Nagkunwari akong single mom para iwasan ang mga lalaking nagpapapansin sa opisina—pero biglang naging bago kong boss ang ex ko.
Nagkunwari akong single mom para iwasan ang mga lalaking nagpapapansin sa opisina—pero biglang naging bago kong boss ang ex ko. Isa-isa niyang ipinatawag ang mga binatang empleyado sa isang saradong silid… hanggang sa ihagis niya sa harap ko ang birth certificate ng bata at tuluyan akong nanlamig.
Part 1
Sobrang init ng summer sa Manila ngayong taon.
Parang limang minuto ka lang lumabas ng office building, puwede nang matunaw pati makeup mo.
At eksakto sa panahong iyon, tumawag ang pinsan kong si Camille.
“Bianca, kailangan kong lumipad papuntang Cebu nang tatlong linggo. Puwede bang ikaw muna ang mag-alaga kay Enzo?”
Hindi pa ako nakakatanggi nang hapon ding iyon, may anim na taong gulang nang batang nakatayo sa harap ng condo ko sa Quezon City.
May suot siyang backpack na hugis pating.
May hawak na kahon ng Jollibee.
At buong tamis niya akong tinawag—
“Mama Bianca!”
Muntik akong mabulunan sa iniinom ko.
“Huwag mo akong tawaging ganyan!”
Kumurap si Enzo.
“Pero sabi ni Mommy, kapag Mama ang tawag ko sa iyo, iisipin ng mga tao na may anak ka na. Tapos wala nang mga tito na mangungulit sa iyo.”
“…”
Tatlong segundo akong natahimik.
Pagkatapos ay napagdesisyunan kong bigyan ng isang puntos ang pinsan ko para sa napakatalinong ideya niya.
Kamakailan kasi, maraming bagong middle managers ang inilipat sa kumpanya namin mula sa Makati headquarters.
At nitong mga nakaraang linggo, kung anu-anong klase ng lalaki ang lumalapit sa akin.
May nag-aaya magkape.
May humihingi ng Instagram ko.
May nag-aaya pang mag-Tagaytay sa weekend.
Nakakapagod.
Kaya kinabukasan, naglagay ako ng framed photo ni Enzo sa ibabaw ng desk ko.
Pinalitan ko rin ang wallpaper ng cellphone ko ng litrato naming dalawa.
Kapag may nagtatanong, ngumingiti lang ako na parang pagod na pagod sa buhay.
“Laging nasa business trip ang asawa ko. Ako lang halos ang nag-aalaga sa anak namin.”
Mas mabilis pang kumalat ang tsismis kaysa 5G signal.
Sa loob lamang ng dalawang araw, mula sa—
“Bianca ng Strategy Department, single at mahirap ligawan”
naging—
“Si Ate Bianca, may asawa, may anim na taong gulang na anak, at nagtatrabaho sa Davao ang mister.”
Napakaganda ng epekto.
Wala nang nanliligaw.
May isang intern pa ngang tumingin sa akin nang may awa.
“Ate, fighting po. Ang hirap maging working mom dito sa Manila.”
Muntik akong maiyak sa sobrang pagkaantig.
Hanggang dumating ang Lunes ng umaga.
May bagong regional director na darating mula Singapore para pamunuan ang division namin.
Nasa lobby ako noon, nakayuko at inaayos ang sintas ng sapatos ni Enzo, nang marinig kong nagbulungan ang mga receptionist.
“Ang pangalan daw ng bagong boss ay Gabriel de Leon.”
Biglang tumigil ang kamay ko.
Tumingala si Enzo.
“Kilala mo siya, Tita?”
Tatlong segundo bago ako nakasagot.
“Hindi.”
Kasinungalingan.
Hindi ko lang siya kilala.
Halos tatlong taon kaming nagsama sa iisang bahay.
Alam kong umiinom siya ng kape nang walang asukal.
Alam kong ayaw niya sa amoy ng durian pero paborito niya ang halo-halo.
Alam kong kapag galit siya, tahimik lang siya.
Pero kapag sobrang galit niya…
ngumingiti siya.
At higit sa lahat, alam ko ring apat na taon na ang nakalipas—
ako mismo ang nang-iwan sa kanya bago ang araw na balak niya akong alukin ng kasal.
Walang paliwanag.
Binlock ko ang number niya.
Lumipat ako ng lungsod.
At tuluyang nawala sa buhay niya.
Ngayon…
siya ang magiging direct boss ko.
Mukhang mahilig din sa teleserye ang tadhana sa Pilipinas.
Hindi ko pa alam kung paano ko siya haharapin nang hilahin ni Enzo ang kamay ko.
“Tita Bianca, naiihi ako.”
Under renovation ang women’s restroom sa ground floor.
Kaya wala akong ibang choice kundi samahan siya sa men’s restroom para sa mga bisita sa dulo ng hallway.
Buti na lang walang tao sa loob.
Habang naghuhugas ng kamay si Enzo, nilalaro niya ang sabon hanggang sa mapuno ng bula ang mga kamay niya.
Kumuha ako ng tissue.
Pinunasan ko ang pisngi niya.
At hindi ko napigilang pisilin ang bilugang mukha niya.
“Naku, sino ba ang nagbigay sa ’yo ng ganyang ka-cute na mukha?”
Humagikhik siya.
Yumuko ako at tinukso siya.
“Puwede bang kagatin ni Tita ang pisngi mo?”
Eksaktong sandaling iyon—
dahan-dahang bumukas ang pinto ng isang cubicle sa likuran ko.
Nanigas ako.
Una kong nakita ang isang pares ng itim na leather shoes.
Pagkatapos…
ang pamilyar na charcoal-gray slacks.
Dahan-dahan akong tumingala.
Nakatayo roon si Gabriel.
Apat na taon na kaming hindi nagkikita.
Pero halos wala siyang ipinagbago.
Matangos pa rin ang ilong.
Malalim pa rin ang mga mata na parang isang tingin lang niya ay kaya ka nang basahin hanggang buto.
Ang kaibahan lang…
mas malamig na ngayon ang aura niya.
Dumaan ang tingin niya mula sa akin papunta kay Enzo.
Pagkatapos ay huminto iyon sa kamay kong nakahawak sa pisngi ng bata.
Walang kamalay-malay na sinabi ni Enzo—
“Mama Bianca, tara na!”
Tumigil ang mundo ko.
Tumingin sa akin si Gabriel.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos…
ngumiti siya.
Agad akong kinilabutan.
Dahil kilalang-kilala ko ang ngiting iyon.
Delikado iyon.
Nagsimula ang formal introduction ng bagong boss alas-nuwebe.
Pumasok si Gabriel sa open office habang pumapalakpak ang lahat.
Wala pang tatlong minuto ang speech niya.
Diretso.
Propesyonal.
Magalang.
Eksaktong klase ng senior executive na gustong-gusto ng mga multinational company.
Napabuntong-hininga ako nang maluwag.
Mukhang balak niyang tratuhin ako na parang estranghero lang.
Hanggang sa isara niya ang laptop.
“Bago tayo magsimula sa trabaho, may kailangan lang akong i-confirm.”
Natahimik ang buong floor.
Tumingin si Gabriel sa paligid.
“Lahat ng male employees na edad twenty-five hanggang forty, single, pakiusap na isa-isang pumunta sa Meeting Room Three.”
Lahat:
“…”
Nagtaas ng kamay ang isang katrabaho naming si Marco.
“Sir, para saan po?”
Kalmadong sumagot si Gabriel.
“Internal interview.”
“Anong position po?”
Tiningnan siya ni Gabriel.
“Isang posisyong may direktang kinalaman sa seguridad ng department.”
Biglang naging seryoso ang lahat.
Ako lang ang nakaramdam na may kakaiba.
Pagkalipas ng sampung minuto, lumabas ang unang lalaki.
Si Marco.
Namumula ang mukha.
Wala siyang sinabi.
May hawak lang siyang envelope at mabilis na bumalik sa desk niya.
Lumabas ang pangalawa.
May envelope din.
Ang pangatlo…
pareho pa rin.
Sumabog agad ang secret Messenger group ng office.
【May nakakaalam ba kung ano talaga ang ginagawa sa loob?】
【Tinanong ko si Marco pero ayaw talaga magsalita!】
【Baka bonus?】
【Impossible. First day pa lang ni Sir, mamimigay agad ng pera?】
【Feeling ko loyalty test ’to.】
【Baka naghahanap ng personal bodyguard si boss?】
【Hindi niyo ba napansin kung gaano ka-gwapo si Director de Leon? Baka pumipili siya ng boyfriend.】
【Eh bakit puro lalaki?】
【Plot twist: Baka guys talaga ang type ni Boss Gabriel.】
Napaubo ako habang umiinom ng kape.
Halos mabuga ko iyon sa monitor.
Ilang segundo lang, nag-private message sa akin ang best friend kong si Trina.
【Ikaw ang strategic assistant na pinaka-direct makipag-coordinate sa kanya. Pumasok ka nga at alamin mo.】
Sumagot ako.
【Ayoko.】
【Bakit?】
【Gusto ko pang mabuhay.】
Sampung question mark ang sunod-sunod niyang ipinadala.
At eksaktong sandaling iyon, may bagong pangalan na lumabas sa listahan.
Paolo Santos.
Bigla akong napatuwid.
Si Paolo ang intern na ako mismo ang nagme-mentor.
Twenty-three years old.
Tatlong buwan pa lang mula nang lumuwas siya galing Iloilo.
Napakabait.
Napakahinhin.
Sa tuwing may ipapa-review siyang report, lagi niyang sinisimulan sa—
“Sorry po, Ate Bianca…”
Hindi siya twenty-five.
Hindi rin siya forty.
At wala siyang kinalaman sa mysterious “interview” na iyon.
Pero limang minuto ang lumipas, lumapit ang secretary ni Gabriel.
“Paolo, pinapatawag ka ni Sir Gabriel.”
Kumunot ang noo ko.
Mukhang nagulat din si Paolo.
“Ako po?”
“Ngayon na.”
Hindi ko alam kung bakit…
pero biglang bumalik sa isip ko ang tingin ni Gabriel kay Enzo kaninang umaga.
May masamang kutob akong naramdaman.
Dalawampung minuto.
Hindi pa lumalabas si Paolo.
Tatlumpung minuto.
Wala pa rin.
Nagsimula akong mawalan ng pasensya.
Hinila ni Trina ang manggas ko.
“Umupo ka nga. Hindi naman siguro kakainin ni boss ang bata.”
Kinuha ko ang isang folder ng reports.
“Hindi ako sigurado.”
Diretso akong naglakad papunta sa Meeting Room Three.
Kumatok.
Mula sa loob, narinig ko ang malamig at mababang boses.
“Come in.”
Binuksan ko ang pinto.
At ang eksenang tumambad sa akin ay agad nagpahinto sa mga paa ko.
Nakatayo si Paolo sa tabi ng mesa.
Maputla ang mukha niya.
Nalaglag sa sahig ang black-framed glasses niya.
At nakabukas ang isang button ng polo niya sa may kuwelyo.
Sa kabilang bahagi ng mesa, nakaupo si Gabriel.
Magkakrus ang mga daliri niya.
Malamig ang ekspresyon.
Biglang kumulo ang dugo ko.
“Paolo.”
Lumingon siya sa akin.
“Ate Bianca…”
Napakahina ng boses niya.
Parang inaapi.
Agad akong lumapit.
Hinila ko siya sa likuran ko.
Pagkatapos ay malakas kong inilapag ang folder sa harap ni Gabriel.
“Sir Gabriel.”
Tumingala siya.
Pinilit kong panatilihing propesyonal ang boses ko.
“Ito po ang quarterly report na hinihingi ninyo.”
“Okay.”
“At saka, kasama si Paolo sa project na ako ang humahawak. Kung may nagawa siyang mali, puwede ninyo akong kausapin nang direkta.”
Walang sinabi si Gabriel.
Lalo akong naniwala sa hinala ko.
Sinadya niya ito.
Gusto niya akong gantihan.
Apat na taon na ang nakalipas, iniwan ko siya.
Kung galit siya sa akin, maiintindihan ko.
Pero kung idadamay niya ang isang inosenteng intern…
sobra na.
Huminga ako nang malalim.
“Kung wala na kayong ibang kailangan, isasama ko na palabas ang tao ko.”
Mula sa likuran ko, bahagyang hinila ni Paolo ang manggas ko.
Napunta roon ang tingin ni Gabriel.
Biglang dumilim ang mga mata niya.
Makalipas ang ilang segundo, saka siya nagsalita.
“Ang tao mo?”
Sumagot ako.
“Opo.”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
Iyong ngiti na naman.
Iyong ngiting nagpapalamig sa batok ko.
Dahan-dahan niyang binuksan ang drawer.
Kumuha siya ng kulay asul na folder.
At itinulak iyon sa harap ko.
“Kung gano’n, baka puwede mo itong ipaliwanag.”
Yumuko ako.
Nakasulat sa cover ang pangalan ko.
BIANCA REYES
At sa ilalim noon, may malaking nakalimbag na mga salita—
EMPLOYEE FAMILY BENEFITS VERIFICATION
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Binuksan ni Gabriel ang unang pahina.
May litrato ni Enzo na nahulog mula sa folder.
“Sabi mo sa buong kumpanya, may asawa ka na.”
Tumingala siya sa akin.
“At may anim na taong gulang kang anak.”
Nagsimulang pagpawisan ang palad ko.
“Wala pong epekto sa trabaho ang personal life ko.”
“Of course.”
Tumango siya.
“Kaya ipinatawag ko lang dito ang mga single na lalaking empleyado para makumpirma kung…”
Huminto siya.
Bigla akong nakaramdam ng napakasamang kutob.
Tiningnan ni Gabriel si Paolo sa likuran ko.
Pagkatapos ay bumalik sa akin ang mga mata niya.
Bawat salita niya ay mabagal at malinaw.
“…kung sino sa kanila ang ama ng bata.”
Ako:
“…”
Paolo:
“…”
Parang namatay ang hangin sa buong silid.
Pero hindi pa iyon ang totoong shock.
Binuklat ni Gabriel ang pinakahuling pahina.
At inilapag sa harap ko ang photocopy ng isang birth certificate.
Mother:
Camille Reyes.
Father:
Blank.
Pero sa bahagi ng emergency guardian…
may pangalang hindi ko kailanman inasahang makikita.
Gabriel Mateo de Leon.
Namutla ako.
“Hindi… imposible ito.”
Matagal akong tinitigan ni Gabriel.
Pagkatapos ay bumaba ang boses niya.
“Bianca.”
Unang pagkakataon sa loob ng apat na taon na tinawag niya ang buong pangalan ko gamit ang dating tono niya.
“Akala mo ba galit ako kaninang umaga dahil nakita kong may anak ka na?”
Tumayo siya.
Isa-isang hakbang papunta sa akin.
Awtomatiko akong umatras.
Hanggang sa tumama ang likod ko sa gilid ng mesa.
Isang kamay ni Gabriel ang inilagay niya sa tabi ko.
Napakalapit niya.
Napakalapit na naamoy ko ang pamilyar niyang pabango.
Yumuko siya.
“Ang gusto kong malaman ay…”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Pangalan ni Camille ang nasa screen.
Agad kong sinagot.
At bago pa ako makapagsalita, narinig ko ang nagpa-panic niyang boses.
“Bianca!”
“May naalala akong napakahalagang bagay!”
“Huwag na huwag mong hahayaang makita ni Gabriel si Enzo!”
Tiningnan ko ang lalaking nakatayo mismo sa harap ko.
Natuyo ang lalamunan ko.
“Too late.”
Natahimik ang kabilang linya.
Makalipas ang ilang segundo, halos mapasigaw si Camille.
“Alam na ba ni Gabriel?”
“Alam ang ano?”
“Yung nangyari noon!”
Parang may kamay na biglang pumisil sa puso ko.
“Anong nangyari noon?”
Hindi agad sumagot si Camille.
Sa mismong sandaling iyon, dahan-dahang kinuha ni Gabriel ang cellphone mula sa kamay ko.
Pinindot niya ang speaker.
Malamig ang boses niya.
“Camille.”
“Ikaw ang magsabi.”
“O ako ang magsasabi kay Bianca…”
Diretso siyang tumingin sa mga mata ko.
“…kung kaninong anak talaga ang batang anim na taon na niyang inaalagaan.”
PART 2 — ANG LIHIM NA APAT NA TAONG ITINAGO
Natahimik ang buong silid.
Maging si Paolo sa likuran ko ay parang nakalimutang huminga.
Sa speaker ng cellphone, narinig ko ang nanginginig na boses ni Camille.
“Bianca… si Enzo ay anak ko. Pero ang pangalang nakalagay bilang emergency guardian… hindi aksidente.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi gumalaw ang mukha niya.
Para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.
“Anim na taon na ang nakalipas,” patuloy ni Camille, “noong ipinanganak si Enzo, iniwan ako ng tatay niya. Wala akong trabaho noon. Wala rin akong ipon. Ikaw naman nasa probinsya dahil inaalagaan mo si Lola.”
“Anong kinalaman ni Gabriel?”
Huminga nang malalim si Camille.
“Siya ang tumulong sa akin.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Alam niya?”
“Hindi tungkol sa pagbubuntis noong una. Pero nang ma-confine ako pagkatapos manganak, siya ang nagbayad ng hospital deposit. Siya rin ang pumirma bilang temporary guardian dahil wala akong ibang kasama.”
Dahan-dahan akong napatingin kay Gabriel.
Apat na taon akong naniwalang wala siyang pakialam sa pamilya ko.
Iyon pala…
tahimik siyang tumulong nang hindi man lang sinabi sa akin.
“Pero bakit hindi mo sinabi?”
Nabasag ang boses ko.
Sa kabilang linya, umiiyak na si Camille.
“Dahil pinakiusapan niya akong huwag.”
Napakurap ako.
“Bakit?”
Ngayon si Gabriel na ang sumagot.
“Dahil ayokong isipin mong ginagamit ko ang pamilya mo para itali ka sa akin.”
Tumigas ang lalamunan ko.
Biglang bumalik ang alaala ng gabing iniwan ko siya.
Ang singsing na nakita ko sa drawer.
Ang mensaheng natanggap ko mula sa isang hindi kilalang numero.
Huwag mong pakasalan si Gabriel. May ibang babaeng buntis dahil sa kanya.
Kasama ang litrato niya sa labas ng ospital.
Katabi si Camille.
May hawak siyang newborn carrier.
Iyon ang dahilan kung bakit ako tumakbo.
Hindi ako nagtanong.
Hindi ako humingi ng paliwanag.
Natakot lang ako.
At dahil pride ang pinili ko, nawala ako.
“Camille…”
Mahina kong tanong.
“Yung picture noon…”
Napahikbi siya.
“Ako ’yon.”
Parang bumagsak ang sahig sa ilalim ng mga paa ko.
“Hindi ko alam na may nag-picture sa amin. Akala ko sinabi sa iyo ni Gabriel ang lahat.”
Napapikit ako.
Apat na taon.
Apat na taon kong kinamuhian ang isang lalaking walang kasalanan.
Biglang nagsalita si Paolo.
“Ate Bianca…”
Sabay-sabay kaming tumingin sa kanya.
Itinaas niya ang dalawang kamay.
“Sorry po, pero baka puwede na akong lumabas? Feeling ko po kasi nasa finale ako ng teleserye na hindi naman ako kasama sa cast.”
Sa kabila ng bigat ng dibdib ko, muntik akong matawa.
Gabriel tumango.
“Go.”
Mabilis na kinuha ni Paolo ang salamin niya at halos tumakbo palabas.
Pagkasara ng pinto, kaming dalawa na lang ni Gabriel ang naiwan.
“Bakit mo ipinatawag lahat ng lalaki?” tanong ko.
Umupo siya ulit.
“Dahil sinabi ng HR na may asawa ka.”
“Eh bakit single na lalaki ang tinawag mo?”
“Dahil alam kong nagsisinungaling ka.”
Napakunot ang noo ko.
“Paano?”
Tumitig siya sa akin.
“Bianca, kilala kita.”
Simple lang ang sagot niya.
Pero mas masakit iyon kaysa sigaw.
“Alam kong kapag nagsisinungaling ka, hinihimas mo ang kaliwang kilay mo. Ginawa mo iyon kaninang umaga nang tawagin kang Mama ni Enzo.”
Hindi ako nakasagot.
“Yung mga lalaki?”
“Tinatanong ko kung may relasyon sila sa ’yo.”
Nanlaki ang mata ko.
“At yung envelopes?”
“Meal vouchers.”
“Gabriel!”
Sa unang pagkakataon, ngumiti siya nang tunay.
“Pumirma sila ng confidentiality form dahil ayokong kumalat na nagtatanong ang regional director tungkol sa love life ng empleyado niya.”
“Hindi ba mas malala iyon?!”
“Probably.”
Muntik ko siyang hampasin ng folder.
Pero bago ko magawa iyon, nawala ang ngiti niya.
“Isa lang ang hindi ko maintindihan.”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Bakit ka umalis nang hindi man lang ako tinanong?”
Nanikip ang dibdib ko.
“Dahil nakita ko ang litrato.”
“Isang litrato lang?”
“May message.”
“Kanino?”
Umiling ako.
“Hindi ko alam.”
Tumayo siya.
“May kopya ka pa?”
“Siguro nasa lumang email ko.”
Biglang tumalim ang tingin niya.
“Hanapin mo.”
“Bakit?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay kinuha niya mula sa folder ang photocopy ng birth certificate ni Enzo.
Sa likod nito ay may maliit na sulat-kamay.
Ipinakita niya sa akin.
Nanlamig ako.
Parehong-pareho ang estilo ng sulat sa anonymous message na natanggap ko apat na taon na ang nakalipas.
At sa ibaba…
may dalawang initial.
M.R.
Napatingin ako kay Gabriel.
“Sinong M.R.?”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang hindi ko kailanman inaasahang marinig.
“Ang dating assistant ko.”
Huminto siya.
“Si Melissa Ramos.”
At saka ko naalala.
Si Melissa.
Ang babaeng tatlong buwan pagkatapos kong mawala…
ay naging fiancée raw ni Gabriel.
PART 3 — ANG TAONG SUMIRA SA AMIN, AT ANG PAMILYANG PINILI NAMIN
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Pagkauwi ko sa condo, tulog na si Enzo sa sofa, yakap ang stuffed shark niya habang nakabukas pa ang cartoons sa TV.
Umupo ako sa tabi niya.
Pinagmasdan ko ang maliit niyang mukha.
Anim na taon.
Ibig sabihin, noong panahong halos masira ang relasyon namin ni Gabriel, sanggol pa lang siya.
Isang litrato.
Isang anonymous message.
Isang maling hinala.
Iyon lang ang kinailangan para tuluyang maghiwalay ang dalawang taong halos apat na taon nang magkasama.
Binuksan ko ang lumang laptop ko.
Halos isang oras akong naghukay sa archive.
Hanggang sa makita ko iyon.
Subject: Before You Say Yes
Nanlamig ang mga daliri ko.
Binuksan ko ang email.
Naroon pa rin ang litrato.
Si Gabriel sa labas ng ospital.
Katabi si Camille.
May baby carrier.
At ang mensahe:
Kung pakakasalan mo siya, habang buhay kang magpapalaki ng anak ng ibang babae.
May isa pang attachment.
Hindi ko iyon binuksan noon.
Sa sobrang sakit, litrato lang ang nakita ko at agad akong tumakbo.
Ngayon, pinindot ko.
Isang screenshot ng bank transfer ang lumabas.
Sender: Gabriel M. de Leon
Recipient: Camille Reyes
Amount: ₱180,000
Description:
Hospital and baby expenses.
Napapikit ako.
Kung nag-scroll lang sana ako nang kaunti noon…
Kung nagtanong lang sana ako…
Biglang tumunog ang doorbell.
Alas-onse na ng gabi.
Pagtingin ko sa peephole, nakita ko si Gabriel.
Binuksan ko ang pinto.
Wala na siyang suit jacket.
Nakaluwag ang tie.
At sa unang pagkakataon mula nang bumalik siya sa buhay ko, hindi siya mukhang regional director.
Mukha lang siyang Gabriel.
Yung lalaking minsan kong minahal nang higit sa sarili ko.
“May nahanap ka?” tanong niya.
Tahimik kong iniabot ang laptop.
Binasa niya ang email.
Habang tumatagal, lalong tumitigas ang mukha niya.
“Melissa.”
Isang pangalan lang.
Pero puno ng galit.
“Bakit niya gagawin iyon?”
“Dahil gusto niya ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo?”
“After you left.”
Umupo siya sa sofa.
“Nang mawala ka, siya ang unang nagsabi sa akin na baka matagal mo na akong gustong iwan. Siya rin ang tumulong sa akin noong hindi kita ma-contact.”
“Naging kayo ba?”
Tumaas ang tingin niya.
“Hindi.”
“Pero sabi nila naging fiancée mo siya.”
Mapait siyang natawa.
“Company rumor. One dinner with our families became an engagement overnight.”
Bigla akong nakaramdam ng hiya.
Puro tsismis.
Puro larawan.
Puro palagay.
At iyon ang pinaniwalaan ko sa loob ng apat na taon.
“Bakit hindi mo ako hinanap?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay kinuha niya ang cellphone.
May binuksan siyang folder.
Mga screenshot.
Mga returned emails.
Mga courier receipts.
Mga litrato ng mga sobre.
“Thirty-seven emails.”
Nilunok ko ang laway ko.
“Labindalawang sulat.”
Nag-swipe siya.
“Tatlong beses akong pumunta sa dati mong apartment.”
Isa pa.
“Dalawang beses sa hometown mo.”
Nanginginig na ang kamay ko.
“Pero sinabi ng tita mo na ayaw mo akong makita.”
Napayuko ako.
Alam ng pamilya ko kung gaano ako kasakit noon.
Akala nila pinoprotektahan nila ako.
“Pagkatapos ng isang taon,” mahina niyang sabi, “tumigil ako.”
“Bakit?”
Matagal niya akong tinitigan.
“Dahil kung mahal kita, kailangan kong tanggapin na baka ayaw mo na talaga sa akin.”
Mas masakit iyon kaysa anumang galit.
Tahimik akong umiyak.
Walang dramatic music.
Walang malakas na sigawan.
Tanging aircon at mahinang hilik ni Enzo ang maririnig.
“Ako ang may kasalanan,” sabi ko.
Umiling siya.
“Pareho tayong nagkamali.”
“Hindi. Hindi kita hinayaang magpaliwanag.”
“Pero hindi rin kita kinausap tungkol kay Camille. Dapat sinabi ko agad.”
Pinunasan ko ang luha ko.
“Gabriel…”
“Huwag kang mag-sorry dahil lang nalaman natin ang totoo.”
Tumayo siya.
“Mag-sorry ka kapag handa ka nang hindi na tumakbo.”
Napatingin ako sa kanya.
Bago pa ako makasagot—
may maliit na boses mula sa sofa.
“Uncle Gabriel?”
Pareho kaming napalingon.
Gising si Enzo.
Kinukusot niya ang mata.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Tita Bianca, boyfriend mo siya?”
Nabulunan ako.
“Hindi!”
Sabay kaming sumagot ni Gabriel.
Tumahimik si Enzo.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Okay. So magiging boyfriend pa lang.”
“Enzo!”
Tumawa si Gabriel.
Iyong totoong tawa.
Ang tunog na apat na taon kong hindi narinig.
At sa gabing iyon, sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…
nakaramdam ako na baka may paraan pa para ayusin ang lahat.
Pero hindi ganoon kadali.
Kinabukasan, pinatawag ni Gabriel ang Legal at HR.
Hindi niya ginamit ang posisyon niya para gumanti kay Melissa.
Sa halip, ipinasa niya ang lumang email, dokumento, at records para maimbestigahan nang maayos.
Lumabas na hindi lamang ako ang minanipula niya noon.
May ilang confidential files din siyang ginamit para gumawa ng maling kuwento tungkol sa ibang empleyado.
Matagal na siyang wala sa kumpanya, pero sapat ang ebidensya para magsimula ng formal legal review.
Ako naman ang humarap sa sarili kong problema.
Sa HR.
Dahil technically…
nagsinungaling ako tungkol sa marital status ko.
Pagpasok ko sa meeting room, akala ko matatanggal ako.
Pero ang HR manager ay tumingin lang sa akin nang pagod.
“Ms. Reyes.”
“Opo.”
“Next time, sabihin mo na lang na ayaw mong makipag-date sa officemates.”
“Opo.”
“Hindi mo kailangan gumawa ng imaginary husband sa Davao.”
“Opo.”
“Lalo na’t pati pangalan niya ginawa mo.”
Napapikit ako.
“Opo.”
Sa labas ng meeting room, naghihintay si Trina.
Pagkakita sa akin, agad niya akong hinila.
“Buhay ka?”
“Oo.”
“May asawa ka pa rin?”
“Wala.”
“May anak?”
“Wala.”
“May ex?”
Napatingin ako sa glass office ni Gabriel.
Eksaktong nakatingin din siya sa akin.
“Meron.”
Napanganga si Trina.
Pagkatapos ay mahina siyang sumigaw.
“HOY!”
Tinakpan ko ang bibig niya.
“Tumahimik ka!”
Pero huli na.
Tatlong desk ang sabay-sabay lumingon.
At siyempre…
sa loob ng isang oras, sumabog na naman ang Messenger group.
【WAIT. SI BIANCA AT BOSS GABRIEL?!】
【KAYA PALA INTERVIEW LAHAT NG SINGLE GUYS!】
【So selos pala?!】
【Sabi ko na nga ba teleserye ang department natin!】
【Marco, ano talaga tinanong sa ’yo?!】
Sa wakas sumagot si Marco.
【Tinatanong niya kung nanliligaw ako kay Ate Bianca. Sabi ko hindi. Tapos binigyan niya ako ng ₱500 meal voucher. Best interrogation of my life.】
Natawa ako nang malakas.
Sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot sa tsismis.
Lumipas ang ilang linggo.
Hindi kami agad nagbalikan ni Gabriel.
At iyon marahil ang pinakamagandang desisyon namin.
Nagkape muna kami.
Nag-usap.
Nag-away.
Nag-sorry.
Minsan naglakad kami sa BGC nang dalawang oras habang pinag-uusapan ang apat na taon naming pagkawala.
Minsan dinala niya kami ni Enzo sa Manila Ocean Park.
Si Enzo ang pinakamasaya.
Kinabukasan, tinanong niya ako—
“Tita, kailan magiging official si Uncle Gabriel?”
“Anong official?”
“Yung boyfriend.”
“Bata ka pa para diyan.”
“Six na ako.”
“Exactly.”
Isang Sabado, pumunta si Camille sa condo.
Pagkakita kay Gabriel, halos hindi makatingin nang diretso.
“Sorry.”
Lumapit siya.
“Kung sinabi ko lang noon…”
Umiling si Gabriel.
“Tapos na iyon.”
Pagkatapos ay yumuko siya kay Enzo.
“Pero may utang ka sa akin.”
Nagulat si Camille.
“Ano?”
Tinuro niya si Enzo.
“Six years akong emergency guardian sa papel. Wala man lang akong birthday cake.”
Humagalpak kami sa tawa.
Makalipas ang dalawang buwan, bumalik kami ni Gabriel sa dati naming paboritong maliit na café sa Makati.
Pareho pa rin ang order niya.
Black coffee.
Walang sugar.
Ako naman, iced latte.
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
“Ano?”
“May gusto akong itanong.”
Kinabahan ako.
“Kung proposal na naman ’yan, tatakbo ako.”
Tumaas ang kilay niya.
“Good to know.”
Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na kahon.
Nanlaki ang mata ko.
“Gabriel!”
Binuksan niya.
Walang singsing.
Isang susi.
Napakurap ako.
“Ano ’to?”
“Key sa condo ko.”
“Bakit?”
“Backup lang.”
Ngumiti siya.
“Para kapag nag-away tayo, hindi mo kailangang lumipat ng city.”
Napatawa ako hanggang maiyak.
“Ang kapal mo.”
“Trauma response.”
Hinampas ko siya sa braso.
Pagkatapos ay kinuha ko ang susi.
“Hindi ibig sabihin nito na lilipat ako.”
“Okay.”
“At hindi ibig sabihin na pinapatawad na kita sa pag-interrogate ng buong male staff.”
“Okay.”
“At hindi rin ibig sabihin na boyfriend na kita.”
“Okay.”
Kumuha siya ng kape.
Humigop.
Pagkatapos ay kalmadong sinabi—
“Pero sinabi mo kay Enzo kagabi na pupunta tayo sa Tagaytay bilang family trip.”
Napatigil ako.
“Hindi family trip iyon.”
“Really?”
“Group trip.”
“Tayong tatlo lang.”
“Small group.”
Tumawa siya.
Makalipas ang anim na buwan, tuluyan kaming nagbalikan.
Hindi dahil nakalimutan namin ang nangyari.
Kabaligtaran.
Nagbalikan kami dahil natutunan naming huwag nang gamitin ang katahimikan bilang sandata.
Kapag galit, nagsasalita.
Kapag natatakot, nagtatanong.
Kapag may duda, hindi tumatakbo.
At nang sumunod na taon, dinala ako ni Gabriel sa Cebu.
Akala ko business trip.
Naroon pala sina Camille, Enzo, Trina, Paolo, at kahit si Marco na wala namang dahilan para naroon bukod sa pagiging tsismoso.
Sa tabing-dagat, paglubog ng araw, lumuhod si Gabriel sa harap ko.
Napahawak ako sa bibig.
“Hindi ka ba natuto?”
Ngumiti siya.
“Natutunan ko.”
Binuksan niya ang maliit na kahon.
Nandoon ang singsing na hindi ko nakita nang maayos apat na taon na ang nakaraan.
“Iningatan mo?”
“Hindi ito ang dati.”
“Ha?”
“Yung dati itinapon ko sa dagat.”
Napasinghap ako.
“Gabriel!”
Tumawa si Camille.
Si Trina naman sumigaw—
“Say yes bago niya itapon ulit!”
Umiling si Gabriel.
“Totoo. Bago ito.”
Pagkatapos ay naging seryoso siya.
“Bianca Reyes.”
“Four years ago, I thought love meant knowing everything about you.”
“Ngayon alam kong hindi.”
“Love means asking when I don’t understand.”
“Staying when things get difficult.”
“And choosing you even after knowing exactly how annoying you are.”
Napaluha ako habang tumatawa.
“Napakasama ng proposal mo.”
“Hindi pa tapos.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Hindi ko hinihiling na ibalik natin ang dating tayo.”
“Gusto kong gumawa tayo ng bago.”
“Mas matapang.”
“Mas honest.”
“At sana…”
Napatingin siya kay Enzo.
“…may isang batang hindi na kailangang gumawa ng fake family story dahil magiging totoong pamilya na tayo.”
Humagulgol si Camille.
Si Trina sumigaw.
“Ano ba, sagutin mo na!”
Tumingin ako kay Gabriel.
Sa lalaking minahal ko.
Iniwan ko.
Nawala sa akin.
At sa hindi kapani-paniwalang paraan…
bumalik.
“Oo.”
Hindi pa ako tapos magsalita nang isinuot na niya ang singsing.
Sumigaw ang lahat.
Tumakbo si Enzo papunta sa amin at niyakap kaming dalawa.
“Mama Bianca!”
Napatawa ako.
“Enzo, Tita pa rin!”
Umiling siya.
“Practice lang.”
Gabriel tumingin sa akin.
“Okay sa akin.”
“Walang nagtatanong sa ’yo.”
“Future husband privilege.”
“Wala ka pang privilege.”
“May singsing na.”
“Gabriel!”
At sa gitna ng tawanan, dagat, at papalubog na araw, napagtanto ko ang isang bagay.
Apat na taon akong naniwalang ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang mahalin ang maling tao.
Hindi pala.
Ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang maniwala sa takot ko kaysa sa taong mahal ko.
Pero minsan, binibigyan tayo ng buhay ng second chance.
Hindi para burahin ang nakaraan.
Kundi para gawin natin nang tama ang mga bagay na minsan nating sinira.
At oo—
pagbalik namin sa Manila, kumalat agad sa buong kumpanya ang engagement namin.
Hindi ko alam kung sino ang nagkalat.
Pero malakas ang hinala ko kay Marco.
Dahil eksaktong 8:03 ng umaga, may bagong message sa office group chat.
【BREAKING NEWS: Official na. Ang imaginary husband ni Ate Bianca… si Boss Gabriel pala talaga sa ending.】
Sumunod agad si Trina.
【At least hindi na kailangan ng family benefits verification.】
Sumagot si Gabriel mula sa official account niya.
【Correct. Verified na personally.】
Halos mahulog ako sa upuan.
Nag-react ng laughing emoji ang buong kumpanya.
Tinakpan ko ang mukha ko.
“Gabriel!”
Mula sa glass office niya, tinaas lang niya ang tasa ng black coffee at ngumiti.
Iyong ngiting dati kong kinatatakutan.
Ngayon…
iyon na ang paborito kong makita.
Dahil sa pagkakataong ito, alam ko nang hindi iyon babala.
Iyon ang ngiti ng lalaking minsan kong nawala—
at pinili kong huwag nang pakawalan muli.
