Pitong Taon Bilang Kanyang Nobya: Isa Lamang Akong “Placeholder” Para sa Kanyang Unang Pag-ibig

Pitong Taon Bilang Kanyang Nobya: Isa Lamang Akong “Placeholder” Para sa Kanyang Unang Pag-ibig

Bahagi 1

Sa pitong taon kong pagmamahal kay Gabriel, naniwala akong darating ang araw na ako rin ang magiging pinakamahalagang tao sa buhay niya.

Hanggang sa gabi ng party bago ang kasal namin.

Dinala ako ni Gabriel sa isang villa sa tabing-dagat para ipakilala sa pinakamalalapit niyang kaibigan.

Sabi niya, iyon daw ang “welcome party para sa bride-to-be.”

Naniwala naman ako.

Nagising ako nang alas-kuwatro ng umaga para maghurno ng mga pastry. Binalot ko pa ang maliliit na regalo gamit ang mga dahon ng palma dahil minsang sinabi ni Gabriel na gusto ng mga kaibigan niya ang simple at tradisyonal na bagay.

Ngunit pagpasok ko sa villa, walang tumawag sa akin na bride-to-be.

Nagkatinginan lamang sila at nagtawanan.

May isang sumipol.

“Sa wakas, ipinakilala na rin ang pansamantalang tagapuno.”

Akala ko, mali lang ang dinig ko.

Ipinatong ni Gabriel ang kamay niya sa balikat ko at bahagyang tumawa.

“Huwag mong pansinin. Mahilig lang silang magsalita ng kung anu-ano.”

Nagpatuloy ang party.

Matapos ang ilang bote ng beer, iminungkahi nilang laruin ang “Kahon ng mga Lihim.”

Bawat isa ay magsusulat ng lihim sa papel. Bubunot sila nang paisa-isa, babasahin iyon nang malakas, at huhulaan ng lahat kung kanino ang lihim.

Binuksan ang unang papel.

“May isang babaeng pitong taon naghintay na alukin ng kasal, pero hindi niya alam na ang singsing sa daliri niya ay binili para sa ibang babae.”

Nagtawanan ang buong silid.

Napatingin ako sa engagement ring ko.

Sinabi ni Gabriel na tatlong buwan niya itong pinili.

Humarap ako sa kanya.

Uminom lang siya ng beer at hindi nagpaliwanag.

Binasa ang ikalawang papel.

“May isang babaeng naniniwalang nagtatrabaho ang boyfriend niya tuwing Pasko. Ang totoo, namimigay ito ng regalo kasama ang ibang babae.”

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Sa loob ng tatlong taon, hindi kailanman nakasama ko si Gabriel sa buong gabi ng Pasko.

Taon-taon, sinasabi niyang may charity event ang kompanya at hindi siya maaaring mawala.

Mag-isa akong naghahanda ng hapunan.

Mag-isang nagsasabit ng mga parol.

Mag-isang nakikinig sa mga paputok sa labas.

Halos madaling-araw na siya umuuwi. Yayakapin niya ako mula sa likuran at sasabihing:

“Sorry. Babawi ako sa susunod na taon.”

Tatlong beses akong naniwala.

Halos maiyak na sa katatawa ang lalaking nasa tapat ko.

“Napakadaling hulaan! Iba naman!”

Binuksan ang ikatlong papel.

“May isang babaeng apat na taong nag-ipon para sa kasal, pero ginamit ng fiancé niya ang perang iyon upang ipagtayo ng restaurant ang una nitong minahal.”

Hindi ko na marinig ang tawanan.

Umalingawngaw ang ugong sa mga tainga ko.

Dalawang buwan na ang nakalipas, malaking halaga ang nawala sa joint account namin.

Sinabi ni Gabriel na kailangan ng ama niya ng agarang operasyon.

Hindi ako nagtanong.

Ibinenta ko pa ang mga hikaw na ipinamana sa akin ng aking ina at ibinigay sa kanya ang lahat ng pera.

Akala ko, may problemang kinakaharap ang pamilyang malapit ko nang maging bahagi.

Biglang bumukas ang salaming pinto sa hardin.

Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng puting bestida.

Si Bianca.

Hindi ko pa siya nakikita nang personal, ngunit kilala ko ang mukha niya mula sa lumang litrato sa wallet ni Gabriel.

Sinabi niyang bahagi lamang siya ng nakaraan.

Isang babaeng iniwan siya.

Isang babaeng hindi na babalik.

Ngunit nang dumating si Bianca, nagsigawan sa tuwa ang lahat.

Agad tumayo si Gabriel.

Hinila niya ang upuang katabi niya para kay Bianca.

Ang upuan ko.

Tumingin sa akin si Bianca at nagkunwaring nagulat.

“Naku, sorry. Hindi ko alam na pupunta ka rin.”

Doon ko naunawaan.

Hindi para sa akin ang party na ito.

Ako ang bisitang hindi nila inaasahan.

Itinaas ng isa sa mga kaibigan ni Gabriel ang huling papel.

“Ito ang pinakamagandang lihim!”

Malakas niya itong binasa.

“May isang lalaking malapit nang ikasal, pero nangako siyang kakanselahin niya agad ang kasal kapag pumayag bumalik ang una niyang minahal.”

Walang nanghula.

Hindi na kailangan.

Sabay-sabay silang tumingin kay Gabriel.

Yumuko si Bianca upang itago ang ngiti niya.

Tiningnan ko ang lalaking minahal ko nang pitong taon.

“May gusto ka bang sabihin?”

Kumunot ang noo ni Gabriel.

“Laro lang ito.”

“Paano ang pera sa joint account natin?”

“Kailangan ni Bianca ng puhunan. Ibabalik naman niya.”

“Paano ang singsing?”

Nanahimik siya.

Hinubad ko ang singsing at inilapag sa mesa.

Hindi nanginginig ang kamay ko.

“Kung ganoon, ibalik mo ito sa tunay na may-ari.”

Agad dumilim ang mukha ni Gabriel.

“Huwag mo akong ipahiya sa harap ng mga kaibigan ko.”

Napatawa ako.

Kahit sa sandaling iyon, ang reputasyon niya pa rin ang iniisip niya.

Walang nagmalasakit na ngayon ko lang nalaman na kasinungalingan ang pitong taon ng buhay ko.

Kinuha ko ang bag ko at tumayo.

May bumulong sa likuran:

“Sinabi ko na ngang hindi niya kayang tanggapin ang katotohanan.”

Mahinang tumawag si Bianca.

“Althea, huwag kang magkamali ng iniisip. Sinusubukan lang naming ayusin ni Gabriel ang mga bagay na hindi namin natapos.”

Lumingon ako.

“Kung ganoon, sana maging masaya kayo sa pag-aayos.”

Malakas ang ulan nang gabing iyon.

Halos dalawampung minuto akong naghintay bago nakakuha ng masasakyan.

Paulit-ulit na umiilaw ang telepono ko.

Hindi paghingi ng tawad ang natanggap ko.

Iisang mensahe lamang ang ipinadala ni Gabriel:

“Umuwi ka na. Huwag mong palakihin ang maliit na bagay.”

Hinarangan ko ang numero niya.

Pagdating sa condominium, agad kong inilabas ang mga maleta.

Binili ko ang unit na ito bago ko pa nakilala si Gabriel. Ngunit sa loob ng pitong taon, ginawa ko itong tahanan naming dalawa.

Inilagay ko sa mga kahon ang lahat ng gamit niya.

Mga damit.

Sapatos.

Relo.

Mga litrato namin.

Inilabas ko ang lahat sa tapat ng pinto.

Nang buksan ko ang pinakahuling drawer, may nakita akong sobre mula sa bangko.

Nasa loob ang isang mortgage agreement.

Ang property na ginamit bilang collateral—

ang condominium ko.

May pirma ko sa ibaba.

Pero hindi ko kailanman pinirmahan ang dokumentong iyon.

Si Bianca ang borrower.

Si Gabriel ang guarantor.

Napakalaki ng halaga kaya tatlong beses ko itong binasa.

Biglang umikot ang lock ng pinto.

Pumasok si Gabriel.

Nakatayo sa likuran niya si Bianca, suot ang jacket niya.

Nang makita ni Gabriel ang kontrata sa kamay ko, saglit na nagbago ang mukha niya.

Ngunit makalipas lamang ang ilang segundo, kalmado niyang isinara ang pinto.

“Althea, mabuti na ring nakita mo.”

Naglapag siya ng bagong bungkos ng mga susi sa mesa.

“Kailangan ng restaurant ni Bianca ng matutuluyan para sa mga empleyado.”

“Kaya simula bukas, kailangan mong umalis.”

Hindi ako makapaniwalang nakatitig lamang sa kanya.

Lumapit si Gabriel at marahas na inagaw ang kontrata mula sa kamay ko.

Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang nagpalamig sa buong katawan ko:

“Tutal, malapit nang hindi sa iyo nakapangalan ang condominium na ito.”

ANG BABAENG PINALAYAS SA SARILI NIYANG TAHANAN

BAHAGI 2 — ANG PIRMA NA HINDI AKIN

“Tutal, malapit nang hindi sa iyo nakapangalan ang condominium na ito.”

Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.

Pagkatapos, inilabas ko ang cellphone ko at tahimik na pinindot ang record button.

“Ulitin mo,” sabi ko. “Paano mawawala sa pangalan ko ang bahay na binili ko bago pa kita nakilala?”

Ngumisi si Gabriel.

“May pinirmahan kang special power of attorney dalawang taon na ang nakalipas. Nakalimutan mo na ba?”

Hindi ako nakalimot.

Dalawang taon na ang nakaraan, habang nasa ospital ang tiyahin ko, pinapirmahan niya ako ng mga papeles para raw maasikaso niya ang insurance ng sasakyan ko.

Hindi ko binasa ang lahat.

Nagtiwala ako.

Iyon pala ang pinakamahal na pagkakamali sa buhay ko.

“Peke ang mortgage agreement,” sabi ko.

“Hindi mahalaga kung ano ang tawag mo rito.” Lumapit si Gabriel. “Nasa bangko na ang dokumento. Nailabas na ang pera. Kapag hindi nakabayad si Bianca, kukunin nila ang unit.”

Natawa si Bianca sa likuran niya.

“Althea, huwag ka nang maging madamot. Isa lang naman ang condominium mo. Kapag naging matagumpay ang restaurant, mababayaran ka namin.”

“Kami?”

Napatingin ako kay Gabriel.

“Kaya pala hindi mo ako pinakasalan. Hindi dahil hindi ka pa handa. Kailangan mo lang manatiling walang legal na karapatan sa ari-arian ko.”

Nawala ang ngiti niya.

Inabot niya ang cellphone ko.

“Gabriel, huwag!”

Hinawakan niya ang pulsuhan ko, ngunit bago niya maagaw ang telepono, may malakas na katok sa pinto.

“Ma’am Althea? Security po!”

Kanina pa pala nakabukas ang emergency alert sa condominium app ko.

Mabilis kong binuksan ang pinto.

Pumasok ang dalawang guwardiya. Agad bumitaw si Gabriel.

Nag-iba ang mukha niya.

“Hindi ito ang iniisip ninyo. Mag-fiancée kami.”

“Hindi na,” sagot ko.

Ipinakita ko sa mga guwardiya ang pulang marka sa pulsuhan ko. Pagkatapos ay inilabas ko ang lahat ng kahon ni Gabriel sa hallway.

“Wala siyang pangalan sa titulo. Wala rin siya sa kontrata ng condominium. Gusto kong paalisin silang dalawa.”

Sinubukan ni Gabriel na tumutol, ngunit tumawag na ang mga guwardiya ng pulis.

Bago siya lumabas, lumapit siya sa akin at bumulong:

“Kapag ipinahiya mo ako, sisiguraduhin kong mawawala sa iyo ang lahat.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Pitong taon mo nang ginagawa iyon. Ngayon lang ako natutong lumaban.”

Kinabukasan, dumiretso ako sa bangko kasama ang abogado kong pinsang si Isabel.

Nang makita ng manager ang mortgage agreement, namutla siya.

Hindi lamang peke ang pirma ko.

Ang kopya ng ID na ginamit ay mula sa dokumentong ibinigay ko kay Gabriel para sa insurance. Ang address, contact number at email sa aplikasyon ay pinalitan din.

Mas masahol pa, ang taong nag-notaryo sa kasunduan ay matagal nang patay bago pa ginawa ang dokumento.

Agad kaming naghain ng reklamo para sa pamemeke, panloloko at paggamit ng huwad na dokumento.

Akala ko, iyon na ang pinakamasakit na matutuklasan ko.

Nagkamali ako.

Habang sinusuri ni Isabel ang bank records, may nakita siyang labindalawang transfer mula sa joint wedding account namin.

Hindi lahat ay napunta sa restaurant.

Ang iba ay ginamit sa renta ng isang beach house.

Sa alahas.

Sa mga biyahe.

At sa isang pribadong klinika.

Nang hingin namin ang detalye ng huling bayad, iniabot sa akin ni Isabel ang kopya ng resibo.

Pangalan ni Bianca ang nakasulat bilang pasyente.

Sa ilalim nito ay ang serbisyong binayaran:

Prenatal care package.

Nanginig ang mga daliri ko.

Buntis si Bianca.

At ayon sa petsa sa rekord, mahigit apat na buwan na siya.

Ibig sabihin, habang sinusukat ko ang wedding gown ko, nagpapatingin sila sa magiging anak nila.

Bago ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Isabel.

Galing sa bangko ang tawag.

May bago raw silang natuklasan.

Hindi lamang condominium ko ang isinangla ni Gabriel.

Tatlong araw bago ang party, nagsumite siya ng isa pang dokumento—isang deed of sale na nagsasabing kusang-loob kong ibinenta sa kanya ang unit.

At kinabukasan, nakatakdang ilipat ang titulo sa pangalan niya.

BAHAGI 3 — ANG ARAW NA BINAWI KO ANG BUHAY KO

Hindi ako umiyak.

Hindi dahil hindi masakit.

Kundi dahil sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, mas malakas ang galit ko kaysa sa lungkot.

Agad naghain si Isabel ng petisyon upang pigilan ang paglilipat ng titulo. Nagpadala rin ang bangko ng opisyal na abiso sa registry at pansamantalang pinalamig ang lahat ng transaksiyon.

Ngunit bago pa maihatid ang subpoena kay Gabriel, bigla siyang nawala.

Kasama si Bianca.

Isinara ang restaurant. Inalis ang pangalan nito sa social media. Pati mga kaibigan nilang tumawa sa akin noong gabing iyon ay nagsabing wala silang alam.

Pero nakalimutan ni Gabriel ang isang bagay.

Sa loob ng pitong taon, ako ang nag-aayos ng lahat para sa kanya.

Ako ang gumawa ng email niya.

Ako ang nag-book ng mga biyahe niya.

Ako ang nagbayad ng insurance ng sasakyan niya.

Alam ko kung paano siya mag-isip kapag natatakot.

At alam kong kapag gusto niyang magtago, hindi siya pupunta sa lugar na bago sa kanya. Pupunta siya sa isang lugar kung saan pakiramdam niya ay makapangyarihan pa rin siya.

Naalala ko ang beach house na binayaran gamit ang pera namin.

Ibinigay namin ang address sa mga imbestigador.

Dalawang araw matapos silang mawala, natagpuan doon si Gabriel.

Nag-iisa.

Wala si Bianca.

Kinuha pala nito ang natitirang pera mula sa restaurant account at sumakay ng eroplano papunta sa ibang bansa.

Pati ang mamahaling relong binili ni Gabriel gamit ang wedding fund namin ay dinala niya.

Nang arestuhin si Gabriel, iisa lang ang tanong niya:

“Nasaan si Bianca?”

Walang sumagot.

Sa hearing, sinubukan niyang baligtarin ang kuwento.

Sinabi niyang alam ko raw ang tungkol sa loan. Sinabi niyang regalo ko raw sa kanila ang pera. Sinabi pa niyang ako ang pumirma at nagkunwari lamang na biktima nang magselos ako kay Bianca.

Ngunit mayroon akong recording ng pag-amin niya.

May security footage ng gabing sinubukan niyang agawin ang cellphone ko.

May patunay na patay na ang notaryong ginamit sa dokumento.

At higit sa lahat, natagpuan sa laptop niya ang scanned copy ng pirma ko, pati ang mga mensahe niya sa isang empleyado ng bangko.

Sa isang mensahe, isinulat niya:

“Kapag nailipat na ang titulo, wala nang magagawa si Althea. Mahal niya ako. Magagalit lang iyon sandali, tapos patatawarin din ako.”

Ilang minuto akong nakatitig sa screen.

Iyon pala ang tingin niya sa pagmamahal ko.

Hindi kabutihan.

Hindi katapatan.

Kahinaan.

Sa loob ng pitong taon, bawat pagpapatawad ko ay ginawa niyang patunay na kaya niya akong saktan ulit.

Ngunit sa pagkakataong iyon, mali siya.

Hindi ko siya pinatawad.

Hindi ko rin binawi ang kaso kahit lumuhod sa harap ko ang ina niya.

Naawa ako sa matanda, pero hindi ko hinayaang maging dahilan ang awa upang isuko ko na naman ang sarili ko.

Makalipas ang ilang buwan, idineklarang walang bisa ang mortgage at deed of sale. Nanatili sa pangalan ko ang condominium.

Inutusan ding ibalik sa akin ang perang kinuha sa joint account. Hindi na mabawi ang lahat, ngunit ibinenta ang sasakyan at ilang ari-arian ni Gabriel upang bayaran ang bahagi ng nawala.

Ang empleyado ng bangkong tumulong sa kanya ay tinanggal sa trabaho at kinasuhan.

Ang mga kaibigang tumawa sa party ay isa-isang nagpadala ng mensahe.

May humingi ng tawad.

May nagsabing nadala lang sila.

May nagsabing akala nila biro lamang ang lahat.

Hindi ko sila sinagot.

May mga pintong hindi kailangang isara nang malakas.

Minsan, sapat nang huwag mo nang buksan muli.

Isang taon matapos ang gabing iyon, ibinenta ko ang condominium.

Hindi dahil natakot akong tumira roon.

Kundi dahil ayaw ko nang gumising araw-araw sa lugar na puno ng alaala ng babaeng handang bawasan ang sarili para lamang mahalin.

Ginamit ko ang pera upang simulan ang pangarap na matagal kong ipinagpaliban.

Isang maliit na panaderya at café.

Noong bata pa ako, tinuruan ako ng nanay kong gumawa ng ensaymada, pandesal at mga cake para sa pista. Gusto kong magkaroon ng sariling tindahan, ngunit laging sinasabi ni Gabriel na hindi praktikal ang pangarap ko.

“Mag-focus ka sa kasal natin,” sabi niya noon.

Nakakatawang isipin.

Nawala ang kasal, pero bumalik sa akin ang pangarap.

Pinangalanan ko ang café na Muling Umaga.

Sa unang linggo, kakaunti ang customer. Ako ang nagluluto, naglilinis at nagsasara tuwing gabi.

May mga araw na halos walang natitirang pera matapos bayaran ang mga supplier.

May mga gabing nagtatanong ako kung tama ba ang ginawa ko.

Pero sa tuwing naaamoy ko ang bagong lutong pandesal sa umaga, naaalala kong sa wakas, may bagay akong binubuo para sa sarili ko.

Doon ko nakilala si Rafael.

Hindi siya dumating bilang lalaking sasagip sa akin.

Dumating siya bilang customer na laging bumibili ng dalawang tasa ng kape ngunit laging mag-isa.

Noong una, inisip kong hinihintay niya ang girlfriend niya.

Hanggang isang araw, tinanong ko:

“Bakit dalawa palagi?”

Ngumiti siya at itinuro ang matandang lalaking nagtitinda ng sampaguita sa kanto.

“Para kay Mang Tomas. Nahihiya siyang pumasok.”

Mula noon, naglalagay ako ng libreng tinapay sa ikalawang tasa.

Hindi agad ako niligawan ni Rafael.

Hindi rin siya nagtanong tungkol sa nakaraan ko.

Tinulungan niya akong ayusin ang sirang istante isang beses, ngunit binayaran ko pa rin siya ng cake dahil ayokong masanay na may gumagawa ng bagay para sa akin nang walang malinaw na dahilan.

Tumawa siya.

“Althea, puwedeng tumanggap ng kabutihan nang hindi nagkakautang.”

Hindi ko agad pinaniwalaan iyon.

Pero hindi niya ako minadali.

Kapag hindi ako sumasagot, hindi siya nagtatampo.

Kapag nagsasabing kailangan ko ng oras, hindi niya iyon ginagamit laban sa akin.

At nang ikuwento ko sa kanya ang tungkol kay Gabriel, hindi niya tinanong kung bakit ako nagtiis nang pitong taon.

Ang sabi lamang niya:

“Masaya akong umalis ka bago tuluyang nawala ang sarili mo.”

Dalawang taon matapos kong buksan ang café, nakatanggap ako ng sulat mula kay Gabriel.

Humihingi siya ng tawad.

Iniwan daw siya ni Bianca. Hindi raw kanya ang batang ipinagbubuntis nito. Ginamit lamang daw siya para sa pera.

Isinulat niyang ngayon niya lang naunawaan kung gaano ako kahalaga.

Sa huling pahina, hiniling niyang hintayin ko siya.

Pinunit ko ang sulat.

Hindi dahil galit pa rin ako.

Kundi dahil wala na itong halaga.

Ang pagdurusa niya ay hindi ko gantimpala.

Ang kalayaan ko ang tunay na tagumpay.

Lumago ang Muling Umaga. Mula sa maliit na café, nakapagbukas kami ng pangalawang branch. Kumuha ako ng mga inang gustong bumalik sa trabaho at mga kabataang hindi kayang mag-aral nang full-time.

Hindi naging madali ang lahat.

Pero bawat problemang nalampasan ko ay nagpapaalala sa akin na hindi ako ang mahina at walang kakayahang babaeng ipinaniwala sa akin ni Gabriel.

Isang umaga, bago magbukas ang café, nadatnan ko si Rafael sa terrace.

May nakahandang almusal.

May maliit na kahon sa gitna ng mesa.

Nanigas ako nang makita iyon.

Napansin niya agad ang takot sa mukha ko.

Kaya hindi niya binuksan ang kahon.

Sa halip, itinulak niya iyon palayo.

“Hindi ko kailangang itanong ngayon,” sabi niya. “At hindi mo kailangang sumagot dahil lang naghanda ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ka ba matatakot na baka tumanggi ako?”

“Matatakot,” sagot niya. “Pero mas ayokong pumayag ka dahil natatakot kang mawala ako.”

Doon ako naiyak.

Hindi tulad noong gabing iniwan ko si Gabriel.

Hindi iyon luha ng pagkawasak.

Luha iyon ng isang babaeng sa wakas ay minahal nang hindi kailangang magmakaawa.

Ako mismo ang kumuha ng kahon.

Binuksan ko iyon.

Simple ang singsing. Walang malaking bato. Walang lihim na dating may-ari. Sa loob ng singsing ay nakaukit ang dalawang salitang:

Malayang pumili.

“Oo,” sabi ko. “Pero may kondisyon.”

“Ano iyon?”

“Hindi ko iiwan ang café. Hindi ko isusuko ang pangalan ko, pera ko o mga pangarap ko. At anumang dokumento, babasahin ko muna nang tatlong beses.”

Tumawa si Rafael, nangingilid ang luha.

“Hindi ko hihilinging isuko mo ang mga bagay na dahilan kung bakit minahal kita.”

Maliit lang ang kasal namin.

Nandoon si Isabel, ang mga empleyado ng café, si Mang Tomas at ang mga taong nanatili sa tabi ko noong wala akong maibigay kundi pagod at takot.

Walang engrandeng villa.

Walang larong puno ng lihim.

Walang taong tumatawa sa sakit ng iba.

Bago ako lumakad papunta kay Rafael, inilagay ng nanay ko sa kamay ko ang lumang hikaw na minsan kong ibinenta para tulungan si Gabriel.

Nahanap pala iyon ni Isabel sa pinagbilhan at tahimik na binawi.

“Sa iyo ito,” sabi ni Nanay. “Tulad ng buhay mo.”

Isinuot ko ang mga hikaw.

Pagkatapos ay naglakad ako patungo sa lalaking naghihintay sa akin—hindi upang iligtas ako, hindi upang ariin ako, kundi upang sabayan ako.

Sa labas, nagsimulang umulan.

Parehong-pareho sa gabing pinalayas ako ni Gabriel sa sarili kong tahanan.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako nakatayo sa ulan na may dalang maleta.

Nasa loob ako ng café na itinayo ko.

Napapaligiran ng mga taong tunay na nagmamahal sa akin.

At nang hawakan ni Rafael ang kamay ko, hindi ko naramdamang may kumukumpleto sa akin.

Dahil matagal ko nang nabuo ang sarili ko.

Ngumiti ako habang binibigkas ang pangako ko.

Pitong taon akong naging tagapuno sa kuwento ng ibang tao.

Ngunit sa wakas, ako na ang pangunahing tauhan sa sarili kong buhay.

At ito ang wakas na ako mismo ang pumili.