Alas-singko ng hapon sa isang maalikabok na kalsada sa Malolos, Bulacan. Tumigil ang isang malaking puting van sa tapat ng bahay nina Aling Nena. Matagal na nilang hinihintay ang araw na ito. Mahigit anim na buwan nang hindi nagpapadala ng balikbayan box ang kanyang kapatid na si Flor mula sa Dubai dahil nawalan ito ng trabaho. Subalit noong nakaraang linggo, nag-text si Flor na may paparating daw na malaking sorpresa na babago sa buhay nila.

Bumaba ang isang pawisang delivery rider. Nakasuot ito ng unipormeng basa na ng pawis dahil sa matinding init. “Padala para kay Nena Santos!” sigaw nito habang binababa ang isang napakalaking kahon na nababalutan ng makapal na packaging tape. Mabilis itong nagpapirma sa isang digital device at agad na umalis dahil may hahabulin pa raw na byahe.

Dali-daling lumabas si Aling Nena kasama ang kanyang dalawang anak na sina Jomar at Cindy. Hirap na hirap nilang ipinasok ang mabigat na kahon sa loob ng kanilang maliit at mainit na sala. Pawis na pawis sila, ngunit bakas ang matinding pananabik sa kanilang mga mukha.

“Nay, bilisan na natin buksan! Baka may mga bagong sapatos diyan o kaya naman ay mamahaling pabango at mga bagong cellphone!” sabik na sabik na sabi ni Jomar habang kumukuha ng matalim na kutsilyo sa kusina. Si Jomar ay dalawampu’t limang taong gulang na, walang trabaho at mahilig lamang tumambay sa kanto. Si Cindy naman, na isang college student, ay panay ang kuha ng video para i-post sa kanyang social media ang kanilang masayang unboxing.

Hiniwa ni Jomar ang makapal na tape. Nang mabuksan ang mga flap ng malaking karton, bumungad sa kanila ang mga patong-patong na lumang damit, mga pira-pirasong tuwalya, at ilang latang murang sardinas. Kumunot ang noo ni Aling Nena. Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi.

“Bakit puro basahan ito? Nasaan ang mga imported na tsokolate? Nasaan ang mga kape at mga sabon na mababango?” nagtatakang tanong ng matanda habang pilit na hinahalungkat ang mga laman.

Hinukay ni Jomar ang mga damit. Sa ilalim ng mga patong na tuwalya, may nadama siyang matigas at napakabigat na bagay na nakabalot sa itim na plastic. Nang alisin niya ang isa pang layer ng tela at punitin ang plastic, nanlaki ang kanyang mga mata. Napatili si Cindy nang napakalakas at nabitawan ang kanyang hawak na cellphone.

Sa pinakailalim ng kahon, nakasalansan ang dose-dosenang makakapal na bundle ng pera. Hindi ito ordinaryong pera. Vacuum-sealed ang mga ito sa loob ng makakapal na transparent plastic. Mga dolyar at limang libong pisong buo na malulutong pa. Sa tantya ni Jomar, aabot ito ng halos tatlumpung milyong piso lahat.

“Diyos ko po!” naiyak na napaluhod si Aling Nena sa sahig, yakap-yakap ang isang bundle ng dolyar. “Nanalo yata sa malaking lotto ang Tita Flor ninyo! Kaya pala sabi niya may malaking sorpresa na babago sa buhay natin! Hindi na tayo maghihirap! Bayad na ang mga utang natin sa bumbay!”

Nawala ang katinuan ng buong pamilya. Sa sobrang tuwa at kagalakan, hindi na nila tinawagan si Flor upang magpasalamat dahil alam nilang gabi na sa Dubai at baka mahimbing na itong natutulog. Sa halip, kinabukasan din ay nagsimula silang gumastos nang walang patumangga.

Kumuha sila ng ilang bundle. Bumili si Jomar ng bagong sports car nang cash na pinagtakahan ng lahat ng kanilang mga kapitbahay. Si Cindy ay nag-shopping ng mga mamahaling bags, sapatos, at gintong alahas sa pinakamalaking mall. Si Aling Nena naman ay ipina-renovate agad ang bubong ng kanilang bahay, bumili ng mga bagong appliances, at nagpa-cater pa para ipakain sa buong barangay bilang pasasalamat.

Isang linggo ang mabilis na lumipas. Halos dalawang milyon na ang kanilang nagagastos sa walang kwentang luho. Pakiramdam nila ay nasa tuktok sila ng mundo at hindi na mauubos ang kanilang yaman. Hanggang sa isang gabi, habang masayang nanonood ng malaking flat-screen TV na kabibili lamang nila, tumunog ang messenger ni Aling Nena. Isang video call mula kay Flor.

Masayang sinagot ito ng matanda, pilit na ipinapakita ang kanilang bagong sala. “Flor! Kapatid ko! Maraming salamat! Sobrang yaman na natin ngayon! Ang ganda ng bagong kotse ni Jomar na binili niya kahapon!”

Kumunot ang noo ni Flor sa screen ng cellphone. Mukha itong pagod na pagod at balisa. “Anong yaman, Ate? Anong kotse? Nakuha niyo na ba yung box na pinadala ko? Pasensya na talaga kung puro canned goods at lumang damit lang ang laman ha. Hindi pa kasi ako nakakahanap ng bagong trabaho hanggang ngayon. Yun lang talaga ang nakayanan kong ipadala sa inyo para may makain kayo.”

Natahimik si Aling Nena. Nawala ang malaking ngiti sa kanyang mukha. Nagkatinginan sina Jomar at Cindy na parehong namutla.

“Anong canned goods lang? Eh pinuno mo ng milyon-milyong dolyar at libo-libong piso yung pinakailalim ng box! Diba galing sayo yun kaya mo sinabing may sorpresa ka?” nanginginig at kinakabahang tanong ni Aling Nena.

Namutla si Flor sa kabilang linya. “Ate… wala akong nilalagay na ganyang pera doon. Ni pamasahe nga pauwi wala ako. Patingin nga ng label ng box na binigay sa inyo! Ipakita mo sa camera ngayon din!”

Dali-daling kinuha ni Jomar ang tinabing karton mula sa likod ng pinto na balak na sana nilang itapon bukas. Itinapat niya sa camera ang punit-punit na waybill. Dahil sa pagmamadali ng delivery rider noong unang araw at sa pagka-excite nilang buksan ito, hindi na nila binasa nang buo ang nakasulat. Ang pangalan ay hindi Nena Santos. Ito ay “Nenita Santillan,” isang kilalang asawa ng pulitiko at negosyante sa kabilang bayan. Nagkamali ng basa at bigay ang rider dahil sa pagod at labo ng tinta ng printer.

Nanlamig ang buong katawan ni Jomar nang mapagtanto ang katotohanan. Biglang namatay ang tawag ni Flor dahil nawalan ito ng internet connection.

Sa kalagitnaan ng nakakabinging katahimikan ng mag-iina sa loob ng sala, nakarinig sila ng malakas na tunog ng pagpreno ng tatlong malalaking itim na SUV sa labas ng kanilang bahay. Sunud-sunod itong huminto at marahas na pinatay ang mga makina. Tumahol nang napakalakas ang mga aso sa kalsada ngunit bigla ring tumigil nang makarinig sila ng tunog ng pagkasa ng matataas na kalibre ng baril.

Sumilip si Cindy sa siwang ng kanilang bagong bintana. Limang lalaking matitipuno na nakasuot ng itim na bonnet at may mga dalang assault rifle ang naglalakad papunta sa kanilang gate. Ang isa sa mga lalaki ay may hawak na maliit na tablet na may umiikot na red blinking dot sa screen.

Tumingin si Jomar sa natitirang mga bundle ng pera sa ibabaw ng kanilang glass table. Isa sa mga plastic na nabuksan niya ay may maliit, itim, at pabilog na bagay na nakasingit sa gitna ng mga malulutong na papel de bangko. Isang highly-advanced na GPS tracker na hindi nila napansin noong una.

“Nay…” pabulong at umiiyak na sabi ni Jomar habang unti-unting umaatras papunta sa kusina, nanginginig ang buong pagkatao. “Hindi kay Tita Flor galing ang box… at hinahanap na nila ang nawawala nilang pera.”

Bago pa man makasigaw si Aling Nena para humingi ng tulong, malakas na sinira at sinipa ng mga armadong lalaki ang kanilang pintuan, na naghudyat ng karumal-dumal na katapusan ng kanilang panandaliang kaligayahan.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bumagsak ang pinto ng kanilang bahay dahil sa lakas ng pagkakasipa mula sa labas. Nagliparan ang mga piraso ng kahoy sa sala nina Aling Nena. Agad na nagtago sa ilalim ng bagong sofa si Cindy, habang si Jomar ay napaluhod sa sahig, nakataas ang dalawang kamay at nanginginig sa matinding takot.

Pumasok ang limang matitipunong lalaki na nakasuot ng itim na tactical gear, bulletproof vest, at may mga hawak na mahahabang baril. Ang mga pulang laser sight ng kanilang mga armas ay naglilipat-lipat sa dibdib ng mag-iina.

“Panginoon, maawa po kayo! Kukunin na namin ang pera! Ibabalik namin lahat!” humahagulgol na sigaw ni Aling Nena habang nakadapa sa sahig. “Yung sports car ni Jomar, kunin niyo na! Huwag niyo lang kaming patayin!”

Naglakad palapit ang lider ng grupo, nakatutok ang baril kay Jomar. Tumingin ito sa mga nakakalat na bundle ng pera sa glass table at sa kumikislap na GPS tracker.

Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang kanyang armas. Hinawakan nito ang dulo ng kanyang itim na maskara at hinila ito paitaas.

Nang makita ni Aling Nena ang mukha ng lider, halos tumigil ang pagtibok ng kanyang puso sa sobrang gulat. Ito ang pawisang delivery rider na nag-abot sa kanila ng malaking kahon noong nakaraang linggo!

“Secure all windows. Paparating na ang mga target in two minutes,” utos ng nagpanggap na rider sa kanyang mga kasamahan gamit ang earpiece. Wala na ang boses nitong pagod at nagmamadali; pormal at puno ito ng awtoridad.

Humarap ang lider kay Aling Nena. “Tumayo kayo diyan at magtago kayo sa kusina. Walang gagawa ng ingay. Mga ahente kami ng National Bureau of Investigation.”

Nanlaki ang mga mata ni Jomar. “N-NBI? Hindi kayo ang sindikato? Eh bakit niyo binigay sa amin ang kahon ni Nenita Santillan?!”

“Isang taon na naming minamanmanan ang sindikato ni Nenita,” mabilis na paliwanag ng ahente habang kinakasa muli ang kanyang baril at pumopwesto sa gilid ng bintana. “Alam naming may darating na drug money mula sa labas ng bansa gamit ang balikbayan box. Para mahuli namin ang kanyang private army sa akto ng pag-retrieve ng pera, sinadya naming ibigay ang kahon sa inyo. Alam naming bubuksan niyo ito at gagalawin ang pera kaya ma-a-activate ang GPS tracker. Kayo ang ginawa naming pain para lumabas ang mga daga.”

Bago pa man makapag-react si Cindy sa katotohanang ginamit lang silang bait ng gobyerno, umalingawngaw ang tunog ng mga nagmamadaling sasakyan sa labas. Dumating na ang tunay na mga tauhan ni Nenita Santillan upang bawiin ang milyones.

BANG! BANG! BANG!

Nagsimula ang matinding palitan ng putok sa labas ng bahay. Nagsisigawan ang mga armadong sindikato habang isa-isa silang pinapabagsak ng mga naka-abang na NBI agents sa paligid ng compound. Sa loob ng kusina, yakap-yakap ni Aling Nena ang kanyang dalawang anak, bingi sa ingay ng mga bala at basag na salamin.

Matapos ang sampung minutong bakbakan, nanaig ang katahimikan. Naaresto ang lahat ng tauhan ni Nenita, at kinumpiska ng gobyerno ang balikbayan box pati na ang natitirang pera sa mesa.

Ligtas ang pamilya ni Aling Nena sa tiyak na kamatayan, ngunit ang kanilang inaasam na marangyang buhay ay naglaho na parang bula. Dahil ginamit nila ang dirty money, kinumpiska ng mga awtoridad ang bagong sports car ni Jomar, ang mga mamahaling bag ni Cindy, at pati na rin ang bagong TV bilang ebidensya.

Mas malala pa rito, kailangan nilang bayaran sa gobyerno ang halos dalawang milyong pisong nagastos nila mula sa nakaw na pera. Mula sa pangarap na maging milyonaryo, bumagsak ang mag-iina sa mas malalim na kumunoy ng utang—isang matinding leksyon na ang yamang hindi pinaghirapan ay laging may kaakibat na nakamamatay na kapalit.