LIHIM NA HINDI DAPAT KONG NATUKLASAN

BAHAGI 3: ANG LIHIM NA HINDI DAPAT KONG NATUKLASAN

Pagkatapos arestuhin si Marco, mabilis na kumalat ang balita.

Kinabukasan pa lamang, halos lahat ng pahayagan at online news page ay may parehong headline.

“Batang Direktor, Inaresto Dahil sa Multi-Million Peso Fraud.”

“Kasintahan ng Kilalang Negosyante, Nahaharap sa Mabibigat na Kaso.”

“Pagbagsak ng Isang Taong Akala ng Lahat ay Matagumpay.”

Sa loob lamang ng isang gabi, naging usap-usapan siya ng buong bansa.

Samantalang ako…

Tahimik lamang akong nakaupo sa opisina.

Nakatitig sa mga ulat na sunod-sunod na dumarating.

Hindi ko naramdaman ang saya.

Hindi rin ako nakaramdam ng lungkot.

Parang may apat na taong biglang nabura sa buhay ko.

Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang bagay na hindi ko maintindihan.

Ang mga lumulutang na mensahe.

Hindi sila nawala.

Sa halip, lalo silang dumami.

[Nakakainis talaga ang kontrabidang ito.]

[Hindi ito ang dapat mangyari.]

[Dapat si Marco at Angela ang magkakatuluyan.]

[Bakit parang nagbabago ang takbo ng kuwento?]

Napakunot ang noo ko.

Mula nang marinig ko ang paninira ni Marco sa restaurant, bigla na lamang lumitaw ang mga ito.

At hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala.

Para silang mga taong nanonood ng buhay ko.

At may sariling opinyon tungkol dito.

Bigla akong natawa.

Kung may nagsabi sa akin isang linggo na ang nakalipas na makakakita ako ng mga lumulutang na komento sa ere, baka ipinadala ko na siya sa psychiatrist.

Ngunit ngayon…

Ako mismo ang nakakakita nito.

At mas lalong kakaiba ang nangyari nang biglang may bagong mensaheng lumitaw.

[Malapit nang lumabas ang tunay na kontrabida.]

[Tatlong araw na lang.]

[Hindi pa alam ni Isabella ang lahat.]

Napatigil ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi pa alam?

Ano pa ang hindi ko alam?

Bago ko pa maisip ang sagot, tumunog ang cellphone ko.

Si Attorney Reyes iyon.

Ang abogado ng kumpanya.

“Ma’am Isabella.”

“May problema po.”

Agad akong tumayo.

“Anong nangyari?”

Tahimik siya ng ilang segundo.

Pagkatapos ay nagsalita.

“May nawawala pong mga dokumento.”

Nang marinig ko iyon, agad akong napakunot-noo.

“Anong dokumento?”

“Mga orihinal na kontrata.”

“Lahat ng kontratang may kinalaman sa kaso ni Marco.”

Nanlamig ang likod ko.

Imposible.

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang maaresto si Marco.

Naka-seal ang lahat ng records.

Paano mawawala?

“Sino ang huling humawak?”

Tanong ko.

“Si Angela po.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

Angela.

Muling lumitaw ang mga komento.

[Oo nga pala.]

[Hindi pa alam ng kontrabida na si Angela ang totoong babaeng pinili ng tadhana.]

[Kapag lumabas ang lihim, tapos na siya.]

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Pero may kutob akong may mas malaking bagay na nakatago.

At maaaring hindi si Marco ang pinaka-mapanganib sa kanilang dalawa.

Kinahapunan.

Pinatawag ko si Angela.

Pagpasok niya sa opisina, halatang pagod na pagod siya.

Namamaga ang mga mata.

Mukhang ilang gabi nang hindi natutulog.

Ngunit nang makita niya ako, agad siyang tumigas.

“Ano po ang kailangan ninyo?”

Diretso ang tingin niya.

Wala na ang dating paghanga.

Wala na rin ang galit.

Parang may itinatago siyang lihim.

Tahimik ko siyang pinagmasdan.

Pagkatapos ay inilapag ko ang larawan sa mesa.

Larawan iyon mula sa CCTV ng archive room.

Makikitang siya ang huling lumabas doon.

Biglang nagbago ang kulay ng mukha niya.

“Ano ito?”

Tanong ko.

Nagkibit-balikat siya.

“Hindi ko alam.”

“Talaga?”

Tumawa ako nang mahina.

“Angela.”

“Hindi ako si Marco.”

“Hindi ako naniniwala sa mga kasinungalingan.”

Tahimik siya.

Ngunit napansin kong nanginginig ang kanyang mga kamay.

At doon ko nakumpirma.

May alam siya.

At higit pa sa inaakala ko.

Bigla siyang tumingala.

At sa unang pagkakataon…

Ngumiti siya.

Ngunit ang ngiting iyon ay hindi katulad ng dati.

Hindi inosente.

Hindi mahina.

Hindi rin takot.

Isa iyong ngiti ng isang taong matagal nang naghihintay.

“Ma’am Isabella.”

Mahinahon niyang sabi.

“May naisip na ba kayong dahilan kung bakit ako nakapasok sa kumpanya ninyo?”

Natigilan ako.

Nagpatuloy siya.

“Akala ninyo ba aksidente lang iyon?”

“Bakit sa dami ng kumpanya sa bansa…”

“Sa inyo ako napunta?”

Naramdaman kong bumigat ang hangin sa paligid.

At sa sandaling iyon…

Muling lumitaw ang mga mensahe.

[OMG.]

[Lalabas na ang sikreto.]

[Hindi pa rin alam ni Isabella kung sino talaga si Angela.]

[Malapit na.]

Mabagal na tumayo si Angela.

At inilabas ang isang lumang litrato mula sa kanyang bag.

Inilapag niya iyon sa harap ko.

Nang makita ko ang larawan…

Parang huminto ang paghinga ko.

Dahil sa litrato ay may dalawang tao.

Ang una…

Ay ang yumao kong ama.

At ang ikalawa…

Ay isang babaeng hindi ko kailanman nakita.

Ngunit kahawig na kahawig ni Angela.

Ngumiti siya habang nakatitig sa akin.

At dahan-dahang sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong mundo ko.

“Sa wakas.”

“Nagkita rin tayo…”

“Ate.”