Sikreto sa Likod ng Altar
Bahagi 3: Ang Sikreto sa Likod ng Altar
Hindi ako nakasigaw.
Ang kamay na nakahawak sa leeg ko ay matanda, kulubot, pero nakakagulat ang lakas. Pinisil nito ang lalamunan ko hanggang mawalan ako ng hangin.
Narinig ko ang kaguluhan sa paligid.
Sigaw ni Propesor Elena.
“Isabel!”
Oo, ako si Isabel Ramos.
Isang intern na buong buhay ay tinuring na kakaiba dahil nakakarinig ako ng mga nilalang na kinaiinisan ng lahat.
At ngayon, dahil sa kakayahang iyon, may taong gusto akong patahimikin.
“Bitawan mo siya!”
Boses iyon ni Kapitan Marco.
May kalabog. May sigaw. May yabag ng sapatos sa sahig.
Pero hinila ako ng taong nasa likod ko palayo sa pintuan. Dumulas ang paa ko sa basang sahig. Naramdaman kong bumangga ang likod ko sa gilid ng altar.
Sa dilim, hindi ko makita ang mukha niya.
Pero naamoy ko siya.
Lumang sigarilyo. Langis ng kahoy. Gamot sa rayuma. At insenso.
Ang parehong amoy na naririnig kong binabanggit ng mga daga sa buong maghapon.
Matandang lalaki.
Hindi si Don Eduardo. Nasa kabilang panig siya kanina, mahina at halos hindi makatayo.
Hindi rin si Mang Tomas, ang katiwala. Siya ay nasa may pinto, nanginginig at natatakot.
Sino pa?
Bago pa tuluyang mawala ang malay ko, bumalik ang ilaw.
Isang matalim na liwanag ang sumilaw sa mata ko.
At nakita ko ang mukha ng taong may hawak sa akin.
Si Carlos Dizon.
Ang pribadong imbestigador.
Hindi siya kasing tanda ng inakala ko, ngunit pinatanda siya ng makapal na makeup, pilit na balbas, at salaming kulay tsaa. Sa pawis at gulo, natanggal ang bahagi ng balat sa pisngi niya—hindi balat, kundi latex.
Nagpanggap siya.
“Pakawalan mo siya,” mariing sabi ni Kapitan Marco, nakatutok ang baril.
Tumawa si Carlos. Iba na ang boses niya ngayon. Mas malalim. Mas malamig.
“Bakit? Dahil siya lang ang nakakarinig sa mga daga ninyo?”
Napalunok ako.
Hindi niya sinabi iyon bilang pang-iinsulto.
Sinabi niya iyon na parang alam niya ang totoo.
Dr. Miguel ay nakaluhod na sa sahig, hawak ng dalawang pulis. Si Clara naman ay napaupo sa may altar, namumutla pero tahimik.
Si Rafael ay wala na roon. Sinamahan niya si Lucas palabas papunta sa ambulansya.
Don Eduardo nakatayo sa gitna ng silid, hawak ang tungkod, nanginginig ang labi.
“Carlos…” bulong niya. “Hindi. Hindi maaari.”
Ngumisi ang lalaki sa likod ko.
“Matagal na akong hindi tinatawag sa pangalang iyan, Don Eduardo.”
Nanigas ang buong katawan ng matanda.
Kapitan Marco sumigaw:
“Pangalan!”
Hinila ako ni Carlos palapit sa kanya, ginawang panangga.
“Sabihin mo sa kanila, Don Eduardo. Sabihin mo kung sino ako.”
Walang sumagot.
Tanging ang tunog ng mga kandila at hingal ng mga tao ang narinig sa silid.
Sa itaas, dumami ang mga langaw.
“Nakabalik ang patay…”
“Hindi patay. Itinapon lang.”
“Anak na itinago. Anak na pinahiya.”
Unti-unting nabuo ang lamig sa sikmura ko.
Anak?
Tumingin ako kay Don Eduardo.
Ang mukha niya ay puno ng sindak, hindi sa krimen, kundi sa nakaraan.
“Siya…” nanginginig ang boses ng matanda. “Siya si Gabriel.”
Tahimik ang lahat.
Clara biglang natawa, mapait at baliw.
“Kaya pala. Kaya pala hindi ka tumigil kahit nahanap na natin ang bata.”
Dr. Miguel sumigaw:
“Tumahimik ka!”
Ngunit huli na.
Kapitan Marco tinitigan si Don Eduardo.
“Sino si Gabriel?”
Hindi agad sumagot ang matanda.
Hanggang si Mang Tomas, ang katiwala, ay napaluhod sa sahig.
“Patawarin ninyo ako, señor,” iyak niya. “Hindi ko na kayang itago.”
Ang boses niya ay basag na basag.
“Tatlumpung taon na ang nakalipas, may isa pang anak si Don Eduardo. Anak sa labas. Si Gabriel. Dinala siya rito noong bata pa siya, pero hindi siya kinilala ng pamilya.”
Don Eduardo pumikit.
“Hindi ko siya itinapon.”
Tumawa si Gabriel, ang lalaking nagkunwaring Carlos.
“Itinapon mo ako nang hindi ginagamit ang salitang iyon.”
Mas humigpit ang hawak niya sa leeg ko.
“Pinatira ako sa likod ng bahay. Pinakain sa kusina. Pinagbawalang lumapit sa altar ng pamilya. Sinabi mong dugo mo ako, pero hindi pangalan mo.”
Mang Tomas patuloy na umiyak.
“Noong labinlimang taong gulang siya, nagkaroon ng sunog sa lumang bodega. Akala ng lahat namatay siya. Pero…”
“Pero nabuhay ako,” sabi ni Gabriel. “At mula noon, natutunan kong makinig sa mga bagay na ayaw marinig ng mayayaman.”
Bigla akong nanlamig.
“Kaya alam mo ang tungkol sa akin,” bulong ko.
Inilapit niya ang bibig sa tainga ko.
“Hindi lang ikaw ang may sikreto, Isabel.”
Pakiramdam ko tumigil ang puso ko.
Sa kisame, nag-uusap ang mga daga.
“Hindi siya katulad ng babae.”
“Naririnig niya rin kami noon.”
“Pero ngayon, hindi na. Matagal nang sarado ang tainga niya. Galit na lang ang natira.”
Hindi ko maintindihan.
Pero malinaw ang isang bagay: hindi basta pribadong imbestigador si Gabriel. Pumasok siya sa imbestigasyon hindi para tumulong, kundi para tapusin ang matagal na niyang plano.
Kapitan Marco dahan-dahang lumapit.
“Gabriel, tapos na ito. Pakawalan mo ang babae.”
“Hindi pa tapos,” sabi niya. “Hindi pa lumalabas ang buong katotohanan.”
Itinuro niya si Clara gamit ang kamay na may hawak na kutsilyo.
“Siya ang nagbukas ng pinto para sa akin.”
Clara sumigaw:
“Sinungaling!”
“Si Dr. Miguel ang nagbigay ng gamot. Ikaw ang naglagay nito sa gatas ng bata,” dagdag niya.
Dr. Miguel nagwala sa pagkakahawak ng pulis.
“Dahil sinabi mong aalisin lang natin siya! Hindi mo sinabing ikukulong mo sa likod ng altar!”
Nabunyag ang lahat sa iisang sandali.
Si Clara, ang madrasta, ay ayaw kay Lucas dahil ang bata ang hadlang sa mamanahin niya mula kay Rafael.
Si Dr. Miguel, eksperto ng pamilya, ay may relasyon kay Clara at tinulungang palabasing kidnapper mula sa labas ang gumawa.
Si Gabriel naman ang tunay na nagmaniobra sa lahat.
Ginamit niya ang kasakiman ni Clara.
Ginamit niya ang kahinaan ni Dr. Miguel.
Ginamit niya ang takot ng pamilya.
Pero bakit?
Hindi sapat ang pera.
Hindi sapat ang paghihiganti.
May mas malalim pa.
At iyon ang sinabi ng mga langaw sa itaas:
“May isa pang bata noon…”
“Sa likod din ng altar…”
“Namatay nang walang nakarinig.”
Tiningnan ko si Don Eduardo.
“May namatay dito dati,” sabi ko.
Parang tinamaan ng kidlat ang matanda.
Gabriel tumigil sa paghinga sa likod ko.
“Matalino ka nga,” bulong niya. “Sige. Sabihin mo sa kanila.”
Pinilit kong magsalita kahit masakit ang leeg ko.
“May isa pang batang ikinulong dito. Matagal na panahon na ang nakalipas. Sa likod ng altar. Hindi siya nailigtas.”
Mang Tomas napasubsob sa sahig.
Don Eduardo halos mabuwal.
At si Gabriel, sa unang pagkakataon, nanginginig ang boses nang sabihin niya:
“Kambal ko siya.”
Tahimik ang buong silid.
“May kapatid akong babae. Si Gabriela. Mas mahina siya kaysa sa akin. Mas takot. Mas gutom sa pagmamahal ng ama naming ayaw kaming kilalanin.”
Tumingin siya kay Don Eduardo.
“Noong gabing nagmakaawa siyang makita ang altar ng pamilya, ikinulong siya ng asawa mo rito. Para raw matuto siyang lumugar.”
Napasigaw si Don Eduardo:
“Hindi ko alam!”
“Hindi mo gustong malaman,” sagot ni Gabriel.
Ang kutsilyo sa kamay niya ay bahagyang dumikit sa leeg ko.
“Namatay siya rito. Tatlong araw siyang umiyak. Tatlong araw siyang kumatok. Walang nagbukas.”
Bumagsak ang tungkod ni Don Eduardo sa sahig.
Ako naman ay halos hindi makahinga.
Dahil sa mismong sandaling iyon, may narinig akong boses.
Hindi mula sa daga.
Hindi mula sa ipis.
Hindi mula sa langaw o lamok.
Mula sa loob ng pader.
Isang batang babae.
Mahina. Malayo. Nanginginig.
“Kuya…”
“Bakit mo dinala ulit ang isang bata rito?”