Putok sa Labas ng Korte
Bahagi 4: Ang Putok sa Labas ng Korte
Sa loob ng isang segundo, naging kaguluhan ang lahat.
Hinila ako pababa ng bodyguard ng pamilyang Villanueva. Tumama ang balikat ko sa malamig na sahig, kasabay ng sigawan ng mga reporter at pagtakbo ng mga tao papalayo sa hagdan ng courthouse.
May isa pang putok.
Pagkatapos, basag na salamin.
Narinig ko ang iyak ni Camille.
“Rafael! Rafael!”
Pag-angat ko ng ulo, nakita ko si Rafael na nakayuko sa likod ng isang poste, hawak ang braso niya. May dugo sa manggas ng puti niyang polo.
Hindi ko alam kung bakit unang sumikip ang dibdib ko.
Galit ako sa kanya.
Kinamumuhian ko ang ginawa niya.
Pero may bahagi pa rin ng alaala ko ang nakakabit sa lalaking minsang pinili kong pakasalan.
Isang bodyguard ang sumigaw, “Secure the witness!”
Doon ako biglang natauhan.
“Adrian!” sigaw ko.
Luminga ako sa paligid.
Ilang metro mula sa amin, nakahandusay si Adrian Mercado sa likod ng isang sasakyan. Hindi siya tinamaan, pero nanginginig siya, yakap ang bag na may laman ng ledger at flash drive.
Gumapang ako papunta sa kanya habang nakaharang ang mga bodyguard.
“Attorney Santos, delikado!” sigaw ng isa.
“Mas delikado kapag nawala siya!” sagot ko.
Nang makarating ako kay Adrian, hinawakan ko ang mukha niya para tumingin siya sa akin.
“Adrian, nasa iyo pa ba ang ebidensya?”
Nanginginig niyang itinaas ang bag.
“Opo… opo…”
“Kumapit ka. Hindi ka mamamatay ngayon.”
May mga pulis nang dumating sa paligid. Ilang bodyguard ang tumakbo patungo sa kalsada, pero mukhang nakatakas na ang bumaril.
Habang dinadala kami sa loob ng courthouse, nakita ko si Camille na hawak-hawak si Rafael, umiiyak.
“Sinong may gawa nito?” tanong niya, halos mapasigaw. “Bakit may bumaril?”
Hindi sumagot si Rafael.
At doon ko nakita ang isang bagay.
Hindi takot ang nasa mata niya.
Kilala niya ang takot na iyon.
Parang inaasahan niya ito.
Nang ligtas na kami sa loob ng isang holding room, pumasok ang matandang Villanueva kasama ang kanyang abogado sa pamilya at dalawang opisyal ng korte.
“Attorney Santos,” sabi niya, “mula ngayon, ilalagay ko sa ilalim ng proteksyon ng pamilya ko ang testigo mo.”
Umiling ako.
“Hindi sapat ang proteksyon ng pamilya ninyo.”
Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Kung sino man ang nag-utos ng pagbaril, alam niya ang eksaktong oras ng paglabas namin. Alam niyang lalabas ang testigo. Ibig sabihin, may tao siya sa loob ng courthouse, o sa loob ng legal team.”
Tahimik ang lahat.
Dahan-dahang bumaling ang tingin ng matandang Villanueva kay Rafael.
Rafael laughed once, dry and broken.
“Are you all seriously looking at me? Tinamaan ako, remember?”
Tumingin ako sa sugat niya.
“Tinamaan ka sa braso. Mababaw. Sapat para magmukha kang biktima, pero hindi sapat para patahimikin ka.”
Nanlaki ang mata ni Camille.
“Isabela, sobra ka na. Kahit ano pa ang ginawa niya, asawa mo pa rin siya.”
Bumaling ako sa kanya.
“At ikaw? Ano ka sa kanya?”
Napahinto siya.
“Assistant? Estudyante? O kasabwat?”
Parang sinampal siya sa harap ng lahat.
“Hindi ako kasabwat,” mahina niyang sabi. “Hindi ko alam ang tungkol sa ledger. Hindi ko alam ang tungkol sa pagbaril.”
“Pero alam mong mali ang oras na sinabi sa akin.”
Nanigas siya.
Hindi na niya kailangan pang sumagot.
Dahil muli, ang katahimikan ang umamin para sa kanya.
Pinikit ko ang mga mata ko sandali.
Kahit pa galit ako, kailangan kong isipin nang malinaw. Hindi ito oras para sa personal na sakit. Sa puntong ito, bawat maling salita ay maaaring gamitin para ilihis ang kaso.
“Camille,” sabi ko, mas mababa ang boses. “Kung ayaw mong tuluyang malubog kasama niya, magsalita ka ngayon. Sino ang nagsabi sa iyo na papalit ka sa akin?”
Tumingin siya kay Rafael.
“Camille,” matigas na sabi ni Rafael, “huwag kang magsasalita nang walang counsel.”
Natawa ako nang mapakla.
“Ngayon alam mo nang kailangan niya ng abogado.”
Lumuha si Camille.
“Siya…” bulong niya. “Si Rafael ang nagsabi. Sinabi niyang pagod na pagod ka na raw at baka hindi ka makarating. Sinabi niyang kapag ako ang humawak ng opening, makikita ng lahat na kaya ko na.”
“Alam mo bang mali ang oras na sinabi niya sa akin?”
Nanginginig niyang tinakpan ang bibig niya.
“Opo.”
Kumalat ang malamig na katahimikan.
“Mahal ko siya,” bigla niyang sabi, parang iyon ang paliwanag sa lahat. “Akala ko… akala ko mahal niya rin ako. Akala ko gusto lang niya akong tulungan.”
Tumalikod ako.
Ayokong marinig ang salitang mahal mula sa bibig niya.
Hindi dahil masakit pa.
Kundi dahil napakaliit ng salitang iyon kumpara sa pinsalang ginawa nila.
Biglang pumasok ang isang court officer.
“Attorney Santos, the judge is calling an emergency session. The prosecution is requesting to suspend the witness testimony, citing security concerns.”
Napangisi ako.
“Aba. Ang bilis naman nilang mag-alala sa seguridad ng witness pagkatapos barilin sa labas.”
Tumingin sa akin ang matandang Villanueva.
“Ano ang gagawin mo?”
“Hihiling ako ng closed-door continuation. Ilalagay natin ang testimony ni Adrian sa record ngayon din. Kapag naitala na, hindi na nila siya kayang burahin.”
Nanginginig na tumayo si Adrian.
“Kaya ko,” sabi niya.
Tinignan ko siya.
“Sigurado ka?”
“Kung hindi ako magsasalita ngayon, mamamatay rin ako bukas. Mas mabuting mamatay akong may naiwan na katotohanan kaysa mabuhay akong parang multo.”
Walang nagsalita.
Sa sandaling iyon, naintindihan ko kung bakit hinanap niya ako.
Hindi niya kailangan ng abogado lang.
Kailangan niya ng taong hindi mabibili.
Bumalik kami sa courtroom nang mas kakaunti ang tao. Wala nang reporters. Wala nang unnecessary staff. Tanging judge, court personnel, legal teams, security, at ang pamilya ng akusado.
Si Rafael ay pumasok din, may benda na ang braso.
Tinangka niyang umupo sa counsel table ng firm namin.
Hinarang ko siya.
“Hindi ka na bahagi ng defense team.”
“Wala kang authority na tanggalin ako,” sabi niya.
Inilabas ko ang phone ko at ipinakita ang email confirmation mula sa matandang Villanueva.
“Meron na ngayon.”
Namula ang mukha niya.
“Pinaglalaruan mo ako.”
“No,” sagot ko. “Ngayon lang ako tumigil magpatalo.”
Nagsimula ang emergency session.
Umupo si Adrian sa witness stand.
Isa-isa niyang binuksan ang mga laman ng ledger. Mga pangalan ng shell companies. Mga bank accounts sa ibang bansa. Mga donations na pumasok bilang tulong sa nasalanta ng bagyo, pero lumabas bilang pondo sa mga lihim na transaksyon.
At sa gitna ng lahat, paulit-ulit na lumilitaw ang parehong legal clearance code.
Code na konektado sa account ni Rafael.
Habang nagsasalita si Adrian, unti-unting gumuguho ang mukha ng asawa ko.
Pero hindi pa iyon ang huling pagbagsak niya.
Dahil sa dulo ng testimony, inilabas ni Adrian ang isang audio recording.
Sa loob ng recording, malinaw ang boses ni Rafael.
“Siguraduhin mong si Isabela Santos ang hindi makakahawak ng cross. Kapag siya ang pumasok, makikita niya ang butas. Gamitin ninyo si Camille kung kailangan. She’s eager, she’s careless, and she trusts me.”
Napahikbi si Camille.
Napatayo si Rafael.
“That recording is fake!”
Pero hindi na siya tiningnan ng judge.
Ako ang tiningnan niya.
“Attorney Santos, do you wish to move for the immediate review of counsel misconduct and possible criminal referral?”
Huminga ako nang malalim.
Sa loob ng ilang taon, asawa ko ang lalaking iyon.
Ngunit sa harap ko ngayon ay hindi na asawa.
Isa siyang abogado na nagtaksil sa batas.
Isa siyang lalaki na gumamit ng pag-ibig, ambisyon, at tiwala para tabunan ang krimen.
Tumayo ako.
“Yes, Your Honor.”
Bumagsak ang martilyo.
At sa tunog na iyon, alam kong hindi lang ang kaso ni Miguel Villanueva ang nabaligtad.
Nagsimula na rin ang pagbagsak ni Rafael Lim.