Hinalikan ng Boyfriend Ko ang Kanyang “Nakababatang Kapatid” sa Harap ng Lahat—Kaya Hinalikan Ko Rin ang Pinakamalaking Kaaway Niya, Pero Nang Bumukas ang Pinto at Pumasok ang Babaeng Nakaputi, Nanlamig Ako sa Sinabi Niya

Hinalikan ng Boyfriend Ko ang Kanyang “Nakababatang Kapatid” sa Harap ng Lahat—Kaya Hinalikan Ko Rin ang Pinakamalaking Kaaway Niya, Pero Nang Bumukas ang Pinto at Pumasok ang Babaeng Nakaputi, Nanlamig Ako sa Sinabi Niya

Hinalikan ng Boyfriend Ko ang Kanyang “Nakababatang Kapatid” sa Harap ng Lahat—Kaya Hinalikan Ko Rin ang Pinakamalaking Kaaway Niya, Pero Nang Bumukas ang Pinto at Pumasok ang Babaeng Nakaputi, Nanlamig Ako sa Sinabi Niya

Bahagi 1

Sa reunion ng grupo namin noong kolehiyo, biglang iminungkahi ni Marco na gumawa kaming lahat ng isang souvenir video.

“Matagal na tayong hindi kumpleto nang ganito. Mag-video tayo para may ma-post naman!”

Agad nagsiksikan ang lahat sa harap ng cellphone na nakapatong sa tripod.

Nasa bandang likuran ako.

Dalawang tao lang ang pagitan namin ni Marco.

At sa tabi niya ay si Bea, ang junior namin na halos kalahating taon na niyang paulit-ulit na tinatawag na “parang nakababatang kapatid ko lang.”

Nagsimulang magbilang ang may hawak ng camera.

“Three… two… one…”

Bago pa man makasabay ang lahat sa pagsigaw ng “cheese,” biglang humarap si Bea kay Marco.

Yumuko si Marco.

At naghalikan sila.

Hindi iyon simpleng beso sa pisngi.

Direkta sa labi.

Biglang natahimik ang buong silid.

Iyong kaibigan naming nasa harap ay nakalimutan pang patayin ang camera.

Sabay-sabay silang napalingon sa akin.

Mabilis na umatras si Bea at tinakpan ang bibig niya, nakadilat ang mga mata na para bang siya pa ang nabigla sa nangyari.

“Naku, Ate Camille, huwag po kayong magkamali ng intindi!”

“Natalo lang po kasi ako sa challenge. Ang punishment ay kailangang halikan ko ang isang lalaki sa video.”

“Wala naman po akong boyfriend. Tapos sabay kaming lumaki ni Kuya Marco kaya…”

Kinagat niya ang labi niya.

“Hindi naman po siguro kayo magagalit sa maliit na bagay na ganito, ’di ba?”

Tiningnan ko siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Marco.

Wala man lang siyang balak humingi ng tawad.

Sa halip, bakas pa sa mukha niya ang pagkainip.

“Camille, huwag mong palakihin.”

“Laro lang naman iyon.”

Napatawa ako.

Tatlong taon kaming magkasintahan.

At sa huli, narinig ko mula sa lalaking minsang akala ko’y pakakasalan ko na ang paghalik niya sa ibang babae ay “laro lang.”

Tumango ako.

“Sige.”

“Ulitin natin ang video.”

Nagkatinginan ang mga kaibigan namin.

Walang nagsalita.

Tanging si Gabriel, na tahimik na nakaupo sa sulok, ang marahang natawa nang mapanuyang-mapanuya.

Nakaitim siyang polo, nakatupi hanggang siko ang manggas.

Si Gabriel lang sa grupo ang halos hindi kailanman nakikisama kay Marco.

Mula pa noong kolehiyo, alam ng lahat na hindi sila magkasundo.

Si Marco ang tipo ng lalaking gustong palaging nasa gitna ng atensyon.

Samantalang si Gabriel, kahit walang gawin, kusang napapatingin sa kanya ang mga tao.

Napatingin ako kay Gabriel.

At hindi ko alam kung bakit, pero sa mismong sandaling iyon, may isang napakabaliw na ideyang pumasok sa isip ko.

Alanganing nagtanong ang may hawak ng camera.

“Uulitin… talaga?”

“Of course.”

Lumipat ako ng puwesto.

Dumiretso ako sa tabi ni Gabriel.

Agad kumunot ang noo ni Marco.

“Camille, anong ginagawa mo riyan?”

Nagkunwari akong hindi ko narinig.

Muling nagsimulang mag-record ang camera.

“Three…”

Naka-cross arms si Marco.

“Two…”

Bahagyang ngumiti si Bea.

“One!”

Sa sandaling iyon, humarap ako kay Gabriel.

Hinawakan ko ang kuwelyo niya.

Hinila ko siya pababa.

At diretsong hinalikan sa labi.

Sumabog ang buong silid sa gulat.

May napasigaw.

May nakabitaw ng baso.

Malakas na hinampas ni Marco ang mesa.

“CAMILLE!”

Binitawan ko si Gabriel.

Nanatili lang siyang nakatayo.

Bahagyang dumilim ang tingin niya.

Pero bago ko pa iyon mabasa nang maayos, mabilis nang lumapit si Marco.

“Baliw ka na ba?”

“Gumaganti ka lang sa akin, ’di ba?”

“Tinulungan ko lang si Bea sa challenge niya!”

Marahan kong pinunasan ang sulok ng labi ko.

“Kung ganoon, may tinatapos lang din akong isang bagay.”

“Anong bagay?”

Humarap ako kay Gabriel.

At kumapit sa braso niya.

“Ang ipakilala ang bago kong boyfriend.”

Parang nagyelo ang hangin sa buong silid.

Natigilan si Marco.

Nagbago rin ang mukha ni Bea.

May isang kaibigan kaming nauutal na nagtanong.

“Boy… boyfriend?”

Ngumiti ako.

“Oo.”

“Si Gabriel.”

“Kilala naman na siya ng lahat, kaya hindi ko na siguro kailangang magpakilala pa.”

Tiningnan ako ni Marco na para bang sinampal ko siya sa harap ng lahat.

“Camille, tigilan mo ang pag-arte.”

“Hindi mo ba naaalala na halos hindi kayo magkasundo ni Gabriel?”

“Noong nakaraang linggo lang umiiyak ka pa dahil sa akin!”

Napahigpit ang mga daliri ko.

Tama.

Noong nakaraang linggo, umiyak pa ako.

Dahil nakita ko mismo si Marco na naghahatid kay Bea pauwi halos hatinggabi na.

Ang sabi niya, lasing lang si Bea.

Tinanong ko kung bakit suot ni Bea ang jacket niya.

Sinabi niyang praning lang ako.

Tinanong ko kung bakit tinatawagan siya ni Bea nang alas-dos ng madaling-araw.

Sinabi niyang makasarili ako.

Pagkatapos noon, tatlong araw siyang hindi nagparamdam.

Walang message.

Walang tawag.

Walang sorry.

At ngayong gabi, dinala pa niya si Bea sa reunion na dapat sana’y pagkakataon para magkaayos kami.

Tiningnan ko si Marco.

“Umiyak ako. So what?”

“Hindi ba puwedeng pagkatapos umiyak, matauhan naman ako?”

Namuti ang mukha niya.

Agad lumapit si Bea.

“Ate Camille, sorry na po, okay?”

“Kung galit po kayo, sa akin na lang kayo magalit.”

“Pero huwag n’yo pong gamitin si Gabriel para saktan si Kuya Marco.”

Tiningnan ko siya.

“Bakit ka ba nag-aalala sa kanya?”

Nanigas si Bea.

“Ako…”

“Bilang kapatid?”

Napatawa ako.

“Anong klaseng kapatid ang tumatawag ng madaling-araw para sunduin siya?”

“Anong klaseng kapatid ang nagsusuot ng polo niya at ipo-post pa sa story?”

“O iyong kapatid na hahalik sa kanya sa harap mismo ng girlfriend niya?”

Namula nang todo ang mukha ni Bea.

Bumaling siya kay Marco.

“Hindi ko naman sinasadya…”

Agad humarang si Marco sa harap niya.

“Tama na!”

Itinuro niya ako.

“Pinapaiyak mo na si Bea.”

Hindi ako nagsalita.

Sa sandaling iyon, parang tuluyan nang naputol ang natitira kong pagmamahal para sa kanya.

Hindi pa ako nakakabawi nang biglang hinawakan ni Gabriel ang pulso ko.

“Tara na.”

Humakbang si Marco.

“Lumayo ka.”

Tiningnan siya ni Gabriel.

“Ayaw ka na niyang kausapin.”

Napangisi si Marco.

“Anong pakialam mo sa amin ng girlfriend ko?”

Hindi pa nakakasagot si Gabriel nang ako na mismo ang nagsalita.

“Ex-girlfriend.”

Natigilan si Marco.

“Ano?”

“Sabi ko…”

“Tapos na tayo.”

Pagkasabi ko noon, biglang inilabas ni Marco ang cellphone niya.

Mabilis siyang nag-scroll.

Pagkatapos ay iniharap niya sa akin ang screen.

May isang litrato roon.

Nanigas ako.

Si Gabriel ang nasa larawan.

Yakap niya ang isang babae sa labas ng isang apartment.

At nang makita ko ang oras at petsa…

Kagabi iyon.

Tumingin sa akin si Marco at malamig na ngumiti.

“Bago mong boyfriend?”

“Camille, alam mo bang may fiancée na ang lalaking kakahalikan mo lang?”

Agad umingay ang buong silid.

Napalingon ako kay Gabriel.

Hindi siya tumanggi.

Hindi rin siya nagpaliwanag.

Tinitigan niya lang ako.

Pagkalipas ng ilang segundo, saka siya nagsalita.

“Sumama ka sa akin.”

“Kailangan ko ng paliwanag.”

“Magpapaliwanag ako.”

“Ngayon.”

Bahagyang natigilan si Gabriel.

Pagkatapos ay sinabi niya sa mababang boses:

“Hindi rito.”

Hindi pa ako nakakatanong muli nang biglang bumukas nang malakas ang pinto ng function room.

Pumasok ang isang babaeng nakaputing damit.

Tumingin siya sa paligid.

Hanggang sa tuluyang huminto ang mga mata niya sa kamay ni Gabriel na nakahawak pa rin sa akin.

Agad nagbago ang mukha niya.

Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangungusap na tuluyang nagpatahimik sa buong silid.

“Gabriel…”

“Hanggang kailan mo balak itago sa kanya ang tungkol sa kasal natin?”

BAHAGI 2

“Hanggang kailan mo balak itago sa kanya ang tungkol sa kasal natin?”

Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa ulo ko.

Unti-unti kong binawi ang kamay ko mula kay Gabriel.

Sa likod ko, narinig ko ang mahinang tawa ni Marco.

“Sabi ko sa ’yo, Camille.”

“Akala mo nakaganti ka sa akin? Ang pinili mo naman pala ay lalaking mas malala pa.”

Tahimik si Gabriel.

Ang babaeng nakaputi ay lumapit sa amin.

Maganda siya, maayos ang buhok, elegante ang suot. Sa kamay niya ay may hawak na makapal na puting envelope.

Nang makarating siya sa harap namin, diretso niya akong tiningnan.

“Ikaw si Camille?”

Tumango ako.

Ngumiti siya.

“Sophie.”

“Pinsan ni Gabriel.”

Natigilan ang lahat.

Maging si Marco ay napakunot-noo.

Saka ibinaling ni Sophie ang tingin kay Gabriel.

“Talagang hindi mo sinabi sa kanya?”

Mahigpit ang panga ni Gabriel.

“Sophie.”

“Ano?” inosenteng tanong niya. “Totoo naman. Kasal natin sa Sabado.”

Pakiramdam ko ay muling bumagsak ang sikmura ko.

Pero bago pa ako makapagsalita, inilabas ni Sophie mula sa envelope ang isang invitation.

At inilapag iyon sa mesa.

Nakasulat sa harap:

SOPHIE & DANIEL

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lahat.

Napakamot sa batok ang isang kaibigan namin.

“Wait… hindi si Gabriel ang groom?”

“Of course not!” natawa si Sophie. “Siya ang best man.”

Sabay niyang hinampas nang bahagya ang braso ni Gabriel.

“Pero tatlong buwan ko na siyang kinukulit tungkol sa wedding arrangements. Kagabi, nagwala ako dahil umatras ang coordinator namin. Kaya pinuntahan niya ako sa condo.”

Itinaas niya ang kilay kay Marco.

“May kumuha pala ng litrato?”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Marco.

Mabilis na kinuha ni Sophie ang cellphone nito.

Tiningnan niya ang litrato.

“Ah.”

Pagkatapos ay pinalaki niya iyon.

“Kung hindi mo sinadyang i-crop, makikita sana rito ang fiancé ko.”

Inikot niya ang screen.

Sa pinakadulong bahagi ng original photo, may isang lalaking may dalang kahon na nakatayo sa likuran.

Sa ilalim nito ay kitang-kita ang timestamp ng building CCTV.

Biglang natahimik ang lahat.

Namula si Marco.

“Hindi ko naman—”

“Hindi mo naman ano?” malamig na tanong ni Sophie. “Hindi mo sinasadyang putulin ang litrato para magmukhang may relasyon kami?”

Hindi sumagot si Marco.

Tumawa si Gabriel nang mahina.

Pero walang saya iyon.

“Kanino mo nakuha ang litrato?”

“Kaibigan.”

“Sinong kaibigan?”

“Hindi mo kailangang malaman.”

Doon nagsalita si Bea.

“Kuya Marco, tama na. Umalis na lang tayo.”

Ngunit bago sila makakilos, biglang nag-vibrate ang cellphone ng kaibigan naming nagre-record kanina.

Napatingin siya sa screen.

At biglang namutla.

“Guys…”

“May problema tayo.”

“Ano?”

Ipinakita niya ang cellphone.

Ang video ng halikan nina Marco at Bea kanina—

Naka-upload na.

At wala pang sampung minuto, daan-daan na ang shares.

Ngunit hindi iyon ang pinakanakakatakot.

May nagkomento sa ilalim ng video:

“Bea, hindi ba ikaw rin iyong babaeng kasama ni Marco sa beach resort noong anniversary nila ng girlfriend niya?”

May kalakip na larawan.

Sa litrato, malinaw na nakayakap si Marco kay Bea sa tabing-dagat.

At ang petsa?

Eksaktong araw na sinabi niyang may emergency meeting siya sa trabaho.

Nanigas ako.

Tatlong taon naming anniversary noon.

Hinintay ko siya hanggang alas-dose ng gabi.

Nagpadala pa siya sa akin ng bulaklak at mensaheng:

Sorry, baby. Babawi ako.

Dahan-dahan akong tumingin kay Marco.

Hindi na siya makatingin sa akin.

At doon ko nalaman.

Hindi pala nagsimula ngayong gabi ang pagtataksil.

Ngayong gabi lang sila nahuli.

BAHAGI 3

“Marco.”

Isang salita lang ang nasabi ko.

Pero tila iyon ang unang beses na talagang natakot siya sa boses ko.

“Camille, makinig ka muna.”

Lumapit siya.

Umatras ako.

“Huwag.”

Tumigil siya.

Sa loob ng tatlong taon, ilang beses ko siyang pinakinggan?

Kapag nahuhuli kong ka-chat si Bea nang madaling-araw, may dahilan.

Kapag bigla siyang nawawala tuwing weekend, may dahilan.

Kapag nakita kong naka-save ang pangalan ni Bea sa cellphone niya bilang isang emoji lang, may dahilan.

At bawat pagkakataong nagtatanong ako, ako ang nagiging masama.

Selosa.

Kontrolado.

Paranoid.

Toxic.

Ngayon, sa unang pagkakataon, ayoko nang makarinig ng kahit isang dahilan.

Binuksan ko ang litrato mula sa comment.

Hindi lamang iyon ang lumabas.

May sumunod pang screenshot.

Hotel lobby.

Restaurant.

Parking lot.

Isang picture mula sa birthday ni Bea kung saan nakapatong ang kamay ni Marco sa baywang niya.

May isa pang video.

Nasa loob sila ng sasakyan.

Si Bea ang nagre-record.

Tumatawa si Marco habang inaayos ang buhok niya.

Sa caption:

“Kapag sa maling tao ka lang hindi malambing.”

Walang pangalan.

Pero kitang-kita ang mukha ni Marco.

Dahan-dahang nanginig ang kamay ko.

Hindi dahil gusto kong umiyak.

Kundi dahil bigla kong naalala kung ilang gabi akong nakahiga sa kama, nagtatanong sa sarili kung ako nga ba ang problema.

Lumapit si Gabriel sa tabi ko.

Hindi niya ako hinawakan.

Tahimik lang siyang tumayo roon.

Parang alam niyang sa sandaling iyon, ang kailangan ko ay hindi isang taong sasalo sa akin.

Kundi isang taong hindi ako pipilitin.

“Mara—”

Mali ang tawag ni Marco sa sobrang taranta.

Napakurap siya.

“Camille, please.”

Natawa ako.

“Pati pangalan ko nalilimutan mo na?”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Kung ganoon, ano?”

Napahawak siya sa buhok.

“May mga bagay lang na hindi mo naiintindihan.”

“Subukan mo.”

Tahimik siya.

Kaya si Bea ang sumagot.

“Kasalanan ko.”

Namumugto ang mga mata niya.

“Matagal ko nang gusto si Kuya Marco.”

“Nang malaman kong lagi kayong nag-aaway, ako iyong laging nakikinig sa kanya.”

Tumingin siya sa akin na parang humihingi ng simpatiya.

“Hindi naman namin sinadya.”

“Isang araw lang… nangyari.”

“Anong araw?”

Napatigil siya.

“Ha?”

“Anong araw unang nangyari?”

Napatingin siya kay Marco.

Hindi ako kumurap.

“Anong araw?”

Mahinang sumagot si Bea.

“Noong… graduation party ko.”

Napapikit ako.

Pitong buwan na ang nakalipas.

Pitong buwan.

Samantalang kalahating taon lang daw silang naging “malapit.”

Ibig sabihin, nagsisinungaling na sila bago ko pa mapansin.

“Congratulations.”

Iyon lang ang sinabi ko.

Napakunot ang noo ni Marco.

“Camille—”

“Congratulations sa inyong dalawa.”

Tinanggal ko sa daliri ko ang manipis na singsing na ibinigay niya noong second anniversary namin.

Hindi engagement ring.

Pero sinabi niyang iyon daw ang “pangako” niya.

Inilapag ko iyon sa mesa.

“Hindi ko na kailangan nito.”

Biglang hinawakan ni Marco ang braso ko.

“Huwag kang umalis nang ganito.”

Mabilis na kumilos si Gabriel.

Isang segundo lang, nasa pagitan na namin siya.

“Bitawan mo siya.”

Nagkatinginan silang dalawa.

Mahigpit ang panga ni Marco.

“Pakialamero ka talaga.”

“At least hindi ako humahalik sa ibang babae habang may girlfriend.”

“Hindi mo alam ang buong kwento.”

“Hindi ko kailangan.”

Lalong uminit ang mukha ni Marco.

“Sinasamantala mo lang itong pagkakataon.”

“Matagal mo nang gusto si Camille, ’di ba?”

Biglang tumahimik ang silid.

Napatingin ako kay Gabriel.

Hindi siya sumagot.

At iyon mismo ang naging sagot niya.

Napatawa nang mapait si Marco.

“Kita mo?”

“Kaya pala!”

“Kaya pala kanina pa siya nagpapanggap na hero!”

Humarap siya sa akin.

“Camille, alam mo ba kung gaano katagal ka nitong hinihintay?”

“Marco.”

Sa unang pagkakataon, malamig na malamig ang boses ni Gabriel.

Pero hindi tumigil si Marco.

“Second year pa lang natin!”

“Bago pa tayo naging mag-boyfriend!”

“Alam mo bang muntik na niya akong suntukin noong unang beses kitang pinaiyak?”

Napatingin ako kay Gabriel.

“Tumahimik ka,” sabi niya kay Marco.

Ngunit huli na.

May kung anong bagay sa dibdib ko ang biglang gumalaw.

Naalala ko ang mga maliliit na bagay.

Noong nilagnat ako sa dorm, may gamot na iniwan sa guard.

Akala ko galing sa mga kaibigan ko.

Noong nawala ang wallet ko sa campus, may nagbalik nito bago pa ako makapag-report.

Noong graduation, may isang bouquet na walang pangalan.

Akala ko galing iyon sa organizer.

At noong namatay ang lola ko, isang tao ang tahimik na nagbayad sa van na naghatid sa akin sa probinsya dahil na-cancel ang bus.

Noon pa man…

Lagi nang may isang tao.

“Gabriel.”

Tumingin siya sa akin.

“Later.”

Isang salita lang.

Walang pag-iwas.

Walang pagsisinungaling.

Later.

Kapag handa na ako.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay hinarap ko si Marco.

“Salamat.”

Napatigil siya.

“Ano?”

“Salamat dahil ginawa mo ito sa harap ng lahat.”

“Kung hindi, baka ilang buwan pa akong magpapakatanga.”

Namutla siya.

“Camille, hindi kita gustong mawala.”

Napatawa ako.

“Hindi mo ako gustong mawala.”

“Pero gusto mo rin siya.”

Napatingin siya kay Bea.

At sa ilang segundong pag-aalinlangan niya, tuluyan nang nawala ang anumang natira sa puso ko.

Iyon ang sagot.

Hindi ako ang pinili niya.

Ayaw lang niyang ako ang unang umalis.

Kinuha ko ang bag ko.

“Goodbye, Marco.”

Lumabas ako ng function room.

Hindi ako lumingon.

Sa elevator, saka lang ako nakahinga nang maluwag.

Pero bago tuluyang magsara ang pinto, may kamay na humarang.

Si Gabriel.

Humakbang siya sa loob.

Tahimik kaming bumaba.

Paglabas ng building, umuulan.

Hindi malakas.

Isang manipis na ulan lang na nagpapakintab sa mga ilaw ng lungsod.

“Camille.”

“Hmm?”

“Sorry.”

Napatingin ako sa kanya.

“Para saan?”

“Dahil hinayaan kitang gamitin ako kanina.”

Napatawa ako nang mahina.

“Hindi ba dapat ako ang magsorry?”

“Hindi.”

“Bakit?”

Tumingin siya sa akin.

“Dahil kung alam mong gaano ko katagal gustong mangyari iyon, baka lalo kang magsorry.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

“Talaga?”

“Eight years.”

Nawala ang ngiti ko.

“Eight?”

Tumango siya.

“Hindi mo ako kilala noon.”

“Kilala kita.”

“Kailan?”

“Noong freshman orientation.”

Napaisip ako.

Wala akong maalala.

“Umulan noon,” pagpapatuloy niya.

“Nasira ang payong ng isang matandang janitor sa gate.”

“Binigay mo iyong payong mo sa kanya kahit ikaw iyong nabasa.”

Nanahimik ako.

Napakaliit na bagay.

Hindi ko na nga maalala.

Pero naalala niya.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“May gusto ka kay Marco.”

“Hindi naman agad.”

“Pero sa tuwing susubukan kong lumapit, siya ang kasama mo.”

Napabuntong-hininga siya.

“Eventually, pinili kong lumayo.”

“Then bakit lagi kayong nag-aaway?”

Ngumiti siya nang kaunti.

“Dahil ayoko sa kanya.”

“Napakasimple.”

Napatawa ako.

Sa unang pagkakataon buong gabi, totoong tawa iyon.

Pero hindi ko hinawakan ang kamay niya.

Hindi rin niya sinubukan.

At iyon ang pinakanagustuhan ko.

Hindi niya ginamit ang kahinaan ko para makuha ang gusto niya.

“Gabriel.”

“Hmm?”

“Hindi ako puwedeng pumasok agad sa bagong relasyon.”

“Alam ko.”

“Baka months.”

“I know.”

“Baka mas matagal.”

“Okay.”

Napakunot-noo ako.

“Ganun lang?”

“Camille.”

Bahagya siyang yumuko para magkaharap ang mga mata namin.

“Eight years na.”

“Hindi ako matatakot sa ilang buwan.”

Tatlong buwan pagkatapos ng reunion, tuluyan kong pinutol lahat ng koneksyon ko kay Marco.

Hindi naging madali.

Halos araw-araw siyang tumatawag noong una.

Nagpadala ng bulaklak.

Nag-abang sa labas ng opisina.

Minsan, sinabi pa niyang hiwalay na sila ni Bea.

Hindi ako naniwala.

At tama ako.

Makalipas lamang ang dalawang linggo, kumalat online ang larawan nilang magkasama sa isang resort.

Hindi na ako nasaktan.

Natawa na lang ako.

Samantala, hindi ako niligawan ni Gabriel sa paraang inaasahan ko.

Walang araw-araw na grand gesture.

Walang pressure.

Hindi niya ako tinatanong kung “kailan ako magiging ready.”

Dinadalhan niya lang ako ng kape kapag alam niyang overtime ako.

Kapag weekend, tinatanong niya kung gusto kong kumain.

Kapag ayoko, okay lang.

Kapag gusto ko, pumupunta kami kung saan walang nakakakilala sa amin.

Unti-unti kong nakilala ang lalaking matagal ko palang hindi napapansin.

Tahimik siya.

Matigas ang ulo.

Napakasama magpatawa.

At kapag naiirita, tatlong beses niyang pinipisil ang tulay ng ilong niya.

Pero hindi siya kailanman nagsisinungaling.

Hindi niya ako pinagdududahan sa sarili ko.

At higit sa lahat, kapag sinabi kong may bagay na nasasaktan ako, hindi niya ako tinatawag na sensitive.

Nakikinig siya.

Anim na buwan pagkatapos ng reunion, bumalik kami sa parehong restaurant.

May birthday ang isa naming kaibigan.

Pagpasok namin, tahimik ang lahat.

Nasa loob si Marco.

Kasama si Bea.

Magkatabi sila, pero halatang may tensyon.

Hindi ko alam kung sila pa.

At wala na rin akong pakialam.

Nang makita ako ni Marco, tumayo siya.

Pero napansin niyang magkahawak kami ni Gabriel ng kamay.

Huminto siya.

Hindi ako umiwas.

Hindi rin ako nagyabang.

Ngumiti lang ako nang bahagya.

Pagkatapos ay dumiretso kami sa mesa.

Habang kumakain, biglang inilabas ng kaibigan naming si Sophie ang cellphone niya.

“Guys! Naalala n’yo ba iyong video noong reunion?”

Sabay-sabay kaming napaungol.

“Burahin mo na ’yan!”

Tumawa siya.

“Too late.”

Ipinakita niya ang screen.

Doon sa lumang video, kitang-kita ang sandaling hinila ko si Gabriel at hinalikan.

At pagkatapos, makikita ang mukha niya.

Lahat kami dati nakatingin kay Marco.

Kaya walang nakapansin.

Pero sa video…

Matapos kong halikan si Gabriel, nanatili siyang nakatitig sa akin nang ilang segundo.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

Napakaliit.

Halos hindi makita.

Parang isang taong walong taon nang naghihintay at sa wakas ay nakatanggap ng isang himalang hindi niya inasahan.

Napatingin ako sa kanya.

“Eight years, huh?”

Namula nang bahagya ang tainga niya.

“Shut up.”

Nagtawanan ang lahat.

Makalipas ang isang taon, sa araw ng kasal nina Sophie at Daniel, nahuli ko ang bouquet.

Sigawan ang buong reception.

Tinakpan ko ang mukha ko sa hiya.

Pero nang lumingon ako kay Gabriel, hindi siya tumatawa.

Nakatayo lang siya sa kabilang dulo ng ballroom.

Tahimik.

Nakatingin sa akin.

At sa mukha niya, naroon na naman ang parehong ngiting nakita ko sa lumang video.

Lumapit siya.

Huminto sa harap ko.

“Camille.”

“Ano?”

“Tanda mo iyong unang beses na tinawag mo akong boyfriend?”

Napangiti ako.

“Fake boyfriend.”

“Masakit pa rin kapag binabanggit mo.”

Tinulak ko siya nang bahagya.

Tumawa siya.

Pagkatapos ay inilabas niya mula sa bulsa ang isang maliit na kahon.

Biglang nagsigawan ang buong ballroom.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Gabriel…”

Hindi siya agad lumuhod.

Hinawakan muna niya ang kamay ko.

“Eight years kitang minahal nang tahimik.”

“Isang taon kitang minahal nang puwede mo nang makita.”

“At kung papayag ka…”

Saka siya lumuhod.

“Gusto kitang mahalin sa natitirang mga taon nang hindi na kailangang magtago.”

Naluha ako.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi dahil may nanakit sa akin.

Kundi dahil sa wakas, pagkatapos ng maraming taon na pilit kong pinoprotektahan ang relasyong maling-mali para sa akin…

May isang taong dumating na hindi ko kailangang habulin.

Hindi ko kailangang pagdudahan.

At hindi ko kailangang pagtiisan para lang manatili.

Tumango ako.

“Yes.”

Nagsigawan ang lahat.

Isinuot niya ang singsing sa daliri ko.

Pagkatapos ay bumulong siya:

“Pwede na ba kitang halikan ngayon nang hindi mo ako ginagamit pangganti?”

Napatawa ako habang umiiyak.

Hinawakan ko ang kuwelyo niya—

katulad noong gabing nagsimula ang lahat.

At ako mismo ang humalik sa kanya.

Sa pagkakataong ito, walang selos.

Walang paghihiganti.

Walang ibang taong kailangang patunayan na talo.

Dahil minsan, ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makita ng taong nanakit sa iyo na masaya ka sa iba.

Kundi ang araw na mapagtanto mong kahit hindi ka niya makita kailanman—

masaya ka pa rin.