Ang Video Sa Hallway Na Nagpakita Kung Sino Ang Tunay Na Nag-iwan Sa Akin Sa Apoy
PARTE2:Ang Video Sa Hallway Na Nagpakita Kung Sino Ang Tunay Na Nag-iwan Sa Akin Sa Apoy
“At may nakita kaming hindi dapat makita.”
Napatigil si Lira sa pag-iyak. Si Nico naman ay biglang kumunot ang noo, pero halata kong kinakabahan siya.
“Anong CCTV?” tanong niya.
Hindi siya sinagot ni Kuya Adrian. Lumapit siya sa kama ko, inilagay ang tablet sa harap ko, at marahang sinabi, “Hindi mo kailangang panoorin ngayon kung hindi mo kaya.”
Pero pinindot ko ang play.
Gusto kong malaman.
Kahit masakit.
Kahit ikamatay ng natitirang tiwala ko.
Sa screen, kita ang hallway ng condo. Malabo dahil sa usok, pero sapat ang liwanag ng emergency bulb.
Unang lumabas si Nico, buhat si Lira.
Ibinaba niya ito malapit sa pader. Tumayo si Lira. Hindi siya himatay. Hindi siya halos patay. Nakatayo siya nang tuwid, hawak ang kumot sa balikat.
Lumapit si Nico sa pinto.
Saglit niyang hinawakan ang knob.
Sumigaw ako mula sa loob. Kahit sa video, narinig ang mahina kong boses.
“Nico! Buksan mo!”
Nanigas ang buong katawan ko.
Nasa tapat siya ng pinto.
Kaya niya akong buksan.
Kaya niya akong ilabas.
Pero bago pa niya galawin ang knob, hinawakan ni Lira ang braso niya.
Walang audio mula sa camera, pero kita ang labi niya.
“Please.”
Isang salitang tahimik pero malinaw.
Please.
Si Nico ay tumingin sa pinto. Tumingin kay Lira. Tumingin ulit sa pinto.
Pagkatapos, binitawan niya ang knob.
Parang may pumutok sa dibdib ko.
Hindi iyon aksidente.
Hindi iyon gulo.
Hindi iyon “hindi na kaya.”
Nasa harap siya ng pinto.
At pinili niyang umatras.
Lumapit si Mama sa tablet, nanlaki ang mga mata. Si Papa naman ay hindi kumibo, pero nakita kong namula ang leeg niya sa galit.
“Patayin mo,” bulong ni Lira. “Hindi ninyo naiintindihan…”
Si Kuya Adrian ang sumagot. “Naiintindihan namin. At hindi lang ito ang meron.”
Pinindot niya ang isa pang file.
Ito naman ay recording mula sa intercom ng hallway. Dahil naka-open ang emergency line ng building, na-record ang ilang tunog.
Una, ang ubo ko.
Pangalawa, ang iyak ni Lira.
Pangatlo, ang boses ni Nico.
“Mara, huwag kang gumalaw. Darating na firefighters.”
Sumunod ang boses ko. Mahina. Basag.
“Hindi na ako makahinga…”
May katahimikan.
Pagkatapos, ang boses ni Lira, halos pabulong.
“Nico, huwag ka nang bumalik. Mamamatay ka rin.”
At si Nico.
“Hindi ko alam ang gagawin.”
Sumagot si Lira, “Piliin mo naman ako kahit ngayon lang.”
Tumigil ang recording doon.
Walang gumalaw sa kwarto.
Pakiramdam ko, kahit ang makina sa tabi ng kama ko ay huminto.
Si Nico ay namutla. “Hindi… hindi ganun ang ibig sabihin…”
Tumayo si Mama. “Piliin mo naman ako kahit ngayon lang?”
Tumingin siya kay Lira. “Ano ang ibig sabihin nun?”
Umiyak lalo si Lira. “Hindi po… emotional lang po ako noon. Takot na takot po ako.”
Hindi na ako sumagot. Hindi ko na kailangan.
Minsan, hindi kailangan ng sigaw para malaman mong may kasinungalingan.
Sapat na ang katahimikan ng taong nahuli.
Kinuha ni Kuya Adrian ang phone ko at inilagay sa kamay ko. “Type ka lang. Ako ang magsasalita para sa’yo.”
Nag-type ako.
Bakit ka natutulog sa kama ko?
Binasa ni Kuya nang malakas.
Nico looked away.
Lira wiped her tears. “Masakit ang likod ko kaya pinahiram mo sa akin yung foam—”
Nag-type ako ulit.
Hindi foam ang tanong ko. Ang kama ko. May kumot ko. May unan ko.
Napalunok si Nico.
Doon ko naalala ang mga gabing umuuwi ako nang late mula sa trabaho sa BGC. Pagod ako. Madalas, inaabutan ko silang dalawa sa sala, sabay nanonood, sabay tumatawa.
Kapag tinanong ko, laging sagot ni Nico, “Kawawa naman si Lira. Wala siyang kasama.”
Ako ang masama kapag nagseselos ako.
Ako ang makitid kapag nasasaktan ako.
Ako ang praning kapag may napapansin ako.
Pero ang apoy ang naglabas ng katotohanang pilit nilang tinatago.
Tumingin ako kay Nico at nag-type.
May relasyon kayo?
Walang sumagot.
Ang katahimikan nila ang unang pag-amin.
“Hindi ganoon kasimple,” sabi ni Nico sa wakas.
Napangiti si Papa, pero walang saya. “Kapag may ibang babae sa kama ng anak ko, simple iyon.”
Umiling si Nico. “Tito, mahal ko si Mara. Nagkamali lang ako.”
Nag-type ako.
Gaano katagal?
Si Lira ang sumagot, nanginginig ang labi. “Mara, please…”
Gaano katagal?
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang ko. Baka sa usok. Baka sa sakit. Baka sa puntong wala nang mawawala.
Bumulong si Nico, “Tatlong buwan.”
Napapikit ako.
Tatlong buwan.
Tatlong buwan ko siyang pinatira sa bahay ko.
Tatlong buwan kong pinagluto.
Tatlong buwan kong pinahiram ng damit.
Tatlong buwan kong tinawag na kapatid.
At sa loob ng tatlong buwang iyon, kinukuha niya pala ang lalaking halos pakasalan ko na.
Biglang tumunog ang phone ni Kuya Adrian.
Tiningnan niya ang screen. “Si Engineer Dizon. Fire investigator.”
Nilagay niya sa speaker.
“Sir Adrian,” sabi ng lalaki, “lumabas na ang initial finding.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
“Ang pinanggalingan ng apoy ay hindi lang sa candle. May traces kami ng alcohol-based perfume sa kurtina at foam. May pattern ng mabilis na pagkalat.”
Umangat ang ulo ni Lira.
“Hindi totoo…”
Nagpatuloy ang investigator, “At may nakuhang partially burned lighter sa ilalim ng side table. May fingerprint residue. Ipapa-lab pa namin.”
Nico stared at Lira.
“Lira?”
Napatras siya. “Hindi ako…”
Tumingin ako sa kanya. Noon ko nakita.
Hindi takot ang nasa mukha niya.
Galit.
Galit na nahuli siya.
Biglang nagbago ang boses niya. Nawala ang panginginig.
“Kung hindi niya ako pinatira doon, walang mangyayari.”
Napahawak si Mama sa dibdib niya.
“Kung hindi niya ipinagyabang na magpapakasal na kayo, hindi sana ako nasaktan!” sigaw ni Lira, nakatingin kay Nico. “Apat na taon kang nasa kanya. Pero ako ang nakakaintindi sa’yo! Ako ang kasama mo kapag wala siya!”
Nico stepped back. “Anong sinasabi mo?”
Tumawa siya habang umiiyak. “Huwag kang magmalinis. Sinabi mo sa akin na minsan, pakiramdam mo nakakulong ka kay Mara. Sinabi mo na ako ang pahinga mo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Hindi lang pala siya pinili ni Nico noong sunog.
Matagal na niya akong iniiwan, paunti-unti.
Lumapit si Papa sa pintuan at tinawag ang security. “Huwag ninyo silang palabasin.”
Pero bago pa makalapit ang guard, biglang tumakbo si Lira palabas ng kwarto.
Nico tried to follow her.
Pero hinawakan siya ni Kuya Adrian sa kuwelyo.
“Hindi ka pupunta kahit saan.”
Nagpumiglas siya. “Bitawan mo ako!”
At doon, mula sa hallway, narinig namin ang sigaw ng nurse.
“Ma’am! Huwag!”
Sunod ang malakas na pagbagsak ng kung ano sa sahig.
Nagkatinginan kami.
Pagkatapos, may sumigaw mula sa labas.
“May hawak siyang cellphone! Binubura niya ang messages!”
