Nang Lumabas sa Camera ang Katotohanang Hindi Niya Matatakasan
PARTE2: Nang Lumabas sa Camera ang Katotohanang Hindi Niya Matatakasan
At pagkatapos, malinaw na malinaw sa camera, bumagsak ang palad ni Clarisse sa mukha ko.
Walang nagsalita.
Kahit ako, na umiiyak kanina, napatigil sa iyak dahil sa katahimikan.
Naka-freeze ang screen sa mismong sandaling nakatagilid ang maliit kong katawan, hawak ang pisngi, habang si Clarisse ay nakayuko sa akin na may matang puno ng galit.
Dahan-dahang kinuha ni Kuya Sebastian ang tablet mula kay Mang Renato.
“May audio?” tanong niya.
“Opo, sir,” sagot ni Mang Renato, halos pabulong.
Pinindot ni Kuya ang rewind.
Muling tumakbo ang video.
Narinig ang boses ni Clarisse.
“Si Sebastian ay akin. Hindi sa’yo. Huwag kang didikit sa kanya.”
Humigpit ang hawak ni Kuya sa tablet.
Pero hindi pa tapos.
Sumunod sa video ang bahagi kung saan tinakpan niya ang bibig ko.
Narinig ang iyak kong putol-putol.
Narinig ang paghingal ko.
Narinig ang mahinang boses ko na nagsasabing, “Ate… hindi po ako makahinga…”
Noon ko unang nakita ang kuya kong parang ibang tao.
Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmura. Hindi siya lumapit para saktan si Clarisse.
Pero ang mukha niya, blangko.
At mas nakakatakot iyon kaysa galit.
“Lumabas ka,” sabi niya.
Napakurap si Clarisse. “Ano?”
“Lumabas ka sa bahay namin.”
Tumayo siya, nanginginig ang labi. “Sebastian, hindi mo naiintindihan. Naiinis lang ako. Kasi lagi mo siyang inuuna. Lagi mong sinasabi na siya ang princess mo. Ano bang dapat kong isipin?”
“Na kapatid ko siya,” sagot ni Kuya.
“Kapatid?” tumawa siya nang pilit. “Wala naman sa news na may anak na babae ang pamilya ninyo. Lahat ng article puro anak na lalaki. Akala ko—”
“Hindi trabaho ng tatlong taong gulang na bata na ipaliwanag sa’yo kung sino siya.”
Natigilan siya.
“Kuya…” mahina kong tawag.
Agad na lumambot ang mukha niya nang tumingin sa akin. Lumuhod siya sa harap ko, pero hindi niya ako hinawakan agad. Parang natatakot siyang lalo akong masaktan.
“Princess, sorry,” bulong niya. “Sorry dahil iniwan kita rito.”
Umiling ako, umiiyak ulit. “Bad po ba si Sofia?”
Parang may nabasag sa mukha niya.
“Hindi. Hindi kailanman.”
Binuhat niya ako nang maingat, para hindi tamaan ang pisngi ko. Sumubsob ako sa leeg niya.
Mula sa balikat niya, nakita ko si Clarisse na nakatayo pa rin sa gitna ng sala. Wala na ang tapang niya, pero hindi pa rin siya nagsisisi. Mas mukha siyang galit dahil nahuli siya.
Maya-maya, bumukas ang malaking pinto ng sala.
Pumasok si Mama.
Kasunod si Papa.
Hindi ko alam kung sino ang tumawag sa kanila, pero ang mukha ni Mama nang makita niya ang pisngi ko ay hindi ko makakalimutan kahit lumaki ako.
“Sofia…”
Lumapit siya, nanginginig ang kamay, pero hindi niya ako inagaw kay Kuya. Hinawakan lang niya ang maliit kong kamay.
“Baby, sino ang gumawa nito?”
Hindi ako sumagot.
Hindi na kailangan.
Pinasa ni Kuya ang tablet kay Papa.
Pinanood ni Papa ang video.
Isang beses lang.
Pagkatapos, tumingin siya kay Clarisse.
“Ano ang pangalan mo ulit?”
“Clarisse Villareal,” sagot niya, nanginginig pero pilit na matapang.
Tumango si Papa. “Mula ngayon, tatandaan ng buong Aragon ang pangalan mo.”
Biglang lumuhod si Clarisse.
“Tito, please. Nagkamali ako. Nadala lang ako ng selos. Mahal ko si Sebastian. Hindi ko alam na kapatid niya pala ang bata.”
Ang salitang “bata” ay tumama sa tenga ni Mama.
“May pangalan ang anak ko,” malamig niyang sabi. “Sofia.”
Napayuko si Clarisse.
Pero ilang segundo lang, nag-iba na naman ang tono niya.
“Pero hindi rin naman tama ang ginawa ninyo,” sabi niya. “Itinago ninyo siya. Lahat kayo, parang may sikreto. Natural lang na maghinala ako.”
“Natural?” tanong ni Papa. “Natural bang sampalin ang bata?”
Hindi siya nakasagot.
Sa oras na iyon, sunod-sunod na dumating ang mga pinsan kong lalaki. Siyam silang lahat, mula sa pinakamatanda hanggang sa college pa lang. May galing sa Makati office. May galing sa Alabang. May kakagaling lang sa airport.
Lahat sila, tahimik.
Mas lalong nakakatakot ang tahimik na galit ng mga Aragon kaysa sigawan.
Pinakahuling dumating si Lolo Don Emilio.
Naka-wheelchair siya.
May nurse sa likod niya, halatang hindi dapat bumiyahe. Pero nang makita niya ang pisngi ko, itinulak niya palayo ang kumot sa hita niya at pilit na tumayo.
“Sinong kamay?” tanong niya.
Walang sumagot.
Tumingin siya kay Clarisse.
“Ikaw?”
Napalunok siya.
“Lolo, aksidente lang po—”
“Hindi kita apo,” putol ni Lolo. “Huwag mo akong tawaging Lolo.”
Bumagsak ang luha ni Clarisse.
Pero hindi pa rin iyon luha ng pagsisisi.
Luha iyon ng taong alam niyang natatalo na siya.
Bigla siyang tumayo.
“Sige,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Kung gusto ninyo akong gawing kontrabida, gawin ninyo. Pero hindi ninyo ako basta-basta mapapalayas.”
Tumingin siya kay Sebastian.
“Sabihin mo sa kanila.”
Sumimangot si Kuya. “Ano?”
“Huwag kang magpanggap na wala kang alam.”
Naglabas siya ng maliit na sobre mula sa bag niya.
“Buntis ako.”
Parang huminto ang buong sala.
Nanlamig ang mukha ni Mama.
Napatingin si Papa kay Kuya.
Si Kuya Sebastian naman, nanatiling nakatayo habang karga ako. Hindi siya kumurap.
“Ulitin mo,” sabi niya.
“Buntis ako,” sabi ni Clarisse, mas malakas na ngayon. “At anak mo ang dinadala ko. Kaya kahit anong galit ninyo, parte na ako ng pamilyang ito.”
Tahimik.
Pagkatapos, tumawa si Kuya.
Hindi masayang tawa.
Isang maikli, malamig na tawa.
“Clarisse,” sabi niya, “dalawang buwan pa lang kitang kilala.”
Namula ang mukha niya. “Hindi. Matagal na tayo. Huwag mo akong ipahiya.”
Lumapit si Papa at kinuha ang sobre mula sa kamay niya.
Binuksan niya.
May ultrasound photo. May medical certificate. May pirma ng doktor.
Tumingin si Papa sa papel nang matagal.
Pagkatapos ay tumawag siya.
“Attorney Ramos,” sabi niya sa telepono, “pumunta ka rito ngayon. Dalhin mo ang file tungkol kay Clarisse Villareal.”
Nanlaki ang mata ni Clarisse.
“File? Anong file?”
Hindi sumagot si Papa.
Makalipas ang tatlumpung minuto, dumating ang abogado ng pamilya. Basa pa ang balikat ng coat niya dahil umuulan sa labas.
May dala siyang itim na folder.
Inabot niya iyon kay Papa.
Ngunit bago pa mabuksan ni Papa, biglang nag-vibrate ang phone ni Clarisse na naiwan sa glass table.
Lumitaw sa screen ang message preview.
“Clarisse, tapos na ba? Kapag napakasalan mo na si Sebastian, siguraduhin mong maaalis ang batang babae sa bahay. Siya ang totoong tagapagmana.”
Nabasa iyon ng lahat.
At ang sender ay hindi pangalan ng lalaki.
Kundi pangalan ng isang taong kilala ng pamilya namin.
Tita Celeste.
Ang nakababatang kapatid ni Papa.
