AKALA KO NAGKAMALI LANG AKO NG SEND—HINDI KO ALAM, SIYA PA RIN PALA ANG PINILI NG PUSO KO SA LOOB NG APAT NA TAON

“Gusto mo bang matulog sa tabi ko?”

Iyon ang mensaheng ipinadala ko—kasabay ng litrato kong naka-silk na pajama—para lang asarin ang best friend ko.

Pero isang segundo matapos kong pindutin ang send, parang may sumabog sa dibdib ko.

Mali.

Hindi iyon sa kanya napunta.

Kundi kay Adrian Delos Reyes—ang lalaking apat na taon ko nang hindi kinakausap.

Ang lalaking minsan kong tinawag na kuya.

At mas matagal ko pang itinago sa sarili ko na… hindi ko siya kayang ituring na ganoon.

Hindi ko pa nabubura ang kaba nang biglang nag-pop ang reply niya.

Isang salita lang.

“Address.”

Nang makita ko iyon, literal akong napako sa kinauupuan ko.

Hindi siya nagtanong.

Hindi siya nag-react.

Diretso lang.

Parang… hinihintay niya na talaga iyon.

Kakapasok ko lang noon sa isang bagong teleserye dito sa Cebu. First time kong maging bida, kaya kahit pagod, hindi ko mapigilan ang excitement.

Maganda ang hotel—maluwag, tahimik, at may malaking salamin sa tabi ng kama.

Pagkatapos kong maligo, sinuot ko iyong pajama na regalo ni Lianne—best friend ko—para asarin siya.

Plano ko lang sana tumawa kami sa chat.

Hindi ko inaasahang babaliktarin ng tadhana ang isang maling pindot.

Nang makita ko ang pangalan ni Adrian sa taas ng chat box, parang bumalik lahat.

Yung high school.

Yung mga araw na lagi niya akong sinusundo.

Yung paraan niya akong pagalitan—pero laging may halong pag-aalaga.

At higit sa lahat…

Yung gabing bigla siyang nawala sa buhay ko.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero…

sinend ko ang address ko.

Pagkatapos, saka lang ako natauhan.

“Anong ginawa mo, Mara?!” bulong ko sa sarili ko.

Pero maya-maya, natawa na lang ako.

Relax.

Nasa Cebu ka.

Nasa Maynila siya.

Hindi siya baliw para lumipad nang gabi para lang sa isang maling mensahe.

Kaya natulog na lang ako.

Pinilit kalimutan.

Pinilit patahimikin ang puso ko.

Hanggang sa may tumawag sa akin bandang alas dos ng madaling araw.

Inaantok kong sinagot.

At doon ko muling narinig ang boses na matagal kong iniiwasan.

“Mara. Buksan mo ang pinto.”

Napaupo ako agad.

“Adrian?!”

May mahina siyang tawa sa kabilang linya.

“Hindi ako multo. Nandito ako sa labas.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Hindi na ako nag-isip.

Tumayo ako, halos hindi pa nakakapagsapatos, at tumakbo papunta sa pinto.

Nang buksan ko iyon—

nandun siya.

Mas matangkad.

Mas malamig ang aura.

Pero pareho pa rin ang tingin.

Yung tinging parang kaya niyang basahin lahat ng tinatago ko.

“Bakit… bakit ka nandito?” nanginginig kong tanong.

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.

Huminto ang tingin niya.

At biglang naging mas mabigat ang hangin sa pagitan namin.

“Hindi ba inaya mo ako?”

Napakurap ako.

“…Nagkamali lang ako.”

“Talaga?”

Bahagya siyang lumapit.

“Kung gano’n, kanino dapat ‘yan?”

Hindi ako makasagot agad.

“Boyfriend?” malamig niyang tanong.

“Hindi! Kay Lianne lang—kilala mo naman siya.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi mo pa rin siya tinatantanan?”

Napataas ang kilay ko. “Anong problema mo sa kanya?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, bumaba ang tingin niya sa paa ko.

“Wala kang sapatos.”

Napahiya ako. “Ah—sandali lang—”

Pagbalik ko, nasa loob na siya.

At isinara na niya ang pinto.

Parang sinelyuhan niya ang espasyo.

Wala nang labasan.

“Anong ginagawa mo dito sa Cebu?” tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili.

“Trabaho.”

“Eh… saan ka mag-stay?”

Tumingin siya diretso sa mata ko.

“Hindi ba malinaw ang invitation mo?”

Napakagat ako sa labi.

“Alam mong mali ‘yon…”

“Mara.”

Bigla niyang binigkas ang pangalan ko.

Yung buong pangalan.

Yung tono na ginagamit niya kapag hindi na siya natutuwa.

“Four years.”

Tumahimik ako.

“Four years kang nawala. Tapos ngayon—ganito ka na lang magpapakita ulit?”

Hindi ko alam ang isasagot.

“Hindi kita tinanggal sa pinned contacts mo.”

Napatungo ako.

“Bakit?”

Hindi ako makatingin.

“Bakit ako ang nasa itaas pa rin?”

Unti-unti siyang lumapit.

Hanggang sa maramdaman ko ang init ng hininga niya.

“Hindi aksidente ‘yan, Mara.”

Napaatras ako.

Pero natapilok ako sa gilid ng kama.

At bago pa ako tuluyang bumagsak—

nahila niya ako.

Kasama siya.

Pareho kaming bumagsak sa kama.

At ang kamay niya—

napunta sa lugar na hindi dapat.

Napasinghap ako.

Mainit ang katawan ko.

Manipis ang tela.

At wala akong suot sa loob.

“Adrian—tumayo ka!” pilit kong itinulak siya.

Pero hinawakan niya ang pulso ko.

Mahigpit.

“Tinawag mo akong manyak,” bulong niya, may halong ngiti.

“Hindi mo ba ako bibigyan ng chance patunayan?”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ito yung Adrian na kilala ko.

Mas mapanganib.

Mas direkta.

Mas totoo.

“At isa pa…” dagdag niya, bahagyang lumalim ang boses,

“Kuya mo ba ako?”

Tumigil ang mundo ko.

Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak niya.

“Kung kuya ako… bakit hindi ka umiwas noon?”

Nanigas ako.

Dahil bumalik ang alaala.

Yung gabing muntik na kaming hindi tumigil.

Yung gabing siya mismo ang umatras.

At kinabukasan…

iniwan niya ako nang walang paliwanag.

“At ngayon,” bulong niya,

“sabihin mo sa akin, Mara…”

Lumapit pa siya.

Halos magdikit ang labi namin.

“Bakit mo ako hinintay ng apat na taon…?”

At doon ko napagtanto—

hindi ako nagkamali ng send.

Ako mismo ang hindi naglakas-loob umamin noon.

PASS 2

Hindi ko na napigilan.

“Hindi kita hinintay…”

Pero kahit ako, hindi ko pinaniwalaan ang sarili kong boses.

Tahimik siyang tumitig.

Parang hinihintay akong magsabi ng totoo.

At sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon…

napagod na akong magpanggap.

“Hindi kita hinintay… pero wala ring pumalit.”

Nakita kong kumurap siya.

Bahagya.

Parang may nabasag sa loob niya.

“Akala ko… iniwan mo ako kasi mali,” tuloy ko, nanginginig.

“Kasi… hindi dapat gano’n ang nararamdaman ko para sa’yo.”

Tahimik pa rin siya.

Kaya tinuloy ko.

“Stepbrother kita noon. Kahit wala tayong dugo, mali pa rin sa paningin ng lahat. Kaya nung umatras ka… inisip ko tama ka.”

Napapikit ako.

“Pero hindi ko alam na aalis ka na pala talaga.”

Biglang gumalaw ang kamay niya.

Mas mahigpit.

Mas totoo.

“Hindi ako umalis dahil mali ka,” mahina niyang sabi.

Napadilat ako.

“Kundi dahil… kung nanatili pa ako noon, hindi na kita kayang respetuhin bilang kapatid.”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

“Gano’n kalala?”

Napangiti siya—mapait.

“Mas malala pa.”

Unti-unti siyang umangat, pero hindi niya ako binitiwan.

“Every time na tinitingnan kita noon, Mara… hindi ko na nakikita ang kapatid.”

Huminga siya nang malalim.

“Kaya ako umalis. Para hindi ka madamay sa kaguluhan ko.”

Tahimik kaming dalawa.

Tanging tibok ng puso ko ang maririnig.

“Pero bakit ka bumalik?” mahina kong tanong.

Saglit siyang tumahimik.

Tapos dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko.

“Dahil ikaw pa rin ang pinili ng puso ko… kahit pilit ko nang tinatanggal.”

Napaluha ako.

Hindi ko alam kung dahil sa sakit ng nakaraan—

o sa bigat ng kasalukuyan.

“Late ka na, Adrian…” bulong ko.

Parang nasaktan siya.

“May iba na ba?”

Umiling ako.

“Wala.”

Napahinga siya nang malalim.

“At hindi rin ako huli.”

Lumapit siya muli.

Pero diesmal, hindi na ako umiwas.

“Hindi na tayo magkapamilya.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Matagal nang annulled ang kasal ng mga magulang natin. Legal na tayong wala kahit anong koneksyon.”

Parang nabunutan ako ng tinik.

“Bakit… ngayon mo lang sinabi?”

“Dahil ngayon ka lang ulit bumalik sa buhay ko.”

Ngumiti siya—mahina, pero totoo.

“Ngayon lang ulit kita nahawakan.”

Naramdaman ko ang init ng kamay niya sa kamay ko.

At sa unang pagkakataon—

hindi na ako natakot.

“Adrian…”

“Hmm?”

“Kung hindi ako nagkamali ng send…”

Ngumiti siya.

“Hindi ako pupunta.”

Napatawa ako kahit may luha.

“Grabe ka.”

“Pero hindi ka rin magpapadala kung ayaw mo.”

Natigilan ako.

Tama siya.

Hindi aksidente ang lahat.

May bahagi sa akin—

na matagal nang naghihintay.

Dahan-dahan niyang inilapit ang noo niya sa noo ko.

Walang pilit.

Walang pagmamadali.

“Pwede pa ba?” bulong niya.

Hindi ako sumagot.

Sa halip—

ako ang lumapit.

Sa gabing iyon,

hindi kami natulog agad.

Hindi dahil sa maling mensahe.

Kundi dahil sa wakas—

tinapos namin ang kuwento na hindi namin natapos apat na taon na ang nakalipas.

At sa unang pagkakataon…

wala nang mali.

Wala nang bawal.

Kundi isang katotohanan lang—

na kahit gaano pa katagal ang pagitan,

kung para sa’yo—

babalik at babalik.