Akala Ko Ako ang Halimaw sa Relasyon Namin Dahil Bantay-Sarado Ko Siya Araw-Gabi—Pero Nang Dumating ang Babaeng “Magliligtas” Daw sa Kanya, Mas Nakakatakot Palang Sekreto ni Marco ang Nabunyag sa Gitna ng Maynila

Akala ko ako ang pinakamasamang babae sa buong relasyon namin.

Bantay-sarado ko ang boyfriend ko, halos bawat minuto ng araw.

Alam ko kung kailan siya kumakain, kung kailan siya bumababa sa parking, kung ilang minuto siyang nananatili sa banyo.

At noong gabing balak ko sanang silipin ang security feed sa condo niya habang naliligo siya, may biglang lumutang na mga salita sa harap ng mga mata ko.

【Kadiri. Ang obsessed ng babaeng ito. Hindi niya ba alam na sukang-suka na sa kanya ang male lead?】

【Kawawang Marco. Isang araw darating ang totoong babae para iligtas siya sa baliw na ito.】

【Konting hintay na lang. Malapit nang mapahiya si Alyssa sa buong BGC. Tapos siya mismo ang mawawala.】

Nalaglag sa kamay ko ang maliit na hidden camera na nakabalat bilang power bank.

Nanigas ang buong katawan ko.

Male lead?

Totoong babae?

Baliw?

Bago pa ako makagalaw, bumukas ang pinto ng banyo.

Lumabas si Marco Villareal, basa pa ang buhok, nakaitim na bathrobe, malamig ang mga mata habang nakatingin sa hawak ko.

“Bakit ka tumigil?” tanong niya.

Hindi ako makahinga.

Si Marco, ang lalaking minahal ko sa paraang hindi ko maipaliwanag, ay nakatayo sa harap ko na para bang matagal na niyang alam ang lahat.

“Ako… aalis na lang,” bulong ko.

Tinaas niya ang kilay. “Aalis saan?”

“Sa labas. Sa sala. Kahit saan.”

Hinawakan niya ang pulso ko. Hindi mahigpit, pero sapat para hindi ako makatakbo.

“Kanina ka pa nanginginig,” sabi niya. “Ano’ng nakita mo?”

Hindi ko masabi sa kanya na may mga komentong lumulutang sa harap ko, parang mga manonood ng buhay namin. Hindi ko masabi na sa mundo raw na ito, ako ang kontrabida. Ako ang babaeng sobrang possessive, sobrang nakakasakal, sobrang mali.

Kaya ngumiti ako nang pilit.

“Wala. Pagod lang ako.”

Pero pagpasok ko sa study room, isinara ko ang pinto at binuksan ang phone ko.

Nandoon pa rin ang app.

Labing-apat na camera. Dalawang tracker. Isang audio recorder na minsan kong inilagay sa ilalim ng mesa niya sa office sa Makati.

Tinitigan ko iyon hanggang sumakit ang mata ko.

Noon ko unang inamin sa sarili ko: may mali sa akin.

Hindi ko lang minahal si Marco.

Sinakal ko siya.

Mula noong una kaming nagkakilala sa isang charity gala sa Makati, naging mundo ko na siya. Tahimik siya, seryoso, mahirap basahin. Kapag tumitingin siya sa iba, nasasaktan ako. Kapag late siya umuwi, nanginginig ako. Kapag hindi siya agad nagre-reply, naiisip kong baka may kasama siyang iba.

Kaya gumawa ako ng paraan para lagi ko siyang makita.

Akala ko noon, pagmamahal iyon.

Pero habang binabasa ko ang mga komentong lumulutang sa hangin, parang isa-isang pinupunit ang dibdib ko.

【Kaya nga siya iiwan ni Marco. Sinira niya ang buhay ng lalaki.】

【Pagdating ni Sofia, doon mararamdaman ni Marco kung ano ang normal na pagmamahal.】

【Alyssa deserves to lose everything.】

Pinatay ko ang lahat.

Isa-isa.

Camera sa sala.

Camera sa kitchen.

Tracker sa kotse.

App sa phone.

Nang mawala ang huling berdeng ilaw sa screen, pakiramdam ko may bahagi ng katawan kong pinutol.

Pero siguro, ito ang tama.

Kung mahal ko talaga si Marco, dapat ko siyang palayain.

May kumatok sa pinto.

“Alyssa.”

Napapikit ako.

“Ano?”

“Buksan mo.”

Pinunasan ko ang luha ko bago binuksan ang pinto.

Nakatayo si Marco sa labas, nakapambahay na itim, hawak ang isang baso ng tubig. Tumitig siya sa mukha ko.

“Umiiyak ka.”

“Hindi.”

“Sinungaling ka.”

Inabot niya ang baso. Hindi ko kinuha.

May ilang segundong katahimikan bago niya ako hinila palapit sa kanya.

Dati, iyon ang paborito kong lugar sa buong mundo—ang dibdib niya, ang amoy ng sabon niya, ang init ng braso niya sa baywang ko.

Pero ngayon, natakot ako.

Kasi kung totoo ang mga komentong iyon, baka bawat yakap niya ay awa lang. Baka bawat halik niya ay pagtitiis lang. Baka matagal na niya akong gustong iwan, pero hindi niya alam kung paano.

Kaya umatras ako.

Tumigil ang kamay niya sa ere.

“Umiwas ka sa akin,” mababa niyang sabi.

“Hindi. Mainit lang.”

“Disyembre ngayon.”

Hindi ako sumagot.

Nakita kong dumilim ang mukha niya, pero tumalikod lang siya at lumabas.

Kinabukasan, maaga akong gumising para hanapin ang maleta ko.

Kung hindi niya kayang sabihin, ako na ang aalis.

Pero wala ang maleta ko.

Wala sa taas ng cabinet. Wala sa ilalim ng kama. Wala sa storage room.

“Hinahanap mo ba ito?”

Napalingon ako.

Nasa pinto si Marco, hawak ang navy-blue kong maleta. Walang emosyon ang mukha niya, pero ang mga mata niya ay mapanganib na tahimik.

“Marco…”

“Dito ka pupunta?” tanong niya. “Aalis ka?”

“Gusto ko lang munang huminga.”

“Sa labas ng bahay ko?”

“Sa labas ng buhay mo.”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinaba ang maleta.

“Sino’ng nagsabi sa’yo na pwede kang umalis?”

Nanlamig ang batok ko.

Bago ako makasagot, muling lumitaw ang mga komento.

【Ayan na! Galit na si Marco kasi sawa na siya.】

【Today makikilala niya si Sofia sa St. Luke’s BGC. She will save him.】

【Alyssa, tapos ka na.】

Napatitig ako sa mga salitang iyon.

Sofia.

St. Luke’s BGC.

Ngayon.

Noon ko naramdaman ang takot na mas malakas pa sa hiya.

Kung pupunta siya roon, kung makikita niya ang babaeng iyon, kung iyon ang simula ng pagtatapos namin…

Hindi ko kinaya.

Napahawak ako sa tiyan ko at bumagsak sa sahig.

“Masakit…” nanginginig kong sabi. “Marco… ang sakit…”

Nagbago ang mukha niya sa isang iglap.

Lumuhod siya sa harap ko, binuhat ako na parang wala akong bigat, at mabilis kaming bumaba sa parking.

Habang nakasandal ako sa dibdib niya, dinig ko ang galit na galit na mga komento.

【Sinungaling! Pinipigilan niya lang si Marco!】

【Grabe, ang kapal ng mukha!】

Pero wala akong pakialam.

Basta hawak niya ako.

Basta hindi siya pupunta kay Sofia.

Basta akin pa rin siya kahit kaunting oras na lang.

Pagdating namin sa emergency room ng St. Luke’s BGC, binitiwan ako ni Marco sandali para kausapin ang nurse.

At doon ko siya nakita.

Isang babaeng naka-white coat, maganda, maaliwalas ang mukha, may ID na nakasulat ang pangalan:

Dr. Sofia Reyes.

Ngumiti siya kay Marco.

“Mr. Villareal,” sabi niya nang malumanay. “Matagal na kitang hinihintay.”

At sa unang pagkakataon, nakita kong nag-iba ang ekspresyon ni Marco.

Hindi gulat.

Hindi saya.

Kundi galit.

Malamig, madilim, at halos nakakatakot.

“Sino,” tanong niya, habang mahigpit ang hawak sa kamay ko, “ang nagsabi sa’yo na puwede mo akong hintayin?”

PART 2

Nanigas ako sa hospital chair.

Akala ko si Sofia ang babaeng kukunin si Marco mula sa akin.

Akala ko kapag nakita niya ito, biglang liliwanag ang mukha niya, parang sa mga komentong lumulutang sa harap ko. Akala ko ako ang madilim na bahagi ng buhay niya, at siya ang liwanag.

Pero ang boses ni Marco ay hindi boses ng lalaking nailigtas.

Boses iyon ng lalaking handang manakit kung kinakailangan.

Napaatras si Dr. Sofia Reyes, pero mabilis niyang binalik ang banayad na ngiti.

“Marco, nag-aalala lang ako. Sabi ng tita mo, matagal ka nang hindi nagpapatingin. At siya ba si Alyssa?”

Bumaling sa akin ang tingin niya.

Hindi mapanghusga ang ngiti niya. Mas nakakatakot iyon. Mabait, kontrolado, parang sanay siyang manalo nang hindi nagtataas ng boses.

“Alyssa, tama ba? Narinig ko ang tungkol sa’yo.”

Muli kong nakita ang mga komento.

【Ayan! Nagsimula na ang rescue arc!】

【Sofia is so classy. Unlike Alyssa na baliw.】

【Marco, piliin mo na ang healthy love!】

Kumirot ang dibdib ko.

Gusto kong bitawan ang kamay ni Marco.

Pero bago ko pa magawa, lalo niyang hinigpitan ang hawak.

“Hindi mo siya kakausapin,” sabi niya kay Sofia.

Napakurap ako.

Sofia’s smile cracked.

“Excuse me?”

“Sabi ko, hindi mo siya kakausapin.”

“Marco, doctor ako rito.”

“Hindi kita doktor.”

Tahimik na napatingin ang ilang nurse sa amin. Maging ang guard sa tabi ng glass door ay napalingon.

Ramdam kong namumula ang pisngi ko sa kahihiyan. Hinila ko nang mahina ang kamay niya.

“Marco, tama na. Baka kailangan niya lang—”

“Hindi,” putol niya. “Wala siyang kailangan sa atin.”

Sa salitang “atin,” parang may maliit na apoy na nagsindi sa loob ng dibdib ko.

At kasabay noon, nagwala ang mga komento.

【Bakit ganito? Hindi dapat ganito ang eksena!】

【Dapat maawa si Marco kay Sofia!】

【May mali. Bakit protective siya kay Alyssa?】

Sofia’s face finally changed.

Hindi na siya nakangiti.

“Alam mo bang ilang buwan na kitang sinusubukang kontakin?” tanong niya kay Marco. “Pinapakiusapan ako ng pamilya mo. Hindi ka na raw umuuwi sa Forbes Park. Hindi ka na sumasagot sa kanila. Lahat dahil sa kanya?”

Tinuro niya ako.

Nanliit ako sa upuan.

Tama siya. Hindi ako inosente. Marami akong maling ginawa. Kung sabihin ng buong mundo na nakakasakal ako, hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko.

Pero bago pa ako makapagsalita, tumawa si Marco.

Mababa. Walang saya.

“Akala mo ba hindi ko alam?”

Tumigil ang paghinga ko.

Sofia frowned. “Alam ang ano?”

Bumitaw si Marco sa kamay ko, pero hindi para layuan ako.

Kinuha niya ang phone niya mula sa bulsa at binuksan ang isang folder.

Sa screen, may mga litrato.

Hindi ko agad naintindihan.

Hanggang nakita ko ang mukha ni Sofia sa CCTV still.

Nasa lobby ng condo namin.

Nasa parking.

Nasa coffee shop sa tapat ng office ni Marco.

May isa pang litrato: isang lalaking naka-cap, inaabot kay Sofia ang maliit na black device.

Isang recorder.

“Tatlong buwan,” sabi ni Marco. “Tatlong buwan mong pinasusundan si Alyssa. Tatlong buwan kang kumukuha ng impormasyon tungkol sa kanya. Tatlong buwan kang nagpapadala ng anonymous messages sa kanya gamit ang iba’t ibang number.”

Nanlaki ang mata ko.

“Anonymous messages?”

Tumingin siya sa akin.

May galit pa rin sa mukha niya, pero nang sa akin siya tumingin, lumambot ang boses niya.

“Akala mo ba hindi ko napansin na unti-unti kang natatakot?”

Hindi ako nakapagsalita.

Biglang bumalik sa isip ko ang mga araw na may natatanggap akong kakaibang text mula sa unknown number.

Hindi ka bagay sa kanya.

Iiwan ka rin niya.

Alam niya ang lahat ng ginagawa mo.

Akala ko noon, bunga lang iyon ng paranoia ko. Akala ko sariling takot ko lang.

Hindi pala.

Sofia’s face went pale.

“Hindi mo naiintindihan,” sabi niya. “Ginawa ko iyon dahil kailangan ka naming ilayo sa kanya. She’s unstable, Marco. She installed cameras in your place. She tracks you. That’s not love. That’s obsession.”

Napayuko ako.

Sa unang pagkakataon, walang depensa ang bibig ko.

Totoo iyon.

Masakit, pero totoo.

Kaya kahit nanginginig ako, tumayo ako.

“Tama siya,” mahina kong sabi.

Napatingin si Marco sa akin.

“Lyssa—”

“Hindi. Hayaan mo akong magsalita.”

Lumunok ako. Mabigat ang bawat salita, parang bubog na kailangang iluwa.

“Ginawa ko lahat iyon. Naglagay ako ng cameras. Sinundan ko location mo. Binantayan kita kahit wala kang pahintulot. Hindi iyon tama. Kahit gaano pa kita kamahal, wala akong karapatang kunin ang privacy mo.”

Tahimik ang paligid.

Maging ang mga komentong kanina ay mabilis na dumadaan, biglang bumagal.

Sofia’s eyes sharpened, as if she had finally found her victory.

“See?” she whispered. “Marco, naririnig mo siya? She admitted it.”

“Oo,” sabi ni Marco.

At saka siya lumapit sa akin.

Hindi kay Sofia.

Sa akin.

Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang dalawang kamay.

“Pero may hindi ka rin alam.”

Kumunot ang noo ko.

“Alin?”

Huminga siya nang malalim.

“Alam ko ang tungkol sa cameras mula noong unang linggo pa lang.”

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

“Ano?”

“Alam ko.”

“Paano?”

“Dahil pinalitan ko ang karamihan sa kanila.”

Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya.

Nagpatuloy siya, boses mababa.

“Noong una kong nakita, dapat galit ako. Dapat lumayo ako. Pero hindi ko ginawa. Kasi noong bata ako, lahat ng mahal ko umaalis. Nanay ko. Tatay ko. Kapatid ko. Kahit sino. Lagi akong naiiwan. Tapos dumating ka—sobrang takot na takot kang mawala ako na hindi mo ako kayang bitiwan.”

Namasa ang mga mata niya.

Sa loob ng mahigit isang taon naming magkasama, ito ang unang beses kong nakita si Marco na halos mabasag.

“Mali ang ginawa mo,” sabi niya. “Pero mas mali ang ginawa ko.”

Napailing ako. “Ano’ng ginawa mo?”

Tumingin siya sa akin, at doon ko nakita ang kasalanang matagal niyang itinago.

“Hinayaan kita.”

Hindi ako makahinga.

“Hindi lang hinayaan,” bulong niya. “Pinakain ko pa ang takot mo. Kapag alam kong nanonood ka, mas nagtatagal ako sa sala. Kapag alam kong sinusundan mo location ko, sinisiguro kong uuwi ako sa oras. Kapag gusto kong makita kung mag-aalala ka, sinasadya kong hindi mag-reply agad.”

Dumulas ang luha ko.

“Bakit?”

“Dahil gusto kong malaman na kailangan mo ako.”

Ang lalaking akala ko biktima ko, may sarili rin palang sugat.

Hindi niya ako minahal nang malinis.

Hindi rin ako nagmahal nang malinis.

Pareho kaming sugatan, pareho kaming takot maiwan, at pareho naming ginamit ang pagmamahal para takpan ang mga bitak namin.

Sofia suddenly laughed.

“Touching. Pero hindi nito binabago ang totoo. She is dangerous for you.”

Marco turned to her.

“No. Ang dangerous, ikaw.”

Sofia stiffened.

Marco raised his phone again and played an audio file.

Lumabas ang boses ni Sofia.

“Kapag napaniwala natin si Alyssa na kontrabida siya, siya mismo ang bibitaw. Marco will come back to the family. Then the foundation shares can be transferred before the board review.”

Nanlamig ako.

Foundation shares?

Marco’s family owned one of the biggest medical charity foundations in Metro Manila. Hindi ako masyadong nakikialam noon, pero alam kong matagal nang gustong kontrolin ng tita niya ang board.

Tinitigan ko si Sofia.

“Ginamit mo ako?”

Hindi siya sumagot.

Marco’s jaw tightened.

“Hindi rescue ang plano mo. Business deal iyon.”

Sofia’s calm mask finally collapsed.

“You don’t understand. Your family built that foundation before she came. Then suddenly you changed your will, changed your voting proxy, moved everything under your own control because of her.”

Marco’s eyes turned cold.

“Because Alyssa was the only person who never wanted my money.”

Napatawa nang mapait si Sofia.

“She wanted your whole life.”

Tumama sa akin ang linyang iyon.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ako umiwas.

“Tama ka,” sabi ko. “At ikinahihiya ko iyon.”

Nakaharap ako kay Marco.

“Hindi ko kayang baguhin ang ginawa ko. Pero kaya kong magsimula ngayon. Marco, aalis ako sa condo. Hindi para iwan ka bilang parusa, kundi para matutunan kong mahalin ka nang hindi kita kinakadena.”

Nabigla siya.

“No.”

“Marco.”

“No,” ulit niya, pero nanginginig ang boses niya.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Kung mahal mo ako, huwag mo akong pigilan sa paggaling.”

Parang may gumuho sa mukha niya.

Sa wakas, nakita ko ang totoong takot niya.

Hindi galit.

Hindi kontrol.

Takot.

Takot na kapag lumabas ako ng pinto, hindi na ako babalik.

“Babalik ka?” tanong niya, halos pabulong.

Umiyak ako.

“Kung pareho tayong magpapagaling, oo.”

Tahimik kaming nagkatitigan sa gitna ng emergency hallway, habang si Sofia ay kinakausap na ng security matapos ipakita ni Marco ang recordings at videos.

Ang mga komentong lumulutang sa harap ko ay nagulo.

【Hindi ito ang plot…】

【Bakit pareho silang mali pero mahal pa rin nila ang isa’t isa?】

【Wait, mas masakit ito kaysa revenge story.】

At doon ko naintindihan.

Baka hindi sila diyos.

Baka hindi nila alam ang buong kuwento.

Baka tulad ng maraming tao, mabilis lang silang humusga sa sugat na hindi nila nakikita.

Pagkalipas ng ilang linggo, lumipat ako sa maliit na unit sa Mandaluyong.

Wala akong cameras.

Wala akong trackers.

Wala akong password ni Marco.

Sa unang gabi, muntik na akong mabaliw sa katahimikan. Ilang beses kong inabot ang phone ko, gustong malaman kung nasaan siya.

Pero sa halip, tinawagan ko ang therapist na nirekomenda ng kaibigan ko.

Kinabukasan, nag-message si Marco.

I’m at the office. Hindi mo kailangang malaman, pero gusto kong sabihin.

Umiyak ako nang mabasa iyon.

Hindi dahil hawak ko siya.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, siya mismo ang pumiling lumapit.

Hindi naging madali ang sumunod na mga buwan.

May araw na bumabalik ang takot ko. May araw na bumabalik ang pagiging malamig ni Marco kapag nararamdaman niyang baka iwan ko siya.

Pero natuto kaming magsabi.

“Natakot ako.”

“Nasaktan ako.”

“Kailangan ko ng space.”

“Kailangan ko ng assurance.”

Hindi perpekto. Hindi mala-fairy tale.

Pero totoo.

Isang gabi, sa isang maliit na café sa Tagaytay kung saan tanaw ang ilaw ng lungsod, inilapag ni Marco ang isang maliit na susi sa mesa.

Hindi susi ng condo.

Hindi singsing.

Isang simpleng duplicate key sa maliit na kahon.

“Hindi ito para ikulong ka,” sabi niya. “Para lang malaman mong may lugar ka pa rin sa buhay ko. Gamitin mo lang kapag gusto mo. Hindi kapag natatakot ka.”

Tinitigan ko ang susi, pagkatapos siya.

“Hindi mo ako pag-aari,” sabi ko.

Tumango siya.

“At hindi mo rin ako pag-aari.”

Ngumiti ako habang umiiyak.

“Pero pwede tayong pumili sa isa’t isa?”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Araw-araw.”

Sa labas ng bintana, tahimik ang gabi. Walang komentong lumulutang. Walang boses na nagsasabing kontrabida ako. Walang nagsasabing siya ang biktima.

Dalawa lang kaming tao.

Parehong mali.

Parehong sugatan.

Pero parehong handang matuto kung paano magmahal nang hindi sinasaktan ang isa’t isa.

Mensahe:
Minsan, ang pagmamahal na sobra sa takot ay nagiging kulungan. Pero ang totoong pag-ibig ay hindi pagbabantay, pagmamay-ari, o pagkontrol. Ito ay pagpili sa isa’t isa nang may tiwala, hangganan, pag-amin sa mali, at lakas ng loob na maghilom.