Bahagi 3 — Dumating sa Bahay ang Babaeng Tinatawag ng Anak Niya na Nanay, Ngunit Hindi Sila Handa sa Tanong Ko
Bahagi 3 — Dumating sa Bahay ang Babaeng Tinatawag ng Anak Niya na Nanay, Ngunit Hindi Sila Handa sa Tanong Ko
Parang tumigil ang oras sa loob ng study room.
Nakatitig kaming tatlo sa CCTV monitor.
Si Adrian nasa gate.
Katabi niya si Celine.
Hawak ng babae ang kamay ng batang nakita ko sa litrato.
Si Enzo.
Ang batang nagsabing kailan daw uuwi ang kanyang daddy.
“Ma,” mahinang sabi ni Bianca, “huwag mong palabasin na may alam tayo.”
Tumango si Atty. Ramon.
“Hayaan mong sila ang magsalita.”
Pinapasok ko sila.
Bago lumabas ng study si Ramon, inilagay niya sa bag ang SPA at photocopy ng kahina-hinalang board resolution.
Si Bianca naman ay umakyat sa guest room.
Hindi dahil natatakot siya.
Kundi dahil gusto naming isipin ni Adrian na ako lang ang nasa bahay.
Makalipas ang isang minuto, bumukas ang front door.
“Love?”
Boses ni Adrian.
Lumabas ako sa sala.
Kunwari ay nagulat ako nang makita ang babae at bata.
“Oh. May bisita tayo?”
Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas para ngumiti.
Nanigas si Adrian.
Si Celine naman ang unang nakabawi.
“Good morning po, Ma’am Elena.”
“Magandang umaga.”
Tinuro niya ang bata.
“Pamankin ko po.”
Halos matawa ako.
Pamankin.
Sa litrato, nakapatong ang kamay ni Adrian sa balikat ng bata habang si Celine ay nakakapit sa baywang niya.
Ngunit ngumiti lang ako.
“Ano’ng pangalan?”
“Enzo po.”
Lumapit ang bata.
Mahiyain.
Siguro apat o limang taong gulang.
At doon ko napagtanto ang isang bagay na mas lalong nagpabigat sa dibdib ko.
Walang kasalanan ang bata.
Hindi niya alam kung anong laro ang nilalaro ng mga matatanda.
Inabutan ko siya ng maliit na kahon ng cookies mula sa reception.
“Gusto mo?”
Tumango siya.
“Thank you po.”
Habang kumakain siya, lumingon siya kay Adrian.
“Daddy, puwede ba—”
“Enzo!”
Mabilis na putol ni Celine.
Naging bato ang mukha ni Adrian.
Tumingin ako sa kanya.
“Daddy?”
Tahimik.
Si Celine ang sumagot.
“Ganun po kasi tawag niya kay Adrian. Close sila.”
“Talaga?”
Umupo ako sa sofa.
“Ang sweet naman.”
Tinitigan ako ni Adrian na para bang sinusubukang basahin kung may alam ako.
Hindi ko siya binigyan ng kahit isang clue.
“Bakit kayo napadaan?” tanong ko.
“May kukunin lang si Celine na sample designs,” sagot niya.
“Sa bahay natin?”
“Naipadala ko rito last week.”
Tumango ako.
“Ah.”
Hindi ko na siya pinahirapan.
Hayaan niyang isipin niyang nakalusot siya.
Makalipas ang sampung minuto, umalis din sina Celine at Enzo.
Pero bago sila makalabas, may ginawa ang bata.
Kinuha niya ang isang maliit na toy car mula sa bulsa at iniabot kay Adrian.
“Daddy, naiwan mo ito sa bahay namin.”
Parang biglang naubos ang hangin sa sala.
Hinablot ni Celine ang laruan.
“Anak, sinabi ko sa’yo—”
“Hayaan mo.”
Ako ang nagsalita.
“Bata lang siya.”
Nakita kong namutla si Adrian.
Ngumiti ako.
“Hindi naman siguro nagsisinungaling ang bata.”
Hindi siya sumagot.
Pagkaalis nila, lumapit sa akin si Adrian.
“Lena, I can explain.”
“Ano?”
“Si Enzo?”
Tumango ako.
Naglakad siya sa sala na kunwari ay naghahanap ng tamang salita.
“Anak siya ni Celine sa ex niya. Namatay yung ama. Ako tumulong sa kanila kaya nasanay siyang tawagin akong daddy.”
Napakaganda ng paliwanag.
Mabilis.
Malinis.
Kung hindi ko nakita ang mga mensahe, malamang naniwala ako.
Lumapit ako sa kanya.
“Poor kid.”
Parang nakahinga siya.
“Yeah.”
“Nasaan ang tatay niya nakalibing?”
Napatigil siya.
“Ha?”
“Yung tatay ni Enzo. Sabi mo patay na. Saan nakalibing?”
“Sa… Bulacan.”
“Anong cemetery?”
“Elena, bakit mo tinatanong?”
Ngumiti ako.
“Curious lang.”
Umatras siya.
At sa unang pagkakataon, nakita kong natatakot siya sa akin.
Makalipas ang isang oras, nagpaalam akong pupunta sa salon.
Ang totoo, nakipagkita ako kina Bianca at Ramon sa isang private meeting room sa Ortigas.
Nasa table ang laptop ni Ramon.
“May nakuha ako,” sabi niya.
Ipinakita niya ang corporate records.
Tatlong buwan bago kami ikasal, may isang kumpanyang nirehistro sa SEC.
CR Holdings and Design Solutions Inc.
Ang incorporators?
Celine Reyes.
Adrian Ramos.
At dalawang kamag-anak ni Celine.
Ang registered address ay isang townhouse sa Cainta.
Parehong address na nakalagay sa delivery receipts na nakita ng accounting department ko para sa ilang equipment na dapat sana ay nasa workshop namin.
“Wait.”
Lumapit ako sa screen.
“Ano itong equipment?”
Tatlong industrial sewing machines.
Dalawang high-end laptops.
Isang fabric cutting machine.
Kabuuang halaga:
₱2.7 milyon.
Binayaran ng kumpanya ko.
Pero hindi dumating sa warehouse.
Ipinakita ni Ramon ang delivery acknowledgment.
Pirma:
A. Ramos.
Parang lumiliit ang silid.
“Gaano na katagal?”
“Posibleng mahigit isang taon.”
Napaupo ako.
Hindi lang pala puso ko ang tinatarget nila.
Unti-unti na nilang nililimas ang negosyo habang nililigawan ako ni Adrian.
Tahimik si Bianca.
Pagkatapos ay inilabas niya ang sarili niyang tablet.
“Ma, may kailangan ka ring makita.”
May kaibigan siyang nagtatrabaho sa property management company ng isang condominium complex sa Mandaluyong.
Hindi niya hiningi ang private records.
Ang ginawa niya ay ipinakita lamang ang isang public social media account na natagpuan niya gamit ang pangalan ni Celine.
Private na ngayon.
Pero may ilang lumang posts na naka-cache pa sa search results.
Isang larawan mula apat na taon na ang nakakaraan.
Si Celine, buntis.
Katabi niya si Adrian.
Caption:
“Malapit na tayong maging tatlo.”
Sumunod na larawan.
Si Adrian, karga ang bagong silang na sanggol.
Caption:
“Salamat sa pinakamabuting tatay ni Enzo.”
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung mas masakit ang panloloko o ang katotohanang napakaraming beses akong tumingin sa mukha niya at wala akong nakita.
“Hindi siya single noong nakilala mo,” sabi ni Bianca.
Hindi ako sumagot.
May sumunod pang larawan.
Birthday ni Enzo.
Tatlong kandila.
Nakatayo sina Adrian at Celine sa magkabilang gilid.
May banner sa likod:
HAPPY 3RD BIRTHDAY, ENZO! LOVE, MOMMY & DADDY
Eksakto iyong lalaking nagsabi sa akin:
“Hindi kita kayang pangakuan ng mas mahabang buhay kaysa sa iyo.”
Bigla akong natawa.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil minsan, kapag sobra na ang sakit, hindi na alam ng katawan kung iiyak o tatawa.
“Ma.”
Hinawakan ako ni Bianca.
“Okay lang ako.”
Hindi totoo.
Pero wala akong panahon para gumuho.
Tinignan ko si Ramon.
“Ano ang pinakamalaking pagkakamali na puwede nilang gawin ngayon?”
Bahagyang ngumiti ang abogado.
“Maniwala silang wala ka pa ring alam.”
Kaya iyon ang ginawa namin.
Sa loob ng sumunod na anim na araw, naging pinakamabait akong asawa.
Nag-breakfast kami ni Adrian.
Nagplano kunwari ng honeymoon.
Sinabi kong pagod lang ako kaya gusto kong ipagpaliban muna ang Palawan.
Nang tanungin niya tungkol sa SPA, sinabi kong:
“Pinabasa ko sa accountant. May ilang mali raw sa property descriptions. Ipapaayos ko.”
Nakita ko ang inis sa mata niya.
Pero pinigilan niya.
“Sure.”
Samantala, tahimik na gumagalaw si Ramon.
Una, naglagay kami ng formal internal restriction sa lahat ng major company transactions.
Walang transfer.
Walang large payment.
Walang disposition ng assets nang walang direct confirmation ko at ng external counsel.
Pangalawa, pinalitan ang access credentials ng accounting system.
Pangatlo, nagsagawa ng inventory audit nang hindi ipinapaalam kay Adrian.
Doon lumabas ang mas malaking problema.
Hindi lamang ₱2.7 milyon ang nawawalang equipment.
May mahigit ₱6.4 milyon na questionable supplier payments sa loob ng labing-isang buwan.
May invoices mula sa tatlong kumpanya.
Nang tingnan ang addresses—
dalawa ay virtual offices.
Ang isa ay nakapangalan sa pinsan ni Celine.
Pagkatapos, may nakita ang finance manager ko na mas nakakabahala.
Tatlong beses na palang sinubukan ni Adrian humingi ng certification tungkol sa valuation ng Antipolo warehouse.
At dalawang beses siyang nagtanong kung may existing mortgage ba ang BGC condo.
Hindi curiosity iyon.
Preparasyon iyon.
Habang ginagawa namin ang audit, patuloy ang pag-arte ko.
Tuwing gabi, magkatabi kaming natutulog.
At bawat gabi, inilalagay ko ang handbag ko sa loob ng locked cabinet.
Minsan, alas-dos ng madaling-araw, nagising ako dahil may ilaw sa study.
Tahimik akong bumaba.
Naroon si Adrian.
Nakatayo sa harap ng cabinet.
“Anong ginagawa mo?”
Napatalon siya.
“Hinahanap ko charger ko.”
“Sa cabinet ng legal documents?”
Hindi siya agad nakasagot.
Pagkatapos ay tumawa.
“Mali yata napuntahan ko.”
Ngumiti ako.
“Siguro nga.”
Kinabukasan, nagpakabit ako ng bagong camera sa hallway.
Hindi nakikita.
Tatlong araw pagkatapos noon, dumating ang ebidensiyang kailangan namin.
Nasa office ako nang tumawag si Ramon.
“Pumunta ka rito.”
Pagdating ko, may dalawang lalaking naghihintay sa conference room.
Isa ay forensic document examiner.
Ang isa ay representative ng isang bank branch na matagal nang partner ng negosyo ko.
Nasa mesa ang photocopy ng board resolution.
At isa pang dokumento.
Loan application.
Ginamit ang warehouse ko bilang proposed collateral para sa ₱25 milyong business loan.
Applicant:
CR Holdings and Design Solutions.
Supporting guarantor:
Ako.
May pirma ko.
Peke.
Hindi pa naaprubahan ang loan dahil humingi ang bangko ng personal verification.
At doon sila nagkamali.
Dahil matagal na akong kilala ng branch manager.
Hindi siya basta naniwala sa papel.
“Ma’am Elena,” sabi ng representative, “kung hindi ito sa inyo, kailangan naming i-document immediately.”
“Hinding-hindi ako pumirma niyan.”
Tahimik ang silid.
Hinawakan ni Ramon ang dokumento.
“Ngayon mayroon na tayong malinaw na dahilan para magsimula ng formal legal action.”
Pero hindi pa ako kuntento.
Gusto kong malaman kung gaano kalalim ang plano.
At higit sa lahat—
gusto kong marinig mismo mula kay Adrian kung ano ako para sa kanya.
Hindi asawa.
Hindi minamahal.
Ano?
ATM?
Shortcut?
Matandang babaeng puwedeng lokohin?
Kaya gumawa kami ng bitag.
Kinagabihan, habang kumakain kami, inilapag ko ang kutsara.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Napag-isipan ko iyong SPA.”
Tumigil siya sa pagnguya.
“Ano?”
“Pipirma ako.”
Halos hindi niya maitago ang saya.
“Talaga?”
“Oo.”
“Sure ka?”
“May kondisyon.”
“Ano?”
“Gusto kong sabay nating ayusin lahat. Warehouse, condo, pati shares ko sa company.”
Nakita kong lumaki ang mata niya.
“Shares?”
Tumango ako.
“Ayaw ko nang mapagod. Kung asawa kita, dapat may tiwala ako sa’yo.”
Lumapit siya.
Hinawakan ang kamay ko.
Sa unang pagkakataon matapos kong malaman ang lahat, kinailangan kong pigilan ang sarili kong bawiin ang kamay ko.
“Hindi kita bibiguin.”
Ngumiti ako.
“I know.”
Kinagabihan, pumasok siya sa bathroom.
Nag-vibrate ang cellphone niyang nasa mesa.
Hindi ko na kailangang hawakan.
Dahil sa screen, malinaw ang pangalan.
Celine.
At ang mensahe:
Sabi ko sa’yo, kumagat din ang matanda. Kapag napirma niya pati shares, tapos na. Ihanda ko na ang bahay natin.
Tinitigan ko ang screen.
Pagkatapos, kumuha ako ng litrato gamit ang sarili kong telepono.
Ngunit bago ko maibalik sa bulsa ang cellphone niya—
bumukas ang bathroom door.
Nakatayo si Adrian sa harap ko.
Basang-basa ang buhok.
Walang ngiti.
Diretso ang tingin niya sa teleponong hawak ko.
At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, wala na siyang dahilan para magpanggap.
“Ano’ng ginagawa mo sa cellphone ko?”
