Binigyan Ako ng Boss Ko ng Sampung Milyong Piso Para Pakasalan Siya Agad at Palayasin ang “Napiling Manugang” ng Kanyang Ina; Akala Ko Isa Lang Itong Pekeng Kasal—Hanggang Lumitaw ang Resibo ng Dalawang Milyon at Biglang Namutla ang Biyenan Ko

Binigyan Ako ng Boss Ko ng Sampung Milyong Piso Para Pakasalan Siya Agad at Palayasin ang “Napiling Manugang” ng Kanyang Ina; Akala Ko Isa Lang Itong Pekeng Kasal—Hanggang Lumitaw ang Resibo ng Dalawang Milyon at Biglang Namutla ang Biyenan Ko

Binigyan Ako ng Boss Ko ng Sampung Milyong Piso Para Pakasalan Siya Agad at Palayasin ang “Napiling Manugang” ng Kanyang Ina; Akala Ko Isa Lang Itong Pekeng Kasal—Hanggang Lumitaw ang Resibo ng Dalawang Milyon at Biglang Namutla ang Biyenan Ko

Bahagi 1

Noong araw na balak ko nang magsumite ng resignation letter, itinulak ng pinaka-mahirap pakisamahang boss sa buong kumpanya ang isang marriage application sa harap ko.

Tiningnan ko ang papel.

Tiningnan ko siya.

Pagkatapos ay muli kong tiningnan ang halagang ipinakita niya sa screen ng cellphone niya.

Dalawang milyong piso.

Napalunok ako.

— Sir… binibili n’yo ba ang kidney ko?

Sumandal si Miguel Villanueva sa mesa, kasing-kalmado ng isang taong nag-aapruba lang ng purchase order para sa printer.

— Pakasalan mo ako nang anim na buwan.

— Ayoko.

— Sampung milyong piso lahat.

Agad kong hinila ang upuan at umupo nang maayos.

— Saan ninyo gustong idaos ang kasal?

Tatlong segundo akong tinitigan ni Miguel.

— Talagang may prinsipyo ka.

— Meron naman. Ang prinsipyo ko ay huwag kailanman pagtaksilan ang pera.

Tatlong taon na akong secretary ni Miguel kaya malinaw na malinaw sa akin ang isang bagay.

Sobrang guwapo ng lalaking ito kaya ang mga bagong babaeng empleyado ay karaniwang inaabot ng tatlong araw bago makabawi matapos siyang makita.

Pero sapat ang tatlong minuto para mawala rin ang kilig nila kapag nakilala na nila ang ugali niya.

Matalas ang dila.

Napakaselan.

Napakaayos na kahit nakalihis lang nang dalawang sentimetro ang tasa ng kape, itatama niya agad.

At higit sa lahat, galit na galit siya kapag nakikialam ang pamilya niya sa personal niyang buhay.

Akala ko noon, gusto lang niya akong pakasalan para makaiwas sa mga blind date na pinipilit sa kanya ng pamilya.

Pero pagkatapos naming pirmahan ang papeles, saka niya kaswal na sinabi:

— Bukas, lumipat ka sa bahay ko.

Habang tinitingnan ko ang marriage certificate, muntik ko itong mabitawan.

— Ano?

— Nandoon ang nanay ko.

Bigla kong naramdaman na parang may kakaibang amoy ang sampung milyong pisong alok na ito.

Nagpatuloy si Miguel:

— At may babae rin siyang pinatira roon.

Napakurap ako.

— Girlfriend mo?

— Hindi.

— Fiancée?

— Hindi.

— Ex?

— Hindi rin.

— Eh ano?

Napahawak si Miguel sa noo.

— Ang babaeng pinili ng nanay ko para maging manugang niya.

Natahimik ako.

Talagang efficient ang mayayaman.

Hindi pa pumapayag ang anak, nakapili na agad ng asawa ang nanay.

— Simple lang ang trabaho mo.

Tumingin siya sa akin.

— Maging asawa ko.

— Asawa mo naman na ako, hindi ba?

— Yung mukhang totoo.

Agad akong umayos ng upo.

— Huwag kayong mag-alala. Noong high school, gumanap ako bilang ikatlong puno sa school play.

Tiningnan ako ni Miguel na para bang isa akong system error.

— Kailangan mong paniwalain ang nanay ko na mahal na mahal natin ang isa’t isa at walang sinuman ang makakasingit sa pagitan natin.

Huminto siya sandali.

— At kailangan mong gawin ang lahat para kusang umalis sa bahay ang babaeng iyon.

Tiningnan ko ang kontrata.

Pagkatapos ay ang paunang bayad.

Doon ko lang naintindihan.

Hindi pala bayad sa kasal ang sampung milyong piso.

Hazard pay pala iyon.

Kinabukasan, sumama ako kay Miguel sa mansion ng pamilya niya sa isang exclusive subdivision.

Bago bumaba ng sasakyan, tumingin ako sa salamin at dramatic na isinuklay sa isang tabi ang buhok ko.

— Ganito ba? Mukha na ba akong spoiled at mayabang na rich girl?

Tiningnan ako ni Miguel.

— Mukha kang na-stiff neck.

Lumingon ako sa kanya.

— Ikaw ang nagsabing kontrabida ang role ko.

— Maging sarili mo lang.

— Ibig mong sabihin, likas akong nakakainis?

— Hindi ko sinabi.

— Pero sinabi ng mukha mo.

Binuksan niya ang pinto.

— Bumaba ka na.

Pagpasok namin sa sala, nakita ko agad ang ina ni Miguel na nakaupo sa sofa.

Nakasuot siya ng cream na silk dress at pearl necklace.

Yung aura niya, sapat para kusang tumuwid ang likod ng sinumang bank employee na lalapit sa kanya.

— Ma.

Tumango lang siya.

Pagkatapos ay bumaling sa akin ang malamig niyang tingin.

— Sino siya?

Hindi agad sumagot si Miguel.

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Napapitlag ako.

Pagkatapos ay ipinalibot pa niya ang braso niya sa baywang ko.

Naging matigas ang buong katawan ko na parang troso.

Ngumiti si Miguel nang napakalambing.

— Asawa ko.

Biglang tumayo ang kanyang ina.

Gusto ko ring biglang tumayo.

Pero nakatayo na pala ako.

— Ano?!

— Nagpakasal kami kahapon.

Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa.

Para akong isdang nasa palengke na sinusuri kung sariwa pa.

— Miguel, ano na naman itong ginagawa mo?

Kalmado pa rin siya.

— Nagpakasal ako.

— Sa babaeng iyan?

Ngumiti ako.

— Opo. Ako nga po.

Kumunot ang noo niya.

— Hindi ikaw ang tinatanong ko.

Agad akong lumingon kay Miguel.

— Honey, parang ayaw sa akin ng mama mo.

Halos mabulunan si Miguel.

Kinurot ko nang bahagya ang kamay niya.

Umacting ka.

Nakuha niya agad ang mensahe at mas hinila pa ako palapit.

— Okay lang. Basta gusto kita, sapat na iyon.

Nanindig ang balahibo ko sa buong katawan.

Pero nang makita ko ang reaksiyon ng ina niya, naramdaman kong sulit.

Halos mabali niya ang armrest ng sofa sa pagkakahawak.

Sakto namang may lumitaw na babae sa hagdan.

Maganda.

Sobrang ganda.

Payat, mahaba ang buhok, nakasuot ng simpleng puting bestida.

Iyong tipong sa unang tingin mo pa lang ay gusto mo nang tanungin kung nilalamig ba siya at kailangan ng jacket.

Bahagya akong yumuko kay Miguel.

— Siya?

— Si Camille Reyes.

Agad kong naintindihan.

Ah.

Direct-hire na manugang.

Bumaba si Camille.

Huminto ang tingin niya sa kamay ni Miguel na nakapulupot sa baywang ko.

Bahagyang namutla ang mukha niya.

— Kuya Miguel…

Dalawang salita lang iyon pero parang buong teleserye na agad.

Agad lumapit ang ina ni Miguel at hinawakan si Camille.

— Huwag kang malungkot, anak.

Napataas ang kilay ko.

“Anak”?

Ang bilis naman.

Malamig na sinabi ni Miguel:

— Magaling ka na naman, Camille. Pwede ka nang umuwi.

Biglang nanigas ang hangin sa sala.

Namula ang mga mata ni Camille.

Agad bumaling ang ina ni Miguel sa anak niya.

— Ano ba ang sinasabi mo? Ilang buwan pa lang dito ang bata.

Sumagot si Miguel:

— Eksaktong apat na buwan at labindalawang araw.

Napalingon ako sa kanya.

Binibilang pala niya.

Kinagat ni Camille ang labi niya.

— Kung naiistorbo kita, Kuya Miguel, pwede naman akong…

Akala ko sasabihin niyang, “Aalis na lang ako.”

Pero ang sumunod niyang sinabi ay:

— Pwede akong lumipat sa ibang guest room.

Halos matawa ako.

Pumikit si Miguel nang dalawang segundo.

Mukhang hindi rin niya kinaya.

Ang hapunan nang gabing iyon ang tunay na battlefield.

Paulit-ulit na nilalagyan ng pagkain ng ina ni Miguel ang plato ni Camille.

Tahimik namang nagbabasa ng balita sa cellphone ang ama ni Miguel.

Si Camille ay mahinahong nagtatanong kay Miguel tungkol sa kung anu-ano.

Ako naman, nakatitig sa lechon sa harap ko habang iisa lang ang laman ng isip ko.

Sana huwag muna silang mag-away bago ako matapos kumain.

Pero hindi ako pinagbigyan ng langit.

Ibinaba ng ina ni Miguel ang kubyertos niya.

— Hindi ko kikilalanin ang kasal na ito.

Tahimik na hiniwa ni Miguel ang karne at inilagay iyon sa plato ko.

— Kinikilala naman ng batas.

Masaya akong nagpatuloy sa pagkain.

Bumaling sa akin ang kanyang ina.

— Huwag mong isipin na dahil nakapasok ka sa bahay na ito, tunay ka nang magiging manugang ng pamilya.

May laman pa ang bibig ko kaya tinaas ko muna ang isang daliri para sabihing sandali lang.

Pagkalunok ko, saka ako nagtanong:

— Kung ganoon po, ano ang dapat kong itawag sa inyo?

Natigilan siya.

Yumuko si Miguel at tinakpan ang bibig niya.

Alam kong pinipigilan niyang tumawa.

Mabilis na namagitan si Camille.

— Tita, huwag na po kayong magalit. Siguro hindi lang sanay si ate sa mga patakaran sa bahay.

Lumingon ako sa kanya.

— Ilang taon ka na?

Natigilan si Camille.

— Twenty-seven.

— Twenty-nine ako.

Tumango ako.

— Tama lang palang tawagin mo akong ate.

Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nabulunan si Miguel.

Malakas na hinampas ng ina niya ang mesa.

— Miguel! Tingnan mo naman ang babaeng pinakasalan mo!

Napakakalmado ni Miguel.

— Tinitingnan ko naman.

Pagkatapos ay lumingon siya sa akin.

— Maganda naman.

Halos maibuga ko ang iniinom ko.

Mukhang masyado nang seryoso sa pag-arte ang lalaking ito.

Pagkatapos ng hapunan, isinama ng ina ni Miguel si Camille sa itaas.

Kami naman ni Miguel ay bumalik sa kuwarto.

Pagkasara ng pinto, agad kong iniunat ang kamay ko.

— Bonus.

Tinanggal niya ang relo niya.

— Para saan?

— Outstanding performance.

— Tatlong plato na ang naubos mo, gusto mo pa ng bonus?

— Magkaibang bagay iyon.

Matagal niya akong tinitigan bago nagsalita.

— Bukas, gaganti ang nanay ko.

Agad akong napaupo nang tuwid.

— Paano?

— Gagawin niyang maramdaman mong hindi ka nababagay sa bahay na ito.

Nag-isip ako.

— Ipapakita niya kung gaano siya kayaman?

— Posible.

— Mamaliitin niya ang pamilya ko?

— Posible.

— Pipilitin niya akong mag-aral ng etiquette?

— Posible rin.

Nagkrus ako ng mga braso.

— So, ano ang gusto mong gawin ko?

Iisa lang ang sagot ni Miguel.

— Huwag kang magtimpi.

Agad kong naintindihan.

Kinabukasan, ipinatawag ako ng ina ni Miguel sa sala.

Nandoon na si Camille.

May makapal na folder sa ibabaw ng mesa.

Itinulak iyon ng ina ni Miguel papunta sa akin.

— Inimbestigahan kita.

Umupo ako.

— Ang bilis po.

Malamig niyang sinabi:

— Ordinaryong pamilya. Walang malaking ari-arian. Walang shares sa kumpanya. Walang koneksiyon. Secretary ka lang.

Tumango ako.

— Opo.

— Hindi ka bagay kay Miguel.

Tumango ulit ako.

— Tama po.

Natigilan siya.

Mukhang hindi niya inasahang aamin agad ako.

Ngumiti ako.

— Pero ako pa rin ang pinakasalan niya.

Agad dumilim ang mukha niya.

Mahinang nagsalita si Camille:

— Ate, huwag kang magkamali ng intindi. Gusto lang naman ni Tita ang pinakamabuti para kay Kuya Miguel.

Bumaling ako sa kanya.

— Ang paninirahan mo nang apat na buwan sa bahay ng lalaking may asawa ay para rin sa ikabubuti niya?

Biglang natahimik ang buong sala.

Agad namula ang mga mata ni Camille.

Tumayo ang ina ni Miguel.

— Mag-ingat ka sa pananalita mo!

Bago pa ako makasagot, narinig namin ang mga yabag mula sa likuran.

Bumababa si Miguel mula sa hagdan.

Pero hindi niya ako tiningnan.

Hindi rin niya tiningnan ang kanyang ina.

Diretso ang tingin niya kay Camille.

Pagkatapos ay malamig niyang ibinagsak ang isang folder sa ibabaw ng mesa.

— May gusto rin akong itanong.

Nang makita ni Camille ang takip ng folder, biglang namutla ang kanyang mukha.

Binuksan ni Miguel ang unang pahina.

— Apat na buwan na ang nakalipas, sinabi mong may problema ang pamilya mo kaya kailangan mong makituloy rito.

Binaligtad niya ang susunod na pahina.

— Pero ang condominium na sinabi mong ibinenta na…

Itinaas niya ang tingin.

— Nasa pangalan mo pa rin.

Kumunot ang noo ng ina niya.

— Miguel, ano ba ang sinasabi mo?

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilabas niya ang huling dokumento.

Tuluyang nanlamig ang kanyang mga mata.

— At kagabi ko lang nalaman ang totoong dahilan kung bakit ayaw mong umalis sa bahay na ito.

Biglang tumayo si Camille.

— Kuya Miguel, huwag!

Pero huli na.

Inilapag ni Miguel ang papel sa harap ng kanyang ina.

Isang linya lang ang malinaw kong nakita roon.

Pangalan ni Camille.

Pangalan ng ina ni Miguel.

At isang bank transfer na ginawa eksaktong apat na buwan na ang nakalipas.

Dalawang milyong piso.

Dahan-dahan akong napatingala.

Malamig na nagsalita si Miguel:

— Ma, gusto mo bang ikaw mismo ang magpaliwanag…

Huminto siya.

Pagkatapos ay itinulak ang dokumento sa gitna ng mesa.

— O ako na ang magsasabi sa asawa ko kung ano ang binili ninyong dalawa gamit ang dalawang milyong piso?

BAHAGI 2

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa sala.

Nakatayo si Camille sa tabi ng sofa, maputla ang mukha at nanginginig ang mga daliri.

Ang ina naman ni Miguel ay hindi gumagalaw.

Nakatingin lang siya sa papel na nasa mesa.

Ako?

Ako lang yata ang taong hindi alam kung dapat ba akong kabahan o kumuha muna ng popcorn.

Dahan-dahang inilapit ni Miguel ang dokumento sa gitna.

— Dalawang milyong piso, Ma. Ipinadala mo kay Camille apat na buwan na ang nakalipas.

Mabilis na sumagot ang kanyang ina.

— Pera ko iyon. Hindi ko kailangang ipaliwanag sa iyo kung saan ko ginagamit.

— Tama.

Tumango si Miguel.

— Pero kailangan mong ipaliwanag kung bakit nakasulat sa kasunduan na matatanggap niya ang natitirang walong milyon kapag naging legal na asawa ko siya.

Napakurap ako.

Sandali.

Walumpu—

Hindi.

Walong milyon?

Napatingin ako kay Camille.

Napatingin ako sa biyenan ko.

Pagkatapos ay kay Miguel.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang pagkakaisa kay Camille.

Sampung milyon din pala ang presyo namin.

Ang kaibahan lang, ako ay binayaran para pakasalan siya.

Siya naman ay babayaran para magpakasal sa kanya.

May market price pala ang lalaking ito.

— Ano?!

Sa pagkakataong ito, maging ang ama ni Miguel ay ibinaba ang cellphone.

Mabilis na nagsalita si Camille.

— Hindi ganyan ang ibig sabihin noon!

— Talaga?

Kumuha si Miguel ng isa pang papel.

— Clause seven. Kapag nakapagpakasal kayo dahil sa “mutual affection,” ililipat sa pangalan mo ang walong milyong piso mula sa personal account ng nanay ko.

Napakagat si Camille sa labi.

— Kuya Miguel, makinig ka muna—

— Huwag mo akong tawaging Kuya.

Malamig ang boses ni Miguel.

— Hindi tayo magkapatid at lalong hindi tayo magkasintahan.

Napaatras si Camille.

Ang ina ni Miguel naman ay biglang tumayo.

— Tama na!

Lumingon si Miguel sa kanya.

— Bakit, Ma? Ayaw mong marinig niya ang buong kuwento?

Pakiramdam ko ako ang “niya.”

At tama nga ako.

Itinuro ni Miguel ang isang bahagi ng dokumento.

— Nakasaad dito na kailangang tumira si Camille sa bahay nang hindi bababa sa apat na buwan, magkaroon ng magandang relasyon sa pamilya, at gumawa ng pagkakataong magmukha kaming malapit.

Napatigil ako.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang pagsalubong sa kanya ng “anak.”

Ang mga hapunan.

Ang pagpilit sa kanilang dalawa na magkasama.

At ang malinaw na pagtatangka ng kanyang ina na paalisin ako.

— Kaya pala…

Hindi ko napigilang magsalita.

— Hindi pala con-daughter-in-law ang hina-hire ninyo. Full-time project pala.

Tumingin sa akin ang ina ni Miguel na parang gusto niya akong itapon sa bintana.

— Tumahimik ka!

Tumango ako.

— Sige po.

Tatlong segundo akong natahimik.

Pagkatapos ay idinagdag ko:

— Pero medyo mataas po ang talent fee niya.

Napapikit si Miguel.

Alam kong pinipigilan niyang matawa.

Pero si Camille ay hindi na nakatiis.

— Hindi ko hiningi ang perang iyon!

Napalingon kaming lahat sa kanya.

May luha na sa mukha niya.

— Inalok iyon sa akin ni Tita dahil gusto niyang iligtas ang pamilya namin!

Biglang nagbago ang ekspresyon ng ina ni Miguel.

— Camille!

Pero nagpatuloy siya.

— Nalugi ang negosyo ng papa ko. May utang kami. Sinabi ni Tita na tutulungan niya kami kung tutulungan ko rin siyang ilayo si Miguel sa babaeng ayaw niya para rito.

Napakunot ang noo ko.

— Sandali. Sino ang babaeng ayaw niya?

Hindi sumagot si Camille.

Pero tumingin siya sa akin.

Unti-unting nawala ang ngiti ko.

Lumingon ako sa biyenan ko.

— Ako?

Tahimik.

Malamig na tumawa si Miguel.

— Kaya hindi lang pala tungkol kay Camille ang plano mo.

Lumapit siya sa kanyang ina.

— Tatlong taon mo nang alam na gusto ko si Sofia.

Nanigas ako.

Sofia.

Ako iyon.

Dahan-dahan akong lumingon kay Miguel.

— Ano?

Mukhang doon lang niya napagtanto ang sinabi niya.

Ang lalaking buong umaga ay tila may hawak ng buong sitwasyon…

biglang natahimik.

Tiningnan ko siya.

— Ano ulit ang sinabi mo?

— Wala.

— Narinig ko ang pangalan ko.

— Mali ang pandinig mo.

— Miguel.

— Sofia.

— Gusto mo ako?

Napapikit siya.

Samantalang sa kabilang bahagi ng sala, umiiyak si Camille, galit ang nanay niya, gulat ang tatay niya.

Pero parang wala na akong naririnig.

Dahan-dahang huminga si Miguel.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

— Hindi ito ang tamang oras.

— Kailan ang tamang oras? Pagkatapos ng divorce?

Tumigas ang kanyang panga.

At bago pa siya makasagot, biglang nagsalita ang kanyang ina.

— Dahil hindi siya kailanman magiging asawa mo nang tunay.

Napalingon kaming dalawa.

Maputla ang mukha niya.

Pero ang mga mata niya ay matigas.

— Dahil bago pa kayo pumirma ng marriage certificate…

Humugot siya ng isa pang sobre mula sa drawer ng mesa.

— May pinirmahan na si Camille na mas mahalagang kasunduan.

Inilapag niya iyon sa harap namin.

At nang makita ni Miguel ang pangalan sa ibaba ng dokumento, tuluyang nagbago ang mukha niya.

Hindi pangalan ni Camille ang naroon.

Kundi pangalan ng ama niya.

At sa tabi nito ay isang petsa.

Isang petsang eksaktong tatlong taon bago ako nagsimulang magtrabaho kay Miguel.

BAHAGI 3

Si Miguel ang unang kumuha ng dokumento.

Hindi ko pa siya nakitang ganoon.

Kahit noong mawalan ang kumpanya ng malaking kliyente, kahit noong nagkaaberya ang isang multimillion-peso project, hindi siya nawalan ng kontrol.

Pero ngayon, nanginginig nang bahagya ang kamay niya.

— Papa?

Mabagal na tumayo ang ama niya.

Sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa bahay, hindi na siya mukhang tahimik na lalaking gustong umiwas sa gulo.

Mukha siyang taong matagal nang naghihintay sa araw na ito.

— Hindi ko gustong gamitin iyon.

Matalim ang tingin ni Miguel.

— Ano ito?

Hindi sumagot agad ang kanyang ama.

Ako ang yumuko para basahin ang unang mga linya.

Isa iyong family trust agreement.

Kapag nagpakasal si Miguel bago ang kanyang ika-tatlumpu’t limang kaarawan nang walang pahintulot ng dalawang magulang, pansamantalang mawawala sa kanya ang voting rights sa malaking bahagi ng family corporation.

Napasinghap ako.

Kaya pala.

Hindi lang tungkol sa mapakialam na nanay.

Hindi lang tungkol sa isang napiling manugang.

May negosyo.

May kapangyarihan.

May bilyong halaga ng shares na nakataya.

— Kaya gusto ninyong si Camille ang pakasalan ko.

Malamig na tanong ni Miguel.

Tahimik ang kanyang ama.

Ang ina niya ang sumagot.

— Dahil ang pamilya niya ay matagal na nating kakilala. Madali silang pakisamahan. Naiintindihan nila ang responsibilidad ng isang pamilyang katulad natin.

Tumingin siya sa akin.

— Hindi katulad ng iba.

Napataas ang kilay ko.

Ay.

Ako na naman.

Ngunit bago ako makapagsalita, lumapit si Miguel at tumayo sa harapan ko.

Parang sadyang hinaharangan niya ako mula sa tingin ng kanyang ina.

— Kaya ang dalawang milyon ay down payment para kay Camille.

— Hindi!

Biglang sumigaw si Camille.

Pinunasan niya ang luha niya.

— Oo, tinanggap ko ang pera. Oo, pumayag akong tumira rito. Pero hindi ko alam ang tungkol sa trust agreement noong una.

Huminga siya nang malalim.

— Sinabi lang sa akin ni Tita na gusto niyang makita mo akong muli. Akala ko… baka may pagkakataon talaga ako.

Napatitig siya kay Miguel.

— Matagal kitang gusto. Totoo iyon.

Walang lambing sa mukha ni Miguel.

Pero wala ring galit.

— At alam mong may gusto akong iba.

Natawa si Camille nang mapait.

— Alam ko.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

— Ikaw.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Hanggang kahapon, empleyado lang ako.

Ngayon, legal wife na may ten-million-peso contract, may biyenang ayaw sa akin, may rival na binayaran para maging fiancée, at may asawang biglang lumabas na tatlong taon na pala akong gusto.

Ang buhay ko ay naging teleserye nang walang pahintulot ko.

Umupo ako sa sofa.

— Pwede bang may magdala muna ng tubig?

Walang gumalaw.

Napabuntong-hininga ako.

— Ang yaman-yaman ng bahay pero walang customer service.

Sa kabila ng tensiyon, narinig kong bahagyang natawa ang ama ni Miguel.

Lumingon sa kanya ang asawa niya.

Agad siyang tumahimik.

Si Miguel naman ay yumuko sa akin.

— Okay ka lang?

— Hindi.

— Bakit?

— Nagugutom ako.

Napapikit siya.

— Sofia.

— Ano? Stress eating ang coping mechanism ko.

Sa wakas, bumigay ang isang bahagi ng matigas niyang ekspresyon.

Pero saglit lang.

Muli siyang humarap sa mga magulang niya.

— Hindi ako makikipaghiwalay.

Agad na sinabi ng kanyang ina:

— Kung gayon, mawala sa iyo ang shares.

— Sige.

Nagulat kaming lahat.

Pati ako.

Tumingin ako sa kanya.

— Hoy.

Hindi niya ako pinansin.

— Kung ang kondisyon para manatili akong bahagi ng kumpanyang ito ay hayaan kayong piliin kung sino ang pakakasalan ko, hindi ko kailangan ang voting rights.

— Miguel!

— Matagal ko nang kayang mabuhay nang wala ang pera ninyo.

Malamig siyang ngumiti.

— Kaya nga nagtayo ako ng sarili kong investment company limang taon na ang nakalipas.

Napaawang ang bibig ko.

— May sarili kang kumpanya?

Mahinang sagot niya:

— May maliit lang.

Tumingin ang ama niya sa kanya.

— “Maliit”? Iyong kompanyang may tatlong subsidiary sa ibang bansa?

Lumingon ako ulit kay Miguel.

— Maliit?

Umubo siya.

— Relative term.

Gusto ko siyang sipain.

Pero hindi ngayon.

Nagpatuloy si Miguel:

— Hindi ko pinakasalan si Sofia para sa shares. Hindi ko rin siya pinakasalan para maghimagsik.

Huminto siya.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

Sa pagkakataong iyon, nawala ang lahat ng pang-aasar sa mukha niya.

Walang boss.

Walang contractual husband.

Si Miguel lang.

— Tatlong taon ko siyang hinintay.

Napalunok ako.

Tumahimik ang buong sala.

— Noong unang araw niya sa kumpanya, nahulog niya ang kape sa laptop ko.

Napakunot ang noo ko.

— Accident iyon.

— Pagkatapos, sa halip na humingi ng tawad, sinabi niyang kasalanan ko raw dahil inilagay ko ang laptop sa direksiyon ng pagbagsak ng tasa.

— Logical naman.

May mahinang tawa mula sa ama niya.

Nagpatuloy si Miguel:

— Sa tatlong taon, siya lang ang taong hindi natatakot sabihin kapag mali ako. Siya rin ang unang tumatawag sa akin kapag may empleyadong may problema, kahit alam niyang mapapagalitan siya.

Tumigil siya sandali.

— At siya rin ang taong nag-iiwan ng pagkain sa mesa ko kapag hindi ako kumakain buong araw pero nagkukunwaring sobra lang ang inorder niya.

Biglang uminit ang mukha ko.

— Sayang kasi ang pagkain.

— Tatlong taon, Sofia.

Mahina na ang boses niya.

— Akala mo ba hindi ko alam?

Wala akong masagot.

May kung anong kumurot sa dibdib ko.

Naalala ko ang lahat ng pagkakataong akala ko masungit lang siya.

Ang mga gabing sabay kaming umaalis sa opisina.

Ang mga pagkakataong may taxi na biglang “nagkataong” naghihintay sa ibaba kapag umuulan.

Ang birthday bonus na akala ko company policy.

Ang medicine kit sa desk ko noong nagkasakit ako.

Ang pagkain na dumarating sa cubicle ko kapag overtime.

Lahat iyon—

Hindi pala random.

Tumayo ako.

Lumapit ako sa kanya.

— So…

Napalunok ako.

— Ang sampung milyon?

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

— Insurance.

— Para saan?

— Para pumayag ka.

Napahawak ako sa noo.

— Diyos ko.

Tatlong taon akong nagtatrabaho sa isang lalaki na kayang mamahala ng libo-libong empleyado pero ang paraan ng panliligaw ay legal bribery.

— Miguel.

— Hmm?

— Hindi ba pwedeng sabihin mo lang na gusto mo ako?

— Tinangka ko.

— Kailan?

— Noong company anniversary.

Napaisip ako.

Bigla kong naalala.

Nakatayo siya noon sa tabi ko at sinabi:

“May gusto sana akong sabihin.”

At sumagot ako:

“Sir, mamaya na. Libre ang buffet.”

Napapikit ako.

Okay.

Kasalanan ko rin nang kaunti.

Sa gilid, biglang nagsalita si Camille.

— Sofia.

Lumingon ako.

Pinunasan niya ang mukha niya at kumuha ng handbag.

— Sorry.

Hindi defensive ang tono niya ngayon.

Pagod lang.

— Hindi kita dapat ginawang kalaban kahit hindi mo naman alam ang nangyayari.

Tumingin siya kay Miguel.

— At hindi rin kita dapat pinilit.

Lumapit siya sa ina ni Miguel at inilabas ang isang bank cheque.

— Ibabalik ko ang dalawang milyon.

Nagulat ang matandang babae.

— Camille—

— Hindi ko na gusto ang natitirang walong milyon.

Umiling siya.

— Hindi ko kayang gastusin ang buong buhay ko para lang subukang maging babaeng gusto ng isang lalaking ibang tao naman ang tinitingnan.

Masakit ang sinabi niya, pero matatag.

Sa unang pagkakataon, nagustuhan ko siya.

Hindi dahil sumuko siya.

Kundi dahil sa wakas, pinili niya ang sarili niya.

Lumabas siya ng bahay nang hindi na lumilingon.

Tahimik ang ina ni Miguel.

Pagkaraan ng ilang sandali, umupo siya.

Parang biglang tumanda ang mukha niya.

— Ginawa ko lang ang akala kong tama para sa iyo.

Tumugon si Miguel:

— Hindi mo ako pinrotektahan, Ma. Kinontrol mo ako.

Tumulo ang isang luha sa gilid ng mata ng babae.

Hindi siya humingi agad ng tawad.

Marahil hindi ganoon kadali para sa isang taong sanay magdesisyon para sa lahat.

Pero sinabi niya:

— Kailangan ko siguro ng panahon.

Tumango si Miguel.

— Ako rin.

Ang ama niya naman ay lumapit at kinuha ang trust agreement.

Pinunit niya iyon sa gitna.

Napatayo ang asawa niya.

— Ano ang ginagawa mo?!

— Ang dapat ginawa ko tatlong taon na ang nakalipas.

Pinunit niya ulit.

— Anak natin siya, hindi investment portfolio.

Hindi ko napigilang ngumiti.

Mukhang may character development din si Father.

Makalipas ang isang linggo, bumalik kami ni Miguel sa sariling condominium niya.

Akala ko tapos na ang problema.

Hindi pa pala.

Dahil may mas malaking problema akong kailangang harapin.

Ang contract namin.

Inilapag ko iyon sa mesa.

— Six months.

Umupo si Miguel sa tapat ko.

— Oo.

— Ten million pesos.

— Oo.

— Fake marriage.

Hindi siya sumagot.

Napakunot ang noo ko.

— Fake marriage, Miguel.

— Legal ang certificate.

— Alam ko.

— So technically—

— Huwag kang lawyer sa akin.

Tumahimik siya.

Napabuntong-hininga ako.

— Kapag natapos ang anim na buwan, magdi-divorce ba tayo?

Sa unang pagkakataon, nakita kong nag-alangan siya.

— Kung iyon ang gusto mo.

Nakakainis.

Sobrang nakakainis.

Tumayo ako.

Lumapit sa kanya.

— Tatlong taon mo akong gusto.

— Oo.

— Binayaran mo ako ng sampung milyon para pakasalan ka.

— Oo.

— Hinarap mo ang pamilya mo para sa akin.

— Oo.

— Tapos ngayon hahayaan mo lang akong umalis?

Bahagyang gumalaw ang kanyang lalamunan.

— Ayokong isipin mong binili kita.

Natahimik ako.

Iyon pala iyon.

Dahan-dahan akong ngumiti.

Kinuha ko ang kontrata.

At pinunit ko iyon sa gitna.

Nanlaki ang mga mata niya.

— Sofia—

— Hindi ko ibabalik ang down payment.

— Hindi ko hinihingi.

— Mabuti.

Pinunit ko ulit.

— At iyong natitirang walong milyon?

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Ngumiti ako.

— Wedding gift na lang.

Sa unang pagkakataon, natawa nang malakas si Miguel.

Hindi iyong maliit na ngisi niya sa opisina.

Totoong tawa.

Hinila niya ako palapit.

— Napakamahal mong asawa.

Inakbayan ko siya.

— Mas mahal kapag may renewal.

— Lifetime contract?

— Depende sa benefits.

— Bahay?

— Meron ka na.

— Kotse?

— Meron din.

— Shares?

Napaisip ako.

— Interesting.

Natawa siya at niyakap ako nang mahigpit.

Pagkaraan ng tatlong buwan, inimbitahan kami ng mga magulang niya sa hapunan.

Pagpasok ko sa bahay, hindi na malamig ang tingin ng kanyang ina.

Medyo awkward pa rin.

Pero nang maupo kami, tahimik niyang inilagay sa harap ko ang paborito kong dessert.

— Sinabi ni Miguel na gusto mo ito.

Napatingin ako sa kanya.

— Salamat po.

Tumango lang siya.

Maya-maya, sinabi niya:

— At… tungkol noong una…

Napahinto siya.

Mukhang napakahirap para sa kanyang sabihin ang susunod na salita.

— Pasensya na.

Ngumiti ako.

— Tinanggap ko na po.

Huminga siya nang maluwag.

Pagkatapos ay idinagdag ko:

— Pero hindi ibig sabihin niyan libre na ang apo ninyo sa future.

Nabulunan ang ama ni Miguel.

Si Miguel ay napahawak sa noo.

At ang biyenan kong dati ay gusto akong paalisin?

Sa unang pagkakataon, natawa.

Makalipas ang ilang buwan, may bagong empleyadong nagtanong sa akin sa kumpanya:

— Ma’am Sofia, totoo bang binigyan kayo ni Sir Miguel ng sampung milyon para pakasalan siya?

Tumingin ako sa opisina ng asawa ko.

Nandoon siya sa loob, kunwari abala sa dokumento pero malinaw na nakikinig.

Ngumiti ako.

— Hindi.

Agad siyang napatingin sa akin.

Idinagdag ko:

— Sampung milyon ang unang offer.

Napahinto ang empleyado.

— May dagdag pa po?

Tumango ako.

— Oo.

— Magkano?

Tumingin ako kay Miguel.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Tatlong taon kong inakala na ang lalaking iyon ay puro sarcasm, deadlines at masamang ugali.

Hindi ko alam na sa likod ng lahat ng iyon, tahimik niya pala akong pinipili araw-araw.

Ngumiti ako.

— Isang buong buhay.

Mula sa loob ng opisina, umiling si Miguel.

Pero nakita ko ang ngiti niya.

At doon ko naintindihan na sa lahat ng deal na pinasok ko sa buong buhay ko, iyon ang pinakawalang-katwirang desisyon ko.

Nagpakasal ako sa boss ko dahil sa sampung milyong piso.

Pero sa huli, hindi pera ang pinakamalaking nakuha ko.

Kundi isang lalaking tatlong taon nang naghihintay sa akin—

at isang tahanang dati kong pinasok bilang pekeng asawa,

pero pinili kong manatili bilang tunay na pamilya.