Nang marinig ko ulit ang boses ng nurse sa kabilang linya, nanginig ang buong katawan ko.

“Doktora Mateo, may dinalang pasyente sa ER. Kagat ng makamandag na ahas. Cardiac arrest. Kailangan kayo sa OR ngayon na.”

Huminto ang mundo ko.

Hindi dahil first time kong may marinig na ganitong emergency. Hindi dahil takot ako sa dugo, sa kamatayan, o sa pressure ng operating room.

Kundi dahil alam ko kung sino ang nasa stretcher.

Asawa ko.

Si Adrian.

At sa una kong buhay, iniligtas ko siya.

Sa pangalawa… ako ang pinatay niya.

Napahawak ako sa gilid ng mesa ko sa consultation room. Kumirot ang magkabilang pulsuhan ko, parang bumalik ang alaala ng mga butong dinurog nang walang awa. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang tunog ng pagkaputok ng mga kamay ko noon—mga kamay na ipinagkatiwala ko sa napakaraming pasyente, mga kamay na naging dahilan para tawagin akong mahusay na surgeon.

At iyon din ang mga kamay na binali nila.

“Walang konsensiya ang babaeng ‘yan!” sigaw noon ng babae niyang kabit habang nakadagan ang tuhod ng mga tauhan niya sa likod ko. “Doktora pero mamamatay-tao! Pinatay niya ang sarili niyang asawa!”

Gusto kong isigaw na hindi totoo.

Na naging maayos ang operasyon.

Na bumalik ang tibok ng puso ni Adrian.

Na stable ang vitals niya nang i-turn over ko siya.

Na may nangyari pagkatapos.

May pumatay sa kanya—o mas tamang sabihing, may nagkunwaring pinatay siya.

Pero walang naniwala.

Lalo na nang dumating ang biyenan kong dati kong iginagalang, umiiyak ngunit matalas ang tingin, at itinuro ako sa mga pulis.

“Amoy alak siya! Tingnan n’yo! Nag-oopera nang lasing!”

Sa drawer ng mesa ko, may dalawang bakanteng bote ng brandy. Pareho kong fingerprint ang laman. Sa blood test ko, may alcohol level. Sa mga CCTV, ako ang huling doktor na pumasok at lumabas sa OR.

Ako ang perpektong salarin.

Tinanggalan ako ng lisensya.

Nakulong ako ng labinlimang taon.

At nang makalabas ako, gutay-gutay na ang pangalan ko, wala na ang pera ko, wala na ang bahay ko, wala na ang dignidad ko.

Pero ang pinakamasakit?

Buhay si Adrian.

Kitang-kita ko siya isang hapon sa BGC, bumababa mula sa itim na SUV, naka-designer polo, mamahaling relo, ngumingiti sa babaeng dahilan ng lahat—si Camille Araneta. Sa backseat, tumatawa ang batang lalaking kamukha niya.

Parang pamilya.

Parang wala silang nilibing na buhay na tao para mabuo ang kaligayahan nila.

Noong sinugod ko sila, hindi man lang sila kinabahan.

Ngumiti pa si Adrian.

Lumapit. Bumulong sa tenga ko.

“Hindi ka dapat nakalabas nang buhay.”

At ang sumunod, tulak.

Madilim.

Malamig.

Bigat ng basang semento.

Pagpasok nito sa ilong ko, sa bibig ko, sa baga ko.

Pinilit kong sumigaw pero wala nang tunog.

Akala ko iyon na ang wakas ko.

Pero nang magmulat ako, nasa consultation room ako ulit. Buo ang mga kamay ko. Malinis ang puting coat ko. Kumukurap ang digital clock sa dingding.

9:17 PM.

Ang eksaktong oras na tinawagan ako sa una kong buhay para sabihing dinadala sa ospital si Adrian matapos makagat ng ahas sa kabundukan ng Tanay.

Huminga ako nang malalim.

Hindi ito himala.

Hindi ito awa.

Ito ang pagkakataong ibinigay sa akin para itama ang lahat.

“Doktora Mateo? Hello? Naririnig n’yo po ba ako?” nag-aalalang sabi ng nurse sa linya. “Kailangan kayo sa OR ngayon na—”

Pinutol ko siya.

“Tumawag kayo ng ibang surgeon. May pasyente pa akong tinitingnan.”

Ibinaba ko ang telepono.

Tahimik akong nakaupo nang ilang segundo, pero sa loob ko, parang may bagyo.

Sa una kong buhay, wala akong inaksayang kahit isang segundo. Tumakbo ako diretso sa OR. Nalaman ko na lang sa operating table na ang lalaking nag-aagaw-buhay ay ang asawa kong nagsabing nasa office daw siya, may overtime, may deadline, may emergency meeting.

Hindi pala sa opisina.

Nasa bundok.

Kasama ang babaeng hindi raw niya mahal.

At ngayong alam ko na ang lahat, hindi na ako basta sasabak nang walang paghahanda.

Dahan-dahan kong hinila ang drawer ng mesa ko.

Wala pang laman.

Walang bote.

Walang patibong.

Ibig sabihin, may maglalagay pa lang.

Binuksan ko agad ang laptop ko at siniguradong naka-activate ang maliit na hidden camera na matagal ko nang nilagay sa gilid ng bookshelf. Hindi ko iyon masyadong ginagamit noon, pero ngayon, iyon ang magiging unang saksi ko.

Sinuri ko ang angle.

Sakop ang mesa.

Sakop ang drawer.

Sakop ang pinto.

Mabuti.

Pagkatapos, inayos ko ang ekspresyon ko. Hindi pwedeng halatang may alam ako. Hindi pwedeng maunang matakot ang kalaban.

Eksaktong dalawang minuto lang ang lumipas nang bumukas nang malakas ang pinto ng consultation room ko.

Si Camille.

Humahabol ang hininga, magulo ang buhok, nanginginig ang kamay, pero hindi ko napalampas ang kislap ng pagmamadali sa mga mata niya. Hindi iyon purong takot. May halo iyong kaba… at pagkadismaya.

Parang may plano siyang dapat gumagalaw na, pero hindi nangyayari.

“Lara!” sigaw niya, gamit ang palayaw na dati kong pinapayagan lang sa malalapit sa akin. “Ano bang problema mo? Nasa OR si Adrian! Mamamatay na ang asawa mo, tapos nandito ka lang?”

Nag-angat ako ng tingin, dahan-dahan.

“Asawa ko?”

Bahagya siyang natigilan.

“Oo! Si Adrian! Kinagat siya ng ahas! Tinawagan ka na pala ng ER, bakit hindi ka pa tumatakbo?”

Pinilit kong magmukhang hindi makapaniwala.

“Hindi maaari. Kagagaling lang ng tawag namin. Nasa opisina siya. Sabi niya may urgent presentation sila.”

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Nakita ko ang pagpitlag ng mukha niya.

Mabilis niyang itinago.

“Lara, hindi ito oras para sa drama! Nasa pagitan na ng buhay at kamatayan ang tao!”

Tumayo ako. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa. May putik sa laylayan ng pantalon niya. May gasgas ang braso. May amoy ng damo at lupa.

Hindi siya basta “natawagan lang.”

Kasama niya.

“Nakakatawa lang,” sabi ko, malamig ang boses. “Paano mo nalaman agad kung saan dinala ang asawa ko? At bakit ikaw ang unang sumugod dito, hindi ang pamilya niya? Hindi kaya… magkasama kayo kanina?”

Parang nasampal siya.

“Anong pinagsasasabi mo?”

“Simple lang naman ang tanong ko.”

“Baliw ka ba? Kaibigan niya ako!”

“Kaibigan?” ngumiti ako nang mapait. “Kaibigan na kasabay umakyat sa bundok sa gabi?”

Lalong lumakas ang boses niya. “Doktora ka! Hindi ba’t sinumpaan mong magligtas ng buhay? O dahil asawa mo siya at nahuli mo, hahayaan mo na lang mamatay?”

Magaling.

Iyan mismo ang gusto niya—marinig ng lahat.

At gaya ng inaasahan ko, sumilip ang ilang nurse at resident sa pinto. Isa sa kanila, si Nurse Jen, mukhang alanganin.

“Doc Lara…” mahina niyang sabi, “pareho po kasi ng pangalan ang pasyente at ng husband n’yo. Baka gusto n’yo pong i-confirm…”

Lumingon si Camille sa kanila, saka sa akin, waring nananawagan sa awa ng publiko.

“Pakinggan n’yo siya! Babae siyang walang puso! Hindi niya ililigtas ang sariling asawa dahil may personal siyang galit!”

Sa unang buhay ko, iyan ang narrative na pinakalat nila.

Na doktor akong malamig.

Na asawa akong mapaghiganti.

Na ang mga kamay kong sanay magligtas ay marunong ding pumatay.

Pero ngayon, hindi na ako ang babaeng basta mabibitag.

Tahimik kong inabot ang stethoscope ko.

“Fine,” sabi ko. “Pupunta ako.”

Agad nagliwanag ang mukha ni Camille.

Pero hindi iyon ligaya ng isang babaeng nag-aalala.

Iyon ang ngiti ng isang taong akala niya, pumasok na naman ako sa patibong.

Lumapit siya para hawakan ang braso ko, pero mabilis akong umiwas. Sumunod siya sa likod ko habang naglalakad kami sa mahaba at malamig na corridor papuntang OR complex. Bawat yabag ko, parang may kasabay na yabag ng nakaraan.

Tibok ng monitor.

Amoy ng dugo.

Malamig na ilaw.

At ang sandaling babaligtad ang buong buhay ko.

Pagdating sa pre-op area, binungaran ako ng duty resident.

“Doc, severe envenomation. Na-cardiac arrest sa biyahe pero na-revive sa ER. Bumaba ang BP. Kailangan ng emergency intervention.”

Tinanggal ko ang gloves sa tray at sinilip ang chart.

Pangalan: Adrian Villanueva.

Edad: 35.

Status: married.

Natawa ako sa loob-loob ko.

Married nga.

Pero sa gabing ito, sa bundok na puno ng damo at lihim, hindi asawa ang kasama niya.

Lumapit si Camille sa tabi ko, kunwaring umiiyak. “Lara… please. Kahit anong nangyari sa inyo, iligtas mo siya.”

Tiningnan ko siya.

Hindi siya umiiyak para kay Adrian.

Umiiyak siya para sa planong ayaw pumalya.

At doon ko naintindihan.

Hindi si Adrian ang tunay na target nila noon.

Ako.

Mula umpisa, ako ang kailangang mabura.

Doktora. Asawa. Tagapagmana ng ospital shares ng namayapa kong ama. May insurance, may ari-arian, may reputasyong puwedeng agawin kapag nadurog.

Si Adrian ang pain.

Ako ang isasakripisyo.

At habang nakatitig ako sa pinto ng operating room, unti-unting bumalik sa katawan ko ang panginginig ng unang pagkamatay ko.

Hindi dahil natatakot ako.

Kundi dahil alam kong sa kabilang pader na iyon, hindi lang buhay ng asawa kong taksil ang nakasalalay.

Nasa loob din doon ang umpisa ng pagbagsak nilang lahat.

Hinawakan ko ang doorknob.

At sa sandaling iyon, may sumigaw mula sa dulo ng hallway—

“Doktora! Huwag kayong pumasok! May tao sa opisina n’yo—binubuksan ang drawer n’yo!”

PASS 2

Nabitawan ni Camille ang pekeng pag-iyak niya.

Isang iglap lang, pero sapat para makita ko ang tunay niyang mukha—gulat, takot, at pagkawasak ng kumpiyansang akala niya’y kontrolado niya ang gabi.

“Anong sabi mo?” mabilis kong tanong kay Nurse Jen.

Hingal na hingal itong tumakbo palapit. “Doc, si Mang Erning po sa housekeeping ang nakakita. May lalaking pumasok sa office n’yo. Akala niya kamag-anak n’yo kasi diretso raw sa loob. Pero binubuksan daw ang mesa n’yo. Pinapapunta kayo agad!”

Hindi na ako nag-aksaya ng oras.

“Resident Dizon,” utos ko, sabay abot ng chart, “ikaw muna ang mag-stabilize sa pasyente. Ihanda ang antivenom, vasopressor support, at tawagin si Doc Ramos sa Toxicology. Huwag galawin ang final surgical consent hangga’t wala ako.”

“Pero Doc—” singit ni Camille.

Lumingon ako sa kanya.

Sa unang pagkakataon, hindi ako nagsalita bilang taksil na asawa o tahimik na biktima.

Nagsalita ako bilang doktor at bilang babaeng alam na ang totoo.

“Kung totoong gusto mong mabuhay si Adrian, tumahimik ka at hayaan mong gumalaw ang ospital.”

Hindi siya nakaimik.

Tumalikod ako at nagmadaling bumalik sa opisina.

Pagdating ko sa hallway, bukas ang pinto. Nandoon si Mang Erning, si Nurse Jen, at dalawa pang staff. Sa loob, nakayuko ang biyenan kong lalaki—si Arturo Villanueva—isang kamay nasa drawer ko, ang isa hawak ang dalawang bakanteng bote.

Nang makita niya ako, para siyang natulos sa sahig.

Walang nagsalita agad.

Kahit hangin, parang tumigil.

“Ano’ng ginagawa n’yo sa opisina ko?” tanong ko, malamig.

Namutla siya pero mabilis ding bumawi. “Hija, nag-aalala lang ako sa’yo. Hinahanap kita. Akala ko baka kailangan mo ng gamot—”

“Sa drawer ko?”

“Nagkamali lang ako ng—”

“Na may hawak kayong dalawang bote ng alak?”

Napatingin ang lahat sa mga kamay niya.

Doon niya lang tila naalalang hindi niya naitago.

Isang resident sa likod ko ang napamura sa gulat. “Sir… bakit po hawak n’yo ‘yan?”

Nag-iba ang timpla ng mukha ni Arturo. Hindi na siya ang maamong ama-amahang laging nakabarong at banayad magsalita. Sandaling nagdilim ang ekspresyon niya, saka ibinalik ang pamilyar na anyong biktima.

“Sa kanya ‘to,” madiin niyang sabi, itinaas ang mga bote. “Matagal ko nang pinagdududahan na umiinom ang manugang ko sa trabaho. Gusto ko sanang itago para hindi na lumala.”

Halos natawa ako sa kapal ng mukha niya.

“Talaga ba?” tanong ko. “At paano napunta sa kamay n’yo ang mga bote kung ngayon n’yo lang nahuli?”

Hindi siya sumagot.

Dahan-dahan kong nilakad ang distansya sa pagitan namin. Pinindot ko ang keyboard ng laptop ko. Umilaw ang screen.

At tumambad ang live recording mula sa hidden camera.

Nakita ng lahat kung paanong pumasok si Arturo sa opisina ko nang palinga-linga, isinara ang pinto, kumuha ng susi sa bulsa, binuksan ang drawer ko, at maingat na inilagay sa loob ang dalawang bakanteng bote. Kita rin kung paano niya pinunasan ang mesa gamit ang panyo bago sana aalis—hanggang sa narinig niyang may paparating at napilitang dukutin ulit ang mga bote para magkunwaring “nahuhuli” niya ako.

Walang umimik.

Ang lakas lang ng tibok ng puso ko ang naririnig ko.

Namuti ang labi ni Arturo.

“Hija, makinig ka—”

“Tumigil na kayo sa pagtawag sa akin ng hija.”

Mababa ang boses ko, pero umalingawngaw sa buong silid.

“Sa unang buhay ko, binali ang mga kamay ko dahil sa kasinungalingang ’yan. Sa buhay na ito, hindi na ako laluhod sa mga taong piniling ilibing ako para iligtas ang tunay na mga halimaw.”

Hindi nila naintindihan ang sinabi kong unang buhay, siyempre. Pero ramdam ng lahat ang bigat.

Nakatulala si Nurse Jen. Si Mang Erning, nanginginig sa galit.

“Ano po ’to, Sir?” tanong ng head nurse na kararating lang. “Sinisiraan n’yo ang sariling manugang n’yo habang emergency ang anak n’yo?”

Bago pa sumagot si Arturo, may mabilis na yabag na papalapit.

Si Camille.

Pagdating niya sa pinto at nakita ang video sa screen, nawalan siya ng kulay.

“Uncle Arturo…” bulong niya.

Mali.

Masyadong mabilis.

Masyadong malapit.

At narinig iyon ng lahat.

“Uncle?” ulit ng head nurse. “Akala ko ba kaibigan lang kayo ng pasyente?”

Nagdilim ang mga mata ko.

Ayan na.

Unti-unti nang nagbibitak ang pader.

“Interesting,” sabi ko. “Mukhang mas malalim ang relasyon n’yo sa pamilya ng asawa ko kaysa sa ipinapakita ninyo.”

“Ako na ang magpapaliwanag,” putol ni Arturo, pero nanginginig na ang boses niya.

“Hindi,” sabi ko. “Ako ang magtatanong.”

Lumapit ako kay Camille. “Nasaan kayo nang makagat si Adrian?”

Hindi siya sumagot.

“Saang bundok kayo galing?”

Tahimik.

“Bakit ikaw ang naunang tumawag, hindi rescue team, hindi pulis, hindi pamilya?”

Napaatras siya. “Wala akong kailangang sagutin sa’yo.”

“Meron,” sabi ko. “Dahil mula umpisa, hindi lang aksidente ang gabing ito. Plano ito.”

Doon na siya sumabog.

“Plano? Ikaw ang may plano!” sigaw niya. “Ikaw ang legal na asawa pero wala kang silbi! Matagal nang hindi masaya si Adrian sa’yo!”

Kumirot ang dibdib ko, pero hindi ako umurong.

“Hindi pagiging taksil ang issue dito,” sagot ko. “Ang issue ay kung bakit may tangkang itanim na ebidensiya laban sa akin bago pa man matapos ang treatment ng pasyente.”

Lalong dumami ang tao sa pinto.

May mga bulong.

May nagtaas ng telepono para mag-record.

Narinig ko ang boses ni Doc Ramos mula sa likod. “Lara, kailangan ka sa OR. Bumabagsak ang kidney perfusion. Pwede pang ilaban, pero mabilis dapat.”

Napapikit ako sandali.

Ito ang puntong hindi ko tinakbuhan sa unang buhay.

At kahit anong ginawa nila sa akin noon, doktor pa rin ako.

Hindi ako pumatay.

Hindi ako papatay.

Pagmulat ko, diretso akong tumingin kay Arturo at Camille.

“Hindi pa tapos ’to,” sabi ko. “Pero mabubuhay siya. Hindi para patawarin ko kayo—kundi para may humarap sa katotohanan.”

Tumalikod ako at naglakad pabalik sa OR.

Sa pagkakataong ito, hindi ako tumakbo bilang asawang takot mawalan ng mahal.

Pumasok ako bilang surgeon na may malinaw na isip at matalas na layunin.

Pagbukas ng pinto ng operating room, bumungad sa akin si Adrian—maputla, namamaga ang binti, may mga tubo, monitor, amoy lason at antiseptic ang paligid.

Sa unang buhay ko, nang makita ko siyang ganiyan, puso ang umiral.

Ngayon, utak.

“Scalpel.”

Mabilis ang lahat pagkatapos noon.

Debridement.

Control ng tissue damage.

Antivenom protocol.

Hemodynamic stabilization.

Minutes felt like hours, pero sa OR, bawal kang maging alipin ng emosyon. Isang maling hiwa, isang maling dose, isang maling desisyon—at tapos ang lahat.

Tatlong oras ang lumipas bago ko narinig ang pinakamatamis na tunog sa gabing iyon.

Mas maayos na tibok sa monitor.

Mas stable na pressure.

May laban.

Paglabas ko ng OR, basa sa pawis ang likod ko at nanlalambot ang mga binti ko, pero tuwid pa rin ang likod ko.

Nasa hallway ang mga pulis.

Sa unang buhay ko, sila ang dumakma sa akin.

Ngayon, sila ang humarap kina Arturo at Camille.

“Ma’am,” sabi ng isang pulis sa akin, “may request po ang administration na kunin ang statement n’yo. May formal complaint na rin po tungkol sa attempted evidence planting at possible conspiracy.”

Tumango ako.

Sa gilid, nakita kong nakaupo si Camille, wala na ang tapang sa mukha. Nakatungo si Arturo, pawis na pawis, hawak ang dibdib niya. Pero ang pinakainaabangan ko ay ang gisingin si Adrian.

Kinabukasan ng umaga, nang medyo stable na siya sa ICU, pumasok ako sa silid niya kasama ang dalawang pulis at hospital legal officer.

Nagmulat siya.

Pagkakita sa akin, nanlaki ang mata niya.

Hindi dahil nag-aalala siya.

Kundi dahil buhay pa rin ako sa posisyong hindi niya inaasahan—hindi nakaposas, hindi wasak, hindi nakaluhod.

“Lara…” paos niyang sabi.

“Tahimik,” sagot ko. “Makikinig ka.”

Tinangka niyang umiling, pero mahina pa siya.

“Na-save ka,” sabi ko. “Hindi dahil mahal pa kita. Kundi dahil ayokong ulitin ang ginawa mong pagkatao sa akin. Pero ngayon, sasagutin mo ang mga tanong.”

Bumigat ang hangin sa silid.

Tinawag ng legal officer ang pansin niya. Binasa ang notice. Ipinaliwanag ang imbestigasyon.

Noong una, todo tanggi si Adrian.

Na wala siyang alam.

Na aksidente lahat.

Na si Camille lang ang may ideya.

Pero hindi niya alam, bago pa man siya magkamalay, nakuha na ng pulisya ang laman ng mga telepono nilang dalawa. May mga mensahe. Mga screenshot. Voice notes. Mga usapan tungkol sa insurance, sa properties ko, sa pag-frame sa akin sakaling “hindi na raw kayanin ng asawa niyang doktor ang selos at pressure.”

At ang pinakamalala—may isang lumang audio file.

Boses ni Adrian.

Malinaw.

“Mabubuhay ako riyan. Tapos kapag naipit si Lara, malinis na lahat. Sa kanya mapupunta ang sisi, sa atin ang pera.”

Hindi na siya nakapagsalita pagkatapos noon.

Umiyak si Camille.

Nagmakaawa si Arturo.

Dumating ang biyenan kong babae, si Celia, at doon ko lang nalaman na hindi pala siya kasali sa plano. Alam niyang may babae si Adrian, oo. Pero hindi niya alam na isasakripisyo ako. Nang marinig niya ang audio, sinampal niya ang anak niya sa harap ng lahat.

Hindi nito binawi ang nawala sa akin sa una kong buhay.

Walang makakabawi roon.

Pero sa buhay na ito, hindi ako babagsak nang walang laban.

Mahaba ang kasunod na proseso. Kaso. Imbestigasyon. Media. Hospital board hearings. Mga tanong na paulit-ulit. Mga matang nagdududa pa rin. Mga gabing hindi ako makatulog dahil bawat tunog ng monitor ay nagpapaalala sa akin ng bangungot na muntik nang maulit.

Pero unti-unti, lumitaw ang buong katotohanan.

Si Camille ang matagal nang kabit.

Si Arturo ang tumulong magtanim ng ebidensiya dahil takot siyang maputol ang ambisyon nilang makuha ang shares ko sa ospital at mga ari-arian ng pamilya ko.

At si Adrian?

Siya ang utak.

Siya ang lalaking ngumiti habang pinapanood akong mabaon noon.

Sa pagkakataong ito, siya ang tuluyang nawala sa akin.

Hindi sa kamatayan.

Kundi sa lahat ng bagay na akala niya pag-aari niya.

Nag-file ako ng annulment.

Nag-freeze ang mga account na pilit niyang gagalawin.

Nabawi ko ang properties na nakapangalan sa akin.

Tinanggal si Arturo sa anumang advisory role sa foundation ng pamilya namin.

Nakulong si Camille at si Arturo dahil sa conspiracy at obstruction.

At si Adrian, matapos gumaling, hinarap ang kaso niyang hindi niya inakalang aabot sa ganoon kabigat. Hindi ko na siya sinubaybayan araw-araw. Hindi ko na kailangang panoorin ang pagbagsak niya para maramdaman na tapos na.

Dahil ang totoong paghihiganti, hindi sigaw.

Hindi suntok.

Hindi kahit ang makita silang lumuhod.

Ang tunay na paghihiganti ay ang mabawi ang buhay na muntik nilang burahin.

Makaraan ang ilang buwan, bumalik ako sa parehong corridor ng ospital na minsang naging simula ng pagkawasak ko.

Tahimik.

Malamig.

Puting ilaw.

Pero sa pagkakataong ito, walang takot sa bawat hakbang ko.

May batang pasyente na kinailangang operahan dahil sa ruptured appendix. Pagkatapos ng surgery, niyakap ako ng nanay niya sa labas ng recovery room at umiiyak na nagpasalamat.

Habang nakatayo ako roon, suot ang parehong puting coat, naramdaman kong sa wakas, hindi na ako multo ng sariling buhay ko.

Ako na ulit.

Hindi ang babaeng ibinaon sa semento.

Hindi ang doktorang pinaratangang lasing.

Hindi ang asawang ginawang pain.

Ako si Dra. Lara Mateo.

At sa gabing muling kinagat ng ahas ang lalaking sumira sa buhay ko, akala niya siya ang ililigtas ko para makaligtas siya.

Hindi niya alam—

iniligtas ko siya para wala na siyang mapagtataguan.