akala nila nakulong na ako sa bahay ng mga villareal, pero hindi nila alam na may huling alas akong itinago
bahagi 2: akala nila nakulong na ako sa bahay ng mga villareal, pero hindi nila alam na may huling alas akong itinago
“Amara, hatinggabi na. Saan mo balak dalhin ang apo ng pamilyang Villareal?”
Ang boses ni Doña Beatriz ay malamig.
Pero ang ngiti niya ay mas malamig pa.
Nakatayo siya sa may pintuan, suot pa rin ang perlas na kuwintas mula sa binyag ni Mateo. Sa likod niya, apat na lalaking nakaitim ang nakaharang na parang pader.
Sa isang sandali, gusto kong umatras.
Gusto kong tumakbo pabalik sa kuwarto.
Gusto kong yakapin ang dalawang anak ko at magtago sa ilalim ng kama na parang batang takot sa dilim.
Pero hindi na ako bata.
At hindi na ako ang dating Amara na madaling paniwalain ng matatamis na salita.
Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Sofia.
Nasa dibdib ko si Mateo, mahimbing pa rin ang tulog, walang kamalay-malay na pinag-aagawan na siya ng mga taong tinatawag ang sarili nilang pamilya.
“Hindi ko siya dinadala kahit saan,” sabi ko, pilit pinapakalma ang boses. “Uhaw si Sofia. Pupunta lang kami sa kusina.”
Tumaas ang kilay ni Doña Beatriz.
“May dalang passport papuntang kusina?”
Nanigas ang daliri ko sa hawak na diaper bag.
Lumapit siya nang dahan-dahan.
Bawat tapak ng takong niya sa marmol ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko.
“Akala mo ba hindi ko mapapansin?” bulong niya. “Akala mo ba kaya mong takasan ang pamilyang nag-ahon sa iyo mula sa putik?”
Tumayo ako nang tuwid.
“Hindi ninyo ako inahon, Doña Beatriz.”
Tumingin ako diretso sa mga mata niya.
“Binili ninyo ako.”
Sandaling kumislot ang mukha niya.
Pagkatapos, tumawa siya.
Mahina.
Mapanlait.
“Sa wakas, natuto ka ring magsalita.”
Hinawakan niya ang cellphone ni Lorenzo at itinaas iyon.
“Nakita mo na, hindi ba? Mga larawan. Mensahe. Medical records. Kaya pala ang tapang mong lumabas ng kuwarto.”
Lumapit ang isa sa mga lalaki.
Awtomatikong humakbang si Sofia palapit sa likod ko.
“Mama…” mahina niyang tawag.
Sinulyapan ko siya.
Maputla ang mukha ng anak ko, pero hindi siya umiiyak.
Matalino si Sofia.
Mula pa noong maliit siya, natutunan na niyang kapag tahimik si Mama, may masamang nangyayari.
“Natatakot ang bata,” sabi ko kay Doña Beatriz. “Paalisin mo ang mga tao mo.”
“Hindi.”
Isang salita lang.
Walang pag-aalinlangan.
Pagkatapos, tumingin siya sa lalaking pinakamalapit sa akin.
“Kunin ang bag.”
Umatras ako.
“Subukan mong hawakan ako, sisigaw ako.”
Ngumiti siya.
“Sigaw ka. Sa tingin mo ba may makakarinig sa iyo? Lahat ng kasambahay dito ay tao namin. Ang mga guard sa gate ay tao namin. Kahit ang driver mo, matagal nang tao namin.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Kaya pala kahit kailan, wala akong tunay na sariling espasyo.
Kaya pala kahit saan ako pumunta, laging may “tumutulong”.
Kaya pala ang buhay ko ay napakalambot, napakatahimik, napakaayos.
Dahil binabantayan pala ako.
Hindi inaalagaan.
Binabantayan.
Lumapit ang lalaki at hinablot ang strap ng diaper bag.
Mahigpit kong hinawakan iyon.
“Wag!”
Nagising si Mateo at umiyak.
Malakas.
Matinis.
Parang napunit ang katahimikan ng buong villa.
Si Sofia naman ay biglang kumapit sa bewang ko.
“Wag n’yo pong kunin ang bag ni Mama!”
Tinulak ng lalaki si Sofia.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapaupo siya sa sahig.
Sa sandaling iyon, may pumutok sa loob ko.
Hindi ko na naramdaman ang takot.
Hindi ko na narinig ang utos ni Doña Beatriz.
Ang tanging nakita ko ay ang anak kong babae, nakaupo sa malamig na marmol, nanginginig ang labi pero pinipilit hindi umiyak.
Tiningnan ko ang lalaking nagtulak sa kanya.
At sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, sumigaw ako.
“Wag mong hahawakan ang anak ko!”
Nagising ang buong bahay.
May bumukas na ilaw sa itaas.
May nagmamadaling yabag.
Maya-maya, lumitaw si Lorenzo sa taas ng hagdan, suot ang robe, gulo ang buhok, hawak ang rehas.
“Anong nangyayari rito?”
Tumingin siya sa akin.
Sa bag.
Sa umiiyak na si Mateo.
Sa nakaupong si Sofia.
At sa kanyang ina.
Isang saglit, nakita ko ang gulat sa mukha niya.
Pero mabilis din iyon nawala.
Pinalitan ng malamig na pagkalkula.
“Amara,” sabi niya, bumababa ng hagdan, “ibigay mo sa akin si Mateo.”
Yakap ko lalo ang anak ko.
“Hindi.”
Huminto siya sa kalagitnaan ng hagdan.
“Pagod ka lang. Nalilito ka. May postpartum anxiety ka. Kailangan mong magpahinga.”
Napangiti ako.
Kahit nanginginig ang labi ko.
“Ganyan pala ang plano mo? Gagawin mo akong baliw?”
Hindi siya sumagot.
Pero sapat na ang katahimikan niya.
Humakbang siya pababa.
“Makinig ka sa akin. Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon.”
“Hindi ko naiintindihan?” Napatawa ako, basag at mapait. “Narinig ko kayong dalawa. Narinig ko ang tungkol kay Celestina. Tungkol sa anak n’yo. Tungkol sa bone marrow ni Mateo. Tungkol sa pagkuha ng passport ko. Tungkol sa custody.”
Namuti ang mukha ni Lorenzo.
Ngunit si Doña Beatriz ay nanatiling kalmado.
“Kung gayon, mas mabuti,” sabi niya. “Hindi na natin kailangang magpanggap.”
Napatingin sa kanya si Lorenzo.
“Mama.”
“Ano?” matalim niyang tanong. “Hanggang kailan mo lalaruin ito? Kailangan ng anak mo ang transplant. Ang tunay mong anak.”
Parang sinaksak ako sa dibdib.
Tunay.
Ibig sabihin, ano si Sofia?
Ano si Mateo?
Ano ako?
Buntong-hininga si Lorenzo.
Pagkatapos, lumapit siya sa akin nang mas maingat.
“Amara, pakinggan mo ako. May sakit si Camila. Wala siyang kasalanan. Bata lang siya.”
“Bata rin si Mateo.”
“Hindi siya mamamatay sa donor procedure.”
“Pero niloko mo ako para ipanganak siya.”
Tumahimik siya.
Ang katahimikang iyon ang pinakamalakas na pag-amin.
Hinawakan ko ang diaper bag at bahagyang inilabas ang lumang cellphone sa bulsa nito.
“Naipadala ko na ang lahat.”
Napatigil silang lahat.
Maging si Doña Beatriz ay natigilan.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
“Ano ang sinabi mo?”
Pinunasan ko ang luha sa pisngi ni Sofia gamit ang likod ng kamay ko.
“Lahat ng litrato. Lahat ng medical records. Lahat ng usapan ninyo ng abogado. Lahat ng mensahe ni Lorenzo kay Celestina.”
Huminga ako nang malalim.
“Ipinadala ko sa pinsan kong nagtatrabaho sa media. At sa isang abogado. Kapag hindi ako nakalabas sa bahay na ito ngayong gabi, lalabas iyon bukas ng umaga.”
Ang mukha ni Lorenzo ay tuluyang nawalan ng kulay.
Si Doña Beatriz naman ay naningkit ang mga mata.
“Bluff.”
Ngumiti ako.
“Gusto mo bang subukan?”
Ilang segundo ang katahimikan.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nag-alinlangan ang matandang babaeng akala ko ay walang kinatatakutan.
Pero bago pa ako makahinga nang maluwag, biglang tumunog ang cellphone ni Lorenzo sa kamay ni Doña Beatriz.
Isang tawag.
Hindi niya sinagot.
Tumunog ulit.
At ulit.
Tiningnan ni Lorenzo ang screen.
Nakita ko ang pangalan.
Celestina.
Biglang sumagot si Doña Beatriz at iniloudspeaker.
Bago pa siya makapagsalita, isang hysterical na boses ng babae ang sumabog mula sa kabilang linya.
“Lorenzo! Nawala si Camila sa hospital room! May kumuha sa kanya!”
Nanlamig ang buong paligid.
Kahit ang mga guard ay napatingin sa isa’t isa.
Humigpit ang hawak ko kay Mateo.
Napaatras si Lorenzo na parang sinapak.
“Ano’ng ibig mong sabihin, nawala?”
Umiiyak si Celestina.
“May babaeng pumasok. Nagpakilalang kamag-anak mo. Iniwan niya ito sa kama.”
May narinig kaming kaluskos ng papel.
Pagkatapos, binasa ni Celestina ang nakasulat.
“Kung gusto mong makita ulit ang anak mo, kunin mo kay Amara ang bata bago sumikat ang araw.”
Lumingon sa akin si Lorenzo.
Ang mga mata niya ay puno ng sindak.
Pero sa likod ng sindak na iyon, nakita ko ang isang bagay na mas nakakatakot.
Hinala.
Galit.
Pagbibintang.
“Amara…” mahina niyang sabi.
Umiling ako.
“Hindi ako iyon.”
Pero si Doña Beatriz ay ngumiti.
Hindi na malamig.
Kundi malupit.
“Hindi na mahalaga kung ikaw iyon o hindi.”
Tumingin siya sa apat na lalaki.
“Kunin si Mateo.”