DALAGANG NAKA-FLORAL DRESS AT TSINELAS LANG ANG ISINUOT SA BLIND DATE

DALAGANG NAKA-FLORAL DRESS AT TSINELAS LANG ANG ISINUOT SA BLIND DATE—PERO ANG LALAKING KAHARAP NIYA PALA AY ISANG LIHIM NA TAGAPAGMANA

Bahagi 1

Pumunta ako sa blind date na suot ang kupas na floral dress, plastik na tsinelas, at may bitbit pang supot ng pandesal na binili ko sa kanto.

Simple lang ang dahilan.

Gusto kong pumalpak ang blind date na ito.

Anim na buwan nang walang tigil ang nanay ko sa pagpapakilala sa akin sa kung kani-kaninong lalaki. Sa pagkakataong ito, nagbanta pa siya na kapag tumakas na naman ako, ipapamigay niya raw ang litrato ko sa buong barangay.

Kaya nakaisip ako ng mas magandang paraan.

Magdamit nang pinakapangit hangga’t maaari.

Kapag nakita ako ng lalaki at kusang umalis, mas mabuti.

Pero pagpasok ko pa lang sa restaurant na malapit sa baybayin, gusto ko nang umatras.

May lalaking nakaupo sa tabi ng malaking salaming bintana.

Naka-puting polo siya at mamahaling dark suit. Matangkad, tuwid ang tindig, at sa kanyang pulsuhan ay may relos na minsan ko nang nakita sa isang luxury magazine.

Ang sabi sa magazine, kaya raw ng presyo niyon bumili ng maliit na condominium unit.

Napatingin ako sa tsinelas ko.

Gusto kong umiyak.

Tumayo siya at magalang na hinila ang upuan para sa akin.

“Ikaw ba ang ipinakilala sa akin?”

Umupo ako at sinadyang ilapag ang supot ng pandesal sa ibabaw ng mesa.

“Oo.”

Wala man lang siyang ipinakitang pagkadismaya.

Kaya ako na mismo ang umatake.

“Anong trabaho mo?”

“May pinamamahalaan akong negosyo ng pamilya.”

“Okay ba ang kinikita mo?”

“Sapat naman.”

“May sasakyan ka?”

“May driver akong naghatid sa akin ngayon.”

Kumunot ang noo ko.

“May sarili kang bahay?”

Saglit siyang nag-isip.

“May ilan akong lugar na puwedeng tirhan.”

Agad kong itinaas ang kamay.

“Tama na. Hindi mo na kailangang magpaliwanag.”

Bahagya siyang nagtaas ng kilay.

Tiningnan ko siya nang seryoso.

“Umuwi ka na. Hindi tayo bagay.”

“Bakit?”

Itinuro ko ang sarili kong damit at saka ang mamahalin niyang suit.

“Mukha kang ipinanganak na naka-aircon buong buhay mo. Ako naman, umaga nagtitinda ng bulaklak, hapon nagde-deliver, gabi iniisip pa kung isda o karne ang kaya kong bilhin bukas. Hindi ka ba natatakot na kapag pinakasalan mo ako, bumaba ang kalidad ng lahi ng pamilya ninyo?”

Umangat ang sulok ng kanyang labi.

“Hindi.”

Napatigil ako.

Makalipas ang tatlong oras, nakaupo na ako sa isang civil registry office habang hawak ang bagong marriage certificate.

Tinitigan ko ang pangalan ng bago kong asawa, pero parang umiikot pa rin ang utak ko.

Ang pangalan niya ay Adrian Villanueva.

At iyon lang halos ang alam ko tungkol sa kanya.

Nasa flower shop ang matalik kong kaibigang si Bea Santos nang bumalik ako.

“Kumusta ang blind date?”

“Mabuti.”

“Tumakbo ba siya?”

“Hindi.”

“Ikaw ang tumakbo?”

“Hindi rin.”

Tahimik kong inilapag ang marriage certificate sa mesa.

Sinulyapan iyon ni Bea.

Pagkatapos ay humagalpak siya sa tawa.

“Grabe ka! Gumawa ka pa talaga ng pekeng marriage certificate para lokohin si Tita?”

“Hindi peke.”

Tumigil siya.

“Ano?”

“Totoo.”

Tiningnan niya ako na para bang tinamaan ako ng kidlat.

“Mia Reyes, ilang oras ka lang nawala tapos may asawa ka na?”

Bubuksan ko pa lang ang bibig ko nang may humintong sasakyan sa labas.

Isang itim na luxury car ang nakaparada sa harap ng maliit naming flower shop.

Bumaba si Adrian.

Suot pa rin niya ang suit kaninang umaga, pero wala na ang kurbata. Hawak niya ang tela kong bag na naiwan ko pala sa sasakyan niya.

Tumingin si Bea sa kanya.

Pagkatapos sa akin.

Pagkatapos muli sa kanya.

“Huwag mong sabihing siya ang…”

Ngumiti si Adrian.

“Magandang hapon. Hinahanap ko ang asawa ko.”

Kinurot ni Bea ang braso ko.

“Saan ka nakapulot ng ganitong kagwapong lalaki?”

Napaigting ang panga ko.

“Hindi ko pinulot. Pinakasalan ko.”

Narinig iyon ni Adrian at natawa.

Plano ko sanang manatili pa rin sa inuupahan kong maliit na kuwarto sa ibabaw ng flower shop.

Pero nang makita ni Adrian ang lumang kahoy na hagdan na umiindayog sa bawat hakbang, matagal niya iyong tinitigan.

“Dito ka pa rin titira?”

“Bakit hindi?”

“Hindi ligtas.”

“Limang taon na akong nandito.”

Saglit siyang natahimik.

“Kung ganoon, puntahan muna natin ang pamilya mo.”

Naging alerto ako.

“Para saan?”

“Para malaman nilang hindi ka basta tinangay ng isang estranghero.”

Masyadong makatwiran ang sagot niya.

Wala akong maipangatwiran.

Nakatira ang mga magulang ko sa isang mataong residential area.

Dati nagtatrabaho sa pantalan ang tatay kong si Ramon Reyes, at kahit retirado na, kasing-init pa rin ng araw ang ulo niya.

Ang nanay kong si Lorna Reyes naman ay kilala sa buong barangay dahil wala halos balitang nakakalampas sa kanya.

Pagkakita pa lang kay Adrian, kumislap agad ang mga mata ni Mama.

“Boyfriend mo?”

Hindi pa ako nakakasagot nang yumuko si Adrian nang magalang.

“Asawa po niya ako.”

Nahulog ang kutsarang hawak ni Mama.

Sakto namang pumasok si Papa mula sa bakuran.

“Asawa ng sino?”

Biglang nanigas ang buong sala.

Makalipas ang sampung minuto, nakaupo si Adrian sa gitna ng sala.

Nasa harap niya ang mga magulang ko.

Ako naman ay nakaupo sa tabi niya na para bang kasabwat sa isang krimen.

Nakahalukipkip si Papa.

“Anong trabaho mo?”

“Nangangasiwa po ako ng negosyo.”

“Anong negosyo?”

Binanggit ni Adrian ang pangalan ng isang malaking investment corporation.

Wala akong masyadong ideya tungkol doon.

Pero biglang napatingin sa kanya si Mama.

“Teka… iyon ba iyong kumpanyang may malaking development project sa labas ng siyudad?”

“Opo.”

Ngumisi nang malamig si Papa.

“Empleyado ka lang doon, tama?”

Hindi pa nakakasagot si Adrian nang sumingit ako.

“Papa, may sarili siyang driver.”

“Puwedeng arkilado.”

“Pero mahal ang relos niya.”

“Maraming peke ngayon.”

Natahimik ako.

Bumaling muli si Papa kay Adrian.

“Wala akong pakialam kung mayaman ka o mahirap. Hindi laruan ang anak ko. Kung paglalaruan mo lang siya—”

“Seryoso po ako.”

Mahinahong pinutol ni Adrian ang sinabi niya.

Iba ang tingin niya ngayon.

“Sa unang pagkakataon ko pa lang siyang makita, alam ko nang siya ang babaeng gusto kong pakasalan.”

Napalingon ako sa kanya.

Sandali.

Hindi ba kaninang umaga lang kami unang nagkita?

Pero halatang naantig si Mama.

Mas lalo namang uminit ang ulo ni Papa.

“Madaling magsalita.”

Sakto namang lumipat sa evening news ang lumang telebisyon sa sala.

May report tungkol sa malaking donasyon para sa mga pamilyang sinalanta ng bagyo.

Ayon sa reporter, isang misteryosong batang negosyante ang nagbigay ng napakalaking halaga sa disaster-relief fund.

Yumuko ako para uminom ng tubig.

Biglang hinawakan ni Mama ang braso ko.

“Anak… tingnan mo.”

Tumingala ako.

Halos mahulog ang baso sa kamay ko.

Ang lalaking nasa telebisyon ay si Adrian.

Parehong mukha.

Parehong mga mata.

Parehong mahinahong ekspresyon.

Pero sa ibaba ng screen ay may nakasulat na pangungusap na nagpatahimik sa buong sala:

“Adrian Villanueva — nag-iisang tagapagmana ng isa sa pinakamalaking business empires sa bansa.”

Dahan-dahan akong lumingon sa bago kong asawa.

“Hindi mo sinabing tagapagmana ka.”

Kalmado siyang sumagot:

“Hindi mo rin naman tinanong.”

Nabulunan ako sa sarili kong laway.

Pati si Papa ay walang masabi.

Si Mama naman ay nakatingin sa bago niyang manugang na para bang biglang may bumagsak na jackpot sa sala namin.

Ngunit sa mismong sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Adrian.

Pagtingin niya sa screen, biglang nawala ang ngiti niya.

Tumayo siya at lumabas para sagutin ang tawag.

Hindi ko alam kung bakit, pero kusang sumunod ako.

Mula sa likod ng pinto, narinig ko ang malamig niyang boses.

“Lumabas na ang balita tungkol sa kasal?”

Napahinto ako.

May sinabi ang kausap niya.

Ilang segundo siyang natahimik.

“Alam na ba nila kung sino ang babaeng pinakasalan ko?”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Muli siyang nagsalita.

“Huwag ninyo silang hayaang pumunta rito.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay bumaba pa lalo ang boses niya.

“Lalo na ang nanay ko.”

Hindi ko pa man nauunawaan ang ibig niyang sabihin, may sunod-sunod nang liwanag ng headlights sa dulo ng kalsada.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Isang buong convoy ng mamahaling itim na sasakyan ang huminto sa tapat ng maliit na bahay ng mga magulang ko.

Bumukas ang pinto ng unang sasakyan.

Isang eleganteng babaeng nasa katanghaliang-gulang ang bumaba.

Mamahalin ang suot niya, malamig ang ekspresyon, at ilang bodyguard ang agad pumuwesto sa likuran niya.

Itinaas niya ang tingin.

Diretso sa akin.

Sa isang iglap, tumayo si Adrian sa harap ko, para bang pinoprotektahan ako.

Huminto ang babae ilang hakbang mula sa amin.

Mula ulo hanggang paa, sinuri niya ako.

Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:

“Ikaw ba si Mia Reyes?”

Nanigas ako.

Dahan-dahan siyang lumapit.

“At ikaw ang babaeng dahilan kung bakit kinansela ng anak ko ang kasunduang kasal na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon… para pakasalan ka matapos lamang ang isang umaga?”

BAHAGI 2 — ANG PAMILYANG TUMUTOL SA AMING KASAL

“At ikaw ang babaeng dahilan kung bakit kinansela ng anak ko ang kasunduang kasal na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon… para pakasalan ka matapos lamang ang isang umaga?”

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid.

Napatingin ako kay Adrian.

“Kasunduang kasal?”

Humigpit ang panga niya.

“Ma, hindi dito ang tamang lugar.”

“Bakit?” malamig na tanong ng babae. “Nahihiya ka bang malaman ng asawa mo ang totoo?”

Lumabas sina Mama at Papa mula sa bahay. Nang makita ni Papa ang mga bodyguard, agad niya akong hinila palapit sa kanya.

“Kung may problema kayo sa anak ko, huwag kayong magdala ng buong hukbo sa bahay namin.”

Hindi ko inaasahang iyon ang unang sasabihin niya.

Ang eleganteng babae ay tumingin kay Papa bago nagpakilala.

“Isabella Villanueva. Ina ako ni Adrian.”

Bahagya siyang tumingin sa maliit naming bahay, sa lumang gate, saka sa floral dress at tsinelas ko.

Hindi niya kailangang magsalita.

Alam ko na ang iniisip niya.

Hindi ako bagay sa mundo nila.

Humakbang si Adrian at hinawakan ang kamay ko.

“Walang kasunduang kasal na kinansela dahil kay Mia.”

Napatingin ako sa kanya.

“May napag-usapang pagsasanib ng dalawang pamilya,” paliwanag niya. “Gusto ng board na pakasalan ko ang anak ng isang business partner. Hindi ako kailanman pumayag.”

“Pero bago mo makilala ang babaeng iyan, hindi ka tumututol nang ganito,” sagot ni Isabella.

“Dahil ngayon may dahilan na akong tapusin iyon nang tuluyan.”

Mas lalo akong nalito.

“Adrian… bakit ako?”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Sa unang pagkakataon, nawala ang pagiging kampante niya.

“Mia, hindi kaninang umaga ang unang pagkakataong nakita kita.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ano?”

“Tatlong buwan na ang nakalipas, dumaan ako sa flower shop ninyo.”

Biglang may pumasok sa isip ko.

Isang gabing umuulan.

May lalaking nakatayo sa labas ng tindahan, basang-basa ang mamahaling polo. Bumili siya ng isang puting rosas pero kulang ang cash niya dahil naiwan daw niya ang wallet sa sasakyan.

Binigyan ko pa rin siya ng bulaklak.

Sinabi kong bayaran na lang niya kapag nagkita ulit kami.

Hindi ko man lang tiningnan nang maayos ang mukha niya.

Napahawak ako sa bibig.

“Ikaw iyon?”

Ngumiti si Adrian.

“Bumalik ako kinabukasan. Wala ka. Bumalik ako ulit pagkatapos ng ilang araw. Wala ka na naman.”

“May deliveries ako noon.”

“Alam ko. Kaya nang sabihin ng isang kakilala ng pamilya na may babaeng naghahanap din ng blind date…”

Napakunot ang noo ko.

“Sandali. Ikaw ang nagpalista para makipag-blind date sa akin?”

Hindi siya sumagot agad.

Iyon na ang sagot.

“Adrian!”

“Gusto lang kitang makilala.”

Sa likod ko, mahinang sinabi ni Bea na kararating lang pala, “Grabe. Billionaire stalker.”

“Bea!”

Pero kahit gusto kong magalit, may kakaibang init na kumalat sa dibdib ko.

Kaya pala hindi siya nagulat sa suot kong tsinelas.

Kaya pala hindi niya ako tinanggihan.

Kaya pala parang kilala na niya ako.

Ngunit hindi pa tapos si Isabella.

“Napakaganda ng kuwento,” sabi niya. “Pero ang buhay ng isang Villanueva ay hindi romance novel.”

Inilabas niya ang isang sobre at iniabot sa akin.

“Magkano ang kailangan mo para mawala sa buhay ng anak ko?”

Biglang nag-iba ang mukha ni Adrian.

“Ma!”

Pero inuunahan ko na siya.

Kinuha ko ang sobre.

Napangiti si Isabella.

Binuksan ko iyon.

May tseke sa loob.

Napakalaki ng halagang nakasulat.

Hindi ko yata kayang kitain iyon kahit magtinda ako ng bulaklak nang ilang buhay.

Tinitigan ko nang ilang segundo.

Pagkatapos ay ibinalik ko sa kanya.

“Ma’am, salamat po.”

Napaangat ang kilay niya.

“Pero kung gusto kong yumaman, sana kanina pa ako kumapit sa anak ninyo.”

Napanganga si Mama.

Pinilit kong ngumiti.

“Ang problema po, hindi ko pa nga alam kung gusto kong manatiling asawa niya.”

Napatingin sa akin si Adrian na para bang tinusok ko siya.

“Aray.”

Hindi ko siya pinansin.

“At isa pa,” dagdag ko, “may utang pa siya sa akin para sa isang puting rosas. Singilin ko muna iyon bago ang divorce settlement.”

Sa unang pagkakataon, tila napigilan ni Isabella ang sarili niyang mapangiti.

Pero agad ding bumalik ang malamig niyang ekspresyon.

“May isang buwan ka.”

“Ano?”

“Isang buwan para patunayan mong hindi pera ang habol mo.”

Humigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.

“Hindi niya kailangang patunayan ang kahit ano.”

Ngunit ako ang sumagot.

“Sige.”

Napalingon siya sa akin.

“Mia?”

Tiningnan ko ang kanyang ina.

“Isang buwan.”

Dahil sa sandaling iyon, hindi ko na gustong tumakbo.

Gusto kong malaman kung hanggang saan ako kayang dalhin ng kakaibang kasal na ito.

At higit sa lahat…

gusto kong malaman kung bakit, sa kabila ng lahat ng kaguluhang dinala niya sa buhay ko, ayaw ko nang bitawan ang kamay ni Adrian.

BAHAGI 3 — ANG ASAWANG PINILI NIYA SA HARAP NG BUONG MUNDO

Kinabukasan, lumipat ako sa bahay ni Adrian.

Hindi dahil gusto kong magpakasasa sa yaman.

Kundi dahil sinabi ni Mama na kung may asawa na raw ako, tigilan ko na ang pag-arte na parang dalaga pa rin.

Pagdating namin sa bahay niya, sampung minuto akong nakatayo sa entrance.

“Bahay ito?”

“Oo.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Hindi hotel?”

Napatawa siya.

“Mia.”

“May elevator sa loob ng bahay mo!”

“Gusto mo bang ipa-remove?”

“Hindi! Sayang.”

Doon nagsimula ang pinaka-kakaibang buwan ng buhay ko.

Akala ko kapag mayaman ang isang tao, wala na siyang ginagawa kundi umupo at pumirma ng tseke.

Mali pala ako.

Araw-araw, maagang umaalis si Adrian. Minsan hatinggabi na siya umuuwi.

Pero gaano man siya kapagod, dumadaan muna siya sa kusina para tanungin kung nakakain na ako.

Kapag may delivery ako sa flower shop, minsan bigla na lang susulpot ang mamahalin niyang kotse.

Bababa ang driver.

At susunod si Adrian na nakasuot ng suit.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Tumutulong.”

Pagkatapos ay bubuhatin niya ang mga kahon ng bulaklak.

Isang beses, nahuli siya ng board meeting dahil tinulungan niya akong mag-deliver ng wedding bouquet.

“Hindi ka ba matatakot na magalit ang shareholders?”

“Mas natatakot akong magalit ka.”

Napatawa ako.

Unti-unti kong nakilala ang totoong Adrian.

Hindi ang tagapagmana.

Hindi ang lalaking nakikita sa telebisyon.

Kundi ang lalaking marunong magluto ng instant noodles pero sinusunog ang pritong itlog.

Ang lalaking ayaw ng papaya.

Ang lalaking natutulog minsan sa sofa habang may hawak pang business report.

At ang lalaking, tuwing akala niyang tulog na ako, tahimik na naglalagay ng kumot sa ibabaw ko.

Hindi ko napansin kung kailan nangyari.

Basta isang araw, habang pinapanood ko siyang matulog sa dining table dahil sa sobrang pagod, bigla kong naisip:

Patay. Mukhang mahal ko na ang asawa ko.

Mas malaking problema?

Mukhang mahal ko siya nang sobra.

Ngunit isang linggo bago matapos ang isang buwang palugit ni Isabella, sumabog ang iskandalo.

May lumabas na mga litrato ko online.

Ako habang nagtitinda ng bulaklak.

Ako na nakasuot ng tsinelas.

Ang maliit na inuupahan kong kuwarto.

Pati litrato ng mga magulang ko.

Ang headline:

“BILLIONAIRE HEIR MARRIES POOR FLOWER SELLER—TRUE LOVE OR GOLD DIGGER?”

Sa loob lamang ng ilang oras, libo-libong komento ang lumabas.

“Malinaw na pera lang ang habol.”

“Ang galing manghuli ng mayamang lalaki.”

“Baka planado ang lahat.”

Pinatay ko ang cellphone.

Ngunit hindi ko mapatay ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa utak ko.

Nang gabing iyon, pag-uwi ni Adrian, nakita niya akong nag-iimpake.

Namutla siya.

“Anong ginagawa mo?”

“Uuwi muna ako.”

“Bakit?”

“Dahil simula nang pakasalan mo ako, pati pamilya ko ginugulo na.”

“Mia, aayusin ko ito.”

“Alam kong kaya mo.”

Napangiti ako nang pilit.

“Iyon nga ang problema. Kaya mong ayusin ang lahat.”

Lumapit siya.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Adrian, sa mundo mo, kaya mong bumili ng bahay, kumpanya, katahimikan sa media. Ako? Bulaklak lang ang kaya kong ibenta.”

Hindi siya nagsalita.

“Kahit hindi mo sabihin, napakalayo natin sa isa’t isa.”

“Hindi ko kailanman inisip iyon.”

“Pero iniisip ko.”

Nanginig ang boses ko.

“Araw-araw.”

Kinuha ko ang maleta.

Pero bago ako makalampas sa kanya, hinawakan niya ang hawakan nito.

Hindi ako.

Ang maleta lang.

Parang natatakot siyang pilitin ako.

“Mia.”

Hindi ako tumingin.

“Kung gusto mong umalis, hindi kita pipigilan.”

Mas masakit pala kapag iyon ang sinabi niya.

“Pero bago ka umalis, sagutin mo ako.”

Tahimik akong naghihintay.

“Kung wala akong pera, aalis ka pa rin ba?”

Napalingon ako.

“Kung ako pa rin iyong lalaking bumili ng puting rosas sa tindahan mo, pero wala akong kompanya, walang driver, walang mansion… aalis ka ba?”

Agad akong sumagot.

“Hindi.”

“Kung ganoon, bakit mo iniisip na dapat kitang iwan dahil mayroon ako ng mga iyon?”

Napahinto ako.

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Hindi kita pinili dahil bagay ka sa apelyido ko.”

Isa pang hakbang.

“Hindi kita pinili dahil maganda kang tingnan sa tabi ko.”

Nasa harap ko na siya.

“Pinili kita dahil noong araw na wala akong wallet, hindi mo ako tinanong kung sino ako bago mo ako pagkatiwalaan.”

Namasa ang mga mata ko.

“Ilang taon akong napapaligiran ng mga taong unang tinitingnan ang apelyido ko bago ang mukha ko. Ikaw lang ang taong halos itinaboy ako dahil masyado akong mayaman.”

Napatawa ako habang umiiyak.

“Hindi iyon romantic.”

“Para sa akin, sobrang romantic.”

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Manatili ka.”

“Adrian…”

“Hindi bilang asawa ng tagapagmana.”

Tumingin siya diretso sa mga mata ko.

“Bilang asawa ko.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Yumakap ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang katawa-tawang kasal namin, ako ang unang humalik sa kanya.

Kinabukasan, may emergency meeting ang board.

Dahil sa iskandalo, gusto ng ilang shareholders na ipawalang-bisa ang kasal.

Ayon sa kanila, nasisira raw ang reputasyon ng pamilya.

Pumunta ako sa headquarters nang hindi sinasabi kay Adrian.

Pagbukas ng elevator, nakita ko ang malaking conference room.

Nasa loob si Isabella.

Mga executives.

Mga investors.

At sa gitna nila, si Adrian.

“Kung hindi mo tatapusin ang kasal,” sabi ng isang matandang board member, “maaaring mawala sa iyo ang posisyon bilang susunod na chairman.”

Tahimik ang lahat.

Sumikip ang dibdib ko.

Hindi ako dapat maging dahilan para mawala sa kanya ang lahat.

Bubuksan ko na sana ang pinto nang marinig ko ang sagot niya.

“Kung ang kondisyon para maging chairman ay piliin ninyo ang magiging asawa ko…”

Hinubad niya ang relo sa pulsuhan.

Ibinaba iyon sa mesa.

“…hindi ko kailangan ang posisyon.”

Nagkagulo ang silid.

Tumayo si Isabella.

“Adrian!”

“Ma, ginugol ko ang buong buhay ko sa paggawa ng gusto ng pamilya.”

Tumayo rin siya.

“Pero ang kasal ko ang unang desisyong ginawa ko para sa sarili ko.”

Hindi ko na napigilan ang luha ko.

Biglang bumukas ang pinto sa likuran ko.

Napalingon silang lahat.

Nakatayo ako roon.

Naka-floral dress.

At oo—

nakasuot muli ng plastik na tsinelas.

Napapikit si Adrian.

“Mia…”

Pumasok ako.

“Pasensya na. Hindi ako sanay sa dress code.”

May ilang executive na napangiti.

Lumapit ako sa gitna.

Tumingin kay Isabella.

“Hindi ko gustong mawala sa kanya ang lahat dahil sa akin.”

Pagkatapos ay tumingin ako sa buong board.

“Pero hindi rin ako aalis dahil lang iniisip ninyong hindi ako sapat.”

Tahimik ang silid.

“Ako po ay nagtitinda ng bulaklak. Hindi ako galing sa mayamang pamilya. Wala akong business degree. Hindi ko rin alam kung paano magsuot ng mamahaling gown nang hindi nadadapa.”

May bahagyang tawanan.

“Pero alam ko kung paano magtrabaho. Alam ko kung paano tumupad sa pangako. At higit sa lahat, hindi ko kailangang maging Villanueva para magkaroon ng dignidad.”

Hindi ko napansin na ngumiti na pala si Isabella.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

“Adrian.”

“Opo?”

“Hindi mo sinabi sa akin na marunong siyang lumaban.”

Tumaas ang kilay ko.

Lumapit siya sa akin.

Akala ko may panibago na namang pagsubok.

Sa halip, inilabas niya ang maliit na kahon.

Nasa loob ang isang lumang brooch.

“Ito ang isinusuot ng mga babaeng Villanueva sa araw ng kanilang kasal.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Pero… kasal na kami.”

“Civil marriage.”

Sumulyap siya sa anak niya.

“Hindi pa kayo nagkakaroon ng seremonya.”

Hindi makapagsalita si Adrian.

Ako rin.

Inilagay ni Isabella ang brooch sa palad ko.

“Hindi mo kailangan patunayan na karapat-dapat ka sa anak ko.”

Bahagyang lumambot ang kanyang mukha.

“Siya ang kailangang patunayan sa iyo na karapat-dapat siyang maging asawa mo.”

Sa likod namin, may pumalakpak.

Si Papa pala.

Hindi ko alam kung paano siya nakapasok doon.

Kasunod niya sina Mama at Bea.

“Correct!” sigaw ni Mama. “At kailangan muna namin pag-usapan ang apo!”

“Ma!”

Nagtawanan ang buong conference room.

Tatlong buwan pagkatapos noon, nagkaroon kami ng simpleng wedding ceremony.

Ayaw ko ng engrandeng kasal.

Kaya sa halip na ballroom, pinili namin ang isang garden na puno ng puting rosas.

Si Bea ang gumawa ng bouquet.

Si Mama ang umiyak nang pinakamalakas.

Si Papa naman ay limang beses nagbabala kay Adrian bago ako ihatid sa aisle.

At si Isabella?

Siya mismo ang nagkabit sa akin ng lumang brooch ng pamilya.

Nang makarating ako kay Adrian, yumuko siya at bumulong:

“Ang ganda mo.”

Tiningnan ko ang puting wedding dress ko.

Pagkatapos ay bahagya kong iniangat ang palda.

Sa ilalim nito…

nakasuot ako ng plastik na tsinelas.

Napapikit siya at natawa.

“Talaga?”

“Para maalala mo kung sino ang pinakasalan mo.”

“Hindi ko makakalimutan.”

Pagkatapos ng seremonya, may iniabot siya sa akin.

Isang tuyong puting rosas na naka-frame.

Iyong unang bulaklak na binigay ko sa kanya.

“Tinago mo?”

“Tatlong buwan bago kita napapayag makipag-blind date? Siyempre tinago ko.”

Napangiti ako.

“May utang ka pa rin sa akin.”

“Magkano?”

“Isang puting rosas.”

Lumapit siya.

“Habang-buhay?”

“Habang-buhay.”

At tinupad niya iyon.

Makalipas ang dalawang taon, lumaki ang flower shop namin. Hindi dahil binili iyon ni Adrian para sa akin—mahigpit kong ipinagbawal iyon—kundi dahil tinulungan niya akong gawing negosyo ang bagay na mahal ko.

Nagkaroon kami ng sariling maliit na foundation na nagbibigay ng trabaho at training sa mga kababaihang gustong magsimula ng negosyo.

Si Papa ay nagkunwari pa ring hindi lubos na gusto si Adrian, pero tuwing Linggo, silang dalawa ang magkasamang nanonood ng basketball.

Si Mama naman ay tuluyang naging best friend ni Isabella.

Nakakatakot silang dalawa kapag magkasama.

At isang umaga, habang inaayos ko ang mga bulaklak sa shop, pumasok si Adrian na may dalang puting rosas.

“Para kanino iyan?” tanong ko.

“Sa babaeng pinagkakautangan ko.”

Inabot niya iyon sa akin.

Tinanggap ko at ngumiti.

Sa labas, naghihintay ang mamahalin niyang kotse.

Sa loob, naka-floral dress pa rin ako.

At sa paa ko?

Pareho pa ring tsinelas.

Lumapit si Adrian at hinalikan ako sa noo.

“Handa ka na?”

“Para saan?”

“Blind date.”

Napatawa ako.

“Mag-asawa na tayo.”

“Gusto kitang yayain ulit. Baka sakaling mas maganda ang sagot mo ngayon.”

Kunwari akong nag-isip.

“Anong trabaho mo?”

“May pinamamahalaan akong negosyo.”

“May bahay ka?”

“May ilan.”

“May kotse?”

“May driver.”

Napailing ako.

“Hindi tayo bagay.”

Agad niya akong niyakap sa baywang.

“Too late.”

“Bakit?”

Ngumiti siya.

“Habambuhay na kitang asawa.”

At habang tumatawa ako sa bisig niya, naisip kong minsan pala, ang pinakamagandang bagay sa buhay ay dumarating sa araw na pinakasinadya mong maging pangit.

Akala ko noon, pumunta ako sa blind date para takasan ang pag-ibig.

Hindi ko alam na ang lalaking kaharap ko pala ay matagal nang naghihintay na matagpuan ako.

At sa lahat ng yamang minana ni Adrian Villanueva…

ako raw ang tanging kayamanang pinili niya para sa sarili niya.