Isang Buwang Pagbawi
Bahagi 3: Isang Buwang Pagbawi
Akala ko, pagkatapos ng gabing iyon, babalik si Gabriel sa dati niyang malamig at mapagmataas na sarili.
Pero nagkamali ako.
Kinabukasan, dinala niya ako sa isang pribadong opisina ng abogado.
Hindi para pilitin akong umatras sa diborsyo.
Kundi para ipabasa sa akin ang lahat ng dokumentong may kinalaman sa aming kasal.
Doon ko nalaman na ang tinatawag na “singsing” noong ikinasal kami ay hindi lang pala simbolo. May nakapangalan sa akin na bahagi ng isang beach property, ilang investment account, at taunang allowance na hindi ko kailanman natanggap.
Kumunot ang noo ko habang binabasa ang papeles.
“Bakit hindi ko alam ang mga ito?”
Nakatayo si Gabriel sa tabi ng bintana, mabigat ang mukha.
“Dahil ang perang para sa iyo ay ipinapadala sa pamilya mo.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Ano?”
Ipinakita ng abogado ang record ng transfer.
Tatlong taon.
Buwan-buwan.
Malaking halaga.
Lahat ay napunta sa account ng ama ko.
Wala ni isang sentimo ang dumating sa akin.
Napatulala ako sa dokumento.
Hindi pala totoo ang sinabi ko kay Paulo noon na wala akong natanggap mula sa asawa ko.
May natanggap ako.
Pero nilunok lahat ng pamilyang nagsasabing mahal nila ako.
Tahimik na lumapit si Gabriel at inilapag sa mesa ang isa pang folder.
“Ito ang report ng audit. Pinahanap ko kagabi.”
Tiningnan ko siya.
“Kagabi lang?”
Tumango siya. “Matagal ko dapat itong ginawa.”
Hindi ako nakapagsalita.
Sa loob ng folder ay nakalista ang bawat halagang kinuha sa pangalan ko. May petsa, may account, may pirma ng ama ko.
Habang binabasa ko iyon, tila isa-isang bumabalik sa akin ang mga taon na pinagkaitan ako.
Noong humingi ako ng pera para sa tuition, sinabi nilang wala.
Noong nagkasakit ako, sinabi nilang magtiis.
Noong gusto kong lumipat sa mas ligtas na tirahan, sinabi nilang maarte ako.
Samantalang sa lahat ng panahong iyon, may perang nakalaan pala sa akin.
Nanginginig ang kamay kong isinara ang folder.
“Gusto kong idemanda sila.”
Hindi nagulat si Gabriel.
“Naasikaso ko na ang legal team,” sabi niya. “Pero pipirmahan mo lang ang reklamo kung sigurado ka.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
“Akala ko gusto mong kontrolin ang lahat.”
“Dati,” sagot niya. “Ngayon, gusto kong ibalik sa iyo ang kontrol sa buhay mo.”
Napalingon ako sa ibang direksiyon.
Ayokong maantig.
Ayokong maramdaman na may bahagi ng puso kong unti-unting lumalambot.
Pero mahirap.
Lalo na nang magsimula siyang gawin ang mga bagay na hindi niya kailanman ginawa noon.
Sinamahan niya ako sa bangko para buksan ang sarili kong account.
Tinulungan niya akong kumuha ng bagong tirahan, hindi sa condominium na ibinigay niya, kundi sa isang maliit pero maaliwalas na apartment na ako mismo ang pumili.
Pinapunta niya ang doktor hindi para husgahan ako, kundi para siguraduhin na maayos ang kalusugan ko matapos ang gabing unang pinagtagpo kami.
At higit sa lahat, hindi na niya ako hinawakan nang walang pahintulot.
Minsan, habang naglalakad kami sa tabi ng dagat, bigla akong napatigil.
“Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito?”
Tumingin siya sa akin. “Dahil huli kong naintindihan na hindi sapat ang salitang sorry.”
“Hindi mo kailangang gawin ito para pumayag akong manatili.”
“Alam ko.”
“Kung gusto ko pa ring makipagdiborsyo pagkatapos ng isang buwan?”
“Pipirma ako.”
“Seryoso ka?”
“Oo.”
Hindi ko alam kung bakit sumikip ang dibdib ko.
Dapat matuwa ako.
Ito ang gusto ko.
Kalayaan.
Sariling buhay.
Walang kasal na nakatali sa kasunduan ng matatanda.
Pero kapag iniisip kong pipirma siya nang tahimik, parang may bahaging masakit.
Ayoko sanang aminin, pero sa loob ng ilang linggong iyon, mas nakilala ko si Gabriel kaysa sa buong tatlong taon ng kasal namin.
Nalaman kong hindi siya mahilig sa matamis, pero binibili niya ang paborito kong cake tuwing napapansin niyang pagod ako.
Nalaman kong ayaw niyang nagkukuwento ng problema, pero sa gabi, tahimik siyang tumatawag kay Paulo para siguraduhin na ligtas ang apartment ko.
Nalaman kong may dahilan kung bakit siya naging malamig.
Bata pa siya nang mamatay ang ina niya dahil sa away ng pamilya sa pera at mana. Mula noon, itinuro sa kanya ng ama niya na ang tiwala ay kahinaan, at ang kasal ay isa lamang kasunduan.
“Akala ko lahat ng relasyon ay transaksyon,” minsan niyang sabi habang nakaupo kami sa maliit na café malapit sa dagat.
Tumingin ako sa kanya. “Kahit tayo?”
“Lalo na tayo,” sagot niya. “Kaya hindi ko hinanap ang mukha mo. Natakot akong kapag nakilala kita, magiging komplikado ang kasunduan.”
Napatawa ako nang mapait. “At naging komplikado nga.”
Ngumiti siya nang bahagya, ngunit malungkot ang mga mata. “Dahil nahulog ako sa iyo bago ko pa nalaman na asawa kita.”
Natahimik ako.
Malakas ang hangin sa labas ng café. Umuulan nang mahina, halos katulad ng gabing una kaming nagkita.
“Gabriel,” sabi ko, “hindi ko alam kung kaya kong magtiwala ulit.”
“Hindi kita minamadali.”
“Hindi lang tungkol sa iyo. Tungkol din sa sarili ko. Matagal akong naging taong pinipili ng iba. Anak na itinapon. Asawang hindi kilala. Babaeng binayaran. Hindi ko alam kung sino ako kapag hindi ako nakatali sa ibang tao.”
Dahan-dahan niyang itinulak ang tasa ng kape palapit sa akin.
“Kung ganoon, alamin mo muna kung sino ka.”
Tumingin ako sa kanya.
“Paano kung sa pag-alam ko, wala ka roon?”
Sandali siyang tumahimik.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Masakit ang ngiting iyon.
“Kung masaya ka nang wala ako, tatanggapin ko.”
Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha.
Galit ako sa kanya.
Nasaktan ako dahil sa kanya.
Pero sa sandaling iyon, mas lalo kong kinatakutan ang katotohanang baka mahal ko na siya.
Lumipas ang isang buwan nang mabilis.
Sa araw ng pirmahan ng diborsyo, maagang dumating si Gabriel sa opisina ng abogado.
Nakasuot siya ng itim na amerikana, maayos gaya ng dati, ngunit halatang hindi nakatulog. May bahid ng pagod sa ilalim ng mga mata niya.
Nasa mesa ang dokumento.
Nakapirma na ako.
Isang pirma na lang niya, tapos matatapos na ang lahat.
Kinuha niya ang pen.
Tahimik akong nakatingin sa kamay niya.
Dahan-dahan niyang inilapat ang dulo ng pen sa papel.
Ngunit bago siya makapirma, biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Pumasok si Paulo, hingal na hingal.
“Sir, Madam—may problema po.”
Kumunot ang noo ni Gabriel. “Ano iyon?”
Tiningnan ako ni Paulo, pagkatapos ay si Gabriel.
“Naglabas po ng statement ang pamilya ni Madam Mariela. Sinasabi nilang pineke raw ni Madam ang kasal, niloko raw niya kayo, at ninakaw ang pera ng pamilya.”
Napatayo ako.
“Ano?”
Inabot ni Paulo ang tablet.
Nasa screen ang mukha ng ama ko, kausap ang media.
“Ang anak kong si Mariela ay matagal nang suwail,” sabi niya sa video. “Niloko niya ang pamilya ng asawa niya. Hindi namin alam kung nasaan siya ngayon. Hinihiling namin na ibalik niya ang perang kinuha niya.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Sila ang nagnakaw sa akin.
Pero ako ang pinalabas nilang magnanakaw.
Tumayo si Gabriel.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang galit niyang hindi malamig.
Kundi nag-aapoy.
“Paulo,” sabi niya. “Ihanda ang press conference.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi na kita hahayaang mag-isa sa laban na ito.”