Ako ang Tunay na Anak na Napagpalit—Ngunit Nang Dumating ang Mayamang Pamilya Ko, Sakay Ako ng Kalabaw Habang Pinamumunuan ang Dalawampung Gansa
Ako raw ang tunay na anak ng isa sa pinakamayamang pamilya sa Laguna.
Ngunit nang dumating ang mga biyolohikal kong magulang para kunin ako, nadatnan nila akong pababa mula sa bundok—nakasakay sa isang dambuhalang kalabaw, may dalawampung puting gansa sa likuran, at sinusundan pa ng nagkakagulong mga pato at manok.
Tinakpan ng nanay na nagpalaki sa akin ang mukha niya sa kahihiyan.
Samantalang ang mayamang mag-asawang unang beses ko pa lang nakita ay sabay na napasigaw:
“Anak natin talaga siya! Ganitong-ganito ang angas ng pamilya natin!”
Ako si Maya Santos, labing-isang taong gulang, at hanggang araw na iyon, akala ko ang pinakamalaking problema ko sa buhay ay kung paano ko maitatago kay Nanay ang report card kong may tatlong bagsak.
Hindi ko alam na may mas malaki pa palang gulong paparating.
Nakatira kami sa paanan ng bundok sa Tanay, Rizal. Illustrator ng mga librong pambata si Nanay Liza, habang si Tatay Ben ay may maliit na poultry farm at tindahan ng feeds.
May alaga akong kalabaw na si Bantay.
Noong maliit pa siya, halos tuhod ko lang ang taas niya at napakasungit. Sinuwag niya ako nang maraming beses, tinapakan ang tsinelas ko, at minsan ay itinapon pa sa putikan ang baon kong pandesal.
Pero mas matigas ang ulo ko kaysa sa kanya.
Araw-araw ko siyang pinapakain ng kamote, pinaliliguan sa sapa, at kinakausap kapag galit ako sa mundo.
Makalipas ang ilang buwan, ako lang ang pinapayagan niyang sumakay sa likod niya.
Kaya nang tawagan ako ni Tatay sa smartwatch ko at sabihing may mga bisita sa bahay, pumito lang ako.
“Bantay, uwi tayo!”
Parang nakarinig ng utos sa karera ang kalabaw.
Humagibis siya pababa.
Sumunod agad ang dalawampung puting gansa na sanay kong ilabas tuwing umaga. Dalawang tuwid na hanay sila kung tumakbo, kaya mukha kaming isang kakaibang parada ng hukbo.
Sa likod nila, naghabulan ang mga pato at manok na para bang ayaw magpahuli sa kasaysayan.
Pagdating namin sa bakuran, biglang huminto si Bantay.
Muntik akong tumilapon.
Sa gitna ng bakuran, nakatayo ang isang eleganteng babae na nakasuot ng puting bestida at isang lalaki sa mamahaling polo. Pareho silang nakatitig sa akin na parang nakakita ng multo.
Pagkatapos, hinawakan ng babae ang braso ng lalaki.
“Ramiro, nakita mo ba?”
“Nakita ko.”
“Ang tindig, ang tapang, ang ingay…”
“Eksaktong-eksakto sa pamilya natin!”
Sabay silang pumalakpak.
Napatitig ako kay Tatay Ben.
“Tay, sino sila? Mga buyer ba ng gansa?”
Napahawak siya sa sentido.
“Maya, bumaba ka muna kay Bantay.”
“Bakit?”
“Bumaba ka muna.”
Nang makababa ako, may dahon pa akong nakasabit sa buhok at putik ang dalawang tuhod ko.
Biglang lumapit ang eleganteng babae at lumuhod sa harap ko. Hinawakan niya ang mukha ko at pinagmasdan nang mabuti.
“Ang mga mata mo… kay Ramiro.”
Tumango ang lalaki.
“Pero ang panga at kilay, sa iyo, Celeste.”
Umatras ako.
“Nanay, baka kidnapper sila.”
“Hindi sila kidnapper,” mahinang sabi ni Nanay Liza.
Lumuhod sa harap ko si Tatay Ben.
“Maya, may kailangan kaming sabihin sa iyo.”
Kinabahan ako agad.
“Tungkol ba ito sa grades ko?”
“Hindi.”
“Sigurado? Kasi baka may nagsumbong na naman na natutulog ako sa English.”
“Maya…”
Huminga siya nang malalim.
“Napagpalit ka noong ipinanganak ka sa ospital.”
Parang biglang tumahimik ang buong bakuran.
Pati ang mga gansa ay napahinto sa pag-ingay.
“Anong ibig sabihin ng napagpalit?”
“Ang ibig sabihin,” nanginginig na sabi ni Nanay Liza, “si Don Ramiro at Doña Celeste Villareal ang biyolohikal mong mga magulang.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Pagkatapos ay napasigaw ako.
“Gusto n’yo na ba akong ibalik dahil bagsak ako?!”
“Hindi!” sabay-sabay nilang sagot.
Umiyak ako nang malakas.
“Sinabi ko namang babawi ako sa susunod na exam! Huwag n’yo akong ipamigay!”
Mahigpit akong niyakap ni Nanay Liza.
“Walang magbibigay sa iyo. Anak ka namin kahit ano pa ang sabihin ng dugo.”
Sa gilid, umiiyak na rin si Doña Celeste.
Maya-maya, may inilapit siyang batang babae.
Kasing-edad ko siya. Maputi, makinis ang buhok, maayos ang dalawang tirintas, at nakasuot ng mamahaling pink na bestida.
Para siyang manikang hindi kailanman nadumihan.
“Maya,” sabi ni Doña Celeste, “siya si Danica Villareal. Siya ang batang lumaki sa lugar mo.”
Ngumiti sa akin si Danica.
“Hello, Maya.”
Hindi ako ngumiti pabalik.
Iisa lang ang pumasok sa isip ko.
Labing-isang taon siyang tumira sa bahay ko, gumamit ng kuwarto ko, kumain ng pagkain ko, at posibleng naglaro sa mga laruan ko.
Pakiramdam ko, luging-lugi ako.
Akala ko pagkatapos noon, madadagdagan lang ang namamasko sa akin tuwing Pasko.
Hindi pala.
Makalipas ang dalawang linggo, sinabi nilang lilipat ako sa isang pribadong paaralan sa Santa Rosa, Laguna—ang parehong paaralan ni Danica.
Mahigit ₱120,000 ang tuition bawat semester.
Sa dati kong paaralan, labindalawa lang kami sa klase. Pang-anim ako sa ranking.
Kapag tinatanong ako kung mataas ba ang grades ko, lagi kong sinasabing “above average.”
Hindi naman kasinungalingan.
Pang-anim ako sa labindalawa.
Saktong nasa ibabaw ng gitna.
Sa unang araw ko sa bagong paaralan, binilhan ako ni Doña Celeste ng bagong bag, sapatos, uniform, at pencil case.
Pero kahit gaano kamahal ang suot ko, pakiramdam ko pa rin ay ako iyong batang nanghahabol ng gansa sa bundok.
Sa gate, naghihintay si Danica kasama ang apat niyang kaibigan.
“Come, Maya,” malambing niyang sabi. “I’ll show you around.”
Narinig kong bumulong ang isang batang babae.
“Siya ba iyong totoong anak? Iyong galing sa bukid?”
Hindi sumagot si Danica.
Ngumiti lang siya.
Ngunit sapat na iyon para maintindihan ko ang sagot.
Sa classroom, pinakilala ako ng adviser naming si Ms. Rivera.
“Where did you come from, Maya?”
“San Isidro Elementary School po sa Tanay.”
“Your academic standing?”
Napakamot ako sa batok.
“Average po.”
Sa unang surprise quiz sa Math, nakakuha ako ng 28 out of 100.
Si Danica, perfect score.
Hawak ni Ms. Rivera ang papel ko habang nakatayo sa harap.
“Some students may come from schools with weaker academic standards,” sabi niya. “But being behind is not an excuse to remain lazy.”
Hindi niya binanggit ang pangalan ko.
Pero lahat ay lumingon sa likuran kung saan ako nakaupo.
May ilang humagikgik.
Pagkatapos ng klase, lumapit si Danica at kunwari’y nag-aalala.
“Huwag kang malungkot. Hindi naman lahat ipinanganak na matalino.”
Ngumiti ako.
“At hindi rin lahat marunong magpakain ng dalawampung gansa nang sabay.”
Tumawa ang mga kaibigan niya.
Hindi dahil nakakatawa ako.
Kundi dahil para sa kanila, katawa-tawa ang buhay ko.
Lumipas ang ilang linggo.
Sa bawat exam, halos palaging nasa top si Danica.
Ako naman, palaging nasa ibaba.
Unti-unting kumalat ang kuwento tungkol sa aming dalawa.
Si Danica raw ang “mukhang tunay na heredera.”
Ako raw ang “anak na nakuha sa farm.”
Kahit sa Villareal mansion, napansin kong mas sanay ang mga kasambahay kay Danica. Alam nila ang paborito niyang pagkain, ang oras ng piano lesson niya, at ang tamang temperatura ng gatas niya.
Ako?
Hindi ko man lang alam kung aling tinidor ang gagamitin sa hapunan.
Isang gabi, matapos kong makakuha ulit ng mababang score, narinig kong nag-uusap sina Doña Celeste at Don Ramiro.
“Kasalanan natin,” umiiyak na sabi ni Doña Celeste. “Hindi natin nabigyan si Maya ng magandang edukasyon mula pagkabata.”
Sumagot si Don Ramiro, “Pero mabait siya. Matapang. Malakas ang katawan.”
Napakagat ako sa labi.
Iyon lang ba ang kaya nilang sabihin tungkol sa akin?
Hindi matalino, pero malakas.
Hindi mahusay, pero matapang.
Parang wala akong silbi kundi magbuhat ng sako ng feeds.
Kinabukasan, may malaking inter-school science competition na inanunsyo.
Pinili si Danica bilang leader ng klase.
Ako naman ay isinama lang dahil kulang sila ng isang miyembro.
Ang proyekto namin ay isang automated greenhouse model.
Habang nag-eensayo kami, panay ang utos ni Danica.
“Maya, ikaw na lang magbuhat ng kahon.”
“Maya, kunin mo iyong extension cord.”
“Maya, huwag mong hawakan ang circuit. Baka masira.”
Hanggang sa araw ng final presentation.
Puno ng mga magulang, teachers, at judges ang auditorium.
Nasa harap si Danica, kumpiyansang nagsasalita.
Ngunit ilang segundo bago i-on ang greenhouse model, naamoy ko ang pamilyar na amoy ng nasusunog na wire.
Napatingin ako sa likod ng panel.
May maling koneksyon.
Kapag binuksan iyon, puwedeng masunog ang buong circuit—o mas malala, kumalat ang apoy sa kurtina sa likod ng stage.
“Danica, huwag mong i-on!” sigaw ko.
Ngunit ngumiti lang siya sa audience at pinindot ang switch.
May malakas na pagsabog ng kuryente.
Nagliyab ang likod ng greenhouse model.
Nagsigawan ang mga tao.
Tumakbo ako papunta sa stage, hinila ang mabigat na stand palayo sa kurtina, at pinatay ang main breaker.
Nang humupa ang kaguluhan, nanginginig akong tumayo sa gitna ng entablado.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang itinuro ako ni Danica.
“Si Maya ang huling humawak sa likod ng project!”
Natahimik ang auditorium.
Pagkatapos ay tumingin sa akin si Ms. Rivera nang may malamig na mga mata.
“Maya,” sabi niya, “sinadya mo bang sirain ang proyekto dahil naiinggit ka kay Danica?”
At sa harap ng buong paaralan, nakita kong dahan-dahang inilabas ni Danica mula sa bulsa niya ang isang putol na wire—
Ang wire na ilang minuto kanina ay nakita kong siya mismo ang nagtago.
PARTE2
Napatitig ako sa putol na wire na hawak ni Danica.
“Hindi akin iyan,” sabi ko.
Mahina ang boses ko, ngunit malinaw.
Umiling si Danica habang nangingilid ang luha.
“Maya, nakita kitang may hawak niyan kanina.”
Agad nagbulungan ang mga tao.
May ilang magulang na naglabas ng cellphone.
Alam kong sa loob lamang ng ilang minuto, kakalat na naman ang kuwento.
Ang tunay na anak na galing bukid ay nagsabotahe sa perpektong anak na lumaki sa marangyang pamilya.
Lumapit si Ms. Rivera.
“Bakit mo ginawa ito?”
“Hindi ko ginawa.”
“Maya, may ebidensiya.”
“Putol na wire lang po iyan. Hindi ibig sabihin na ako ang pumutol.”
“Pero ikaw ang nasa likod ng model.”
“Dahil nakita kong mali ang wiring!”
Napailing si Danica.
“Wala ka ngang alam sa circuits.”
Tumawa ang isa niyang kaibigan.
Doon ako nasaktan nang todo.
Hindi dahil hindi sila naniwala.
Kundi dahil tama sila sa isang bagay.
Hindi ako kagaling sa textbook.
Hindi ko kabisado ang technical terms.
Hindi ko kayang ipaliwanag agad ang lahat sa paraang gusto nilang marinig.
Pero alam ko ang amoy ng umiinit na kable.
Alam ko kung paano tumatakbo ang kuryente sa water pump, incubator, at automatic feeder sa poultry farm ni Tatay.
Dahil kapag nasira ang mga iyon, ako ang tumutulong mag-ayos.
Huminga ako nang malalim.
“Kapag maling magkadikit ang live wire at neutral wire, magsho-short circuit,” sabi ko. “Iyong model ninyo, kulang ang insulation sa likod. Kanina pa umiinit ang adapter.”
Natahimik ang ilang judges.
Lumapit ang isang lalaking may suot na engineering association badge.
“Paano mo nalaman?”
“Pareho ang amoy sa motor ng water pump namin kapag overload.”
Tiningnan niya ang model.
“May point siya.”
Ngunit nagsalita ulit si Ms. Rivera.
“Hindi pa rin nito pinatutunayang hindi ikaw ang pumutol ng wire.”
Biglang may boses mula sa likod ng auditorium.
“May paraan para malaman.”
Lahat ay napalingon.
Papasok si Tatay Ben, marumi ang pantalon at may putik pa ang sapatos. Kasunod niya si Nanay Liza, Don Ramiro, Doña Celeste, at ang principal.
May hawak si Tatay na maliit na black device.
“Dash camera mula sa delivery van namin,” sabi niya. “Nakatapat sa loading area sa likod ng stage. Nagde-deliver ako ng mga halaman para sa event.”
Namuti ang mukha ni Danica.
Dinala ang memory card sa control booth.
Ilang minuto ang lumipas bago lumitaw sa malaking screen ang footage.
Kita roon ang likod ng stage.
Kita akong nagbubuhat ng kahon.
Kita rin si Danica na lumapit sa greenhouse model habang wala ang iba.
Tumingin siya sa paligid.
Pagkatapos ay yumuko, hinila ang isang wire, at bahagyang hiniwa ang insulation gamit ang maliit na cutter.
Nang maputol ang wire, isinilid niya iyon sa bulsa.
Naglakad siya palayo na parang walang nangyari.
Walang nagsalita.
Pati si Ms. Rivera ay napaatras.
Humagulgol si Doña Celeste.
“Danica… bakit?”
Nanginginig si Danica.
“Hindi ko sinasadya.”
“Kitang-kita sa video,” sabi ng principal.
“Gusto ko lang pumalya ang project nang kaunti!” sigaw niya. “Hindi ko alam na magliliyab!”
“Pero bakit?” tanong ni Don Ramiro.
Doon tuluyang bumigay si Danica.
“Dahil simula nang dumating siya, lahat na lang tungkol sa kanya!”
Itinuro niya ako.
“Siya ang tunay na anak. Siya ang nawawala. Siya ang kawawa. Siya ang dapat intindihin!”
“Danica…” mahinang sabi ni Doña Celeste.
“Labing-isang taon ninyo akong pinalaki! Labing-isang taon ninyo akong tinawag na anak! Tapos isang araw, dumating siya mula sa bundok, marumi, walang alam sa school, at bigla akong kailangang umurong?”
Napayuko ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ko siya nakita bilang kaaway.
Nakita ko siyang batang takot mawalan ng pamilya.
Ngunit hindi pa siya tapos.
“At kahit bagsak siya, ipinagtatanggol ninyo! Kapag ako ang nagkamali, sinasabi ninyong dapat kong galingan. Pero kapag siya, laging dahil kulang siya sa pagkakataon!”
Tumulo ang luha ni Doña Celeste.
“Hindi namin kailanman sinabi na hindi ka na namin anak.”
“Hindi n’yo kailangang sabihin,” sagot ni Danica. “Nararamdaman ko.”
Lumapit sa kanya si Don Ramiro.
“Anak…”
“Hindi n’yo alam kung anak n’yo pa ba talaga ako.”
Masakit ang katahimikan.
Pagkatapos, nagsalita si Tatay Ben.
“Danica, hindi mo kailangang sirain si Maya para manatili kang mahalaga.”
Napatingin siya rito.
“Hindi n’yo ako kilala.”
“Tama,” sagot ni Tatay. “Pero kilala ko ang takot na mawala ang anak.”
Napatingin ako sa kanya.
“Simula nang malaman naming hindi namin kadugo si Maya,” patuloy niya, “araw-araw kaming natatakot na baka dumating ang oras na kunin siya sa amin. Pero kahit takot kami, hindi namin siya ginawang bihag. Hindi rin namin siniraan ang mga tunay niyang magulang.”
Huminga siya nang malalim.
“Ang pagmamahal ay hindi upuan na iisa lang ang puwedeng umupo.”
Tahimik na umiyak si Danica.
Hindi ko alam kung anong dapat maramdaman.
Galit ako sa ginawa niya.
Dahil puwedeng may nasaktan.
Dahil sinubukan niya akong ipahiya.
Pero alam ko rin ang pakiramdam ng matakot na mapalitan.
Noong araw na sinabi nilang may iba akong mga magulang, ang una kong naisip ay baka hindi na ako piliin nina Nanay at Tatay.
Pareho lang pala kami.
Magkaiba lang ng paraan ng paghawak sa takot.
Sinuspinde si Danica sa paaralan. Inalis siya sa academic team at ipinadala sa counseling.
Si Ms. Rivera naman ay iniimbestigahan dahil sa paraan ng pagtrato niya sa akin at sa mabilis niyang paghusga nang walang sapat na ebidensiya.
Akala ko tapos na ang gulo.
Pero kinagabihan, tinawag ako nina Don Ramiro at Doña Celeste sa library ng mansion.
Nandoon din sina Nanay Liza at Tatay Ben.
May isang folder sa ibabaw ng mesa.
“Maya,” sabi ni Don Ramiro, “may isa pa kaming nalaman.”
Kinabahan ako.
“May iba pa ba akong magulang?”
Muntik mapangiti si Tatay Ben.
“Wala na.”
Binuksan ni Don Ramiro ang folder.
“Natagpuan na namin ang biological parents ni Danica.”
Nagulat ako.
“Nasaan sila?”
“Sa Quezon Province,” sagot ni Doña Celeste. “Magsasaka ang ama niya. Pumanaw ang ina niya dalawang taon na ang nakalipas.”
Napatigil ako.
“Alam na ba niya?”
“Hindi pa.”
Kinabukasan, sinabi nila kay Danica.
Hindi siya nagsalita sa loob ng halos isang minuto.
Pagkatapos ay nagtanong siya, “Ibig sabihin, papaalisin n’yo na ako?”
Agad siyang niyakap ni Doña Celeste.
“Hindi.”
“Pero mayroon na kayong tunay na anak.”
“Mayroon kaming dalawang anak na pinalaki ng magkaibang tahanan,” sabi ni Don Ramiro. “At may isang amang labing-isang taon ding nawalan ng anak.”
Nagpunta kaming lahat sa Quezon Province makalipas ang isang linggo.
Ang biological father ni Danica ay si Mang Ernesto, isang payat at tahimik na magsasaka.
Nang makita niya si Danica, napaupo siya sa kahoy na bangko.
“Kamukha mo ang nanay mo,” sabi niya habang umiiyak.
Hindi lumapit si Danica.
Nakatayo lang siya sa tabi ni Doña Celeste.
Nakita kong mahigpit ang kapit niya sa manggas nito.
Takot na takot siyang iwan.
Lumapit ako kay Mang Ernesto.
“Mahilig po ba kayo sa gansa?”
Nagulat ang lahat.
“Kaunti,” sagot niya.
“May kalabaw po kayo?”
“Wala.”
“Sayang.”
Napatingin sa akin si Danica.
“Bakit iyan ang tinatanong mo?”
Nagkibit-balikat ako.
“Para malaman ko kung puwede tayong magbakasyon dito.”
Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang insidente, bahagya siyang natawa.
Hindi naging madali ang lahat pagkatapos noon.
Hindi kami biglang naging magkapatid na sobrang close.
May mga araw na hindi kami nag-uusap.
May mga pagkakataong naiinis pa rin ako kapag kinukumpara kami.
Pero unti-unti, natutunan naming hindi kailangang may manalo sa pagitan namin.
Si Danica ay nagsimulang bumisita kay Mang Ernesto tuwing school break. Hindi niya iniwan ang Villareal family, pero pinili niyang kilalanin ang pinagmulan niya.
Ako naman ay hindi tuluyang lumipat sa mansion.
Napagkasunduan naming hatiin ko ang oras ko sa Laguna at Tanay.
Ayokong iwan sina Nanay Liza at Tatay Ben.
Ayoko rin namang mawala ang pagkakataong kilalanin sina Don Ramiro at Doña Celeste.
At siyempre, hindi ko kayang iwan si Bantay.
Sa school, nahirapan pa rin ako.
Hindi ako biglang naging honor student.
Sa susunod na Math exam, nakakuha ako ng 46.
Mababa pa rin.
Pero mas mataas kaysa 28.
Nang ibalik ni Ms. Rivera ang papel, hindi na siya ang dating guro kong mapanghusga.
“Maya,” sabi niya, “good improvement.”
Tumingin ako kay Danica.
Nakatanggap siya ng 98.
“Dalawang puntos ang nawala mo,” bulong ko.
“Tumahimik ka,” sagot niya.
“Mukhang humihina ka na.”
“Akin na nga ang paper mo. Tuturuan kita mamaya.”
“Kapag hindi mo ako sinigawan.”
“Kapag hindi ka natulog.”
“Walang kasiguraduhan.”
Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ulit ng science fair.
Sa pagkakataong iyon, gumawa ako ng low-cost automatic feeder para sa maliliit na poultry farms.
Tinulungan ako ni Tatay Ben sa kahoy na frame.
Tinulungan ako ni Don Ramiro sa budget.
Si Nanay Liza ang gumawa ng illustrated manual.
Si Doña Celeste ang nagdala ng pagkain sa amin habang nag-eensayo.
At si Danica ang nagturo sa akin kung paano ipaliwanag ang project nang hindi gumagamit ng salitang “iyong umiikot na bagay.”
Hindi ako nanalo ng first place.
Second place lang.
Pero nang tawagin ang pangalan ko, pinakamalakas pumalakpak si Danica.
Pag-uwi namin sa Tanay, naghihintay si Bantay sa bakuran kasama ang dalawampung gansa.
Isinabit ko sa leeg niya ang medalya.
“Hindi bagay sa iyo,” sabi ni Danica.
“Mas bagay kaysa sa iyo.”
“Bakit?”
“Kasi mas matangkad siya.”
Hinabol niya ako sa buong bakuran.
Sumunod sa amin ang mga gansa.
Nagsigawan sina Nanay at Doña Celeste na mag-ingat kami.
Samantalang sina Tatay Ben at Don Ramiro ay nakaupo sa gilid, umiinom ng kape at kunwari’y hindi kami kilala.
Doon ko naintindihan ang isang bagay.
Hindi pala nasusukat ang pagiging tunay na anak sa dugo lang.
Hindi rin ito nasusukat sa grado, apelyido, bahay, o kung sino ang unang lumaki sa isang pamilya.
Ang tunay na pamilya ay iyong hindi ka itinatapon kapag nahihirapan kang mahalin.
Iyong tinuturuan kang bumangon kapag nagkamali ka.
Iyong hindi ka pinipilit pumili kung sino ang dapat mong tawaging Nanay o Tatay.
At higit sa lahat, iyong gumagawa ng puwang para sa iyo—kahit kailangan pang siksikan sa hapag, sa tahanan, at sa puso.
Minsan, hindi natin kontrolado kung saan tayo ipinanganak o kung sino ang naunang nagpalaki sa atin. Ngunit araw-araw, maaari nating piliing magmahal nang walang agawan, magpatawad nang may hangganan, at bumuo ng pamilyang walang kailangang palitan.
