Bahagi 3 — Sa Likod ng Kanyang Pag-alis, Sarili Niyang Pamilya ang Unti-Unting Nagnanakaw
Bahagi 3 — Sa Likod ng Kanyang Pag-alis, Sarili Niyang Pamilya ang Unti-Unting Nagnanakaw
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, hindi ako umiyak.
Galit ang naramdaman ko.
Iyong malinaw na galit na nagpapatahimik sa isang tao dahil alam niyang kapag nagsalita siya agad, baka mali ang masabi niya.
“Rafi, sabihin mo kung nasaan ka.”
“Huwag.”
“Bakit?”
“Dahil ayokong madamay ka pa.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
“Kasal tayo nang wala pang dalawampu’t apat na oras. May pekeng utang sa pangalan ko. May kuya kang kumuha sa iyo mula sa reception. At may nanay kang nagsasabing pinakasalan mo lang ako dahil sa papeles.”
“Mara—”
“Madamay pa?”
Naputol ang linya.
Tinawagan ko ulit.
Hindi na ma-contact ang numero.
Doon ako nagdesisyon.
Kung gusto nilang itago sa akin ang asawa ko, hahanapin ko siya.
Pero hindi na ako pupunta nang mag-isa at umiiyak.
Tumawag ako kay Bea Santos, kaibigan ko mula kolehiyo na ngayon ay abogado sa Makati.
Pagkakita niya sa akin, unang tanong niya ay, “May kape ka na ba?”
“Tatlo.”
“Pagkain?”
Umiling ako.
Umorder siya ng lugaw bago man lang hawakan ang dokumento.
“Hindi kita tutulungan habang hinihimatay ka.”
Sa loob ng isang oras, binasa niya ang photocopies ng promissory notes, bank certificate, deed of sale at medical records.
“Una,” sabi niya, “hindi ibig sabihin na dahil nakalagay ang pangalan mo rito, utang mo na agad.”
“May pirma ko.”
“Pirma na sinasabi mong hindi sa iyo.”
“Oo.”
“Kaya ebidensiya muna. Huwag kang tatawag kay Victor at huwag kang pipirma ng kahit ano.”
“Pangalawa?”
“Alamin natin kung saan galing ang ₱2.46 milyon.”
Ipinakita ko ang deed of sale.
“Lupa ng tatay ni Rafi sa Bulacan. Minana niya.”
“Kung maayos ang papeles at personal property niya iyon, mahalaga iyan. Pangatlo…”
Tiningnan niya ang biopsy report.
“Hanapin natin ang asawa mo bago natin ayusin ang pamilya niya.”
Tinawagan namin ang oncology center.
Hindi nila maaaring ibigay ang impormasyon tungkol sa pasyente.
Expected.
Pero may pangalan ng attending physician sa medical records.
Nag-email ako.
Hindi ko hiningi ang diagnosis.
Sinabi ko lang na ako ang asawa, nawawala si Rafael pagkatapos ng kasal at may dahilan akong maniwalang ipinagpaliban niya ang mahalagang gamutan.
Makalipas ang dalawang oras, tumawag ang clinic secretary.
Hindi nila sinabi kung nasaan siya.
Pero sinabi nilang hindi raw sinabi ng doktor kay Rafael na tatlong buwan na lang ang buhay niya.
Napaupo ako.
“Ano?”
“Ma’am, hindi po namin puwedeng talakayin ang buong kondisyon nang walang pahintulot ng pasyente. Pero baka makatulong po ito: ang ipinayo sa kanya ay agarang paggamot. Hindi po iyon kapareho ng pagsasabing wala nang magagawa.”
Napasara ako ng mga mata.
Tatlong buwan.
Iyon ang sinabi ni Lorna.
Ayon kay Victor.
Kinagabihan, nag-message si Tess.
Ma’am, may nakita po akong email. Baka kailangan ninyo.
Screenshot iyon ng email mula kay Victor kay Tess tatlong linggo bago ang kasal.
Prepare revised loan schedule under Rafi. Use personal guarantee set. Huwag muna ipadala sa kanya. Ako na bahala.
May attachment list.
Tatlong loan.
Eksaktong ₱7.8 milyon.
“Hindi pa sapat,” sabi ni Bea nang makita niya.
“Pero simula.”
Kinabukasan, bumalik kami sa resort.
Hiningi namin ang mas mahabang CCTV footage.
Sa pagkakataong ito, may formal letter na mula kay Bea.
10:36 p.m.
Lumabas si Victor mula sa service entrance.
10:38.
May kausap siyang lalaki sa telepono.
10:41.
Lumabas si Rafael.
10:42.
Iniabot ni Rafael ang asul na folder.
10:43.
Sumakay sila.
Pero bago pa umalis ang SUV, may isa pang taong lumapit.
Si Lorna.
Binuksan niya ang pinto sa likod at may inilagay na maliit na bag sa tabi ni Rafael.
Alam ng nanay niya.
Kasama siya.
Hindi lang siya nagtatago ng impormasyon.
Aktibo siyang tumulong sa pag-alis ni Rafi.
“Bakit?” bulong ko.
Hindi sumagot si Bea.
Dahil pareho kaming alam na wala pang ebidensiyang sasagot doon.
Ang sumunod na lead ay galing sa wedding driver.
Naalala niyang narinig niyang sinabi ni Victor sa isang valet:
“Diretso tayo sa Tagaytay pagkatapos.”
Tagaytay.
Hindi Cebu.
Tinawagan ko ang lahat ng kakilala naming may koneksyon kay Rafael doon.
Wala.
Hanggang maalala ko si Mang Benny.
Dating driver ng ama ni Rafael.
Nagretiro limang taon na ang nakaraan at lumipat sa Silang, Cavite.
May maliit siyang bahay malapit sa boundary ng Tagaytay.
Nang tawagan ko siya, tatlong beses muna niyang hindi sinagot.
Sa ikaapat, sumagot siya.
“Mara?”
“Nasaan si Rafi?”
Tahimik.
“Please, Mang Benny.”
“Sinabi niyang huwag kong sasabihin.”
“Asawa niya ako.”
“Alam ko.”
“May kanser siya. Hindi niya sinimulan ang gamutan. May mga dokumentong pineke sa pangalan namin. Kailangan ko siyang makita.”
Narinig kong napabuntong-hininga ang matanda.
“Hindi siya kinidnap, hija.”
“Alam ko.”
“Kusang sumama siya kay Victor.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Bakit?”
“Takot.”
Isang salita.
Iyon pala ang pinakamalaking kalaban namin.
Hindi ang sakit.
Takot.
Binigay ni Mang Benny ang address.
Ako lang ang pumunta.
Ayaw ni Bea, pero pumayag siya basta may live location si Camille at hindi ako papasok kung naroon si Victor.
Maliit ang bahay.
May puno ng mangga sa harap.
May lumang Toyota sa gilid.
Si Mang Benny ang nagbukas ng gate.
Pagpasok ko, naamoy ko agad ang alkohol at gamot.
Nasa sala si Rafael.
Nakaupo sa lumang sofa.
Payat na siya kumpara noong wedding day.
Tatlong araw pa lang.
Pero parang tatlong buwan na ang lumipas.
May pasa sa braso kung saan paulit-ulit siyang kinukuhanan ng dugo.
Nang makita niya ako, tumayo siya.
“Mara…”
Sinampal ko siya.
Hindi malakas.
Pero malinaw.
At pagkatapos, niyakap ko siya.
Doon ako tuluyang humagulgol.
“Bakit?”
Paulit-ulit kong tinatanong.
“Bakit mo ginawa sa akin?”
Hindi siya sumagot agad.
Naramdaman kong umiiyak din siya.
“Natatakot ako.”
“Puwede kang matakot nang kasama ako.”
“Ayaw kong makita mo akong ganito.”
“Tingnan mo ako.”
Lumayo ako sa kanya.
“Akala mo ba ang kasal ay para lang sa mga araw na pogi ka, malakas ka at may trabaho?”
Napayuko siya.
“I saw Papa die from cancer, Mara.”
Alam ko iyon.
Labing siyam si Rafael nang mamatay ang ama niya.
“Naalala ko si Mama. Naalala ko kung paano siya natulog sa sahig ng ospital. Kung paano naubos lahat ng ipon namin. Ayokong ganoon ang mangyari sa iyo.”
“Hindi ako ang nanay mo.”
Parang nasaktan siya.
Pero kailangan niyang marinig.
“Hindi rin ikaw ang tatay mo.”
Tahimik siya.
“Sinabi ba ng doktor na mamamatay ka?”
Umiling siya.
“Sinabi niyang aggressive.”
“Sinabi bang tatlong buwan?”
Muli siyang umiling.
“Si Victor ang nagsabi.”
Napalunok ako.
“Ano?”
“Sabi niya nakausap niya raw ang doktor habang tulog ako pagkatapos ng biopsy.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o sisigaw.
“Rafi, tinawagan ko ang clinic. Walang nagsabi sa iyo na tatlong buwan na lang.”
Namuti ang mukha niya.
“Hindi…”
“Oo.”
Umupo siya.
“Sinabi niya…”
“Niloko ka ng kuya mo.”
Doon ko sinabi sa kanya ang tungkol sa loans.
Ang email.
Ang pekeng pirma ko.
Ang cancelled flight.
Ang CCTV.
Habang nagsasalita ako, unti-unting nawawala ang kulay ng mukha niya.
“Hindi puwede.”
“May ebidensiya.”
“Pumirma ako sa blank forms…”
“Alam namin.”
“Pero para sa supplier accreditation lang iyon.”
“Ginamit nila.”
Napahawak siya sa noo.
“Diyos ko.”
“Bakit mo binigay kay Victor iyong blue folder?”
“Company documents.”
“Ano’ng documents?”
“Share certificates ko. Copies ng title sa warehouse. Insurance. Akala ko kailangan niyang ayusin habang nagpapagamot ako.”
Napamura si Mang Benny mula sa kusina.
Ako naman, parang biglang may nabuo na larawan sa isip ko.
May sakit si Rafael.
Takot siya.
Madaling manipulahin.
May blankong pirma.
May negosyo.
May ari-arian.
At may kuya siyang may access sa lahat.
“Rafi,” sabi ko, “kailangan nating bumalik sa Maynila.”
“Hindi pa.”
“Bakit?”
May kinuha siyang papel sa ilalim ng mesa.
Demand letter.
Inabot niya sa akin.
Mendoza Buildmart Corporation.
Through counsel.
Ang nakasaad: kailangan niyang isauli ang diumano’y “misappropriated company funds” na ₱2.46 milyon.
Eksaktong halaga ng perang inilagay niya sa account ko.
“Pero personal mong pera iyon.”
“Alam ko.”
“May proof tayo.”
“Oo.”
“Then bakit ka nagtatago?”
Tumingin siya sa akin.
“Dahil may isa pang dokumento.”
“Ano?”
Hindi pa siya nakakasagot nang may humintong sasakyan sa harap ng bahay.
Itim na SUV.
Parehong modelo sa CCTV.
Tumayo si Mang Benny.
“Mara.”
Binuksan ang gate.
Pumasok si Victor.
May kasama siyang dalawang lalaki at may hawak na makapal na brown envelope.
Nang makita niya ako, hindi man lang siya nagulat.
Ngumiti lang siya.
“So nahanap mo rin siya.”
Tumayo ako sa harap ni Rafael.
“Ano’ng kailangan mo?”
“Wala akong kailangan sa iyo.”
Inihagis niya ang envelope sa mesa.
“Kay Rafi ako may kailangan.”
Binuksan ko.
Deed of Absolute Sale.
Warehouse sa Pasig.
Dalawang delivery truck.
At transfer ng halos lahat ng shares ni Rafael sa kumpanya.
May pirma niya.
Notarized.
Tatlong linggo bago ang kasal.
“Hindi ko ito pinirmahan,” sabi ni Rafael.
Napangiti si Victor.
“Sure ka?”
“Hindi.”
“Problema mo na iyon.”
Kinuha ko ang huling dokumento.
Promissory note.
₱7.8 milyon.
At sa ibaba—
pangalan ko.
Mara Villanueva-Mendoza.
May pirma sa ibabaw nito.
Halos eksaktong kopya ng pirma ko.
May photocopy pa ng isang ID na ibinigay ko sa wedding coordinator dalawang buwan bago ang kasal.
Nang makita iyon ni Rafael, napatingin siya kay Victor.
“Ano’ng ginawa mo?”
Lumapit ang kuya niya.
“Ang dapat kong ginawa noon pa.”
“Ano?”
“Nilinis ko ang kalat mo bago ka mawala.”
Napahigpit ang kamao ko.
Pero mas masahol ang sumunod niyang sinabi.
“May hanggang Lunes kayo.”
“Para saan?”
“Isauli ninyo ang ₱2.46 milyon at pirmahan ninyo ang quitclaim.”
“At kung hindi?”
Ngumiti si Victor.
“Ipa-freeze natin ang account. Sasabihin nating ninakaw ninyo ang pera ng kumpanya.”
Tumingin siya sa akin.
“At ikaw, Mara?”
Tumango siya sa dokumentong may pekeng pirma ko.
“Welcome sa pamilya.”
