At saka ayaw na ayaw niya sa akin.”
Biglang natahimik ang paligid.
Matagal akong tinitigan ni Adrian.
Pagkatapos, tumalikod siya.
Pero habang dumadaan sa tabi ko, mahina kong narinig—
“Sino’ng nagsabing ayaw kita?”
Gabi ng school festival, bumuhos ang ulan.
Dahil sa thunderstorm, nawalan ng kuryente ang bahagi ng gymnasium.
Hinila ako ni Gabriel papasok sa equipment room para makasilong.
Naririnig pa rin sa labas ang music at tawanan ng mga estudyante.
Sa loob, mahina lang ang liwanag mula sa hallway.
Tumingin siya sa akin.
“Alam kong ginagamit mo lang ako para makalimot sa isang tao.”
Natigilan ako.
Pero ngumiti siya.
“Okay lang sa akin.”
Lumapit siya.
“Kung gusto mong subukan…”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Naisip ko—
sige.
Subukan ko.
Baka mas madaling magmahal ng taong normal.
Ng taong hindi ako pinaghihintay.
Ng taong hindi ako pinaghuhula.
Kaunti na lang ang pagitan ng mukha namin.
Ilang sentimetro.
Biglang—
Click!
Namatay ang lahat ng ilaw.
Kasabay noon, malakas na bumukas ang pinto ng equipment room.
May kamay na humila sa akin paatras.
Bumagsak ang likod ko sa dibdib ng isang tao.
“Ano—”
Hindi ko natapos ang salita.
May mga labi nang dumampi sa akin.
Nanginginig.
Magulo.
Halatang walang karanasan.
Pero sobrang higpit ng kamay na nakahawak sa pulso ko.
Dalawang segundo.
Tatlo.
Pagkatapos, mabilis akong binitiwan ng taong iyon.
Narinig kong mabilis ang paghinga niya.
At maya-maya—
tatakbo na sana siya.
Agad kong binuksan ang flashlight ng cellphone.
Tumama ang liwanag sa pamilyar na mukha.
Nanigas ako.
Nanigas din siya.
Si Adrian Reyes.
Ang lalaking laging nagsasabing huwag akong makipag-date.
Ang lalaking nagsabing “mas mabuti” kung may iba akong magustuhan.
Ang lalaking dalawang taon akong tinatratong karibal—
nakatayo ngayon sa harap ko.
Pulang-pula ang mga labi.
Pulang-pula ang tainga.
Pati leeg niya, namumula.
Itinaas ko ang cellphone at hinarangan ang pinto.
“Saan ka pupunta?”
Humigpit ang kamao niya.
“Tumabi ka.”
Sumandal ako sa pinto at malamig na ngumiti.
“Hahalikan mo ako tapos tatakbo ka?”
“Akala ko ba gusto mo lang akong matalo?”
Biglang dumilim ang tingin niya.
Sa susunod na segundo—
lumapit siya.
Isang kamay ang inilagay niya sa pinto sa tabi ng ulo ko.
Biglang lumiit ang distansya namin.
Masyadong malapit.
“Mali ako.”
Napigil ang paghinga ko.
“Sa ano?”
Diretso siyang tumingin sa mga mata ko.
Paos ang boses niya.
“Gusto ko pa rin ang rank one.”
“Pero ikaw…”
Hindi niya natapos.
BANG! BANG! BANG!
May malakas na kumatok sa pinto mula sa labas.
Narinig ko ang boses ni Gabriel.
“Mika! Buksan mo!”
“Nakita kong pumasok siya riyan!”
Pagkatapos—
may sinabi siya na agad nagpabago sa mukha ko.
“Hindi mo ba alam?”
“May narinig ako sa faculty kaninang hapon…”
“Pagkatapos ng exam, lilipat daw siya ng school.”
Biglang tumahimik si Adrian.
Tumingala ako sa kanya.
“Lilipat?”
“Saan ka pupunta?”
Hindi siya sumagot.
Hinawakan ko ang kuwelyo ng uniform niya.
“Adrian, sumagot ka!”
Pero bago pa siya makapagsalita—
may isang bagay na nahulog mula sa bulsa niya.
Isang liham.
Maingat na nakatiklop.
Pinulot ko iyon.
Sa labas, may isang linya lamang na nakasulat.
“Para sa taong dalawang taon ko nang mahal.”
Huminto ang tibok ng puso ko.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa pangalan ng tatanggap.
At ang pangalang nakasulat doon…
ay hindi akin.
Bahagi 2
Hindi akin ang pangalan.
Ilang segundo akong nakatitig sa sobre.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid—ang ulan sa bubong ng gym, ang malakas na katok ni Gabriel sa pinto, pati ang mabilis kong paghinga.
Isang pangalan lang ang nakasulat.
Elena Reyes.
Napakurap ako.
“Reyes?”
Agad kong tiningnan si Adrian.
Namumutla na siya.
“Buksan mo ang pinto, Mika.”
Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa liham.
“Sino si Elena?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian.”
“Mika, ibalik mo sa akin.”
“Ano ito? Sabi rito, para sa taong dalawang taon mo nang mahal.”
Bumaba ang tingin niya.
At doon ako tuluyang nasaktan.
Kanina lang, hinalikan niya ako.
Kanina lang, muntik na niyang sabihin kung ano ako sa kanya.
Ngayon may hawak akong liham para sa ibang babae.
Tumawa ako nang mahina, pero nanginginig ang boses ko.
“Ang galing.”
“Muntik na naman akong maging tanga.”
“Mika, hindi iyon—”
Binuksan ko ang pinto.
Halos mapasubsob paloob si Gabriel.
Pagkakita niya sa mukha ko, agad na nawala ang ngiti niya.
“Ayos ka lang?”
“Uwi na tayo.”
Lumakad ako palayo.
Hindi ako lumingon kahit minsan.
Pero narinig ko ang boses ni Adrian sa likod ko.
“Elena ang pangalan ng nanay ko.”
Napahinto ako.
Hindi ako humarap.
Tahimik ang hallway.
Nagpatuloy siya.
“Namatay siya dalawang taon na ang nakalipas.”
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo si Adrian sa may pintuan.
Pulang-pula pa rin ang mga mata niya.
“Taun-taon akong nagsusulat sa kanya.”
Napatingin ako sa sobre.
Biglang nanlamig ang mga daliri ko.
“Bakit nakasulat na ‘para sa taong dalawang taon ko nang mahal’?”
Mahina siyang ngumiti.
“Dahil dalawang taon ko pa lang natututunang sabihin na mahal ko siya.”
“Bago siya namatay, hindi ko kailanman nasabi iyon.”
Parang may mabigat na bumagsak sa dibdib ko.
Hindi ko alam ang sasabihin.
Si Gabriel ang unang umatras.
“Maiwan ko muna kayo.”
Tahimik siyang naglakad palayo.
Ako naman, nanatili.
“Bakit ka lilipat ng school?”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Lilisan kami ng bansa.”
“Ano?”
“May trabaho ang tatay ko sa ibang lugar. Pagkatapos ng final exams, aalis kami.”
Biglang bumigat ang tiyan ko.
“Gaano katagal mo nang alam?”
“Tatlong buwan.”
Tatlong buwan.
Tatlong buwan niya iyong itinago.
Tatlong buwan habang sinusubukan kong patawanin siya.
Habang nagpapanggap siyang wala siyang pakialam.
Habang ako naman ay nagpasiya nang sumuko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, walang yabang.
Walang lamig.
Walang kompetisyon.
Takot lang.
“Dahil alam kong kapag sinabi ko…”
Bahagya siyang lumunok.
“…mas mahihirapan akong umalis.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Bakit?”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Dahil nagsinungaling ako.”
“Sa ano?”
“Noong sinabi kong gusto lang kitang matalo.”
Isa pang hakbang.
“Noong sinabi kong mas mabuti kung may gusto kang iba.”
Isa pa.
Hanggang isang braso na lang ang pagitan namin.
“Mika…”
Huminga siya nang nanginginig.
“Dalawang taon na kitang gustong talunin.”
Sandali siyang tumigil.
“Pero mas matagal na kitang gustong mahalin.”
Hindi ako nakapagsalita.
At sa labas—
sabay kumidlat at kumulog.
Parang pati langit ay naghihintay ng sagot ko.
Pero bago ko pa siya masagot, tumunog ang cellphone niya.
Isang tawag mula sa tatay niya.
Sinagot niya.
At makalipas ang ilang segundo—
biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
“Ano?”
Napatingin ako sa kanya.
Pinatay niya ang tawag.
“Mika…”
“Ano?”
“Hindi na pagkatapos ng exams.”
Parang may masamang kutob na humawak sa batok ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Bumagsak ang kamay niyang may hawak na cellphone.
“Aalis kami…”
“Bukas ng gabi.”
Bahagi 3
Hindi ko matandaan kung paano ako nakauwi noong gabing iyon.
Ang alam ko lang, nakaupo ako sa kama ko alas-dos ng madaling araw, hawak ang cellphone, nakatitig sa chat namin ni Adrian.
Halos walang laman.
Puro reminders.
May quiz bukas.
Dalhin mo calculator mo.
Huwag kang ma-late.
Mali ang sagot mo sa number 17.
Dalawang taong magkatabi.
Dalawang taong gusto ko siya.
At iyon lang halos ang meron kami.
Nakakainis.
Nakakatawa.
Nakakaiyak.
Nag-type ako.
Bakit bukas agad?
Binura ko.
Nag-type ulit.
Pwede bang huwag kang umalis?
Binura ko rin.
Sa huli, isang salita lang ang naipadala ko.
Gising?
Agad nag-seen.
Oo.
Napakagat ako sa labi.
Hindi ako makatulog.
Ilang segundo.
Ako rin.
Tinitigan ko ang screen.
Pagkatapos, biglang tumunog ang cellphone ko.
Tumatawag siya.
Sinagot ko.
Walang nagsalita sa unang sampung segundo.
Naririnig ko lang ang paghinga niya.
“Mika.”
“Hm?”
“Galit ka ba?”
“Oo.”
“Sa akin?”
“Oo.”
“Dahil aalis ako?”
“Dahil tanga ka.”
Tahimik siya.
Napapikit ako.
“Tatlong buwan mo nang alam.”
“Alam ko.”
“Hindi mo sinabi.”
“Alam ko.”
“Hinayaan mo akong isipin na wala lang ako sa’yo.”
Tahimik.
“Adrian.”
“…Sorry.”
Bigla akong napaupo nang tuwid.
Sa loob ng dalawang taon, hindi ko kailanman narinig siyang humingi ng tawad nang ganoon.
Mahina.
Totoo.
Parang batang natatakot.
“Kaya mo ba akong mahalin kahit aalis ka?”
Lumabas iyon sa bibig ko bago ko pa mapigilan.
Natahimik ang kabilang linya.
Nanlamig ang dibdib ko.
“Mika.”
“Kalilimutan mo na lang. Ang corny.”
“Mahal kita.”
Napapikit ako.
Hindi ko maigalaw ang kamay ko.
“Ulitin mo.”
“Mahal kita.”
“Hindi ko narinig.”
“Mika Santos, mahal kita.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Ang yabang mo pa rin.”
“Hindi ako mayabang.”
“Rank two ka lang.”
“Isang punto lang.”
“Natalo pa rin.”
Narinig kong natawa siya.
Mahina.
Pero iyon ang pinakamagandang tunog na narinig ko mula sa kanya.
Kinabukasan, pumasok kami sa school na parang walang nangyari.
Maliban sa isang bagay.
Hindi na kami nagkunwaring wala kaming pakialam.
Pag-upo ko, may mainit na pandesal at gatas sa desk ko.
Tiningnan ko siya.
“Pustahan pa rin?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Boyfriend privilege.”
Nabilaukan ako.
“Excuse me?”
Namula agad ang tainga niya.
Pero hindi siya umatras.
“Akala ko ba tayo na?”
“Hindi ka pa nga nanliligaw.”
“Dalawang taon na.”
“Dalawang taon mo akong tinanggihan!”
“Hindi kita tinanggihan.”
“Sinabi mong walang kuwenta ang love life!”
“Hindi ako marunong magsalita.”
“Problema mo iyon!”
Nagtilian ang mga kaklase namin.
May sumigaw pa mula sa likod.
“FINALLY!”
Tinakpan ni Adrian ang mukha niya gamit ang notebook.
Ako naman, hindi ko mapigilang ngumiti.
Sa lunch break, hinanap ako ni Gabriel.
Nasa ilalim siya ng malaking acacia tree malapit sa court.
May dalawang drinks sa kamay.
Inabot niya sa akin ang isa.
“So.”
Ngumiti siya.
“Si rank two pala.”
Nakaramdam ako ng hiya.
“Sorry.”
“Bakit?”
“Parang ginamit kita.”
Bahagya siyang natawa.
“Medyo.”
Napangiwi ako.
“Ouch.”
“Pero alam ko naman mula umpisa.”
Tumingin siya sa court kung saan nag-aaral si Adrian sa ilalim ng covered walkway.
“Kapag binabanggit mo siya, iba ang mukha mo.”
“Kapag kasama mo ako, parang gusto mong patunayan sa sarili mong kaya mong kalimutan siya.”
Napayuko ako.
“Galit ka?”
“Hindi.”
Tahimik siya sandali.
“Pero kung paiiyakin ka niya, susuntukin ko.”
Napatawa ako.
“Deal.”
Bago siya umalis, tumigil siya.
“Mika.”
“Ano?”
“May pagkakataon sana ako kung hindi siya umamin?”
Napaisip ako.
Pagkatapos ay umiling.
“Siguro hindi.”
Ngumiti siya.
“Good.”
“Mas masakit sana kung sinabi mong oo.”
At naglakad na siya palayo.
Sa kabilang dulo ng court, nakatayo si Adrian.
Nakatingin sa amin.
Paglapit ko, malamig ang mukha niya.
“Ano’ng pinag-usapan ninyo?”
“Secret.”
“Bakit ka tumatawa?”
“Secret.”
“Bakit binigyan ka niya ng drink?”
“Secret.”
Tahimik siya.
Pagkatapos—
kinuha niya ang drink sa kamay ko.
“Uy!”
“Maraming sugar.”
“Adrian!”
“Bibili ako ng iba.”
“Seloso ka?”
Hindi siya sumagot.
Pero pula na naman ang tainga niya.
Dumating ang huling araw niya sa school nang napakabilis.
Hindi ako umiyak.
At least, iyon ang pangako ko sa sarili ko.
Hanggang sa makita ko ang bakanteng desk sa tabi ko matapos ang graduation rehearsal.
Nandoon pa rin ang maliit na gasgas na ginawa ko gamit ang compass noong naiinis ako sa kanya.
Nandoon ang sulat niyang:
Formula muna bago landi.
At sa ibaba, isinulat ko noon:
Landian muna bago formula.
Hinaplos ko iyon.
Biglang tumulo ang luha ko.
“Pangit ka kapag umiiyak.”
Napalingon ako.
Nakatayo si Adrian sa likod ko.
May backpack sa balikat.
“Huwag ka ngang umalis nang bigla.”
“Hindi pa ako umaalis.”
“Pareho lang.”
Lumapit siya.
May inilagay siyang maliit na kahon sa desk.
“Ano ito?”
“Buksan mo kapag nakaalis na ako.”
“Ayoko.”
“Mika.”
“Bakit lahat na lang may dramatic timing?”
Ngumiti siya nang bahagya.
Pagkatapos, yumuko at marahang hinalikan ang noo ko.
Hindi gaya noong nasa equipment room.
Walang dilim.
Walang pagtakbo.
Walang pagtatago.
“Maghihintay ka?”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi.”
Nanigas siya.
Napatawa ako.
“Hahabulin kita.”
Napakurap siya.
“Kung saan ka man mapunta, hindi ako papayag na mauna ka sa ranking.”
Sa unang pagkakataon—
tumawa siya nang malakas.
“Okay.”
“Challenge accepted.”
Long-distance relationship pala ang pinakamahirap na exam sa lahat.
May time difference.
May mahina na internet.
May araw na pareho kaming pagod.
May gabing nag-aaway kami dahil naka-seen lang siya.
May pagkakataong nakatulog ako habang nagvi-video call kami at ginising niya ako para sabihing—
“May laway ka.”
Binabaan ko siya.
Tumawag ulit siya nang labingpitong beses.
May mga buwan ding halos hindi kami nagkita.
Pero hindi kami sumuko.
Nang lumabas ang university entrance exam results, unang beses sa buhay namin na hindi kami magkalaban.
Magkaibang bansa.
Magkaibang sistema.
Pero pareho kaming nakapasok sa gusto naming university.
Noong araw na natanggap ko ang admission letter ko, tumawag ako agad.
“Adrian!”
“Ano?”
“Top scholarship!”
Tahimik siya.
“Ano? Naiinggit ka?”
“Hindi.”
“Talaga?”
“Proud ako sa’yo.”
Natahimik ako.
“Naku. Marunong ka na palang magsabi ng normal na bagay.”
“Babawiin ko.”
“Hoy!”
Lumipas ang apat na taon.
Apat na taon ng video calls.
Airports.
Delayed flights.
Birthdays sa screen.
Graduations na pinanood online.
At isang pangakong paulit-ulit naming sinasabi.
Kapag tapos na tayo, uuwi tayo sa iisang lugar.
Sa araw ng graduation ko sa university, hindi nakapunta si Adrian.
May importanteng exam daw siya.
Nagalit ako.
Hindi ko siya kinausap buong umaga.
Pagkatapos ng ceremony, lumabas ako sa campus kasama ang pamilya ko.
Mainit.
Maingay.
Maraming tao.
May mga hawak na bulaklak.
May balloons.
May cameras.
Tapos may isang lalaking nakatayo sa ilalim ng puno.
Puting polo.
Itim na pantalon.
May bouquet ng sunflowers sa kamay.
Parang huminto ang mundo ko.
“Adrian?”
Ngumiti siya.
“Rank one?”
Tumakbo ako.
Wala akong pakialam kung sino ang nakatingin.
Diretso akong bumangga sa dibdib niya.
“Tanga!”
“Aray.”
“Sinabi mong may exam ka!”
“Nagsinungaling ako.”
“Bakit?”
“Surprise.”
Sinuntok ko siya sa balikat.
Pagkatapos ay niyakap ko ulit.
Mas mahigpit.
“Uuwi ka na?”
“Oo.”
“Permanently?”
Tumango siya.
“May trabaho akong nakuha rito.”
Napaatras ako.
“Talaga?”
“May isa pa.”
Bigla siyang lumuhod.
Nanlaki ang mata ko.
“Adrian.”
Agad nagtilian ang mga tao sa paligid.
“Adrian Reyes, huwag mong sabihin—”
Inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Pero imbes na singsing—
isang lumang nakatiklop na papel ang nakita ko.
Napakunot ang noo ko.
“Ano iyan?”
Ngumiti siya.
“Naalala mo iyong liham?”
Nanigas ako.
Iyong kay Elena.
Tumango ako.
“Taun-taon akong sumusulat sa nanay ko.”
Binuksan niya ang bagong liham.
“Pero ito ang huli.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin.
“Dahil sa wakas, marunong na akong magsabi ng ‘mahal kita’ habang naririto pa ang taong mahal ko.”
Bumigat ang mga mata ko.
Inalis niya ang liham.
At sa ilalim nito—
naroon ang singsing.
Napatakip ako sa bibig.
“Mika Santos.”
“Dalawang taon kitang ginawang kalaban.”
“Apat na taon kitang minahal mula sa malayo.”
“At habang buhay sana kitang gustong makasama sa iisang ranking.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Anong ranking?”
Ngumiti siya.
“Pareho tayong number one.”
“Corny.”
“Mana sa’yo.”
Tumawa ang mga tao sa paligid.
Hinawakan niya ang singsing.
“Will you marry me?”
Tiningnan ko ang lalaking minsang nagsabing wala siyang pakialam kung may iba akong magustuhan.
Ang lalaking hinalikan ako sa dilim dahil hindi niya kayang aminin ang selos niya.
Ang lalaking halos mawala sa buhay ko bago pa namin masabi ang totoo.
At naisip ko—
buti na lang hindi ako tuluyang sumuko.
Tumango ako.
“Oo.”
Tumayo siya.
Isinuot ang singsing sa daliri ko.
At bago pa ako makapagbiro—
hinila niya ako papalapit.
Hinalikan niya ako.
Sa pagkakataong ito—
walang namatay na ilaw.
Walang takot.
Walang ibang pangalan sa liham.
Walang kailangang tumakbo.
Nang maghiwalay ang mga labi namin, bumulong ako—
“By the way.”
“Ano?”
“Ako pa rin ang rank one.”
Tumaas ang kilay niya.
“Sa tingin mo?”
“Oo.”
Ngumiti siya.
Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang kamay kong may singsing.
“Mali.”
“Bakit?”
“Dahil ako ang nanalo.”
“Anong napanalunan mo?”
Tumingin siya sa akin na parang iyon ang pinakamadaling tanong sa buong buhay niya.
“Ikaw.”
Napatawa ako.
At sa wakas—
matapos ang anim na taon ng kompetisyon, paghabol, paghihiwalay at paghihintay—
hindi na mahalaga kung sino ang una.
Dahil pareho na kaming nakarating sa iisang dulo.
